Φαντάσου: η πιο χαρούμενη ημέρα της ζωής σου. Όλα επιτέλους πηγαίνουν όπως τα ήθελες και το μέλλον ξεδιπλώνεται φωτεινό μπροστά σου. Το τηλέφωνο χτυπάει. Ένας παλιός σου φίλος βρέθηκε νεκρός και είσαι καλεσμένος σε ένα δείπνο στη μνήμη του. «Θα έρθεις; Θα έρθουν όλοι» σου λέει ο οικοδεσπότης. Δεν θέλεις να πας. «Θα φανεί περίεργο αν δεν έρθεις». Αναγκάζεσαι να συμφωνήσεις. Και αμέσως το μετανιώνεις.
Οι πέντε παλιοί συμφοιτητές θα αποδεχθούν την πρόσκληση, παρότι έχουν να δουν ο ένας τον άλλον από το πανεπιστήμιο και αυτό δεν θέλουν να αλλάξει. Σύντομα όμως θα αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν κάτι μακράν πιο δυσοίωνο από αμήχανες συναντήσεις. Τα μυστικά που κρατούσαν κρυμμένα για χρόνια απειλούν να βγουν στην επιφάνεια και να τους καταστρέψουν. Και αυτό μόνο για ορεκτικό. Η νύχτα που τους περιμένει θα αποδειχθεί περίτρανα και χωρίς καμία αμφιβολία η χειρότερη της ζωής τους.
Καλώς ήρθατε. Το δείπνο δολοφόνων έχει σερβιριστεί.
Η Εύη Φρυγανά γεννήθηκε στη Χαλκίδα και σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Η αγάπη της για τη συγγραφή την οδήγησε τον Αύγουστο του 2013 να ιδρύσει το λογοτεχνικό μπλογκ Moonlight Tales και το ενδιαφέρον της για ό,τι σχετίζεται με τις έρευνες ανθρωποκτονιών να παρακολουθήσει πολυάριθμα σεμινάρια εγκληματολογίας. Ξεκίνησε να γράφει από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού και το 2016 εκδόθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα. Από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη κυκλοφορεί το μυθιστόρημα Δείπνο Δολοφόνων και τα βιβλία με πρωταγωνίστρια την αρχιφύλακα Λόρεν Γουότερστον, Ο Κήπος με τους Υάκινθους και Ο Τοίχος με τις Ανεμώνες και το πρώτο βιβλίο της σειράς Δέκατος Μήνας, Το Φιλί. Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της στη διεύθυνση: www.evifrigana.gr.
Καιρό είχα να διαβάσω ένα murder mysteryπου να κυλάει τόσο γρήγορα και πολύ το ευχαριστήθηκα όταν έπιασα το «Δείπνο Δολοφόνων» στα χέρια μου. Γραμμένο σε ένα στυλ που είχα πεθυμήσει, μιας και τελευταία έχουμε πήξει στο crime, και ακολουθώντας όλα τα κλισέ που θα περίμενε κανείς, με έκανε να μη θέλω να το αφήσω από τα χέρια μου.
Το βιβλίο ξεκινάει με μια κηδεία στην οποία εκτός από το νεκρό, τους νεκροθάφτες και τον ιερέα παρευρίσκεται μόνο ένας ακόμη άνθρωπος. Ο άνθρωπος αυτός υπόσχεται στον εαυτό του και στον νεκρό του φίλο να κάνει ότι μπορεί για να βρει το δολοφόνο του. Είναι σίγουρος, πως για το θάνατο του φίλου του ευθύνεται κάποιος από την παλιά του παρέα του πανεπιστημίου. Μπορεί να έχουν περάσει δέκα χρόνια από τότε και η παρέα αυτή να έχει διαλυθεί, όμως ο Κέβιν δεν πρόκειται να αφήσει το θάνατο του Λουκ ατιμώρητο.
Στα επόμενα κεφάλαια ακολουθούμε κάθε έναν από την παλιά παρέα του Λουκ, βλέπουμε σε ποιο σημείο της ζωής του έχει φτάσει και τι έχει καταφέρει μέχρι τώρα, ως τη στιγμή που θα λάβει το τηλεφώνημα του Κέβιν μαζί με μια περίεργη πρόσκληση. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την πρόσκληση, όσο κι αν το ήθελε, όμως δεν έχει και πολλές επιλογές. Σύντομα το Σαββατοκύριακο που θα κληθούν να περάσουν όλοι μαζί και το τελικό δείπνο, θα μετατραπεί σε ό,τι πιο δυσάρεστο έχουν ζήσει ποτέ τους, καθώς καλά κρυμμένα μυστικά του παρελθόντος έρχονται σιγά σιγά στο φως, όπως και ο πραγματικός λόγος που κλήθηκαν σε αυτό το δείπνο. Σκοπός του Δείπνου είναι να βρεθεί ο δολοφόνος του Λουκ και ο Κέβιν δεν πρόκειται να υποχωρήσει μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία.
Η συγγραφέας στήνει το βιβλίο της δίνοντας πληροφορίες από τη ζωή του κάθε χαρακτήρα, έτσι ώστε να δούμε πόσο μπορεί να του στοιχήσει ένα κρυμμένο μυστικό και τι κίνητρα θα μπορούσε να έχει ώστε να δολοφονήσει τον παλιό του φίλο. Είναι αρκετά ξεκάθαρο από την αρχή ότι κανείς τους δεν θέλει να βρίσκεται εκεί, αλλά αναγκάζεται. Τα συναισθήματα του καθενός γίνονται ξεκάθαρα από τη στιγμή που λαμβάνουν το τηλεφώνημα, μέχρι τη στιγμή που συναντιούνται όλοι μαζί και για όσο διαρκεί το δείπνο και αποκαλύπτονται τα μυστικά.
