What do you think?
Rate this book
Πανσιόν πέντε αστέρων
Το έκτο τεύχος του Crime & Horror σηματοδοτεί τη νέα εποχή του. Με περισσότερες σελίδες, εμπλουτισμένη και πιο ποικίλη ύλη και με δύο εξώφυλλα αντεστραμμένα, θα εκδίδεται πλέον μαζί με τις "Αλλόκοσμες Ιστορίες" του Θανάση Παπαγεωργίου και των συνεργατών του, όπου θα παρουσιάζονται βιβλιοκριτικές, κριτικές κόμικς και ταινιών, συνεντεύξεις, αφιερώματα, λογοτεχνικά κείμενα κ.ά.
Το Crime & Horror, θα παραμείνει όπως ακριβώς το γνωρίσατε και το αγαπήσατε. Το έκτο τεύχος περιλαμβάνει μόνο κείμενα Ελλήνων λογοτεχνών. Πιο συγκεκριμένα, το διήγημα τρόμου "Πανσιόν πέντε αστέρων" του Νίκου Γκίκα, τις ιστορίες ψυχολογικού τρόμου "Και τώρα οι δυο μας" του Λευτέρη Ευμορφόπουλου και "Mektoub" του δεκαεννιάχρονου Κυριάκου Αθανασιάδη, το διήγημα μεταφυσικού τρόμου "Ένα επαναληπτικό όνειρο" του Γιώργου-Νεκτάριου Παναγιωτίδη, το όχι δυστοπικό, μα απρόσμενα ουτοπικό (με την καλύτερη δυνατή έννοια) "Boxplay" του Μανόλη Κατεινά και τα πρώτα κεφάλαια του μυθιστορήματος "Η Βασιλεία του Χάους" του δεκαεπτάχρονου Αθανάσιου Κωνσταντίνου, που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις Εκδόσεις Άγρια Δύση.
Μαζί με το τεύχος, διανέμεται δωρεάν και ένα ξεχωριστό βιβλίο, με τις ανατρεπτικές περιπέτειες τρόμου και μαύρου χιούμορ της Baphometa, ενός όντος από το μυαλό-σύμπαν του Γιώργου Μπελαούρη.
Εκδόσεις Άγρια Δύση
Το Crime & Horror, θα παραμείνει όπως ακριβώς το γνωρίσατε και το αγαπήσατε. Το έκτο τεύχος περιλαμβάνει μόνο κείμενα Ελλήνων λογοτεχνών. Πιο συγκεκριμένα, το διήγημα τρόμου "Πανσιόν πέντε αστέρων" του Νίκου Γκίκα, τις ιστορίες ψυχολογικού τρόμου "Και τώρα οι δυο μας" του Λευτέρη Ευμορφόπουλου και "Mektoub" του δεκαεννιάχρονου Κυριάκου Αθανασιάδη, το διήγημα μεταφυσικού τρόμου "Ένα επαναληπτικό όνειρο" του Γιώργου-Νεκτάριου Παναγιωτίδη, το όχι δυστοπικό, μα απρόσμενα ουτοπικό (με την καλύτερη δυνατή έννοια) "Boxplay" του Μανόλη Κατεινά και τα πρώτα κεφάλαια του μυθιστορήματος "Η Βασιλεία του Χάους" του δεκαεπτάχρονου Αθανάσιου Κωνσταντίνου, που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις Εκδόσεις Άγρια Δύση.
Μαζί με το τεύχος, διανέμεται δωρεάν και ένα ξεχωριστό βιβλίο, με τις ανατρεπτικές περιπέτειες τρόμου και μαύρου χιούμορ της Baphometa, ενός όντος από το μυαλό-σύμπαν του Γιώργου Μπελαούρη.
Εκδόσεις Άγρια Δύση
108 pages, Paperback
Published May 1, 2021
1 person is currently reading
4 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
June 13, 2021
Ξεκινήστε να τα μαζεύετε! (κάποιες σκέψεις για το Crime & Horror No 6)
Ήρθα σε επαφή με τον Διονύση Μαραθιά προτού να έχω στα χέρια μου κάποια από τα λογοτεχνικά περιοδικά του. Μα εκτίμησα τρομερά τον άνθρωπο και αυτό λέει πολλά σε αυτό τον χώρο! Μιλήσαμε για την Μπαφομέτα και ξεκίνησε μία όμορφη συνεργασία που εύχομαι να αποδώσει πολλούς καρπούς, ενώ με τις συνεχείς συνομιλίες, κάναμε και άλλες κουβέντες περί λογοτεχνίας και τέχνης και πάντα με αφήνει ενδεή με το επίπεδο, τις γνώσεις και τα αναγνώσματά του.
Οπότε, ανυπομονούσα να πιάσω και το ‘’πνευματικό τέκνο’’ του, για το οποίο είχα ακούσει τόσα καλά λόγια από εκείνον.
Ιδού οι πρώτες μου εντυπώσεις λοιπόν:
Πανσιόν πέντε αστέρων του Νίκου Γκίκα: όμορφο ξεκίνημα για περιοδικό που μπορεί να πάρει κάποιος στην παραλία ή στις διακοπές για να το συντροφέψει. Και αν το έχει πλάι του στο ξενοδοχείο, σίγουρα θα κοιτά με μισό μάτι τους ξενοδόχους! Όμορφη ανατροπή στο τέλος αν και η ιστορία έχει ειπωθεί πολλάκις. Το θέμα όμως δεν έχει η ιστορία αλλά πώς την λές και ο συγγραφέας την είπε πολύ ωραία. Το μόνο που με χάλασε λιγάκι είναι το πόσο γρήγορα υποπτεύεται ότι κάτι δεν πάει καλά. Το δικαιολογεί με τον επαγγελματικό προσανατολισμό που έχει επιλέξει… μα και πάλι.
Και τώρα… οι δυο μας του Λευτέρη Ευμορφόπουλου: με τράβηξε τρομερά από το ξεκίνημα. Το home invasion είναι ένα είδος που ποτέ δε θα μπορούσα να γράψω –δεν με έλκει- μα όποτε το διαβάζω, πρώτον απορώ με το γιατί κάποιος να γράψει κάτι τέτοιο κι έπειτα σχεδόν πάντα θαυμάζω την αποτύπωση του τόσο χειροπιαστού-καθημερινού κινδύνου. Η συμπλοκή ήταν γεμάτη αδρεναλίνη, το τέλος είχε όμορφη ανατροπή, ο ρυθμός ήταν πολύ καλός. Μου κλώτσησαν λίγο κάποια πράγματα στην γλώσσα του συγγραφέα (κουτουλίδι, επανάληψη επιθέτων του στυλ πανέμορφη, πανέξυπνη, υπερπετυχημένος, κλπ όπως και κάποιες προσφωνήσεις ανάμεσα στον Λεωνίδα και τον Μαρλέγκα), μα σε γενικές γραμμές, θα ήθελα να διαβάσω κι άλλα κείμενα του δημιουργού.
Mektoub Του Κυριάκου Αθανασιάδη: πολύ δυνατό κειμενάκι! Η επιλογή να έχει ημερολογιακή και αρθρογραφική γλώσσα (στο τέλος) ήταν πολύ σωστή. Ένιωθες τον πόνο του πατέρα, την φρίκη, την ανάγκη για Ε Κ Δ Ι Κ Η Σ Η. Τσίφτης ο εικοσάρης.
Ένα επαναληπτικό όνειρο του Γιώργου Νεκτάριου Παναγιωτίδη: θα ήθελα την κλιμάκωση λίγο πιο δυνατή ή και εντελώς διαφορετική. Ενώ μέχρι την μέση με είχε κρατήσει, μετά άρχισε να με χάνει. Ήταν όμορφο, μου θύμισε Πόε και Στόκερ (τα διηγήματά του) και θα το χαρακτήριζα με αγάπη νεο-γοτθικό. Κάτι ακόμα που με χάλασε όμως και ίσως περισσότερο από όλα… ήταν ο τίτλος. Αυτό ανήκε σε άλλον αιώνα και αυτό δεν το λέω με ειρωνεία. Κάτι άλλο θα το απογείωνε.
