Wanneer doctoraatsstudente Elise Deprez ontwaakt, ligt ze in een aula van de universiteit, naast het dode lichaam van iemand die sprekend op haarzelf lijkt. Ze heeft geen idee wat haar de afgelopen nacht overkwam.
Heeft haar dood iets te maken met de beruchte studentenmoordenaar die de stad in een wurggreep houdt? En als ze vermoord is, waarom loopt ze dan nog steeds rond en zijn er slechts enkele mensen die haar kunnen horen en zien?
Een nieuw Beau séjour-verhaal, naar de gelijknamige succesreeks op tv
I liked this book, even though from a certain point it got quite predictable. The changes happening in the Shadow world were partly due to that. But also a classical motive for the murder.
Al in all an okay book, that at first was refreshing, a new take on books like this, not a very standard book. Until a certain point, that is.
ik had hoge verwachtingen bij dit boek omdat ik de 2 seizoenen van de tv-serie had gezien en het was toch niet wat ik ervan verwacht had. De serie vond ik zo goed en ik had gehoopt dat het boek ook zou zijn maar het is een beetje teleurstellend
Het boek haalt net 3 sterren omdat beiden seizoenen op tv zo goed waren.
Het leest niet vlot, eerder staccato. Het is weinig verhalend en lijkt bijna op een scenario dat in boekvorm werd omgezet. Of een theaterstuk.
De schrijver heeft absoluut zijn best gedaan, maar het boek heeft niet voldaan aan de hooggespannen verwachtingen die er waren dankzij de televisieserie.
“Wat zou jij doen als je wakker wordt naast je dode ik?” de ondertitel op de kaft van het boek van Gie Vanhout trok meteen mijn aandacht. Dat is waar het verhaal mee begint : het hoofdpersonage, Elise Deprez, een doctoraatstudente, ‘wordt wakker’ naast het lichaam van haar vermoorde ‘dubbelgangster’, dat denkt ze toch tenminste. Maar gaandeweg beseft ze dat het haar eigen dode lichaam is. Dit ondekt ze omdat ze zelf niet lijkt te kunnen communiceren met de buitenwereld. Ze lijkt wel onzichtbaar voor hen. In de eerste hoofdstukken van het boek wordt de eenzame zoektocht afgewisseld met de opstart van het onderzoek van de politie, die in het begin denkt een vierde slachtoffer van de Leuvense seriemoordernaar te hebben gevonden. Elise volgt het politieonderzoek mee en merkt ook dat sommige mensen haar wel kunnen zien en dat zij met hen kan praten. Zijzelf komt erachter dat ze niet door de seriemoordenaar is vermoord. Al snel zijn er meerdere verdachten, elk met hun eigen motief. Stuk voor stuk hebben ze Elise vlak voor haar dood nog gezocht en maken ze zich verdacht door daarover te liegen tegen de politie. Het komt tot een finale confrontatie met de moordenaar. Het boek is lijkt wel een filmscript, het bevat veel beschrijvingen van ruimtes die Elise betreedt zodat je het zo voor je ziet. Elise zit in een soort tussenwereld, die lijkt op de onze maar met een grauwe filter over. Naarmate het boek vordert en de ontknoping dichterbij komt, lijkt deze wereld meer en meer te versomberen, wat mee helpt om de spanning op te bouwen. Het feit dat het zich in Leuven afspeelt, en dat ik veel plaatsen herkende waar het verhaal zich afspeelde vond ik wel leuk. Ik ga zeker eens proberen een kijkje te nemen in de ‘Beau Sejour’, de aula waar de moord zich afspeelt. Buiten dat het verhaal heel spannend is, vind ik het vooral ook interessant dat het personage van Elise goed is uitgewerkt. Dat is niet altijd het geval in detective verhalen. Je leert haar echt kennen als een heel zelfstandige vrouw die haar aanbidders liever op afstand houdt. Dat lijkt te maken te hebben met een aanranding op jonge leeftijd. De dood van haar zus, waarvoor veel mensen haar als verantwoordelijke aanduiden, verklaart ook de afstand die ze wilde houden tot haar familie. Maar ik vind het wel spijtig dat er geen verklaring wordt gegeven voor wie haar kan zien en wie niet. Toen ik achtergrondinformatie zocht voor het boek, vond ik wel dat het thema van Beau Sejour, dat het vermoorde hoofdpersonage vanuit de schimmenwereld zijn of haar moordenaar moet vinden, niet zo uniek is. Hetzelfde thema was al paar jaar tevoren gebruikt in een Engelstalig boek en serie (“Cox, Suzy, The Dead Girls Detective Agency, New York, HarperCollins Publishers, 2012”).
Kortom niet absoluut beste boek ooit, maar ik heb het wel met plezier gelezen.