Μπορεί να βλέπουμε πολλές πτυχές του κάθε χαρακτήρα, όμως δε θα έλεγε κανείς πως είναι συμπαθητικοί χαρακτήρες. Κάθε άλλο. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, είναι εξαιρετικά αντιπαθείς και αυτό είναι ένα από τα βασικά στοιχεία του βιβλίου. Σκοπός της συγγραφέως ήταν, φαντάζομαι, να αντιπαθήσει ο αναγνώστης τους χαρακτήρες ώστε να μπει στη διαδικασία να αναζητήσει το δολοφόνο ανάμεσά τους. ΜΕ τα στοιχεία που σιγά σιγά αποκαλύπτονται, όπως και οι καλεσμένοι στο δείπνο, έτσι και ο αναγνώστης αρχίζει να αναρωτιέται ποιος μπορεί να έφτασε στο έγκλημα.
Γρήγορο και έξυπνο, ένα βιβλίο που θα θέλατε να διαβάσετε.
5 πάλαι ποτέ συμφοιτητές που έχουν χάσει κάθε επαφή και επικοινωνία από όταν τελείωσαν το κολέγιο, λαμβάνουν ένας ένας μια περίεργη πρόσκληση σε ένα "reunion" προς τιμήν ενός κοινού τους φίλου που απεβίωσε πρόσφατα.
Δεν ήταν κι η πιο ευχάριστη πρόσκληση αλλά ο τόνος και το ύφος της πρόσκλησης, δεν τους αφήνουν περιθώρια να αρνηθούν.
Φτάνοντας λοιπον στο σημείο της συγκέντρωσης αντιλαμβάνονται ότι ο οικοδεσπότης τους τους έχει καλέσει σε ένα δείπνο όπου θα αποκαλυφθει ποιος από όλους ευθύνεται για το θάνατο του κοινού τους φίλου.
Πρώτη επαφή με βιβλίο της συγγραφέως και μπορώ να πω ότι μου άρεσε ο τρόπος που έχει στήσει την ιστορία, δίνοντας σιγά σιγά στοιχεία του χαρακτήρα καθενός εκ των εμπλεκομένων.
Μυστικά κι αλήθειες που όλοι τους κρατούσαν καλά κρυμμένα έρχονται στο φως και που στρέφουν τον έναν εναντίον του άλλου, σε αυτό το ιδιότυπο Δείπνο Δολοφόνων.
Ένα βιβλίο του οποίου οι σελίδες κυλούν πολύ γρήγορα και βάζουν τον αναγνώστη να αναρωτηθεί μέχρι που θα έφτανε ένας άνθρωπος για να προφυλάξει τα μυστικά και την ζωή που έχει στήσει.
Θα μου πείτε, την σημερινή εποχή, γίνονται φόνοι για ασήμαντη αφορμή.
Πωπω… Πόσο ξενέρωσα όταν έφτασα στο τέλος δεν περιγράφεται… Γενικά στις πρώτες 100 σελίδες μου φαινόταν ότι κρατούσε το ενδιαφέρον, γυρνούσα σελίδες για να μάθω τι έγινε. Αλλά όσο προχωρούσα κι έβλεπα τι γινόταν και πόσο ξενέρωτα ήταν τα μυστικά που αποκαλύπτονταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι πρόκειται για πατάτα. Και στο τέλος επιβεβαιώθηκα. Συν ότι, για μένα προσωπικά, ήταν τρελό cringe να διαβάζω από έλληνα συγγραφέα βιβλίο που να διαδραματίζεται στην Αμερική με ξένα ονόματα, λες και χάθηκαν οι ελληνικές πόλεις. Δεν το προτείνω με τίποτα.
Αυτή η ιστορία έφτασε στα χέρια μου λίγο πριν να πάρει έντυπη μορφή και δε θα έλεγα πως έκανα καμία ανάγνωση της προκοπής, γιατί ενώ έπρεπε να βρω ατέλειες, εγώ απλώς έλεγα στη συγγραφέα τις εξωφρενικές καμιά φορά σκέψεις μου και πόσο πολύ μου έχει τραβήξει το ενδιαφέρον!
Μέχρι και την τελευταία σελίδα, τα κομμάτια του παζλ έμπαιναν στη θέση τους και με άφησαν με μια αίσθηση ικανοποίησης που είχα καιρό να νιώσω. Οι χαρακτήρες; Αντιπαθέστατοι. Τόσο πολύ που ήθελα όσο τίποτα να τους ξεσκεπάσω, για αυτό και διάβαζα δίχως σταματημό. Μπήκα στην ιστορία σαν να βρισκόμουν εκεί. Κάθε βήμα των χαρακτήρων στο δωμάτιο του δείπνου ήταν και δικό μου, όπως επίσης και κάθε κακόγουστο διακοσμητικό στα δωμάτιά τους μου είναι πια οικείο. Περάσαμε αρκετές ώρες κλεισμένοι εκεί μέσα, άλλωστε.
Είναι το πρώτο βιβλίο μυστηρίου που διάβασα και οφείλω να παραδεχτώ πως με έκανε να διψάω και για άλλα αντίστοιχα. Να έφταιγε η ατμοσφαιρικότητα; Η ξινιλα που μου προκαλούσε η Γκρέις; Η αίσθηση της αναμονής που σου σηκώνει την τρίχα και λες «θα πάω για ύπνο λίγο αργότερα» για πέμπτη φορά; Πάντως έχω ξεκινήσει ήδη να προσθέτω στη λίστα μου βιβλία του είδους.
Για όποιον το διαβάσει, προειδοποίησα για το πόσο γρήγορα θα φτάσει από την ώρα του δείπνου στην ώρα που θα κλείσει το βιβλίο, παρακολουθώντας πια το οπισθόφυλλο.
