What do you think?
Rate this book
Alex Stanovsky
Alex Stanovsky rent Utrecht Centraal station binnen op weg naar de firma Tyfoon waar hij zou solliciteren. In de trein ontmoet hij een man die hem naar een kantoor begeleidt. Dan blijkt dat het sollicitatiegesprek daar plaatsvindt. Hij wordt ter plekke aangenomen als persoonlijk assistent van de stokoude mevrouw Beyer-Garratt. Gaandeweg komt hij erachter dat de trein een samenleving op zich is waarvan hij nu deel uitmaakt. Een ideale gemeenschap waarin ieder zijn plaats kent, nutteloosheid niet bestaat en waar de orde wordt gehandhaafd met een ijzeren vuist in een fluwelen handschoen. Maar kan Alex hier ooit nog weg?
143 pages, Paperback
Published May 1, 2021
About the author
Gaby den Held
5 books3 followersAs long as he can remember he writes stories. He has written poems and participated in a poetry platform, Poetry Alive! He has also written culinary articles, restaurant reviews and travelogues (2002-2009). He didn’t think of writing a novel. Until a traumatic event knocked him over.
"You write stories, do you?" a friend said. "Why don’t you write it all up and do something with it?" That 'something' has slowly grown into a story in which the sometimes harsh reality is mixed with a fairy tale. The story is about Ángel Flores who is tragically in love with CHARLIE DARK.
The foundation was laid for his personal style:
Imaginative fairytale-like stories populated with sometimes extravagant characters. But how bizarre and grotesque the stories sometimes may seem, they always have one foot in reality, like in a magical realist painting.
The foundation was laid for his personal style: succinct and clear prose with a complex storyline. The atmosphere is imaginative and fairytale-like with a penchant for the extravagant. But how bizarre and grotesque the stories sometimes may seem, they always have one foot in reality, like in a magical realist painting. Deceptively lighthearted and naturally heavy themes are covered as gender dysphoria, sexual fluidity, sexual harassment, suicide, perpetratorship and victimhood.
Maan: not exactly the typical teenage love story
After he wrote Charlie Dark he began on his second novel MAAN (Moon). This would ultimately be his debut as a published novelist. The theme
is self-determination and individual freedom, wrapped in a story about an impossible love. As a main character he chose the trans woman Maan who wants to make her own choices on all aspects of life. If Maan is still a boy he lives with his eccentric mother, Saskia, the widow of the wealthy merchant Lambert Humalda, in a big house on the edge of the Frisian Dantumadiel. Rick is in love with the beautiful Maan, but becomes confused when he tells him that he is really a girl.
Reünie: a tragicomedy about revenge
He decided to keep his firstling, Charlie Dark, in the drawer and began a new novel, a tragicomedy about revenge: REÜNIE (Reunion).
Dorian Pots arrives on a sunny May day in Diepenheim, the city of his youth. He intends to start a new life with his old puppy love Jasper van Vliet. But then he sees Titus Balkenhol on the terrace of cafe Boonk, wearing a blue polka dot dress. This willy-nilly old school chum, the clown of the class, tells him: "See you tonight at the reunion of our old school class." A reunion? Why does Dorian knows nothing about it? His former classmates have more surprises in store.
Alex Stanovsky: never ending train journey
He is now working on ideas for a next novel. This will be about a young man who takes the train to a job interview. It appears that the office where he will have that interview is in the train. In fact, the train turns out to be a world in itself, where he may never come out.
Gaby's debut novel MAAN was published November 2015 and REÜNIE was published October 2017, both by publisher IJZER.
First there are the images, then the words. Before I write I see the fragment for me as a movie scene. It’s no surprise that I’m particularly influenced by the movies. I love the films by Alex van Warmerdam, François Ozon, Roman Polanski, David Lynch and most of all: Federico Fellini. I want to create a slightly caricatural dream world that gives reality a brighter color. That does not deny the ruthlessness of life, but places it in a different light. In that world I introduce tragic clowns. Anti-heroes with panache. Outsiders who were bullied in the schoolyard as a kid. Because they have red hair. Because they don’t play football. Because they are boys who feel like a girl or vice versa. But they have rebounded. They go through life with their heads held high. They remember that statement of ballet legend Sonia Gaskell: If you fall, always make something of it.
"You write stories, do you?" a friend said. "Why don’t you write it all up and do something with it?" That 'something' has slowly grown into a story in which the sometimes harsh reality is mixed with a fairy tale. The story is about Ángel Flores who is tragically in love with CHARLIE DARK.
The foundation was laid for his personal style:
Imaginative fairytale-like stories populated with sometimes extravagant characters. But how bizarre and grotesque the stories sometimes may seem, they always have one foot in reality, like in a magical realist painting.