Boxplay Του Μανώλη Κατεινά: αν και κάπου στην μέση με μπέρδεψε, από την αποκάλυψη και μετά το διάβασα με ένα χαμόγελο στα χείλη. Πολύ γλυκό κειμενάκι για την βιβλιοφιλία και πώς μπορεί να πυροδοτηθεί σε έναν εφηβικό νου. Μου θύμισε τα νιάτα μου και με συγκίνησε.
Η βασιλεία του χάους του Αθανάσιου Κωνσταντίνου: πολύ πολύ πολύ μεγάλη επιρροή από Λάβκραφτ. Δεν λέω, όλοι όταν πρωτοδιαβάσαμε μυθολογία Κθούλου ξετρελαθήκαμε και επηρεαστήκαμε, μα η χρήση της γλώσσας, ο πρόλογος, η επιστολή και η προσφώνηση του ήρωα με πλήρες ονοματεπώνυμο σχεδόν κάθε φορά, κλωτσάνε πολύ. Μεγάλο μεγάλο μεγάλο ελαφρυντικό η ηλικία του δημιουργού. Αναμένουμε το μυθιστόρημα και την ανακάλυψη της φωνής του στο μέλλον.
Και σαν να μην φτάνει αυτό, φέρνουμε τούμπα το έντυπο και πιάνουμε ανάγνωση από την ανάποδη. Το περιοδικό αλλόκοσμες ιστορίες είναι πραγματικά πανέμορφο.
Παίδες, εύγε σε όλους τους άνωθεν, συνεχίστε να δίνετε πόνο!
Ήρθα σε επαφή με τον Διονύση Μαραθιά προτού να έχω στα χέρια μου κάποια από τα λογοτεχνικά περιοδικά του. Μα εκτίμησα τρομερά τον άνθρωπο και αυτό λέει πολλά σε αυτό τον χώρο! Μιλήσαμε για την Μπαφομέτα και ξεκίνησε μία όμορφη συνεργασία που εύχομαι να αποδώσει πολλούς καρπούς, ενώ με τις συνεχείς συνομιλίες, κάναμε και άλλες κουβέντες περί λογοτεχνίας και τέχνης και πάντα με αφήνει ενδεή με το επίπεδο, τις γνώσεις και τα αναγνώσματά του.
Οπότε, ανυπομονούσα να πιάσω και το ‘’πνευματικό τέκνο’’ του, για το οποίο είχα ακούσει τόσα καλά λόγια από εκείνον.
Ιδού οι πρώτες μου εντυπώσεις λοιπόν:
Πανσιόν πέντε αστέρων του Νίκου Γκίκα: όμορφο ξεκίνημα για περιοδικό που μπορεί να πάρει κάποιος στην παραλία ή στις διακοπές για να το συντροφέψει. Και αν το έχει πλάι του στο ξενοδοχείο, σίγουρα θα κοιτά με μισό μάτι τους ξενοδόχους! Όμορφη ανατροπή στο τέλος αν και η ιστορία έχει ειπωθεί πολλάκις. Το θέμα όμως δεν έχει η ιστορία αλλά πώς την λές και ο συγγραφέας την είπε πολύ ωραία. Το μόνο που με χάλασε λιγάκι είναι το πόσο γρήγορα υποπτεύεται ότι κάτι δεν πάει καλά. Το δικαιολογεί με τον επαγγελματικό προσανατολισμό που έχει επιλέξει… μα και πάλι.
Και τώρα… οι δυο μας του Λευτέρη Ευμορφόπουλου: με τράβηξε τρομερά από το ξεκίνημα. Το home invasion είναι ένα είδος που ποτέ δε θα μπορούσα να γράψω –δεν με έλκει- μα όποτε το διαβάζω, πρώτον απορώ με το γιατί κάποιος να γράψει κάτι τέτοιο κι έπειτα σχεδόν πάντα θαυμάζω την αποτύπωση του τόσο χειροπιαστού-καθημερινού κινδύνου. Η συμπλοκή ήταν γεμάτη αδρεναλίνη, το τέλος είχε όμορφη ανατροπή, ο ρυθμός ήταν πολύ καλός. Μου κλώτσησαν λίγο κάποια πράγματα στην γλώσσα του συγγραφέα (κουτουλίδι, επανάληψη επιθέτων του στυλ πανέμορφη, πανέξυπνη, υπερπετυχημένος, κλπ όπως και κάποιες προσφωνήσεις ανάμεσα στον Λεωνίδα και τον Μαρλέγκα), μα σε γενικές γραμμές, θα ήθελα να διαβάσω κι άλλα κείμενα του δημιουργού.
Mektoub Του Κυριάκου Αθανασιάδη: πολύ δυνατό κειμενάκι! Η επιλογή να έχει ημερολογιακή και αρθρογραφική γλώσσα (στο τέλος) ήταν πολύ σωστή. Ένιωθες τον πόνο του πατέρα, την φρίκη, την ανάγκη για Ε Κ Δ Ι Κ Η Σ Η. Τσίφτης ο εικοσάρης.
Ένα επαναληπτικό όνειρο του Γιώργου Νεκτάριου Παναγιωτίδη: θα ήθελα την κλιμάκωση λίγο πιο δυνατή ή και εντελώς διαφορετική. Ενώ μέχρι την μέση με είχε κρατήσει, μετά άρχισε να με χάνει. Ήταν όμορφο, μου θύμισε Πόε και Στόκερ (τα διηγήματά του) και θα το χαρακτήριζα με αγάπη νεο-γοτθικό. Κάτι ακόμα που με χάλασε όμως και ίσως περισσότερο από όλα… ήταν ο τίτλος. Αυτό ανήκε σε άλλον αιώνα και αυτό δεν το λέω με ειρωνεία. Κάτι άλλο θα το απογείωνε.
Boxplay Του Μανώλη Κατεινά: αν και κάπου στην μέση με μπέρδεψε, από την αποκάλυψη και μετά το διάβασα με ένα χαμόγελο στα χείλη. Πολύ γλυκό κειμενάκι για την βιβλιοφιλία και πώς μπορεί να πυροδοτηθεί σε έναν εφηβικό νου. Μου θύμισε τα νιάτα μου και με συγκίνησε.
Η βασιλεία του χάους του Αθανάσιου Κωνσταντίνου: πολύ πολύ πολύ μεγάλη επιρροή από Λάβκραφτ. Δεν λέω, όλοι όταν πρωτοδιαβάσαμε μυθολογία Κθούλου ξετρελαθήκαμε και επηρεαστήκαμε, μα η χρήση της γλώσσας, ο πρόλογος, η επιστολή και η προσφώνηση του ήρωα με πλήρες ονοματεπώνυμο σχεδόν κάθε φορά, κλωτσάνε πολύ. Μεγάλο μεγάλο μεγάλο ελαφρυντικό η ηλικία του δημιουργού. Αναμένουμε το μυθιστόρημα και την ανακάλυψη της φωνής του στο μέλλον.
Και σαν να μην φτάνει αυτό, φέρνουμε τούμπα το έντυπο και πιάνουμε ανάγνωση από την ανάποδη. Το περιοδικό αλλόκοσμες ιστορίες είναι πραγματικά πανέμορφο.
Παίδες, εύγε σε όλους τους άνωθεν, συνεχίστε να δίνετε πόνο!
June 22, 2021
Μικρά σφηνάκια που μου κράτησαν συντροφιά όταν ο χρόνος μου ήταν πιεσμένος.
Κάποια διηγήματα ήταν καλά και ορισμένα πολύ καλά.
Επίσης είναι μια καλή ευκαιρία να γνωρίσουμε νέες πένες.
Κάποια διηγήματα ήταν καλά και ορισμένα πολύ καλά.
Επίσης είναι μια καλή ευκαιρία να γνωρίσουμε νέες πένες.