Δε λέω περισσότερα γιατί τρέμω την ώρα και τη στιγμή που θα μου ξεφύγει κάποιο spoiler και δε θα ήθελα να προκαλέσω την οργή μιας συγγραφέως αστυνομικών μυθιστορημάτων, πόσο μάλλον τη συγκεκριμένη που είμαι σίγουρη ότι ξέρει πώς να πλάσει τον τέλειο φόνο (^.^).
Δεν ξερω αν φταιω εγω ή το βιβλιο,αλλα προσωπικα μου φανηκε λες και το εχει γραψει ενα 14χρονο.Δεν εκατσα καν να το διαβασω ολο,ο τροπος εκφρασης δεν με κολακευσε καθολου γιαυτο και το αφησα στην μεση.Απο πλοκη καλα τα πηγαινε μεχρι εκει που διαβασα.
Αντιπαθητικοί χαρακτήρες. Ελάχιστες στιγμές έκπληξης και αιφνιδιασμού. Τα μυστικά ήταν γελοία και τα δεύτερο μέρος με την αποκάληψή τους εντελώς βαρετό.
Ο χώρος της λογοτεχνίας πάντα απαιτεί νέο ''αίμα'' που θα τρέφει καί θα ικανοποιεί την ακόρεστη αναγνωστική ''δίψα'' του αναγνωστικού κοινού. Προσωπικά,παράλληλα με τους/τις αγαπημένους/ες μου συγγραφείς,βρίσκομαι σε μία διαρκή αναζήτηση νέων πενών που θα ιντριγκάρουν την σκέψη μου,θα μου προσφέρουν αυτό που επιθυμώ από τα βιβλία που διαβάζω καί θα κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον μου. Μην σας πω πως η ανακάλυψη νέων ταλαντούχων καί με προοπτικές εξέλιξης συγγραφέων φαντάζει ακόμα πιο θελκτική κάποιες φορές κι από τα ίδια τα βιβλία. Όταν,λοιπόν,έφτασε στα χέρια μου το πακέτο με τα βιβλία από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη (τους οποίους ευχαριστώ πολύ καί πάλι) δεν ήξερα με ποιο να πρωτοξεκινήσω. Άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο να επιλέξει εκείνο που θα του έκανε περισσότερο ''κλικ'' τη δεδομένη στιγμή. Το υποσυνείδητό μου καί η βαθειά αγάπη μου για την αστυνομική λογοτεχνία με οδήγησαν να επιλέξω πρώτο (χωρίς να θέλω να μειώσω τα υπόλοιπα) το βιβλίο της συγγραφέως Εύης Φρυγανά,με τίτλο ''Δείπνο Δολοφόνων".
Η Εύη Φρυγανά είναι μία συγγραφέας γνωστή καί αγαπητή στο αναγνωστικό κοινό. Άν καί γνώριζα το όνομά της από συζητήσεις μου με άλλους βιβλιόφιλους,μέχρι σήμερα δεν είχε τύχει να διαβάσω κάποιο έργο της. Η αρχή,λοιπόν,έγινε με το παρόν μυθιστόρημά της. Θα ήταν αρκετά,ώστε να μου είναι αρεστό το βιβλίο,ο τίτλος του,το είδος στο οποίο ανήκει,καθώς καί η έξαψη της πρώτης γνωριμίας με την πένα της συγγραφέως; Η ''νεκροψία'' θα το έδειχνε. Ω,με συγχωρείτε! Παρασύρθηκα βλέπετε από τον τίτλο. Από τη στιγμή που μιλάμε για δολοφόνους,θα υπήρχε τουλάχιστον ένα πτώμα. Ή όχι; Ουσιαστικά,ήθελα να πω πως αυτό θα το διαπίστωνα,αφού θα είχα ολοκληρώσει την ανάγνωση του βιβλίου. Άραγε,τί προμηνυόταν αυτό το δείπνο δολοφόνων; Μία ετήσια συγκέντρωση,ή,συνέδριο επαγγελματιών δολοφόνων όπου θα καυχιόντουσαν για τα όποια ''επιτεύγματά'' τους,ή,θα λάνσαραν νέες τεχνικές καί όπλα; Μήπως η φαντασία μου έτρεχε παραπάνω καί τα πράγματα ήταν πιο απλά; Οι όποιες υποθέσεις μου δεν μπορούσαν να θεωρηθούν ως ορθές. Το μόνο σίγουρο ήταν πως οι απαντήσεις θα μου δίνονταν μέσα στο βιβλίο.
"Φαντάσου: η πιο χαρούμενη ημέρα της ζωής σου. Όλα επιτέλους πηγαίνουν όπως τα ήθελες και το μέλλον ξεδιπλώνεται φωτεινό μπροστά σου. Το τηλέφωνο χτυπάει. Ένας παλιός σου φίλος βρέθηκε νεκρός και είσαι καλεσμένος σε ένα δείπνο στη μνήμη του. «Θα έρθεις; Θα έρθουν όλοι» σου λέει ο οικοδεσπότης. Δεν θέλεις να πας. «Θα φανεί περίεργο αν δεν έρθεις». Αναγκάζεσαι να συμφωνήσεις. Και αμέσως το μετανιώνεις. Οι πέντε παλιοί συμφοιτητές θα αποδεχθούν την πρόσκληση, παρότι έχουν να δουν ο ένας τον άλλον από το πανεπιστήμιο και αυτό δεν θέλουν να αλλάξει. Σύντομα όμως θα αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν κάτι μακράν πιο δυσοίωνο από αμήχανες συναντήσεις. Τα μυστικά που κρατούσαν κρυμμένα για χρόνια απειλούν να βγουν στην επιφάνεια και να τους καταστρέψουν. Και αυτό μόνο για ορεκτικό. Η νύχτα που τους περιμένει θα αποδειχθεί περίτρανα και χωρίς καμία αμφιβολία η χειρότερη της ζωής τους. Καλώς ήρθατε. Το δείπνο δολοφόνων έχει σερβιριστεί." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Κι αφού έχουμε διαβάσει την περίληψη,καταρρίπτονται οι πρωταρχικές μου σκέψεις,με νέες να γεννιούνται στο μυαλό μου. Τί οδηγεί έναν άνθρωπο να πράξει μία δολοφονία; Συγκάλυψη ενός προγενέστερου εγκλήματος; Ένοχα μυστικά του παρελθόντος που η αποκάλυψή τους,όχι μόνο θα ανέτρεπε τις ισορροπίες,αλλά θα είχε κι ολέθρια αποτελέσματα; Ένας πιθανός εκβιασμός,ή,κάτι άλλο; Η συγγραφέας στήνει ένα ενδιαφέρον σκηνικό μυστηρίου. Δεν λέω πως είναι το πιο καλό αστυνομικό μυθιστόρημα που έχω διαβάσει,αλλά βρήκα αρκετά θετικά στοιχεία μαζί με εκείνα που δεν μου άρεσαν τόσο. Ας αναφερθώ,λοιπόν,τόσο σε εκείνα τα χαρακτηριστικά του βιβλίου που μου άρεσαν,αλλά καί στα άλλα.