The foundation was laid for his personal style: succinct and clear prose with a complex storyline. The atmosphere is imaginative and fairytale-like with a penchant for the extravagant. But how bizarre and grotesque the stories sometimes may seem, they always have one foot in reality, like in a magical realist painting. Deceptively lighthearted and naturally heavy themes are covered as gender dysphoria, sexual fluidity, sexual harassment, suicide, perpetratorship and victimhood.
Maan: not exactly the typical teenage love story
After he wrote Charlie Dark he began on his second novel MAAN (Moon). This would ultimately be his debut as a published novelist. The theme
is self-determination and individual freedom, wrapped in a story about an impossible love. As a main character he chose the trans woman Maan who wants to make her own choices on all aspects of life. If Maan is still a boy he lives with his eccentric mother, Saskia, the widow of the wealthy merchant Lambert Humalda, in a big house on the edge of the Frisian Dantumadiel. Rick is in love with the beautiful Maan, but becomes confused when he tells him that he is really a girl.
Reünie: a tragicomedy about revenge
He decided to keep his firstling, Charlie Dark, in the drawer and began a new novel, a tragicomedy about revenge: REÜNIE (Reunion).
Dorian Pots arrives on a sunny May day in Diepenheim, the city of his youth. He intends to start a new life with his old puppy love Jasper van Vliet. But then he sees Titus Balkenhol on the terrace of cafe Boonk, wearing a blue polka dot dress. This willy-nilly old school chum, the clown of the class, tells him: "See you tonight at the reunion of our old school class." A reunion? Why does Dorian knows nothing about it? His former classmates have more surprises in store.
Alex Stanovsky: never ending train journey
He is now working on ideas for a next novel. This will be about a young man who takes the train to a job interview. It appears that the office where he will have that interview is in the train. In fact, the train turns out to be a world in itself, where he may never come out.
Gaby's debut novel MAAN was published November 2015 and REÜNIE was published October 2017, both by publisher IJZER.
First there are the images, then the words. Before I write I see the fragment for me as a movie scene. It’s no surprise that I’m particularly influenced by the movies. I love the films by Alex van Warmerdam, François Ozon, Roman Polanski, David Lynch and most of all: Federico Fellini. I want to create a slightly caricatural dream world that gives reality a brighter color. That does not deny the ruthlessness of life, but places it in a different light. In that world I introduce tragic clowns. Anti-heroes with panache. Outsiders who were bullied in the schoolyard as a kid. Because they have red hair. Because they don’t play football. Because they are boys who feel like a girl or vice versa. But they have rebounded. They go through life with their heads held high. They remember that statement of ballet legend Sonia Gaskell: If you fall, always make something of it.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
July 1, 2021
Geweldig boek. Prachtig surrealistisch verhaal
December 8, 2021
De werkloze Utrechtenaar Alex hoort in een Rotterdams restaurant twee mensen tobben over een vacature. Hij grijpt zijn kans en loopt een van beiden, Karin Skinner, achterna om haar spontaan zijn diensten aan te bieden. Na een kort gesprek krijgt hij te horen dat hij zich de volgende dag bij hun firma Tyfoon kan aanmelden. Maar de volgende ochtend ziet hij op Utrecht Centraal de trein naar Rotterdam voor zijn neus wegrijden. Totdat hij even later ziet dat die gewoon op het perron staat, opgedoemd uit het niets. Hij stapt snel in en ontmoet daar dezelfde Karin weer, die zijn hele levensgeschiedenis al blijkt te kennen. Hij wordt aangesteld als verzorger van de stokoude dame Beyer-Garratt die de hoogste functie heeft in de trein die nergens stopt en waarin zich een eigen wereld afspeelt. Een associatie met de film Snowpiercer dringt zich op, maar deze trein rijdt niet eindeloos door een ijskoude wereld van sneeuw, maar door een parallel universum in een andere dimensie.
Zo is Alex beland in een wereld die door de treinbewoners als ideaal wordt beschouwd. Er zijn veel leefregels, maar die zijn allemaal bedoeld om het beste uit iedereen naar voren te brengen. Hij heeft het daar in eerste instantie niet zo moeilijk mee, wellicht vanwege het sovjetbloed dat nog in zijn aderen stroomt. Er mogen ook geen vragen gesteld worden, en de bewoners van de trein zijn in Mao-uniformen gehuld. Wel heeft hij onder zijn kleren zijn beste vriendje meegenomen, de rat Leo, terwijl het hebben van huisdieren verboden is. De eerste die dat ontdekt is ‘Koningin’ mevrouw Beyer-Garratt, die hij elke dag twee uur in gezelschap houdt en waar nodig verzorgt. Ze is de weduwe van de bouwer van Tyfoon en vindt Leo het eigenlijk best leuk. Op die twee uur per dag na is er eigenlijk geen andere taak voor Alex dan zich aan de discipline te houden, zoals het uitvoeren van opdrachten in zijn oordopjes.
