Hartritme

by Bart Chabot

Niet lang nadat Bart Chabot het ouderlijk huis heeft verlaten om in Leiden Nederlands te gaan studeren, leert hij Herman Brood kennen. Direct is er een wederzijdse affiniteit en hun ontmoeting vormt het begin van een levenslange vriendschap. Brood herkent ogenblikkelijk de eigenheid en het talent van de jonge Chabot, en hij neemt hem mee in het ritme van de rock-’n-roll. En snel zijn daar ook de anderen, onder wie Jules Deelder en Martin Bril, met wie eveneens levenslange vriendschappen ontstaan. Vader en moeder Chabot wonen in die periode in Vancouver, in dienst van Buitenlandse Zaken, net niet ver genoeg om nieuwe confrontaties met hun zoon te voorkomen. Het zal nog een paar jaar duren voordat de breuk definitief is, intussen is de zoon dan zelf vader geworden. Opnieuw wordt de lezer meegenomen in dit heftige familieverhaal, in een stijl en toon waarin het hartritme van de nieuwe rauwe tijd heerlijk voelbaar is.

Genres: Nonfiction

432 pages, Paperback

Published May 20, 2021

Reviews

[Sander Hendriks · Rating 5 out of 5]

Ik schrijf eigenlijk nooit recensies in het Nederlands óf over Nederlandse boeken. Ik lees eerlijk gezegd niet zoveel Nederlandse schrijvers. Maar toen ik een advertentie voorbij zag komen voor het nieuwe boek van Bart Chabot over zijn vriendschappen met Herman Brood, Jules Deelder en Martin Bril was ik meteen geïnteresseerd.

Het boek wisselt af tussen een vakantie in Zweden in het heden en het verleden van Chabot; van zijn (korte) studententijd en zijn ontplooiing tot geliefd dichter en televisiepersoonlijkheid tot het moment waarop het allemaal wel welletjes is met al die aandacht.
We kennen Chabot allemaal wel als de spraakwaterval tijdens spel- en talkshows, maar de schrijver Chabot is een heel ander dier. Het boek is prachtig geschreven, gesprekken zijn zo karakteristiek dat je de stemmen van mensen Brood en Deelder in je hoofd hoort. Het is een schrijfstijl met veel oog voor detail, wat feit is en wat fictie is voor ons als lezer natuurlijk gissen maar het komt in ieder geval authentiek over.

Ik zal eerlijk vermelden dat ik het eerdere boek, Mijn vaders hand niet heb gelezen. Ik had niet zoveel interesse in een autobiografische roman van 400+ pagina’s over een intens nare vader. En ook de hoofdstukken in dit boek met zijn vader liegen er niet om. Niet Sauron, Moriarty of zuster Ratched zijn de ultieme literaire schurken, wat mij betreft is Chabots vader de grootste klootzak waar ooit over geschreven is.

Omdat het een autobiografische roman is met veel prominenten bekende figuren, weet je natuurlijk hoe bepaalde zaken lopen. Brood was op en sprong van het Hilton, Bril overleed na een heftig gevecht met kanker en Deelder werd tot zijn eigen verbazing 75 jaar oud. Hoe meer pagina’s je omslaat, hoe verdrietiger de omstandigheden worden. Het is een boek over een man die gedurende de jaren zijn vrienden één voor één verliest.

Als persoonlijke noot wil ik eraan toevoegen dat zeker het ziekbed en overlijden van Martin Bril in intense, realistische manier zijn beschreven. Een aantal jaren geleden heb ik mijn stiefvader verloren aan kanker en de lijdensweg die Bril in dit boek doorloopt komt akelig overeen met die van hem. Het hopen op beterschap, de wetenschap dat dit niet gaat gebeuren en elke keer weer de schok om iemand te zien wegkwijnen, dit alles passeert de revue.

