Μες στον ψυχρό καιρό

by Ελένη Κοσμά

ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ

Μετά την ήττα του κινήματος των Αναβαπτιστών στο Μύνστερ της Γερμανίας, στα μέσα του 16ου αιώνα, ο Ιωάννης του Λέιντεν βασανίστηκε, εκτελέστηκε και κρεμάστηκε, μέσα σε ένα σιδερένιο κλουβί, από το καμπαναριό της εκκλησίας Λαμπέρτι. Μαζί με αυτόν, σε δύο ακόμη κελιά, κρεμάστηκαν οι σύντροφοί του, Μπερντ Κνιπερντόλινκ και Μπερντ Κρέχτινκ. Τα οστά τους αφαιρέθηκαν πενήντα χρόνια αργότερα, αλλά τα κλουβιά βρίσκονται ακόμη στη θέση τους.

Όταν ο Ιωάννης του Λέιντεν
έγινε Βασιλιάς Γιαν
του έκοψαν τη γλώσσα
από τη βάση
τον έκλεισαν σε ένα
σιδερένιο κλουβί
και τον ξεχάσαν εκεί
κρεμασμένο νεκρό
για τέσσερις αιώνες.
«Πώς είναι ο κόσμος από ψηλά, Γιαν;»
τον ρώτησαν κάποια στιγμή
κι εκείνος
που δεν είχε γλώσσα να μιλήσει
τους έκλεισε
το μισοβγαλμένο του μάτι.
«Να κοιτάς την πόλη από ψηλά
έχει γούστο.
Μόλις πέφτει η νύχτα
πετάω στους
αμέριμνους περαστικούς
ένα ένα τα κόκαλά μου».

Genres: Poetry

48 pages, Paperback

First published May 25, 2021

About the author

Η Ελένη Κοσμά γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Συγκριτική Λογοτεχνία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει δημοσιεύσει άρθρα, δοκίμια και μεταφράσεις στα περιοδικά "Αντί", "Εντευκτήριο", "Παλίμψηστον", "Ποιητική", και στις εφημερίδες "Αυγή" και "Εποχή". Έχει μεταφράσει το βιβλίο του Πιερ Πάολο Παζολίνι "Οι στάχτες του Γκράμσι" και έχει γράψει την εισαγωγή για αυτή την έκδοση (Οροπέδιο, 2016). Τα "Φιλιά στη γη" είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

Reviews

[Kyriaki]

Καλό ήταν! Μου άρεσε λίγο περισσότερο το πρώτο μέρος (Τα σπίτια) σε σχέση με το δεύτερο(Οι άνθρωποι) και θα ήθελα να ήταν κάπως περισσότερα τα ποιήματα, μου φάνηκαν λίγα!



ΠΩΣ ΑΦΗΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ

Αυτό το σπίτι
που έχω προσπαθήσει
με κάθε τρόπο να αφήσω
δεν με αφήνει.
Το έχω επανειλημμένα παρηγορήσει
για τη μελλοντική μου απώλεια.
Του έχω τάξει ό,τι βάζει
ο σπιτίσιος νους.
Το έχω ξεγελάσει.
Το έχω μαλώσει.
Το έχω δελεάσει.
Αλλά αυτό το σπίτι
δεν με αφήνει.
Κάθεται στα γόνατά μου
και απαιτεί να του διαβάσω
ένα ακόμη παραμύθι.
Όταν κοιμάται
με συνθλίβει με το βάρος του
και όταν ξυπνάει
τρώει τα ρούχα μου
τα αυτιά μου
τα δάχτυλα των ποδιών μου
τις γάμπες και τους μηρούς μου.
Αυτό το σπίτι
όσο με τρώει τόσο μικραίνει
γίνεται
ένα πολύ μικρό
ένα ανεπαίσθητο
σπίτι
και μόλις πάω να πάρω μια ανάσα
με αιφνιδιάζει
και το εισπνέω.

[Yiannis · Rating 4 out of 5]

Μεστή ποίηση.

[Γιώργος · Rating 4 out of 5]

Ανταποκρινόμενη στη σφραγίδα-εγγύηση 'Εκδόσεις Πόλις', η Κοσμά έχει συνθέσει μια εξαιρετική ποιητική συλλογή. Πιστή στα νοήματα της (ή τουλάχιστον στο νόημα που μου επικοινωνήθηκε ξανά και ξανά διαβάζοντας την συλλογή), δεν φοβάται να ζωγραφίσει πλούσιες εικόνες με την απλή της γλώσσα, δίχως υπερβολές και επιδείξεις. Ένα εξαιρετικό δείγμα της ποίησης που προσωπικά αγαπώ.

[Maria Bikaki · Rating 4 out of 5]

Τι βρίσκει κανείς όταν αποσυναρμολογεί ένα σπίτι
Ένα σπίτι είναι σαν μια ρώσικη κούκλα:
Αν το ανοίξεις θα βρεις ένα άλλο σπίτι
και μέσα σε εκείνο ένα άλλο κι ένα άλλο
μέχρι που φτάνεις στη μήτρα της μάνας σου
στο πρώτο σπίτι που κατοίκησες.
Αλλά κι αυτή η μήτρα κατοικεί σε ένα δικό της σπίτι
που και αυτό έχει κατοικήσει άλλα σπίτια
που αν τα αποσυναρμολογήσεις θα βρεις μέσα τους κι άλλα.
Έτσι που μοιάζει η ζωή του ανθρώπου μια αδιάκοπη μετακόμιση κι ένα ξεγύμνωμα
διότι ένας άνθρωπος είναι κι αυτός σαν μια ρώσικη κούκλα:
αν τον ανοίξεις θα βρεις έναν άλλο άνθρωπο
και μέσα σε εκείνος έναν άλλον κι έναν άλλον
μέχρι που φτάνεις στη μήτρα της μάνας του
στον πρώτο άνθρωπο που κατοίκησε.

Ωραία περίπτωση ποίησης.