Eens in de drie weken is er ontspanning in Club Loco, en daar ziet hij zangeres Nathalie die hij van vroeger kent en op wie hij verliefd is. Er blijken ook minder rooskleurige mensen in Tyfoon rond te lopen, zoals treinchef Arie Stoker die graag mensen martelt, en in de loop van de tijd wordt steeds duidelijker dat er een complot tegen mevrouw Beyer-Garratt – voor Alex Marie – plaatsvindt. Onbedoeld weet hij een aanslag op haar te vermijden. Welke rol speelt Karin, op wie hij ook best verliefd is, daarin? Alex weet niet meer wie zijn vrienden en wie zijn vijanden zijn, en blijkt het soms bij het verkeerde eind te hebben zoals bij zijn inschatting van zijn begeleider Victor Rolbok. In de loop van het verhaal blijkt dat de ideale samenleving die Tyfoon beoogt eigenlijk een chaos is met dezelfde machtsspelletjes als van de wereld die ermee ontvlucht is. Als nieuweling neemt Alex in vertrouwen veel regels voor lief, maar later gaat er iets knagen en raakt hij verdwaald terwijl hij ook niet echt terugverlangt naar het vroegere leven.
Kun je mensen stimuleren, nudgen of dwingen ideaal te zijn? Aan de andere kant: kunnen mensen in plaats daarvan alleen, zonder anderen, zonder gelijkgestemden dan wél hun idealen realiseren? Is het mogelijk om mensen écht te kennen, los van je eigen al dan niet romantische ideeën en verlangens? De werkelijkheid lijkt ongrijpbaar en dat maakt deze roman zo mooi. We leven allemaal in verschillende werelden en toch kunnen we niet buiten elkaar, houden we zelfs van elkaar. In zekere zin is deze roman een ode aan de eenzaamheid en in die zin echt romantisch te noemen.
Zo is Alex beland in een wereld die door de treinbewoners als ideaal wordt beschouwd. Er zijn veel leefregels, maar die zijn allemaal bedoeld om het beste uit iedereen naar voren te brengen. Hij heeft het daar in eerste instantie niet zo moeilijk mee, wellicht vanwege het sovjetbloed dat nog in zijn aderen stroomt. Er mogen ook geen vragen gesteld worden, en de bewoners van de trein zijn in Mao-uniformen gehuld. Wel heeft hij onder zijn kleren zijn beste vriendje meegenomen, de rat Leo, terwijl het hebben van huisdieren verboden is. De eerste die dat ontdekt is ‘Koningin’ mevrouw Beyer-Garratt, die hij elke dag twee uur in gezelschap houdt en waar nodig verzorgt. Ze is de weduwe van de bouwer van Tyfoon en vindt Leo het eigenlijk best leuk. Op die twee uur per dag na is er eigenlijk geen andere taak voor Alex dan zich aan de discipline te houden, zoals het uitvoeren van opdrachten in zijn oordopjes.
Eens in de drie weken is er ontspanning in Club Loco, en daar ziet hij zangeres Nathalie die hij van vroeger kent en op wie hij verliefd is. Er blijken ook minder rooskleurige mensen in Tyfoon rond te lopen, zoals treinchef Arie Stoker die graag mensen martelt, en in de loop van de tijd wordt steeds duidelijker dat er een complot tegen mevrouw Beyer-Garratt – voor Alex Marie – plaatsvindt. Onbedoeld weet hij een aanslag op haar te vermijden. Welke rol speelt Karin, op wie hij ook best verliefd is, daarin? Alex weet niet meer wie zijn vrienden en wie zijn vijanden zijn, en blijkt het soms bij het verkeerde eind te hebben zoals bij zijn inschatting van zijn begeleider Victor Rolbok. In de loop van het verhaal blijkt dat de ideale samenleving die Tyfoon beoogt eigenlijk een chaos is met dezelfde machtsspelletjes als van de wereld die ermee ontvlucht is. Als nieuweling neemt Alex in vertrouwen veel regels voor lief, maar later gaat er iets knagen en raakt hij verdwaald terwijl hij ook niet echt terugverlangt naar het vroegere leven.
Kun je mensen stimuleren, nudgen of dwingen ideaal te zijn? Aan de andere kant: kunnen mensen in plaats daarvan alleen, zonder anderen, zonder gelijkgestemden dan wél hun idealen realiseren? Is het mogelijk om mensen écht te kennen, los van je eigen al dan niet romantische ideeën en verlangens? De werkelijkheid lijkt ongrijpbaar en dat maakt deze roman zo mooi. We leven allemaal in verschillende werelden en toch kunnen we niet buiten elkaar, houden we zelfs van elkaar. In zekere zin is deze roman een ode aan de eenzaamheid en in die zin echt romantisch te noemen.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews