Erik Scherder leest. Veel. En hij zou nog veel méér willen lezen. En ook eens iets anders dan wetenschappelijke studies (hoe interessant ook), want hij merkt dat lezen hem uitdaagt, energie geeft, slimmer maakt, stimuleert. En Scherder is Scherder: dat wil hij natuurlijk voor iedereen! Hersenen willen lezen biedt inzicht in de belangrijkste wetenschappelijke bevindingen op het gebied van lezen. Daarnaast vertelt Scherder enkele mooie anekdotes over bijzondere lezers. Lees Scherder. Maar vooral: lees.
Prof. Dr. Erik J.A. Scherder is hoogleraar Klinische Neuropsychologie en hoofd van de gelijknamige afdeling bij de Vrije Universiteit in Amsterdam. Ook is hij hoogleraar Bewegingswetenschappen aan de Rijksuniversiteit te Groningen. Beide universiteiten kende hem de onderwijsprijs toe, mede bepaald door studenten. Hij wordt beschreven als een bevlogen spreker, zijn onderzoek focust zich met name op de positieve effecten van beweging op het functioneren van ons brein.
Hij is bekend geworden door zijn optreden bij DWDD en de Universiteit van Nederland.
‘’De auteurs concluderen dus dat lezen cognitief gezien echt een hersenactiviteit is die ertoe doet, terwijl het zitten voor een scherm leidt tot passiviteit in de hersenen ‘’
Leuk boekje om te lezen, fijn om bevestiging te krijgen op iets dat je toch al doet :) Maar wel wat kort, veel onderwerpen worden aangesneden maar er wordt niet diep genoeg op ingegaan.
Ik had gedacht dat t zou gaan over waarom lezen goed is voor je brein. Maar t waaiert alle kanten uit. Over iemand die een herseninfact heeft gehad of voorlezen aan vluchtelingen, zonder dat er een link wordt gelegd met het uitgangsthema. Het is een beetje van alles niets.
De titel is geweldig. Verder vond ik het boekje helemaal niets: te veel deelonderwerpen, te veel van de hak op de tak en vaak te kort door de bocht… zonde van zo’n mooi en belangrijk onderwerp.
Aardig boekje over het nut van lezen voor de hersenen, jonge en oude hersenen. ‘Hersengebieden gaan beter met elkaar functioneren door cognitieve inspanning, zoals lezen.’ Dat is natuurlijk goed nieuws. Verder niet echt goed geschreven en een beetje een bij elkaar geraapt geheel.
Top boekje. Zou iedereen moeten lezen!!!! Ook gelezen hoe ik dus mn kinderen moet gaan opvoeden / hoe niet wat betreft lezen :p En wellicht kan ik iedereen nog zo ver krijgen met de kennis die ik heb opgedaan, want wat is lezen belangrijk volgens Erik the man himself✨
Er word echt veel benoemd in dit boek, maar daar ligt het probleem, het wordt alleen maar benoemd. Bij een aantal hoofdstukken wordt er wat dieper op het onderwerp gekeken, maar niets geeft een substantieel beeld weer wat er nou echt gaande is. Voor een onderzoek zijn de gebruikte bronnen dan wel weer erg handig. Daar blijft het jammer genoeg ook maar bij.
3.5 Interessant onderwerp om over te lezen ( ha ha ha). Wel merkte ik dat het vooral op de jonge jaren van kinderen richt. Waarschijnlijk omdat daar ook het meeste te halen valt, maar was nog wel benieuwd of er bepaalde schrijfstijlen of genres zijn die onze hersenen iets meer prikkelen. Kort boekje, leest snel weg!
Boekenweekgeschenkformaat, meer heeft Scherder niet nodig om wetenschappelijk te onderbouwen hoe goed (samen) lezen wel niet is. Het is een bijzonder ingewikkeld proces, echte hersengymnastiek. Dus als je de beweegnorm hebt gehaald en je ploft neer op de bank, kun je gewoon doorgaan met sporten. Tijdens het lezen van dit boekje hoor je Scherders enthousiasme en proef je zijn humor.
Per toeval kwam ik dit boek tegen in mijn luisterboek app en ik besloot er meteen naar te luisteren. De auteur (en voorlezer) Erik Scherder is hoogleraar neuropsychologie. Zo nu en dan verschijnt hij op televisie (o.a. bij De Wereld Draait Door en Dreamschool) en hij draagt bij aan de podcast van Universiteit van Nederland waarin hij mini-colleges geeft. Ik vind hem altijd bijzonder prettig om naar te luisteren. Hij is, net als Diederik Jekel (wetenschapsjournalist), iemand die ik graag als docent zou hebben. Iemand met passie voor zijn vak die op een boeiende en enthousiaste manier zijn kennis deelt. Daarnaast vind ik neurowetenschap interessant en vind ik, net als Scherder, lezen belangrijk en leuk, dus de keuze om naar Hersenen Willen Lezen te luisteren was snel gemaakt.