December 14, 2021
Πάρα πολύ ωραίο περιοδικό - το ανακάλυψα με αφορμή τις Αλλόκοσμες ιστορίες #1 που κυκλοφορούν μαζί.
Οι ιστορίες ήταν πολύ ευχάριστες σε γενικές γραμμές, εκτός από τα σημεία όπου γίνονταν ιδιαίτερα επεξηγηματικές. Εξαίρεση βέβαια αποτελεί το διήγημα του Λαγκωνα (που αν και είναι μέρος του περιοδικού «Αλλόκοσμες ιστορίες» ''ανεβάζει'' όλη την έκδοση).
σε γενικές γραμμές μιλάμε για ένα πολύ προσεγμένο περιοδικό, που διαβάζεται με μεγάλο ενδιφέρον.
Οι ιστορίες ήταν πολύ ευχάριστες σε γενικές γραμμές, εκτός από τα σημεία όπου γίνονταν ιδιαίτερα επεξηγηματικές. Εξαίρεση βέβαια αποτελεί το διήγημα του Λαγκωνα (που αν και είναι μέρος του περιοδικού «Αλλόκοσμες ιστορίες» ''ανεβάζει'' όλη την έκδοση).
σε γενικές γραμμές μιλάμε για ένα πολύ προσεγμένο περιοδικό, που διαβάζεται με μεγάλο ενδιφέρον.
August 5, 2021
Μου άρεσε η ιδέα του διπλού περιοδικού. Ξεχώρισα τα αφιέρωματα στην Ώρορα και στον Στίβεν Κινγκ. Το διήγημα του Λαγκωνα με εντυπωσίασε. Το δωράκι της Μπαφομετα καλοδεχούμενο. Το διήγημα πανσιόν 5 αστέρων το βρήκα πρόχειρογραμμένο, με αδύναμη πλοκή κ ακόμα πιο αδύναμο τέλος. Αλλά το σύνολο των άρθρων κ διηγημάτων ήταν από ικανοποιητικό έως υψηλό κ για αυτό του δίνω 5 αστέρια.
Read
June 22, 2021Μόόόόλις αυτές τις μέρες αξιώθηκα να ολοκληρώσω την ανάγνωση από αυτό το έργο όπου... συμμετέχω κι ο ίδιος (σύνηθες το φαινόμενο).
Rating (αξιολόγηση) δε θα κάνω, ωστόσο θα πω δυο (...ή και περισσότερες) σκέψεις που είχα διαβάζοντας τα κείμενα του βιβλιο-περιοδικού. Έχουμε και λέμε:
Πανσιόν 5 αστέρων (Νίκος Γκίκας): Αυτή την (κύρια του τεύχους #6) ιστορία την είχα ακούσει, όταν τη δημοσίευσε σε άλλη μορφή ο συγγραφέας της και την είχα ξεχωρίσει. Τότε είχα πει πως μου θυμίζει Σιμενόν, μεταξύ άλλων λόγω λιτής λογοτεχνικότητας. Διαβάζοντάς τη τώρα, άλλαξα γνώμη: μου θύμισε πιο "κλασικούς" Έλληνες λογοτέχνες. Ο λόγος του Νίκου εδώ είναι πολύ μεστός, πλούσιος χωρίς να είναι πληθωρικός, παράλληλα ρέει αβίαστα και συνθέτει ψηφίδα-ψηφίδα ένα σκηνικό ενός τρομακτικού μυστηρίου: τι γίνεται σε αυτή την νησιωτική πανσιόν, όπου έχει πάει για διακοπές ο φυγόκοσμος μαθητευόμενος αστυνομικός Άρης Δριμός; Σταδιακά σου δίνεται η εντύπωση ότι ο χρόνος να πάρει απάντηση σώνεται όπως η άμμος μέσα από μια κλεψύδρα, ολοένα και ταχύτερα...
