Bruno en Loes, schrijver en academica, kochten enkele jaren geleden een varend woonschip met het oog op de zeespiegelstijging. Ze kregen er een zoontje, Olivier. Hoe voorbereid ze ook zijn, als het gevaar ineens uit een heel andere hoek komt, hebben ze daar geen eenduidig antwoord op. Loes gelooft in therapie, althans, in therapie voor Bruno. Bruno zelf pakt het liever drastischer aan. Wanneer Loes een studente van haar op Bruno afstuurt, wordt het de vraag of hij zijn plan ooit nog kan gaan uitvoeren. In weinig woorden laat Franca Treur in De golf haar personages worstelen met de uitdagingen van deze tijd. Er mag gelukkig gelachen worden, maar boven de zinnen hangt steeds de prangende vraag: wat zou jij in deze situatie doen?
***1/2 Mooi geschreven, graag gelezen, heel absurd boekje. Ik heb bij het verschijnen ooit _Dorsvloer vol confetti_ aangeschaft, maar nog steeds niet gelezen. Misschien wel de film gezien achteraf, maar als dat zo mocht zijn, herinner ik me dat niet. Dit boekje vond ik best wel de moeite eigenlijk. (Wat een maffe pseudobespreking is dit eigenlijk zeg.)
Een deel van De golf verscheen eerder als feuilleton in NRC Handelsblad, dat verklaart mogelijk de opbouw in korte hoofdstukjes van ongeveer dezelfde lengte. In de golf draaien drie hoofdpersonages om elkaar heen. Het stel Loes en Bruno (plus baby) en Nancy de vriendin van Loes. Nancy komt wel erg vaak langs, voor wie komt ze eigenlijk? Intussen is Bruno in relatietherapie. Via de gesprekken bij de therapeut krijgt de lezer een inkijk in het doen en laten van Bruno en hoe de relatie ervoor staat. Daarnaast is Bruno met een groots plan bezig om zichzelf en zijn gezin veilig te stellen, immers de wereld staat op het punt te vergaan. De plannen van Bruno nemen Bijbelse proporties aan. Treur neem de lezer mee. De details zijn veelzeggend, de gedoseerde dialogen komen naturel over. De actualiteit is tijdloos scherp neergezet. Maar de intrige zakt uiteindelijk in elkaar. Het eind is flauw. Jammer, jammer. Deze personages willen meer.
Nette paperback in mintgroen met flappen, uitgeverij Prometheus.
Triestige man in een midlifecrisis, zoekt hobby die zijn jongere vriendin niet waarderen kan. Jongere vriendin vindt alternatieve liefde. Triestige man vindt zalving in z'n eigen zelfmedelijden.
Dun boekje rond thema's als klimaatcrisis, discriminatie en corona. Gaandeweg begreep ik dat de hoofdstukjes eerder als feuilleton verschenen in NRC-Handelsblad. Dat had ik kunnen weten, maar ik ben geëxcuseerd, want krantenfeuilletons sla ik altijd over. Dat had ik met deze bundeling ook kunnen doen, want op weg naar de climax kwam er een olifant met een lange snuit en die blies het verhaaltje uit.
In de bibliotheek kreeg dit boek de sticker mee;"bestseller", iets te veel eer volgens mij. Treur schrijft vlot en zuigend maar in dit werkje is echter nauwelijks diepgang te ontdekken. Vrij vlakke niet of nauwelijks geprofileerde personages met een beperkt pallet aan activiteiten en gedachten. Het enige excuus is dat het echte corona-literatuur is: Meer meningen dan feiten met de te verwachten anticlimax als gevolg.
Deze novelle speelt in de tijd van de corona-epidemie. De hoofdpersonen zijn de jonge dertigers Bruno en Loes en hun kleine zoontje Olivier, ook wel Ollie genoemd zoals bij Ollie B. Bommel. Bruno is in therapie bij een psycholoog, om over zijn depressies en angsten te praten, angsten voor de ondergang van de wereld. Loes en Bruno gaan op een woonboot wonen. Ze vangen een jonge collega van Loes, Nancy, op, die tot schrik van Bruno Loes innig omhelst. Het boek eindigt niet al te sterk, je hebt als lezer het gevoel dat het verhaal niet goed wordt afgerond. Diverse thema’s worden opgepakt, de corona-epidemie, de angst voor klimaatverandering, onzekerheid over je relatie, maar dan van alles wat, waardoor het verhaal m.i. aan scherpte tekort schiet. Niettemin onderhoudend geschreven. Binnen anderhalf uur gelezen.
Leuk verhaal, leuke verwikkelingen, leuke personages. En opeens is het afgelopen..Alsof de auteur te horen kreeg: stop er maar mee. Heel raar en onbevredigend.
Mooie novelle, knap opgebouwd met korte hoofdstukjes van telkens tweeënhalf bladzijden. Heel wat hedendaagse thema's (klimaatcrisis, covid-19, woke zijn,...) passeren de revue maar dienen toch vooral het verhaal. Enkel het einde is misschien een beetje teleurstellend. Niettemin knap vakwerk van Franca Treur. Ik heb dit boekje met plezier in bijna één ruk uitgelezen.