Scherder wil met dit boek aantonen waarom lezen goed is voor je brein en hij begint daarmee door het belang van bewegen en lezen (lichamelijke en geestelijke/cognitieve training) voor de neuroplasticiteit uit te leggen. Beweging zorgt namelijk voor nieuwe structuren in de hersenen en cognitieve inspanning zorgt er weer voor dat die structuren beter functioneren. De boodschap is dus: als je toch gaat zitten, pak dan in ieder geval een boek erbij. Vervolgens vertelt Scherder enkele anekdotes en brengt hij verschillende wetenschappelijke onderzoeken naar voren. Zo vertelt hij bijvoorbeeld over een jonge lezeres met maar 23% zicht, lezen in de gevangenis en de invloed daarvan op recidive, ouders die voorlezen aan hun kinderen vanuit de gevangenis, de voor- en nadelen van schermtijd en het verzinnen van verhaaltjes voor zijn kinderen.
Uiteindelijk richt dit boek zich vooral op de ontwikkeling van kinderen als het gaat om lezen en voorgelezen worden en minder op het effect dat lezen heeft op volwassenen. Dat maakt het daarmee wel weer pedagogisch aantrekkelijk en ik vind het ook zeker een aanrader voor toekomstige en jonge ouders. Iedere ouder die geneigd is zijn of haar kind voor een scherm (televisie dan wel tablet) te zetten en zelf vervolgens in de smartphone te duiken, zou dit boek sowieso moeten lezen. Scherder illustreert namelijk op duidelijke en krachtige wijze de nadelen hiervan.
Scherder’s voorleesstem is minder prettig dan zijn “normale” stem. In het luisterboek is zijn enthousiasme die normaal te horen is in zijn televisieoptredens en colleges enigszins verdwenen en is duidelijk te merken dat hij geschreven tekst opleest. Jammer, want juist die boeiende vertelstijl die ik van hem gewend ben, was wat mij ertoe aanzette meteen dit boek te luisteren.
Al met al is dit een prima en begrijpelijk boekje (en het is echt een boekje met maar anderhalf uur audio en 84 pagina’s), maar ook niet meer dan dat. Het is fijn dat de schrijfstijl en de informatie heel toegankelijk is, maar dat gaat helaas wel ten koste van de diepgang. Je zou Hersenen Willen Lezen kunnen zien als de “light” versie van een wetenschappelijk boek over de invloed van lezen op de hersenen. Het is leerzaam en interessant, maar bevat geen honderden pagina’s met moeilijke materie die voorkennis vraagt van de lezer. Dus ben je geïnteresseerd in dit onderwerp, heb je al behoorlijk wat basiskennis en zoek je een boek met veel informatie en diepgang, sla Hersenen Willen Lezen dan over. Echter, ben je nieuwsgierig naar dit onderwerp (en/of ben je een (toekomstige) ouder) en zoek je een boek dat vlot wegleest en makkelijk te begrijpen is, dan is dit het lezen zeker waard.
Even een snel, kort, informatief boekje. Ik merk dat ik het zelf vooral met een referentiekader naar mijn werk heb gelezen. Het is weer even de ‘basis’ ophalen, want samen lezen en voorlezen is toch het mooiste wat er is?
Het las lekker weg. Vooral de korte ‘informele’ verhaaltjes waren een mooie afwisseling tot de wat meer wetenschappelijke stukken.
Leuk om eens wetenschappelijke neuro-literatuur terug te zien in een vrolijk uitgelegd en beknopt verhaal. Dat gezegd hebbende heb ik niet echt heel veel nieuws geleerd. Heel veel hoofdstukken hadden niet echt een duidelijk punt en bleven erg algemeen (opsomming van meerdere gebieden die met een functie te maken lijken te hebben zonder verdere diepgang - hoe is dat gevonden, wat voor leuk experiment zat daarachter? Wat betekent dit voor de realiteit?). Ook werden er klinische cases in de mix gegooid, die (bijna) niet vanaf een neuro kant worden besproken, waardoor ik niet echt wist waar ze voor dienden.
- gevangenen die lezen en daardoor per boek + samenvatting 4 dagen eerder uit de gevangenis mogen - ebook - verhalen verzinnen - in de avond voor het slapen moet je geen mentale inspanningen meer leveren. Dan moet je juist ontspannen, dat hoort echt bij ‘slaaphygiëne’
Kort overzichtje van wetenschappelijke literatuur over wat lezen met mensen doet. Gaat veel over taalontwikkeling bij kinderen. Vlot geschreven, leest als een informele voordracht.