Dit boek heeft mij zeker een fan gemaakt van Chabot. Zijn (zwartgallige) humor, positieve instelling en eerlijkheid in dit boek hebben mij meer geraakt dan ik in eerste instantie had verwacht. Ik kwam voor een boek over rock-‘n-roll, wilde avonturen en humor. En hoewel dit zeker onderdeel was van het boek kreeg ik er een ontroerend verhaal over vriendschap, zielsverwanten en verlies bij dat me nog een lange tijd bij zal blijven.

[Jelle Mostien · Rating 5 out of 5]

'Mijn vaders hand' was het aangrijpendste boek dat ik in 2020 las.
Dit vervolg is minder aangrijpend, al kreeg ik wel de krop in de keel bij de beschrijving van de laatste dagen van Martin Bril, maar minstens even meeslepend.

Martin Bril had gelijk toen hij tegen Chabot zei: "Jij moet aan de roman, man!"

[Rosemarie · Rating 5 out of 5]

Een prachtig geschreven boek over vriendschap, verlies en familie. Bart Chabot neemt je mee in zijn wereld. Hij beschrijft de ‘roem’ die hem als tv-ster ten deel valt en de literaire wereld van uitgeverij en optredens die hij als dichter ervaart. Veel aandacht is er voor de theatertours die hij gedurende de jaren met goede vrienden Jan Mulder en Remco Campert, met Herman Brood en Jules Deelder en later met Martin Bril en Ronald Giphart onderneemt. Met veel humor en zeer gedetailleerd beschrijft hij de sfeer en omstandigheden rondom de voorstelling in alle uithoeken van het land. De liefdevolle momenten met het gezin en tijdens een vakantie in Zweden vormen een mooi tegenwicht voor de hartverscheurende negativiteit als soms de relatie met zijn ouders ter sprake komt. Niet dat het boek ook maar enige klaagzang bevat. Integendeel! Zeer positief geschreven. Je gunt als lezer Chabot nog zoveel mooie momenten!

[Erik Snel · Rating 4 out of 5]

Ik had niet verwacht dat ik aan dit boek zou blijven kleven. Soms download ik wat boeken van Kobo Plus en dan verwijder ik ze ook weer als het niks is. Maar Bart Chabot is toch een meeslepende schrijver. Ik heb lang geleden erg genoten van zijn biografiën van Herman Brood en ook nu neemt hij me mee op een heftige reis. Voor het grootste deel gaat dat over vrienden met een rock & Roll hart, zoals wederom Brood, maar ook Jules Deelder en Martin Bril (die vooral erg rock & roll is wat betreft rijstijl en asociaal gedrag) Wat Chabot niet kan is schrijven over vrouwen, dat blijven ijle, heilige standbeelden, maar mannen, echte mannen, echte vrienden, echte klootzakken, echte haantjes, echte destructieve, gevoelsgestoorde testosteronnetjes maar wel echte vrienden die als het er op aan komt bij elkaar blijven tot aan de kist, dat is aan hem besteed. Als dit niet de eigentijdse Elckerlyc is. Want van familie moet niemand het hebben in dit boek. Vaders (van Bril en Chabot) zijn nog veel grotere klootzakken en je voelt dat Chabot hier zwaar onder heeft geleden en nog lijdt. Zijn sombere, melancholische buien zijn de rustige nummers op dit album.

[Fienke Smit · Rating 4 out of 5]

4 sterren en 5 hartjes voor dit boek van Bart Chabot ❤️

[Catharina · Rating 5 out of 5]

Chabot leest zoals hij spreekt: snel en onderhoudend. Kortgeleden las ik 'De hand van mijn vader' en 'Hartritme' is een waardige opvolger. Dat het verhaal veel over Brood en Bril zou gaan wist ik vooraf niet maar heeft me geen moment verveelt. Er ligt 'een lijntje' tussen mij en Bril en mede daardoor heb ik enkele traantjes weggepinkt. Op het einde van het boek schrijft Chabot over een gehucht in de Ardennen; dat was (ik heb het boek 10 minuten geleden uitgelezen...) wel 'weird'....deze afgelopen week heb ik namelijk meerdere keren aan dat gehucht gedacht...ik zag me daar weer lekker in de tuin zitten lezen, genieten van de zon en de mooie natuur rondom; deze week drie jaar geleden vierden we juist daar onze vakantie(!) en daar beleef ik bijzondere warme herinneringen aan. Dat hij nu juist dit gehucht noemt om iets te gaan doen....ik zeg niet wat want dan verklap ik iets. Lees zijn verhaal, het is het waard!