- Η απλή καί ευνόητη γραφή της συγγραφέως που εννοεί όσα λέει,που ''ντύνεται'' με το οικείο κι άφθονο λεξιλόγιο - Τα μικρά κεφάλαια (εδώ ίσως σε κάποια σημεία να ήθελα περισσότερες πληροφορίες καί σε άλλα λιγότερη έκταση καί περισσότερη δράση) - Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων των βασικών προσώπων,που κάθε άλλο παρά συμπαθητικούς/ες θα μπορούσα να τους/τις θεωρήσω,μα κι αυτό το εξέλαβα ως κάτι θετικό,παρά την όποια αντίφαση - Τέλος,ο επίλογος του βιβλίου με ικανοποίησε καί με έκανε να πλάθω τα δικά μου σενάρια για το τι μέλλει γενέσθαι στην πορεία της ζωής των ηρώων.
Εν κατακλείδι,μιλάμε για ένα βατό καί καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα,ιδανικό για όσους/ες αγαπούν τις πιο ήπιες ιστορίες καί επιθυμούν να μυηθούν στην ομορφιά της αστυνομικής λογοτεχνίας. Εμένα μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις. Εάν σας κίνησε το ενδιαφέρον,δεν έχετε παρά να το αναζητήσετε. Καλή ανάγνωση!
Mid. Πολύ mid. Μετά τα μυστικά τους, τα οποία ήταν η τελευταία δόση ενθουσιασμού που έλαβα από το βιβλίο, όλα ήταν εντελώς μέτρια. Ένα μέτριο και αδρανές pace στο οποίο δεν μπορούσα να φανταστώ στο μυαλό μου τίποτα από όσα γινόταν. Αισθανόμουν πρώτη φορά ότι διάβαζα ένα απλό κείμενο. Πράγμα το οποίο εμένα δεν μου συμβαίνει γιατί έχω έντονη και καλπάζουσα φαντασία. Θα έβαζα 3 αστέρια, ωστόσο βάζω δύο γιατί το γεγονός ότι η συγγραφέας κάνει εναλλαγές επιθέτων με ονομάτων με μπέρδεψε πολύ σε βαθμό που έχασα το νόημα και έπρεπε να ξαναδιαβάσω ορισμένες σελίδες για να καταλάβω. Λυπάμαι.
Το ‘’Δείπνο Δολοφόνων'’’ είναι ένα βιβλίο που διάβασα στα πλαίσια της προώθησης του (book tour). Μέσα από την ομάδα "The Book Supporters" μου δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσω το παρόν βιβλίο και να αφήσω την ειλικρινή μου άποψη. Θα ήθελα, αρχικά να ευχαριστήσω την συγγραφέα για την ευκαιρία που μου έδωσε, και μου έστειλε να διαβάσω αυτό το βιβλίο. Έχω δηλώσει θαυμάστρια της συγγραφέως από το προηγούμενο βιβλίο της, το ''Ο Κήπος με τους Υάκινθους'', και το δεύτερο βιβλίο της που διάβασα δεν μου άλλαξε την γνώμη. Μια παρέα νέων μαζεύεται μετά από πολλά χρόνια, κάτι σαν reunion, για να θρηνήσουν τον χαμό ενός φίλου τους. Γίνεται από την αρχή γνωστό πως ο αναγνώστης, μαζί με τους χαρακτήρες πρέπει να βρει τον δολοφόνο. Μια παρέα από άτομα εντελώς διαφορετικού χαρακτήρα, που όσο περνάς τις σελίδες σου γίνεται πιο φανερός (μπορεί να φτάσεις σε σημείο να σκεφτείς πως έχεις γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους στη ζωή σου), διαφορετικό παρελθόν και διαφορετικό κοινωνικό υπόβαθρο, μπαίνουν σε ένα ξενοδοχείο. Μπορεί να σας φανεί ως η αρχή ενός ανέκδοτου, όπως φάνηκε και στους χαρακτήρες, αλλά όταν τα μυστικά όλων αρχίζουν να αποκαλύπτονται, κανένας δεν γελάει. Ένα καλογραμμένο βιβλίο, με περιγραφές που δίνουν στον αναγνώστη την πλήρη εικόνα του θέματος. Δίνει τις λεπτομέρειες που χρειάζεται για να συνεχίσει την ανάγνωση και η ροή περνάει εύκολα, χωρίς να κολλάει ή να κάνει κοιλιά. Τον δολοφόνο τον βρήκα μετά από την αποκάλυψη ενός συγκεκριμένου μυστικού, αλλά ήταν τόσο καλά κρυμμένος, που για λίγο πίστευα πως είχα κάνει λάθος. Περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο βιβλίο της.