Και τώρα οι δυο μας (Λευτέρης Ευμορφόπουλος): Ο Λευτέρης ξεκινάει πολύ δυνατά να πλάθει τις προκείμενες του γρίφου μέσα στον οποίο εκτυλίσσεται η αφήγησή του, λιγάκι όπως ο Πόε μερικά διηγήματά του, με τρόπο πλήρη και συμπαγή. Εν ολίγοις, ένας εγκληματίας έχει εισβάλει σε ένα αθηναϊκό σπίτι μεγαλοαστικό, με άψογη, state-of-the-art οικιακή ασφάλεια. Η αφήγηση μου άρεσε, ήταν καλογραμμένη και από νηφάλια εξελίσσεται σταδιακά σε θυμώδη, μέχρι το τελικό ερμηνευτικό plot twist...
Mektoub (Κυριάκος Αθανασιάδης): Μια ιστορία με αντικείμενο παραφυσικές εμπειρίες ενός πατέρα που έχασε την κόρη του από ένα δολοφόνο και βλέπει τη ζωή του σταδιακά να μεταβαίνει από την (όποια) βελτίωση που φέρνει ο χρόνος σε σημάδια μιας Παρουσίας, η οποία του ζητάει κάτι...
Καλογραμμένη ιστορία όπου ο (στις αρχές της νεότητάς του μόλις!) συγγραφέας, αντί να γράφει με σύντομες προτασούλες, κατορθώνει να χειρίζεται μακροπερίοδο λόγο, χωρίς -κατά τη γνώμη μου- να κουράζει και με ωραίο ύφος, που καταφέρνει να σε εγκλιματίζει.
Ένα επαναληπτικό όνειρο (Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης): Προσωπική συμβολή. Πέραν του ότι είναι ανεξάρτητη/αυτοτελής αφήγηση (spin-off) μιας δικής μου νουβέλας που βγήκε πρόπερσι, δε λέω τίποτε άλλο. Α, ναι, έχει μόνο για τον προσεκτικό αναγνώστη ένα-δύο "easter eggs" προς το τέλος (το ένα πιο κρυμμένο από το άλλο)...
Boxplay (Μανόλης Κατεινάς): Μια όμορφη ιστορία που ρέπει προς την ουτοπία, όχι με κοινωνική έννοια όπως αυτή του Τόμας Μουρ, αλλά με παιδαγωγική. Το γράψιμο είναι γενικά προσεγμένο και σε στιγμές "σπιθίζει"...
Η Βασιλεία του Χάους (Αθανάσιος Κωνσταντίνου): Wowzer! Η επιρροή από Χ. Φ. Λάβκραφτ εμφανής στο θέμα και το γράψιμο, ωστόσο θα το θεωρούσα αδικία, αν δεν έλεγα πως μου φαίνεται αφομοιωμένη. Η αναφορά είναι σε κάποιο επτασφράγιστο μυστικό που ανάγεται στη βυζαντινή αυτοκρατορία. Το γράψιμο του κειμένου, εκτός από πολύ καλό ως εξαιρετικό, δείχνει να έχει και ζωή -παρ' όλο το πομπώδες εξωτερικά ύφος- και δικό του χαρακτήρα. Χαίρομαι που διαβάζω ότι η συνέχεια θα βγει σε βιβλίο!
Αυτά τα ολίγα από μένα. Προχωρήστε... άφοβα και εύχομαι να το χαρείτε!
Rating (αξιολόγηση) δε θα κάνω, ωστόσο θα πω δυο (...ή και περισσότερες) σκέψεις που είχα διαβάζοντας τα κείμενα του βιβλιο-περιοδικού. Έχουμε και λέμε:
Πανσιόν 5 αστέρων (Νίκος Γκίκας): Αυτή την (κύρια του τεύχους #6) ιστορία την είχα ακούσει, όταν τη δημοσίευσε σε άλλη μορφή ο συγγραφέας της και την είχα ξεχωρίσει. Τότε είχα πει πως μου θυμίζει Σιμενόν, μεταξύ άλλων λόγω λιτής λογοτεχνικότητας. Διαβάζοντάς τη τώρα, άλλαξα γνώμη: μου θύμισε πιο "κλασικούς" Έλληνες λογοτέχνες. Ο λόγος του Νίκου εδώ είναι πολύ μεστός, πλούσιος χωρίς να είναι πληθωρικός, παράλληλα ρέει αβίαστα και συνθέτει ψηφίδα-ψηφίδα ένα σκηνικό ενός τρομακτικού μυστηρίου: τι γίνεται σε αυτή την νησιωτική πανσιόν, όπου έχει πάει για διακοπές ο φυγόκοσμος μαθητευόμενος αστυνομικός Άρης Δριμός; Σταδιακά σου δίνεται η εντύπωση ότι ο χρόνος να πάρει απάντηση σώνεται όπως η άμμος μέσα από μια κλεψύδρα, ολοένα και ταχύτερα...