[Els · Rating 3 out of 5]

Hartritme. Door Bart Chabot.

Ik hou van de Chabotjes, wie niet!? Mama, papa en de zonen; ze vormen een prachtig (schrijvend) gezin. Papa Bart is een geval apart, hoe apart hij is kunnen we lezen in zijn romans over zijn leven. We begonnen met het pijnlijke, aangrijpende Mijn vaders hand, over zijn ellendige kindertijd. Hartritme is het tweede deel.

Waar het eerste deel bijna te pijnlijk was om te lezen is Hartritme bijna te flitsend om te lezen. Bijna; Chabot is een schrijver die met zijn vlotte en meeslepende pen je door zijn boeken jaagt. In een recordtempo ben je door de meer dan 500 pagina’s heen. Bart schrijft zoals hij praat: snel, enthousiast en gretig.

In dit deel maken we kennis met zijn uitgebreide vriendenkring: Herman Brood, Jules Deelder, Martin Bril, Ronald Giphart,… Vrienden die zijn leven verrijken maar ook een enorme leegte achterlaten als ze verdwijnen. Hartritme is dus niet enkel een ode aan het leven maar ook een ode aan de doden, en dat is mooi.

Zijn zonen, vrouw en hond Bril nemen naast zijn vrienden en werk een belangrijke plaats in in zijn leven en hart, dat schemert door in elke pagina, elke zin, elk woord. Chabots’ leven is druk en boeiend, het is avond na avond optreden doorheen het ganse land maar ook een maand aan een meer in Zweden vertoeven. Dat contrast maakt het boeiend, ook voor ons lezers.

Deze inkijkjes in zijn leven zijn een ware kunsttoer; flitsend, intiem, meeslepend en boeiend. Benieuwd naar het volgende deel…

[Joukje · Rating 4 out of 5]

Herlezen: Tijdens zijn vakantie in Zweden met zijn 4 zoons en vrouw geeft hij een mooi inkijkje in zijn verdere, volwassen leven, zoals de vriendschappen met Brood, Deelder, Bril, Giphart, Campert etc.

[Jens Dekens · Rating 4 out of 5]

Zeer entertainend, af en toe emotioneel, helaas te uitgerokken (zeker vanaf de tweede helft). Geen chef-d'œuvre, wel een goed boek.

[Cees Oomens · Rating 4 out of 5]

