Ο Ίγκορ Σαχνόφσκι συνθέτει ένα τεράστιο αφηγηματικό μωσαϊκό. Ένα ταξίδι στα πέρατα του κόσμου, από το Ιρκούτσκ, στην Αίγυπτο και Χαμσάιρ, αλλά και ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο, από την Ισπανία του 16ου αιώνα και τη Φλάνδρα, κι από την εισβολή των ναζί στη Ουκρανία και το Ολοκαύτωμα, μέχρι τα χρόνια της ΕΣΣΔ, σε μια βιομηχανική πόλη στα Ουράλια. Είναι η περιπλάνηση στις ζωές τριών γενεών ανδρών τις οποίες στοιχειώνει η ίδια γυναίκα. Τα θαύματα διατρέχουν τον χρόνο και τους τόπους, θαύματα που γέννησε ο έρωτας και το πάθος.
Ο έκπτωτος άγγελος, η δαιμονική φιγούρα της Λίλιθ και όλες οι προσωποποιήσεις της είναι η γυναίκα που κάνει τις συμπτώσεις να γεννούν γεγονότα και τα γεγονότα να μοιάζουν με θαύματα.
«Ο Σαχνόφσκι έχει ταλέντο στην περιγραφή όλων όσα βρίσκονται κρυμμένα κάτω από την επιφάνεια. Περιγράφοντας, ουσιαστικά, τη φευγαλέα ουσία των γεγονότων.» (Lyudmila Ulitskaya)
Προϊστορία Ένα γυναικείο πορτρέτο Στις ράχες άγριων σκυλιών Μεταξένιος άνεμος Ζωντανοί πόροι Η λογική της τρέλας Το σημείο της τρέλας Το σημείο χωρίς επιστροφή Η είσοδος του Άδη Κατάλοιπα του παρελθόντος Η κατασκοπεία του βασιλιά Πενθέα Η συνωμοσία των αγγέλων Ο λεπτεπίλεπτος Η Κεντρική Αίθουσα Απλή διάρκεια Η φυγή στην Αίγυπτο Σημειώσεις
Igor Sakhnovsky studied Philology at Ural State University, and went on to serve as scientific and chief editor at the Academy of Sciences, as well as directing the journal, Book Club. He has been published in a number of leading literary journals, both Russian and foreign. His novel, The Vital Needs of the Dead, was published in 1999 in the journal New World and subsequently translated into English. In 2002, Igor Sakhnovsky was awarded a Fellowship by the Hawthornden International Retreat for Writers (UK). Since then, he has been a finalist for both the National Bestseller Prize (2006) and the Russian Booker Prize (2007), among numerous other awards. In 2008, his novel The Man Who Knew Everything was turned into a screenplay.
Στην τελευταία μας συνομιλία ο πατέρας μού εξομολογήθηκε ότι είχε πάψει σχεδόν να πιστεύει στην επιστήμη, είχε απογοητευτεί από αυτήν. Κι αυτό το ερμήνευε ως εξής: Η επιστήμη συνήθισε να βασίζεται μόνο σε τυπικά, επαναλαμβανόμενα γεγονότα, ώστε να τα παρακολουθεί επανειλημμένως ή, ας πούμε, με την επιθυμία να τα αναπαραγάγει. Εκείνα όμως τα ανεπανάληπτα πράγματα και γεγονότα που δεν μπορούν να ξαναπαιχτούν σαν δίσκος του πικάπ, που δεν μπορούν να πολλαπλασιαστούν με καρμπόν, η επιστήμη πολύ συχνά τα αγνοεί, τα αντιμετωπίζει αφ' υψηλού. Αυτά τα ανορθολογικά γεγονότα είναι εύκολο να τα περιφρονήσει κανείς. Η περιφρόνηση απέναντί τους, όμως, δείχνει βλακεία και κοντόθωρη αντίληψη, επειδή κυρίως στις αποκλίσεις, στις μοναδικότητες και στην παθολογία βρίσκεται αν όχι η απάντηση στον κανόνα, τουλάχιστον μια πολύ πιο εύγλωττη πληροφορία γι' αυτόν, απ' ό,τι στα πιο φυσιολογικά, τυπικά πράγματα. Απλώς οι επιστήμονες προς το παρόν δεν διαθέτουν αρκετά ισχυρά και κατάλληλα εργαλεία. «Και ποιοι τα διαθέτουν;» τον ρώτησα. Τέτοια απάντηση μπορούσα να την περιμένω από οποιονδήποτε άλλο, όχι όμως από τον πατέρα μου. «Οι ποιητές» είπε.
— Ίγκορ Σαχνόφσκι, Η Συνωμοσία Των Αγγέλων, εκδ. Ποταμός
Το ωραίο αυτό βιβλίο περιστρέφεται, αλλά και κυριαρχείται από την ΑΙΩΝΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ - ΤΗ ΛΙΛΙΘ, που την βλέπουμε με διάφορες μορφές της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι μια αρχαία ελληνίδα μαινάδα, η Ιωάννα η Τρελή της Αραγωνίας, η Μαίρη ντελ Ροζάριο, η Ντίνα. Από τη δημιουργία του κόσμου, όταν ο Αδάμ αποδείχθηκε λίγος για τη Λίλιθ, ως την Αρχαία Ελλάδα, την Αίγυπτο και την έρημο Σαχάρα, την Ισπανία του 16ου αιώνα, τη Σοβιετική Ένωση, και την Αγγλία ο συγγραφέας μας ταξιδεύει πλάθοντας τον δικό του Ορφικό ύμνο, αφου ο μεγάλος λυράρης της ελληνικής μυθολογίας συντροφεύει τη διήγηση, και συνάμα φαίνεται να τη «δημιουργεί», μιας και η μοίρα του και κυρίως η ανθρώπινή του φύση, τον οδήγησαν στον απόλυτο άθλο (να φτάσει στις πύλες του Άδη για να εκλιπαρήσει για την επιστροφή της αγαπημενης του) αλλά και στον απόλυτο χαμό, αφού δεν άντεξε, έπραξε το απαγορευμένο, και εκείνη χάθηκε για πάντα στον άλλο κόσμο.
Πραγματικά ιδιαίτερη γραφή από έναν συγγραφέα που δυστυχώς δεν ήξερα, αλλά τώρα σίγουρα ψάξω. Μοναδικό ρωσικό πικρό χιούμορ, τρυφερότητα, και πολυ έξυπνος τρόπος να πλέξει την ιστορία του.
Δεν ξέρω. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθες το ρωσικό τρένο να σε διαμελιζει, άλλες παλι εξώκειλε σε αυτοαναφορική έπαρση, κάπου κάπου εχανα το νόημα της προτασης (ίσως είναι πολυ ρωσοφιλη η μετάφραση). Ίσως είναι ένα σπουδαίο μυθιστόρημα, ατάκτως ερριμμένο σε αυτόνομα κεφάλαια, ίσως είναι έναςακομαελληναςσυγγραφεας που έγραψε σε κυριλλικό αλφάβητο. Δεν ξέρω.
Ένα ιδιαίτερο βιβλίο...αχ αυτοί οι Ρώσοι συγγραφείς δεν ξέρω αν φταίει η μετάφραση-απόδοση που γίνεται στα βιβλία τους αλλά γενικά έχουν μια τάση να γίνονται "κουραστικά"..