Και τώρα οι δυο μας (Λευτέρης Ευμορφόπουλος): Ο Λευτέρης ξεκινάει πολύ δυνατά να πλάθει τις προκείμενες του γρίφου μέσα στον οποίο εκτυλίσσεται η αφήγησή του, λιγάκι όπως ο Πόε μερικά διηγήματά του, με τρόπο πλήρη και συμπαγή. Εν ολίγοις, ένας εγκληματίας έχει εισβάλει σε ένα αθηναϊκό σπίτι μεγαλοαστικό, με άψογη, state-of-the-art οικιακή ασφάλεια. Η αφήγηση μου άρεσε, ήταν καλογραμμένη και από νηφάλια εξελίσσεται σταδιακά σε θυμώδη, μέχρι το τελικό ερμηνευτικό plot twist...
Mektoub (Κυριάκος Αθανασιάδης): Μια ιστορία με αντικείμενο παραφυσικές εμπειρίες ενός πατέρα που έχασε την κόρη του από ένα δολοφόνο και βλέπει τη ζωή του σταδιακά να μεταβαίνει από την (όποια) βελτίωση που φέρνει ο χρόνος σε σημάδια μιας Παρουσίας, η οποία του ζητάει κάτι...
Καλογραμμένη ιστορία όπου ο (στις αρχές της νεότητάς του μόλις!) συγγραφέας, αντί να γράφει με σύντομες προτασούλες, κατορθώνει να χειρίζεται μακροπερίοδο λόγο, χωρίς -κατά τη γνώμη μου- να κουράζει και με ωραίο ύφος, που καταφέρνει να σε εγκλιματίζει.
Ένα επαναληπτικό όνειρο (Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης): Προσωπική συμβολή. Πέραν του ότι είναι ανεξάρτητη/αυτοτελής αφήγηση (spin-off) μιας δικής μου νουβέλας που βγήκε πρόπερσι, δε λέω τίποτε άλλο. Α, ναι, έχει μόνο για τον προσεκτικό αναγνώστη ένα-δύο "easter eggs" προς το τέλος (το ένα πιο κρυμμένο από το άλλο)...
Boxplay (Μανόλης Κατεινάς): Μια όμορφη ιστορία που ρέπει προς την ουτοπία, όχι με κοινωνική έννοια όπως αυτή του Τόμας Μουρ, αλλά με παιδαγωγική. Το γράψιμο είναι γενικά προσεγμένο και σε στιγμές "σπιθίζει"...
Η Βασιλεία του Χάους (Αθανάσιος Κωνσταντίνου): Wowzer! Η επιρροή από Χ. Φ. Λάβκραφτ εμφανής στο θέμα και το γράψιμο, ωστόσο θα το θεωρούσα αδικία, αν δεν έλεγα πως μου φαίνεται αφομοιωμένη. Η αναφορά είναι σε κάποιο επτασφράγιστο μυστικό που ανάγεται στη βυζαντινή αυτοκρατορία. Το γράψιμο του κειμένου, εκτός από πολύ καλό ως εξαιρετικό, δείχνει να έχει και ζωή -παρ' όλο το πομπώδες εξωτερικά ύφος- και δικό του χαρακτήρα. Χαίρομαι που διαβάζω ότι η συνέχεια θα βγει σε βιβλίο!
Αυτά τα ολίγα από μένα. Προχωρήστε... άφοβα και εύχομαι να το χαρείτε!
Displaying 1 - 5 of 5 reviews