Chabot beschrijft zijn leven vanaf ongeveer de periode dat hij Nederlands ging studeren in Leiden. Hij ontmoet daar Herman Brood en dat is het begin van een levenslange vriendschap. Later komt hij ook in contact met Jules Deelder en Martin Bril. Eigenlijk is in het begin de roman echt een schelmenroman die het bewogen leven van Bart en vooral zijn vrienden beschrijft. Daar doorheen lopen voortdurend flarden die zijn slechte relatie met zijn ouders, vooral zijn vader, laten zien. Ook door het hele boek heen loopt een vakantie van een maand in een huisje in Zweden met Yolanda, zijn vrouw, en hun 4 zoons, die dan al tieners en jong volwassenen zijn. Die vakantie gebruikt hij als een soort reflectiemoment op zaken die in het verleden zijn gebeurt. Chabot vliegt bewust heen en weer in de tijd al is de chronologie van de gebeurtenissen er wel uit af te leiden. Ik heb gelezen dat dat door de tijd heen vliegen tot doel had om zijn vrienden meer te laten leven, alsof ze er nog steeds zijn. Dat is goed gelukt. De roman loopt tot het heden (2020) en de dood van zijn drie vrienden komt uitvoerig aan de orde.
De tweede helft van het boek spreekt me meer aan dan het eerste deel. Het eerste deel beschrijft uitvoerig de belevenissen met zijn, vrijbuitende en behoorlijk onaangepast vrienden met soms behoorlijk narcistische trekjes. De toch wel macho manier waarop ze met elkaar omgaan en vooral het niet of alleen in bedekte elkaar laten weten dat het slecht met je gaat (geldt voor zowel Brood als Bril) en voor mijn gevoel altijd in een soort rol zitten lijkt me erg vermoeiend voor de mensen in je omgeving en ze hebben met zijn allen behoorlijk veel mensen wanhopig gemaakt met hun gedrag.
Ik vind vooral de manier waarop Bart schrijft over de moeilijkere fasen in de laatste levensmaanden van zijn vrienden ontroerend, hoe hij schrijft over zijn vrouw en kinderen, zijn hond Bril, maar ook de confrontaties met zijn vader zijn sterk (en confronterend). Zijn stijl is heel direct en leest prettig. Ik heb het boek in relatief korte tijd uitgelezen en het bleef boeiend tot het einde.

[Jesse Lammendam · Rating 2 out of 5]

Een review over dit boek ligt denk ik al gauw gevoelig, voor andere lezers maar ook voor de schrijver zelf. We hebben het immers over Bart Chabot, iemand die naar mijn idee een mooi en authentiek leven heeft geleid en daarbij bijzondere figuren heeft ontmoet, zoals Herman Brood, Jules Deelder en Martin Bril.

Het is dan ook een heel persoonlijk boek, omdat het bestaat uit de herinneringen en ervaringen die Chabot zelf heeft gehad. Dat vond ik op zich best interessant, zeker als Herman Brood-liefhebber. Toch moet ik zeggen dat ik zijn vorige boek, Mijn vaders hand, beter begreep in de zin dat ik voelde dat dat boek er echt moest zijn.

Dit boek was tegelijkertijd wel vermakelijk om te lezen hoor, maar ik vraag me af of je over iets zó persoonlijks eigenlijk wel kunt zeggen of het goed geschreven is, of dat het een goed verzonnen verhaal is. Daarnaast vond ik het soms wat vermoeiend om te lezen over details als de vraag of zoonlief nou chocomel of Fanta zou drinken toen hij mee mocht met het werk van papa Bart.

Maar goed, ik wil zeker mijn respect behouden, want ik bewonder het leven van Chabot. Alleen is dit boek, hoe mooi sommige passages ook zijn, niet heel veelzeggend. Het zijn vooral mooie memoires van de schrijver zelf.

[Piet · Rating 3 out of 5]

Interessant om eens wat meer te lezen over bekende figuren gezien door de bril van een kompaan.
Herman Brood, Jules Deelder en Martin Bril passeren de revue waarbij Bril het leeuwendeel krijgt van Chabots aandacht. Soms denk je- bv als het gaat over Brils ouders - gaat Chabot hier niet de privacy grens over?
Soms gaat de auteur zich te buiten aan zijn specifieke manier om de natuur te vermenselijken, soms kun je niet precies volgen wat hij bedoelt.
Alles bij elkaar een vermakelijk boek, ondanks de bij tijd en wijle zware kost.
Het zit goed in elkaar en Ronald Giphart speelt ook een belangrijke rol.

[Let Leest · Rating 3 out of 5]

Bart Chabot vertelt voornamelijk over zijn vriendschap en de dood van zijn vrienden, Hernan Brood, Martin Bril en Jules Deelder. Dit afgewisseld met herinneringen aan zijn ouders en een vakantie met zijn gezin in Zweden. Ik vond het erg van-de-hak-op-de-tak en vond dat het verspringen in tijd en plaats het verhaal niet altijd ten goede kwam. Opvallend is dat Chabot heel gevoelig is (en bang denk ik?) voor voortekenen van naderend onheil.
Ik heb hardop gelachen om de streken van de Herman, Jules en Bart. Vooral het verstoren van een kwis met Martine Bijl. Op you tube heb ik het fragment even teruggekeken. Hilarisch!

