Rodzina Nowaków, chcąc odpocząć od interesów i miejskiego gwaru, przeprowadza się do nowej willi na wieś. Miało być cicho i spokojnie. Nic bardziej mylnego... Nad wsią zawisła rzucona cztery wieki temu klątwa. Działa przez jeden dzień w roku. Rodzice dezerterują przed nią w popłochu. Na placu boju zostają Babcia i Zuzanna. W ich beztroskie życie wkradają się działania lokalnej mafii. Kim jest ofiara znaleziona w lesie i tajemniczy rycerz na czarnym motocyklu? Czy Nowaczkom uda się uwolnić mieszkańców wsi od groźnej szajki i od klątwy?
Tym razem Anna M. Brengos daje nam odpocząć od trudnych tematów społeczno-obyczajowych na rzecz powieści kryminalnej z przymrużeniem oka.
Od czasu do czasu zdarza mi się sięgnąć po literaturę czysto rozrywkową, nieskomplikowaną, wobec której jednak mimo wszystko mam również pewne wymagania. W ostatnich dniach trafiła w moje ręce książka Anny M. Brengos „Dzień prawdy” i spędziłam z jej bohaterami udany początek wakacji.
Rodzina Nowaków, czyli babcia Joanna, Anna i Marek oraz ich dorosła córka Zuzanna właśnie wyprowadzili się z wielkiego miasta do wsi spokojnej, wsi wesołej, by korzystać z uroków tego zacisznego miejsca. Wkrótce jednak okazuje się, że nad wsią wisi klątwa rzucona wieki temu przez dziewczynę oskarżoną o czary i spaloną na stosie. Co roku, 3 sierpnia, w dniu świętego Nikodema, każde kłamstwo wypowiedziane we wsi kończy się mniejszym lub większym nieszczęściem, adekwatnym do winy. Ktoś zgubi portfel z całą wypłatą, bo powiedział miejscowemu pijaczkowi, że nie ma drobnych, w sklepie wszystkie lodówki wysiądą i zepsuje się cały towar, bo ekspedientka zapewniła klientkę, że wędlinę ma świeżą. Nawet gderanie innej mieszkanki, że przez pijaństwo męża nie ma co do garnka włożyć, kończy się nieszczęściem. A więc naprawdę trzeba w tym dniu uważać na każde słowo. Rodzice Zuzanny nie mają zamiaru mierzyć się z tą klątwą, wyjeżdżają do Grecji i postanawiają zostać tam na zawsze. Babcia Joanna razem z Zuzą zostają na miejscu. Wkrótce znajdują w lesie pobitego do nieprzytomności mężczyznę, któremu ratują życie, a jednocześnie trafiają w sam środek mafijnych porachunków i akcji służb przeciwko przestępcom.
Książka Anny M. Brengos jest zabawna, dynamiczna, napisana z przymrużeniem oka, zupełnie niesztampowa. Mimo śmiertelnego zagrożenia ze strony bezwzględnej mafii zwykłe kobiety są w stanie oszukać przestępców, a i młody, przeciętny chłopak, daje radę obronić dziewczynę przed raczej doświadczonymi napastnikami. Świetnie też odnajdują się w rozmowach prowadzonych szyfrem, na który wcale się nie umawiały. W ogóle wiele postaci w książce wykazuje się ogromną przytomnością umysłu w chwilach zagrożenia, no ale bez tego nie byłoby tak komicznie.
Opowieść autorki jest spójna, każde wydarzenie jest po coś. Prawdę mówić przez całą książkę zastanawiałam się, po co wprowadzono wątek klątwy. Działa ona tylko jeden dzień, a większość akcji toczy się kiedy indziej - wokół rannego Anonima i przestępczej historii. Wszystko zazębia się jednak w ostatnich akapitach książki.
Autorka dość autentycznie pokazała wiejską społeczność. Jej mieszkańcy mówią językiem gwarowym, gramatycznie niepoprawnie, nadrabiają jednak prostotą (nie prostactwem) i życzliwością. A panie Nowak są wprost cudownie gościnne i mają niezwykłą moc jednoczenia autochtonów, motywowania ich do rozwoju i pokazania się w szerokim świecie, co przekuwają w swój sposób na życie.
„Dzień prawdy” jest przyjemną, łatwą i pomysłową książką, która wciąga i nawet zaskakuje. Jest śmiesznie i tylko trochę groźnie. Nie wiem dlaczego oczekiwałam, że jest komedią kryminalną, chyba z powodu okładkowego polecenia Alka Rogozińskiego, ale to raczej obyczajówka z wątkiem kryminalnym. Do pochłonięcia w jeden dłuższy wieczór.
Uwielbiam takie książki ! Lekkie komedie kryminalne z wątkiem obyczajowym, z sympatycznymi bohaterami i niezwykłymi wydarzeniami w tle. Taką książką bez dwóch zdań jest "Dzień prawdy" Anny M. Brengos. Bawiłam się wyśmienicie czytając ją i chętnie przeczytałabym więcej o przygodach Zuzanny i rezolutnej Babci Joannie.
Rodzinka Nowaków przeprowadza się do Wioski Małej do nowo wybudowanej willi by uciec od pracy i gwaru miasta. Spodziewali się tu zaznać ciszy i spokoju, jak to na polskiej wsi. Ale ta wieś jest wyjątkowa i wszystkiego można się po niej spodziewać, ale nie spokoju. Okazuje się, że nad wsią wisi klątwa rzucona cztery wieki temu, która jest aktywna w jeden dzień w roku, w święto Nikodema. Rodzice Zuzanny przerażeni działaniem klątwy postanawiają wyjechać, w willi zostają Babcia Joanna i Zuzanna.