Οι πιθανοί δολοφόνοι είχαν όλοι το κίνητρο. Είχαν κρυμμένα μυστικά. Άλλοι όμως κινούσαν τα νήματα για ίδιους σκοπούς........(το χρήμα;). Διαβάστε το. Θα σας συναρπάσει. Οι ανατροπές έρχονται η μία μετά την άλλη. Έως την τελευταία σελίδα με τη ΜΕΓΑΛΗ ανατροπή.
Από τα χειρότερα βιβλία που έχω διαβάσει αλλά ευτυχώς σε δύο ημέρες το έχεις τελειώσει. Αργό,χαρακτήρες αντιπαθητικοί. Το τέλος δεν έχει κανένα σασπένς και απλά σε αφήνει αδιάφορο. Το ένα αστέρι είναι μονάχα για την ανακούφιση που το τελειώσα.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο μυστηρίου, που ταυτόχρονα είναι το ψυχογράφημα των ηρώων της Εύης Φρυγανά, που προσωπικά με κράτησε γερά και που με δυσκολία έκλεινα το βιβλίο όταν ένιωθα τα μάτια μου να καίνε. Μου πήρε μιάμιση μέρα για να το τελειώσω και για έναν άνθρωπο που σπάνια διαβάζει λόγω έλλειψης συγκέντρωσης, αυτό λέει πολλά. Ωραία γραφή χωρίς να προσπαθεί να εντυπωσιάσει και μία έξυπνη ιστορία που με άφησε ευχαριστημένη για τον χρόνο που διέθεσα να τη διαβάσω. Το προτείνω χωρίς δισταγμό γιατί η Εύη Φρυγανά είναι μία από τις αποδείξεις πως υπάρχουν καλοί Έλληνες συγγραφείς μυστηρίου(αστυνομικού και μη) που οφείλουμε να στηρίξουμε.
Ένα βιβλίο καθαρά μυστήριο! Γύρω από ένα τραπέζι "σερβίρονται" τα μυστικά όλων των καλεσμένων. Οι συνέπειες; Ποιος ξέρει; Μπορεί και καταστροφικές! Ωραία γραφή και με καλή ροή λόγου. Αξίζει να του δώσετε μια ευκαιρία!
Αυτό το βιβλίο με προβλημάτισε. Και στην υπόθεση και ως σύλληψη. Βρήκα πολλά θετικά αλλά και αρνητικά. Οπότε θα παραθέσω τα στοιχεία και βλέπουμε.
-Είναι ευκολοδιάβαστο, με πολύ γρήγορη πλοκή και διαβάζεται άνετα σε 1-2 μέρες.
-Η ίδια η ιδέα είναι πολύ πολύ καλή. Υπάρχει μυστήριο και αγωνία να μάθει ο αναγνώστης το τέλος.
-Παρατίθενται πολλές λεπτομέρειες, τόσο για το ίδιο το δείπνο όσο και για τους χαρακτήρες. Η ατμόσφαιρα έχει ενδιαφέρον.
-Το ότι η υπόθεση διαδραματίζεται στις ΗΠΑ υποστηρίχθηκε πολύ καλά και δεν υπήρχε στιγμή που να μη με πείθει η αληθοφάνεια της ιστορίας.
-Οι αγγλισμοί ήταν καλοδεχούμενοι στα λόγια των πρωταγωνιστών αλλά όχι τόσο στην αφήγηση.
-Η παράθεση του δείπνου θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί και να είναι ουσιαστικότερο κομμάτι της πλοκής, πέρα από ωραία ιδέα και εσάνς εκκεντρικότητας.
-Οι χαρακτήρες ήταν επιτηδευμένα αντιπαθητικοί, με τις υστερίες και τις αναίτιες κόντρες και προσβολές τους. Αν ήταν 15-20 ετών θα με έπειθαν περισσότερο. Ως αγαπημένους κρατάω την Αλεσσάντρα, τον Άντριου και λιγάκι την Κόρι. Ο Κέβιν... χμμμ είναι άλλη ιστορία.
-Οι αποκαλύψεις για τον καθένα θα μπορούσαν σίγουρα να έχουν περισσότερο βάθος και σχέση με την πλοκή. Έξυσαν την επιφάνεια, θαρρώ, και πέρα από μία, δε βρήκα κάτι συγκλονιστικό (αν και είχαν ενδιαφέρον και ποικιλία).
-Ο επαγγελματίας, από το τηλεφώνημα μέχρι την εμφάνισή του, ήταν το πιο πειστικό σημείο του βιβλίου και προσωπικό αγαπημένο. Η συγγραφέας έδωσε ρέστα σε κάτι που είναι φαινομενικά απλό και δευτερεύον, αλλά πρακτικά πολύ καλογραμμένο.
-Το τέλος με άφησε σκεπτικό. Θεωρώ πως θα μπορούσε να δοθεί κάτι περισσότερο.
Συνολικά ήταν ένα έργο με πολλές αρετές και αρκετές αδυναμίες. Αξίζει να του δοθεί μια ευκαιρία, μιας και προσφέρει ευχάριστη ανάγνωση. Η συγγραφέας γράφει έξυπνα, με μια λεπτομέρεια και μεθοδικότητα που θα φέρει ωραία αποτελέσματα στο μέλλον, καθώς θα εμπλουτίζεται από την εμπειρία.
Είμαι στην ευχάριστη θέση να έχω στα χέρια μου το βιβλίο αυτό με προσωπική αφιέρωση της συγγραφέως. Το πρώτο βιβλίο που διαβάζω και σίγουρα θα ακολουθήσουν και τα επόμενα της. Οι χαρακτήρες καλογραμμένοι και με προσωπικότητα, ένας φόνος που ζητά λύση και πολλά κρυμμένα μυστικά. Η σύνθεση των παραπάνω μας δίνει ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα. Το 'Ο κήπος με τους Υάκινθους' βρίσκεται ήδη στη λίστα μου!