[Frans Van Der Zanden · Rating 4 out of 5]

Op zeer eerlijke en bijna anekdotische wijze beschrijft Bart Chabot zijn lijvige autobiografie. Chabot is een man met een verhaal die al lang in de ‘scene’ meedraait. Hij heeft in de loop der jaren veel van zijn vrienden verloren. Hij schrijft daar bijzonder liefdevol en gedetailleerd over. Johnny van Doorn, Herman Brood, Martin Bril, Joost Zwagerman, Jules Deelder. Chabot kent ze allemaal van nabij en beschrijft ze ‘from the inside’. Ook de zeer moeizame relatie met zijn ouders komt uitgebreid aan bod.
Interessant boek van een interessante man met een vlotte pen.

[d!Di · Rating 2 out of 5]

Ik ben gestopt na pag 50 of 100 ofzo omdat het me me persoonlijk weinig kon boeien aangezien ik Brood, Bril en kompanen onvoldoende ken, anders allicht veel plezantere lectuur. Bewijs van mijn onkennis: ik wou eigenlijk Confettiregen eens lezen, die was er niet en ik nam dus deze mee, achteraf gemerkt dat het een andere Chabot betrof, zo erg is het gesteld, zo veel is mijn review iets waard.

[Ella · Rating 4 out of 5]

Het eerste boek wat ik lees van Chabot. Hij heeft een makkelijke schrijfstijl en het sprak me erg aan omdat het de levens raakt van mensen die hier goed bekend waren zoals Herman Brood, Jules Deelder, Martin Bril, Ronald Giphart etc. Ook schrijft hij erg liefdevol over zijn 4 jongens.

[Maurijn Wieringa · Rating 4 out of 5]

Uitermate vlot en grappig geschreven, aanrader als je mijn vaders hand hebt gelezen.

[Henneke Wateringen · Rating 4 out of 5]

Luisterboek ! Ook dit boek is dubbel, vol humor maar ook vol verdriet rouw en emoties. Vooral dat laatste stuk over Martin Bril’s einde voel je onder je huid je voelt mee. Mooi geschreven.

[Mirjam · Rating 3 out of 5]

Prettig leesbaar boek.

[Alain Baetens · Rating 5 out of 5]

Prachtig boek. Mooi hoe Bart Chabot vertelt over zijn vriendschap en de belevenissen met zijn vrienden Herman Brood, Jules Deelder, Martin Bril en Ronald Giphart.

[Mem · Rating 3 out of 5]

3,5*

[Jelt · Rating 3 out of 5]

"Gewoon" een mooi boek. Over vrienden, familie en het onvermijdelijke afscheid nemen.

[Lyda Van Den Bos · Rating 4 out of 5]

Ondanks dat het "van de hak op de tak" geschreven is, is het makkelijk leesbaar en moeilijk weg te leggen.

[Max Vogelzang · Rating 4 out of 5]

Meeslepend

[Liesbeth · Rating 5 out of 5]

Mooi en ontroerend beschreven geluk in vriendschappen en gezinsleven en het verlies daarvan. Vrienden overlijden, het touren stopt, zonen vliegen uit, verlaten van het vakantiehuis. Ik heb ervan genoten. Mooie en persoonlijke stijl van schrijven, met oog voor detail en de wereld.
in alles klinkt de warmte door voor elkaar. en dat sprak me heel erg aan.

[Gerdien · Rating 4 out of 5]

Bart Chabot vind ik een van Nederlands beste schrijvers. In heldere beeldende taal, zonder ooit larmoyant te worden, beschrijft hij moeilijke periods in zijn leven. En de mooie periodes beschrijft hij met zo'n energie dat je er zelf blij van wordt.