Jednak klątwa to jedynie początek zaskakujących przygód, w które wplączą się nasze główne bohaterki. Bowiem kim jest ranny człowiek znaleziony przez Zuzkę w lesie? Kto kryje się pod kaskiem motocyklowym i jest tajemniczym rycerzem na czarnym rumaku, znaczy na motocyklu? Jak Zuza i Babcia rozprawią się z lokalną mafią i klątwą? Tego wszystkiego dowiesz się sięgając po "Dzień prawdy" ! A doprawdy warto, bo jest to lektura w sam raz na letnie dni.
Styl autorki jest bardzo przyjemny, dzięki czemu powieść czyta się szybko. W książce cały czas coś się dzieje, akcja nie zwalnia nawet na moment. Paleta wielobarwnych bohaterów to oddany wspaniale obraz mieszkańców polskiej wsi, czytając "Dzień prawdy" wspomnieniami wracałam do ukochanego przez Polaków serialu, czyli Rancza. Zuzanna i Babcia Joanna zdawały mi się być jak serialowa Lucy, które pomagają i działają na rzecz wsi i jej mieszkańców. Główne bohaterki podbiły moje serce, dobre, ciepłe, sympatyczne, ale zarazem rezolutne, nie bojące się ryzyka, odważne, trochę zwariowane i romantyczne. Tak je polubiłam, że chętnie poczytałabym o innych przygodach Zuzy, Babci i całej ekipy z Wioski Małej.
Czy polecam? Jak najbardziej, ta książka to idealne połączenie powieści obyczajowej z kryminalną komedią z nutką mocy działań nadprzyrodzonych, z jakże cennym morałem, a mianowicie, że kłamstwo nigdy nie popłaca. Czytajcie, bawcie się wyśmienicie i zachwycajcie się pomysłem na fabułę pani Anny. Ja jestem oczarowana !
Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Lucky.
„Dzień Prawdy” to lekki kryminał społeczno-obyczajowy z przymrużeniem oka z ciekawym pomysłem na współczesną fabułę z czterowiekową klątwą w tle. Autorka delikatnie wytyka kłamstwa i kłamstewka oraz niewinne przejęzyczenia. Wyraźnie daje do zrozumienia, że trzeba mówić prawdę. Nie pochwala też plotek, ale traktuje je jak źródło wiedzy. Przy tym stawia na współpracę, pomaganie sobie i dobre stosunki dobrosąsiedzkie, rozwój wsi i zaangażowanie mieszkańców w lokalne przedsięwzięcia oraz rozwój własnego biznesu i talentów. Jednocześnie wprowadza atmosferę niepokoju i bawi intrygą kryminalną z gatunku mafijnych. Autorce udało mnie się wywieść w pole, i dobrze, bo czytelnik powinien być zaskoczony. Wiele tu różnych tematów zgrabnie połączonych w spójną całość, a między nimi zakwita miłość. Miło spędziłam czas z tą lekturą, a uśmieszek błądził na mej twarzy, zwłaszcza gdy dowiadywałam się o kolejnej karze za kłamstwo i gdy głos zabierała pragmatyczna babcia. Jej powiedzonka były trafione w punkt. Spodobał mi się styl autorki i język, zwłaszcza „naleciałości” wiejskie w wypowiedziach niektórych postaci. Główne damskie bohaterki są urocze na swój sposób, a niektórzy mężczyźni bardzo dżentelmeńscy. Pojawia się też żona dla rolnika i rycerz na (mechanicznym) koniu. Uwagę przykuwają właściwie wszyscy bohaterowie, nawet ci z mafii czy ekip fotowoltaiki, oraz pies Rysiek. Pokochałam to mądre psisko. Powieść ta jest z gatunku lekkich, łatwych i przyjemnych, tak na jeden raz w letni czas, tym bardziej że akcja dzieje się głównie w sierpniu. Urocza, ale jakże prawdziwa w swej wymowie. Ku przestrodze również. Dzień Prawdy powinien być codziennie.
Spodziewałam się czegoś lepszego. Akcja rozwijała się dość powoli, momentami książka była nudna. Jej atutem na pewno jest oryginalny pomysł i cały aspekt dnia prawdy, klątwy. Szkoda, że ten wątek jest tak słabo rozwinięty. Bardziej skupia się na życiu bohaterów, relacjach między nimi, wiejskim życiu, unikania niebezpieczeństw. Polubiłam się z główną bohaterką i jej babcią, rodzice nadawali tej powieści humoru. Historia jednak według mnie za bardzo rozwleczona i wątki kryminalne gdzieś tam niestety zanikały, nie czułam grozy/nasilonej ciekawości, niebezpieczeństw.
Podoba mi się jak autorka pisze, książka mnie wciągnęła od pierwszych stron choć historia mocno przerysowana, taka bajeczka co nie ma nic wspólnego z prawdziwym życiem ale właśnie na takie oderwanie od tego prawdziwego życia miałam ochotę. Polecam każdemu kto ma ochotę się rozerwać przy książce i oczekuje happy endu.
Kolejna komedia kryminalna z wątkiem obyczajowym w tle, po którą warto sięgnąć, aby się przekonać, że ten gatunek wcale nie jest dziwny czy przereklamowany. Można rozwiązać zagadkę bez ciężkiego, dusznego klimatu, a wręcz przeciwnie, nawet się uśmiać :) Polecam, jest świetna!
Książkę przesłuchałam w formie audiobooka. Powieść ma ciekawą fabułę, ale mnie jakoś super nie wciągnęła. Książka jest napisania staropolskim językiem. Jeśli ktoś lubi gdy, fabuła powieści jest rozgrywana w małej wiosce, w staropolskim językiem i z wątkami kryminalnymi to polecam.