Een jonge studente die opgroeide in Frankrijk is op zoek naar haar biologische wortels en belandt in Brussel. Gravend in de familiegeschiedenis ontdekt ze niet alleen sporen van haar grootmoeder en wie zij was, maar ook van haar mysterieuze en jonggestorven oom Léon. Hij blijkt de schakel om beter te begrijpen waarom zij kort na de geboorte in een adoptiegezin terechtkwam en waarom haar biologische moeder zo onbereikbaar is. De zoektocht van de jonge vrouw zet gebeurtenissen in gang die niet alleen haar eigen geschiedenis beïnvloeden.
Een verhaal over een queeste naar wortels, naar identiteit én over de kracht van overleden familieleden, die soms nog steeds de touwtjes in handen lijken te hebben. Over onverwachte verwantschappen op al even onverwachte plaatsen. En over de natuur, die er altijd is om naar terug te keren.
Nur, een jonge studente die opgroeide in Frankrijk gaat op zoek naar haar biologische wortels en belandt in Brussel. Gravend in haar familiegeschiedenis ontdekt ze via de memoires van haar grootmoeder wie ze werkelijk is en welk mysterie oom Léon met zich meebrengt.
Nur zelf is een heel bijzonder personage, einzelgänger die heel erg één is met de natuur en gek op een wat aparte muzikant. Ik vond het af en toe moeilijk me een beeld te vormen van haar.
Hi Nur,
Heel interessante familie heb je. Toen ik je verhaal begon te lezen was ik af en toe wat in de war omwille van het aantal personages dat al snel ten tonele verscheen. Een stamboom als bijlage in je boek had geholpen maar hé, je was zelf nog druk op zoek naar je wortels en het was voor jou ook niet direct duidelijk, heel begrijpelijk. Kan ook perfect aan mij liggen hoor, misschien zat ik niet genoeg in het verhaal.
Ik vroeg me van begin af aan al af welk ontlichaamd familielid je gadesloeg, mijn interesse werd direct gewekt. Langzamerhand kwam er meer duidelijkheid en keek ik telkens uit naar de kleine stukjes gedachtegang en het verhaal van zijn persoon, een mooi intermezzo dat diepgang brengt in het verhaal.
Naarmate ik verder las en de personages in mijn verbeelding ook een gezicht kregen vond ik makkelijker je familieleden uit elkaar te houden en zat ik helemaal in je verhaal. Dankzij Leon en dankzij jouw eigen verhaal begreep ik je beter.
Dank je wel om je bijzondere verhaal te vertellen en oh ja, “Allemaal verlangen we naar harmonie in ons systeem.” Exact dit.
Lauren
‘Grond’ is een bijzonder mooie en intieme roman, het lezen waard.
Een tijd geleden werd ik benaderd door New Book Collective met de vraag of ik Grond van Eva de Groote zou willen lezen en recenseren. Het verhaal klonk interessant, al moet ik toegeven dat ik het boek misschien niet direct zelf zou oppakken als ik het tegenkwam in de boekhandel. Maar wauw wat ben ik onwijs blij dat ik dit boek mocht lezen! Ontzettend bedankt New Book Collective dat ik de kans kreeg om Grond te lezen en recenseren.
Grond gaat over een zoektocht naar je verleden, naar familiebanden en naar jezelf. De geadopteerde Nur verhuist van Toulouse naar Brussel voor haar studie. Ze kan daar tijdelijk intrekken in het appartement van haar biologische moeder. In een nabijgelegen opslag ontdekt Nur documenten over haar familiegeschiedenis. Dit start de zoektocht naar haar roots.
“Allemaal verlangen we naar harmonie in ons systeem.”
Deze zin, op bladzijde 258, geeft zo mooi en bondig weer waar dit boek over gaat. Het gaat over familieleden die je als lezer treft op het moment dat ze disbalans ervaren in hun leven en op zoek zijn naar harmonie. We lezen vanuit het perspectief van Nur die op zoek is naar haar roots en meer wil weten over haar biologische familie. Daarnaast lezen we ook vanuit het perspectief van Marion. Haar carrière als balletdanseres is ten einde gekomen en nu zoekt ze een nieuwe invulling van haar leven.
Rondom de verhalen van Nur en Marion beweegt het derde personage dat niet bij naam wordt genoemd in het boek. Je ontdekt al snel wie het is, maar om spoilers te voorkomen noem ik de naam niet. Dit derde personage is observeert, blikt terug en zoekt naar een eigen harmonie. Verhalen met verschillende vertelperspectieven vind ik geweldig. Je leert die personages dan veel beter kennen en het vormt samen vaak een heel mooi geheel. Dit was ook zeker het geval bij Grond. En je ziet ook heel mooi de overlap tussen de ervaringen van deze personages en de paden die ze bewandelen.