Δεν θα έλεγα οτι με ενθουσίασε, οι χαρακτήρες αντιπαθέστατοι και με first world problems, δεν με ενδιέφερε το τέλος ό,τι και να τους συνέβαινε, δεν ταυτίστηκα με κανέναν. Αξιοπρεπής γραφή.
Θα ξεκινήσω αυτή τη σύντομη (πολύ πιθανό βέβαια να καταλήξει τρισέλιδη -κλασικά) κριτική μου λέγοντας πως το Δείπνο Δολοφόνων είναι πραγματικά γραμμένο για όλους εμάς τους ψυχαναγκαστικούς εκεί έξω. Επιτέλους δικαίωση! Το βιβλίο, λοιπόν, είναι χωρισμένο σε τρία μέρη, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το δείπνο. Σε κάθε μέρος, παρακολουθούμε και τους 5 πρωταγωνιστές από κοντά, να κάνουν πρακτικά τα ίδια πράγματα, αλλά ο καθένας με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, που αποκαλύπτει τον -ομολογουμένως- ξινό χαρακτήρα του. Τα γεγονότα είναι απλά: λαμβάνεις το τηλεφώνημα, ετοιμάζεσαι, πας στο δείπνο, τρως το δείπνο. Αλλά το βιβλίο δεν είναι σε καμία περίπτωση ούτε απλό ούτε και βαρετό. Γυρίζεις τη μια σελίδα μετά την άλλη, για να μάθεις ένα ακόμη γεγονός που δε θα σε αφήσει εν τέλει να κοιμηθείς αν δεν το τελειώσεις. Μέχρι την τελευταία σελίδα, υπάρχουν ακόμη αποκαλύψεις που πρέπει να γίνουν, κομμάτια του παζλ που πρέπει να μπουν στη σωστή θέση ενώ κρέμεσαι από τα χείλη του αφηγητή. Θέλω τόσο πολύ να πω για το τέλος (αλλά ως γνωστόν εδώ είμαστε μια spoil-free zone). Θα πω μόνο πως είναι αναπάντεχο, γρήγορο, χιουμοριστικό και σκοτεινό. Ναι, όλα μαζί. Τώρα πώς το καταφέρνει κανείς αυτό, δεν έχω ιδέα. Ρωτήστε την Εύη. Τι λέγαμε για τρισέλιδα; Αν αρχίσω να γράφω δεν τελειώνω, οπότε μείνετε μαζί μου λίγο ακόμη όσο θα σας λέω για τους χαρακτήρες. Ε, λοιπόν, είναι όλοι κάπως αχώνευτοι, ψώνια, σνομπ, βλαμμένοι κλπ. Μην περιμένετε να βρείτε καλό. Παρόλα αυτά, κατάφερα μερικούς να τους συμπαθήσω ή έστω να νιώσω μια κάποια συμπόνια (η Εύη σηκώνει τα χέρια ψηλά πώς έγινε αυτό). Από τον Άντριου που αποτέλεσε αστείρευτη πηγή κωμωδίας μέχρι τη δυναμική Αλεσσάντρα, όλοι ήταν μοναδικοί. Ένιωσα πως είχα και εγώ μια καρέκλα στο τραπέζι του δείπνου, όπου ήσυχα ήσυχα παρακολουθούσα τους καυγάδες και τα κακεντρεχή τους σχόλια. Είναι λες και ήμουν και εγώ στο πανδοχείο -το πιο κιτς και κακόγουστο μέρος του πλανήτη, το οποίο όσο και αν θέλω δεν μπορώ να διαγράψω από τη μνήμη μου- μαζί τους. Εν κατακλείδι (παρότι θέλω να πω και άλλα), το Δείπνο Δολοφόνων είναι ένα βιβλίο μυστηρίου το οποίο πρέπει να προσθέσετε στο TBR list σας λίαν συντόμως. Είναι έξυπνο, γρήγορο και χιουμοριστικό και σας εγγυώμαι πως δε θα απογοητευτείτε.
Το «Δείπνο Δολοφόνων» μου φάνηκε πολλά υποσχόμενο, έχοντας ένα πολύ έξυπνο σενάριο. Ωστόσο, τελειώνοντας την ανάγνωση, με προβλημάτισε. Θα ξεκινήσω με το μεγαλύτερο θετικό στοιχείο του, πέρα από την ενδιαφέρουσα αρχική ιδέα, που είναι η βατή ανάγνωση του. Η συγγραφέας έχει ένα απλό ύφος γραφής, που βοηθάει στο να κυλάει πολύ γρήγορα το βιβλίο. Οι χαρακτήρες είναι από οκ έως αδιάφοροι. Οι πέντε βασικοί είναι επιτηδευμένα αντιπαθητικοί για να είναι όλοι το ίδιο ύποπτοι, κάτι που δε με ενόχλησε. Ο Κέβιν, από την άλλη, δε με άγγιξε καθόλου. Μέχρι την αποκάλυψη των μυστικών τους η ιστορία έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Από εκεί και πέρα, όμως, αρχίζει να χωλαίνει. Πρώτον, τα μυστικά των χαρακτήρων δε με έπεισαν. Με εξαίρεση εκείνο της Γκρέις, δεν τα θεωρώ ισχυρά κίνητρα για δολοφονία. Δεύτερον, δε μου άρεσε το τρίτο μέρος του βιβλίου. Καταλαβαίνω ότι η συγγραφέας ήθελε ένα plot twist που δεν το βλέπει κανείς να έρχεται (και όντως δεν περίμενα να γίνει κάτι τέτοιο), όμως με παραξένεψε η τροπή που πήρε η ιστορία. Το τέλος και το γιατί έγιναν τα γεγονότα δε μου προκάλεσαν καμία έκπληξη, κανένα συναίσθημα. Με άφησαν παγερά αδιάφορη. Τρίτον, μου έλειψαν στοιχεία για τη σχέση που είχαν οι χαρακτήρες. Δε μου έβγαλαν το αίσθημα ότι κάποτε ήταν κοινή παρέα. Περισσότερο μου φάνηκαν σαν πέντε άτομα που είχαν έναν κοινό γνωστό. Θα ήθελα η συγγραφέας να είχε αφιερώσει 1-2 κεφάλαια στο πώς ήταν σαν παρέα στο πανεπιστήμιο. Επίσης, θα ήθελα να μάθω περισσότερα για τη σχέση μεταξύ του Λουκ και του Κέβιν και για τον Κέβιν γενικότερα. Έχουν μεγάλο αντίκτυπο στην ιστορία, αλλά οι σχετικές πληροφορίες είναι ελάχιστες. Τέλος, με ενόχλησαν πολύ οι υπερβολικά πολλές αναφορές στο σεξ. Όλοι έχουν πάει με όλους σε αυτό το βιβλίο! Κατάντησε ενοχλητικό από ένα σημείο και έπειτα. Συμπεραίνοντας, το βιβλίο είχε μία πολύ καλή ιδέα μεν, μέτρια εκτέλεση δε. Τα τρία αστέρια δόθηκαν γιατί δε με κούρασε και γιατί, παρά τις αδυναμίες του, πέρασα καλά διαβάζοντας το.