Leuk simpel boekje dat lekker wegleest, Erik Scherder haalt interessante studies en artikelen aan. Wel ben ik van mening dat het ietwat tegenstrijdig is omdat hij in het boek praat over mensen die moeite hebben met lezen en wat daar allemaal voor wordt gedaan (samen lezen, verschillende vrijwillige initiatieven, training voor mensen met dyslectie). Maar in het boek staan mega veel wetenschappelijke termen over hersengebieden en is de toon soms best complex. Dat maakt dat dit boekje niet helemaal laagdrempelig is. Het zou juist zo tof zijn dat het voor iedereen te begrijpen is! De afbeeldingen in het boek zijn dan weer wel heel behulpzaam hierin.
Scherder komt met veel feiten over de hersenen, hoe ze werken en waar en wat er gebeurt als je leest. Deze stukjes lezen soms wat lastig dankzij alle termen die gebruikt worden. Sommige plaatjes maken het niet perse duidelijker voor me. Tussendoor staan 'gezellige verhalen' over mensen en over lezen. We lezen bijvoorbeeld over Gea die in Portugal gaat wonen, want het leven is daar rustiger. De verhaaltjes tussendoor begrijp ik niet altijd. Ze lijken soms tegen te spreken dat lezen nuttig is en ze lijken niet of nauwelijks over lezen te gaan. De toon van het boekje is luchtig en vlot. Het doet me denken aan de schrijfstijl van de omdenk-boekjes. Je leest er makkelijk doorheen, ook al lees je een informatief boek. Dit zorgde er wel voor dat ik soms de moeilijke termen in mijn hoofd oversloeg en daardoor niet beter ging begrijpen. Het nawoord van het boekje vond ik het meest nuttig. ""Lezen heeft, kortom, een heel positief effect!" Van mij had dit wel wat beter uitgewerkt mogen worden in het boekje zelf. Sommige conclusies lijken wat snel en makkelijk getrokken en dat in combinatie met de rare verhaaltjes tussendoor, zorgde ervoor dat ik het niet overtuigend vond.
Stiekem zonde van mijn geld geweest dit mini boekje over hersenen, over lezen en over lieve mensen die ook iets doen in het leven.
In een dag uitgeluistert, ik heb wel het idee dat je een zekere basiskennis nodig hebt van het brein om het goed te kunnen volgen (best logisch aangezien het een wetenschappelijk boek is). Ik vond het wel lekker om naar te luisteren! Erg kort wel
Voor wie schreef Scherder dit boek? Dat is de vraag die tijdens het lezen in mij opkomt. De flaptekst doet een populaire insteek voor een groot publiek vermoeden, maar de inhoud van het boek is meer wetenschappelijk-gedetailleerd opgezet. Zinnen als 'Orthografische en fonologische tekortkomingen zijn gerelateerd aan executive dysfuncties' horen niet in een boek voor een breed publiek thuis. Het zou best mogelijk zijn geweest om de inhoud over te brengen zonder het gebruik van vakjargon.
En zijn de gedetailleerde onderzoeksresultaten werkelijk relevant voor een lezer van dit boek? En de vele plaatjes van de anatomie van en onderzoeksresultaten gevisualiseerd in de hersengebieden? Ik meen dat een lezer-uit-het-grote-publiek beter uit zou zijn met gewoon een conclusie van deze onderzoeken - in normale mensentaal - met een referentie in bijlage voor de liefhebbers. Ook wordt niet duidelijk wat de onderzoeksresultaten in de praktijk nu zouden betekenen - en of ze uberhaupt praktische (i.e. klinische) relevantie hebben. D.w.z.: onderzoek kan aantonen dat lezen bepaalde gebieden activeert of verbindt in de hersenen, maar merken we daar in de praktijk wat van, en wanneer? Hij gaat ook niet in op de vraag of andere activiteiten hetzelfde effect als lezen zouden kunnen hebben. Aan de andere kant speculeert Schreder schaamteloos over bijvoorbeeld de prakische relevantie van lezen bij het voorkomen van recidive (p. 46, 'zal zeker een gunstig effect hebben op'), zonder te refereren aan onderzoek dat dit zou onderbouwen.
De wetenschappelijke feel wordt versterkt door het gebruik van literatuurreferenties in officiële wetenschappelijke stijl. Maar het is geen wetenschappelijk artikel: waarom niet gewoon werken met voetnoten? Wat de leesbaarheid ook niet ten goede komt zijn de lange URL's in de tekst (weer: waarom geen voetnoot!) en het veelvuldig gebruik van haakjes. De droog-wetenschappelijke insteek wisselt hij af met willekeurige verhalen over lezen en lezers, die dan weer in Jip-en-Janneketaal zijn geformuleerd, totaal geen link hebben met de wetenschappelijke inhoud van het boek, en die ik bovendien totaal oninteressant vond.
Als lezer met kinderen nam ik dit boek ter hand om te kijken wat nu eigenlijk de onderbouwing is van 'lezen is goed voor je'. Ook ben ik gek op boeken over lezen. Maar op de eerste vraag vond ik geen eenduidig antwoord, en wat het tweede betreft bracht dit boek mijn geen enkele vreugde. Lekker laten liggen.