Met haar schrijfstijl wist Eva de Groote me vanaf de eerste bladzijde te grijpen. Ze weet hele sferische beelden te schetsen en de link met de natuur vind ik ontzettend mooi gemaakt. Deze sferische schrijfstijl kwam bij sommige vertelperspectieven wat duidelijker naar voren dan bij anderen. Maar dat zorgde er voor mij juist voor dat de verschillende personages echt als verschillende personen overkwamen.
Na het lezen van Grond ben ik ook heel benieuwd naar Na De Regen, het debuut van Eva de Grootte. Ook de podcast Nabij wil ik graag luisteren, over Eva’s eigen zoektocht naar haar roots.
Misschien dat jij, net als ik, in eerste instantie dit boek voorbij zou lopen. Maar doe dat niet. Ga het lezen en laat je net als ik verrassen door Grond.
Wat een mooi, intiem, voorzichtig boek. Ik zou het zelf nooit gekozen hebben maar ben blij dat het toch op mijn pad is gekomen. Niet enkel voor het boek maar ook omdat ik zo de muziek van Jóhann Jóhannsson heb ontdekt. Boeken die je nieuwe muziek leren kennen hebben altijd een streepje voor.
Grond nu. Grond vertelt het verhaal van Nur, een jonge studente die in Frankrijk opgroeide bij een adoptiemoeder en nu in Brussel verblijft. Ze verblijft daar in het appartement van haar biologische moeder die tijdelijk in Nieuw-Zeeland zit. Nur is op zoek naar haar wortels, haar grond. Ze zoekt antwoorden op haar vragen, ze zoekt verbinding, maar bovenal zoekt ze zichzelf.
Doorheen het boek lezen we het verhaal van Nur, afgewisseld met dat van Marion (Nur’s biologische oma) en Marion’s veel te vroeg gestorven broer Léon. We zien de gelijkenissen, de verschillen. Wat ze allemaal gemeen hebben is dat ze anders zijn en daardoor er nooit echt bij horen. Maar hoe ze daar mee omgaan is voor elk van hen verschillend. Omdat generaties van elkaar leren? Of omdat tijden veranderen?
De Groote speelt het klaar om een klein verhaal groots te laten meanderen. Zonder grote gebaren laat zij ons meelezen, meeleven met haar personages. Ze slaagt er in om ons hart en hoofd te veroveren en doet je nadenken over jezelf, je familie, je relaties. Daarnaast laat ze je voelen dat het niet erg is om alleen te zijn, dat er verschillende juiste manieren van leven zijn en dat de natuur, yoga en meditatie houvast kunnen bieden.
Bij wijlen deed het boek me denken aan de boeken van Eva Meijer, vooral aan Voorwaarts (een boek waar ik een recept uit haalde dat ik nog steeds gebruik) en dat is bedoeld als groot compliment. Ik ben nu heel benieuwd naar Eva’s eerste boek (Na de regen) én naar haar podcasts.
“Mijn gedachten houd ik meestal aan de binnenkant. Als ik ze in woorden laat ontsnappen, brengen ze me gemakkelijk in de problemen. Maar soms zijn de ladingen die tussen de woorden hangen zo nadrukkelijk aanwezig dat ze lijken te smeken om uitgesproken te worden. Ik vind het goed om ladingen uit te spreken. Er komt helderheid van. Waarheid creëert ruimte. Maar in de praktijk loopt dat meestal niet goed af. Mensen willen geen waarheid. Ze willen wolken en mist. In de wereld lopen met hun ogen half dicht.”
Ik vind het altijd vervelend om een boek van een beginnend Nederlandstalig auteur niet hoog te waarderen, maar ik moet eerlijk blijven. Het thema van zoeken naar identiteit is nochtans iets wat ik graag heb in een verhaal, maar de manier waarop het hier werd ontwikkeld deed mij niet veel. Op een gegeven moment gaat het hoofdpersonage op een soort yogaretraite, maar voelt zich daar aanvankelijk niet thuis. Ik had een vergelijkbaar gevoel met dit boek: ik ben niet (hoog)gevoelig genoeg om de sfeer in dit boek te kunnen appreciëren. Dus het kan zeker een goed boek zijn, alleen niet voor mij.
In Grond van Eva De Groote groeit de introverte Nur Marek op in Frankrijk bij een adoptiegezin. Na haar bachelor bio-ingenieur in Toulouse, begint ze aan een master in Brussel. Ze betrekt het appartement van haar biologische moeder Siri die op dat moment in Nieuw-Zeeland zit. Nur en Siri hebben contact, maar echt goed kennen moeder en dochter elkaar niet. De jonge twintiger wil hier verandering in brengen en schuift haar studie opzij om stamboomonderzoek in Brussel uit te voeren. Ondertussen wordt Nur op de huid gezeten door adoptiemoeder Vera die graag wil dat Nur zich op haar studie toelegt. Zal Nur in Brussel de antwoorden vinden waar ze naar op zoek is?
Lees mijn volledige recensie op elineschrijfthier.nl ↖️🙋🏻♀️