Ήθελα ειλικρινά να μου αρέσει. Το ήθελα πολύ. Δυστυχώς, όμως, το μόνο που μου άφησε ήταν μια αίσθηση κενής αδιαφορίας. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, δεν ένιωσα ούτε αγωνία ούτε συγκίνηση. Τίποτα.
Ως λάτρης του είδους, ομολογώ πως το βρήκα εξαιρετικά μέτριο – αν όχι κατώτερο του μέτριου. Η πλοκή είναι αδύναμη, επιφανειακή και χωρίς ίχνος έντασης. Αν και ξεκινά με υποσχέσεις, εξελίσσεται σε κάτι προβλέψιμο, άνευρο και, σε πολλά σημεία, πρόχειρα δομημένο.
Οι αποκαλύψεις ήταν… αναιμικές. Δεν με τάραξαν, δεν με ξάφνιασαν, δεν με άγγιξαν. Η εξέλιξη της ιστορίας – μονότονη και βαρετή. Οι απαντήσεις – όταν δίνονταν – είτε ήταν αδιάφορες είτε απλώς δυσνόητες. Και η τελική “λύση” του μυστηρίου; Απλώς ασόβαρη. Γελοία, σχεδόν προσβλητική για τη νοημοσύνη του αναγνώστη.
Επιπλέον, ��πήρχαν προβλήματα σύνταξης σε αρκετά σημεία, με αποκορύφωμα την τελευταία πρόταση του βιβλίου, την οποία χρειάστηκε να διαβάσω τέσσερις φορές για να καταλάβω τι ήθελε να πει η συγγραφέας.
Τα δύο αστέρια τα χαρίζω μόνο και μόνο επειδή ήταν ευκολοδιάβαστο και σύντομο. Κατά τ’ άλλα, πρόκειται για ένα βιβλίο που μάλλον θα ξεχάσω όσο γρήγορα το τελείωσα.
Η ιστορία κυλάει με γοργούς ρυθμούς και δεν κουράζει τον αναγνώστη. Υπάρχει μια συγκεκριμένη ακολουθία στην αφήγηση των γεγονότων από κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά που σε κάνει να βλέπεις την ροή της ιστορίας από τα μάτια όλων των ηρώων. Το βιβλίο διαδραματίζεται εξ ολοκλήρου στο εξωτερικό, συγκεκριμένα στις ΗΠΑ και αφορά μια ομάδα ανθρώπων με κοινές σπουδές στο ΓΕΙΛ. Παρόλο που έχει γραφτεί εξ αρχής στα Ελληνικά, δεν παρατήρησα αστοχίες που να με ενοχλούν σχετικά τον αμερικάνικο τρόπο ζωής και καθημερινότητας. Ως αστυνομικό βιβλίο έχει πετύχει τον σκοπό του και όντως σε βάζει στην διαδικασία να μαντέψεις ποιος μπορεί να είναι υπεύθυνος για τα γεγονότα που συμβαίνουν. Τα τελευταία κεφάλαια του για μένα είναι τα καλύτερα τόσο από άποψη περιεχομένου, όσο και συναισθημάτων που δημιουργεί στον αναγνώστη. Γενικά θα έλεγα πως πρόκειται για ένα ευχάριστο και γρήγορο ανάγνωσμα χωρίς περιττά στοιχεία.
Τι κάνεις όταν σε καλούν σε ένα δείπνο που δεν θέλεις να πας, αλλά δεν μπορείς να το αποφύγεις;
Όταν ανακαλύπτεις ότι οι άλλοι καλεσμένοι είναι τα άτομα που δεν ήθελες να συναντήσεις ξανά στη ζωή σου;
Όταν κάθε λεπτό κινδυνεύεις να αποκαλυφθεί το μεγαλύτερο μυστικό σου;
Το Δείπνο Δολοφόνων είναι ένα βιβλίο μυστηρίου, η ιστορία του οποίου ξεδιπλώνεται βήμα βήμα, όπως θα γινόταν σε ένα κανονικό δείπνο: ορεκτικό, πρώτο πιάτο, δεύτερο πιάτο, επιδόρπιο...
Είναι σκοτεινό, έντονα σαρκαστικό, γεμάτο ανατροπές και γεγονότα που δεν περιμένεις. Οι χαρακτήρες είναι έντονοι και δύσκολα δεν θα τους αντιπαθήσεις - πράγμα που θεωρώ πως έχει γίνει επίτηδες και πολύ στοχευμένα.
Πάρε μια καρέκλα και βολέψου αναπαυτικά. Το δείπνο μόλις σερβιρίστηκε. Πεινάς;
Ένα Βιβλίο που πραγματικά διαβάζεται απνευστί. Η ιστορία εκτυλίσσεται στις Ηνωμένες πολιτείες και δίνει την εντύπωση πως είχε γραφτεί στα αγγλικά και έχει μεταφραστεί από εκεί. Είναι πραγματικά ρεαλιστικά δοσμένο. Ωστόσο μπήκα στον πειρασμό να αφαιρέσω ένα αστέρι. Τελικά δεν το έκανα γιατί πραγματικά το απόλαυσα το βιβλίο. Το πρόβλημα ήταν ότι σε κάποιους διαλόγους δεν ήξερες ποιος μιλούσε. Ίσως η συγγραφέας να σκέφτηκε πως δεν θα ήτανε ωραίο να επαναλαμβάνει συνέχεια τη λέξη "είπε". Αυτή η λέξη όμως είναι κάτι σαν την τελεία. Απαραίτητη για την κατανόηση του κειμένου.
Πέντε παλιοί συμφοιτητές θα αποδεχθούν μια μυστηριώδη πρόσκληση, παρότι έχουν να δουν ο ένας τον άλλον από το πανεπιστήμιο και αυτό δεν θέλουν να αλλάξει. Σύντομα όμως θα αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν κάτι μακράν πιο δυσοίωνο από αμήχανες συναντήσεις. Τα μυστικά που κρατούσαν κρυμμένα για χρόνια απειλούν να βγουν στην επιφάνεια και να τους καταστρέψουν. Και αυτό μόνο για ορεκτικό. Η νύχτα που τους περιμένει θα αποδειχθεί περίτρανα και χωρίς καμία αμφιβολία η χειρότερη της ζωής τους, ενώ για κάποιους από αυτούς θα είναι και η τελευταία.
🍽️ Καλώς ήρθατε. Το δείπνο δολοφόνων έχει σερβιριστεί. • • 'ello bookies, 🥀
Σήμερα ας μιλήσουμε για...
Το μυθιστόρημα της Εύης Φρυγανά που είναι το τελευταίο μου ανάγνωσμα. Θα ήθελα να αφιερώσω λίγο χρόνο σε αυτό, επειδή πιστεύω ότι αξίζει. Πρόκειται για ένα βιβλίο murder mystery το οποίο ξεκινά με την κηδεία του Λουκ Χολ. Όταν η τελετή ολοκληρώνεται ο μοναδικός πια φίλος του, ο Κέβιν, τον αποχαιρετά και ορκίζεται να βρει τον δολοφόνο του. Κάπως έτσι αποστέλλονται και οι πέντε προσκλήσεις σε αυτό το θανάσιμο δείπνο. 💌
Η γραφή της Εύης ήταν άμεση και προσεγμένη και έκανε όλο το βιβλίο των 310 σελίδων να κυλάει πάρα πολύ εύκολα και γρήγορα (γεγονός είναι ότι το διάβασα πριν κλείσουν 24 ώρες), ενώ μου έδινε την εντύπωση ότι έπαιζε Cluedo ή μια Νύχτα στο Παλέρμο. Αυτό το κατέστησε ένα πολύ, πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα! Όσο για τους χαρακτήρες ήταν όλοι τους αντιπαθέστατοι, σκόπιμα, ώστε να μπει ο αναγνώστης σε ρόλο του ανακριτή και να αρχίσει να ρωτά μανιωδώς «Ποιο από όλα εσάς τα καθάρματα το έκανε;» 🔪🩸🍾
Μια επιλογή που προτείνω ανεπιφύλακτα! Πολύ καλό! 😁
Ήθελα πολύ να Μ αρέσει αυτό το βιβλίο μιας και δεν διαβάζω ποτέ ελληνικούς συγγραφείς σε αυτό το είδος. Αλλά δυστυχώς δεν μου άρεσε σχεδόν καθόλου. Ο τρόπος γραφής είναι αρκετά ερασιτεχνικός και επίσης ειναι εμφανές ότι η συγγραφέας δεν έχει καμία εμπειρία του κόσμου που περιγράφει. Το βιβλίο γεμάτο στερεότυπα για άντρες γυναίκες ομοφυλόφιλους πλούσιους φτωχούς κοκ.
Ξεκινησα το βιβλιο με τεραστια ευχαριστηση και η ροη του ηταν τελεια. Το μονο θεμα ηταν πως υπηρχαν πολλοι χαρακτηρες και με μπερδευε ποιος ηταν ποιος. Θα προτιμουσαν να υπηρχαν λιγοτερα προσωπα αλλα περα απο αυτο πολυ καλο βιβλιο!!
οι πρωτες 100 σελιδες ηταν πολυ ενδιαφερουσες και το βιβλιο κυλουσε πολυ γρηγορα. μετα καπου χαθηκε... τα μυστικα των ηρωων μου φανηκαν τελειως χαζα και ξενερωσα... δεν υπηρχε καποια ιδιαιτερη ανατροπη και το τελος ακομα ηταν αδιαφορο
Το τελείωσα πολύ γρήγορα , όμως για να είμαι ειλικρινής ήταν κακογραμμένο. Μέσα σε όλα τα κεφαλαία η πλοκή εξελισσόταν από όλα τα POV ταυτόχρονα.. Πολύ περίεργος τρόπος γραφής, μπερδεμένος, κακός . Γενικά απογοητεύτηκα.
In all honesty! The book has a nice beginning with a good character development! But she lost me when all the characters met at the hotel/house whatever you want to call it! The book could’ve been four stars if she knew how to develop the story correctly! It’s a flop in my opinion!