ฮัสกี้หน้าโง่กับอาจารย์เหมียวขาวของเขา เล่ม 2

by Rou Bao Bu Chi Rou, 肉包不吃肉, โร่วเปาปู้ชือโร่ว

หว่านเยี่ยอวี้เหิง เป๋ยโต่วเซียนจุน
ครอบครองสามเทพศัสตรา ปรมาจารย์อันดับหนึ่งแห่งยุค
ผู้เป็นที่แย่งชิงตัวของเหล่าสำนักบำเพ็ญเพียร
ครั้นเทียนเวิ่นปรากฏ สี่ทะเลล้วนสั่นสะเทือน
ชุดขาวดุจหิมะสยบโลกมนุษย์สิ้นสี กล่าวได้ว่า
เขาสมควรเป็นผู้ครอบครองพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคนี้
ทว่าบุคคลที่ร้ายกาจถึงเพียงนี้ก็ยังมีจุดอ่อน ในใจเขามีคนผู้หนึ่ง
ฉู่หว่านหนิงซ่อนเขาไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจอย่างระมัดระวัง
ไม่ชอบตนก็ช่าง ขอเพียงได้คิดถึงอยู่เงียบๆ ปกป้องคนผู้นั้นไว้
ไม่ได้ครอบครองก็ช่าง ไม่ว่าอย่างไรก็ดีทั้งสิ้น
แต่เขาไม่รู้ว่าตนจะทนอยู่กับความเจ็บปวดเช่นนี้
ไปได้อีกนานเพียงใด ไม่รู้ว่าตนจะล้มลงเมื่อใด

Genres: Fantasy, Yaoi, Novels, Romance, Drama

372 pages, Paperback

Published May 27, 2021

About the author

Associated Names:
* Rou Bao Bu Chi Rou
* 肉包不吃肉 (Chinese Profile)
* โร่วเปาปู้ชือโร่ว (Thai Profile)
* Meatbun Doesn't Eat Meat (English Profile)

Reviews

[Uminaka16 · Rating 5 out of 5]

เป็นเรื่องที่อ่านเพลินเหมือนเคย เล่มนี้มีฉากน่ารักๆ เยอะเพราะมีช่วงที่ซือจุนกลายเป็นเด็กน้อยด้วยสาเหตุบางอย่าง ทำให้เราได้เห็นภาคอ่อนโยนของโม่หราน รวมถึงหว่านหนิงเองก็ได้รับรู้ว่าที่จริงโม่หรานเป็นคนอ่อนโยน (แต่นางก็ยังซึน รำคาญอย่ามายุ่ง อย่ามาโอ๋อยู่แหละ) ในขณะเดียวกันก็ได้ฟังโม่หรานนินทาตัวเอง (ภาคผู้ใหญ่) เต็มๆ เหมือนกัน ตลกดี

ส่วนโม่หรานเริ่มมีความเอะใจเรื่องในอดีตมากขึ้น เนื้อเรื่องดำเนินเร็ว ตัวร้ายยังมาๆ หายๆ อยากอ่านเล่มต่อแล้วค่ะ

[Makmild · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้คือ น่าร้ากกกกกกกกกกก มีแต่คำว่าน่าร้ากกกกกก เต็มไปหมดในหัว หว่านหนิงตัวน้อยใช้คำว่าน่ารักเปลืองไปมากกกกกกก

แต่สิ่งเรื่องภายในเล่มกลับสวนทางกับความน่ารักของหว่านหนิงน้อยไปมาก 5555555 ทั้งนิทานของนังโม่กับการย้อนอดีต 200 ปี พส. ปวดใจไปแล้ว โดยเฉพาะตอนอ่านการย้อนอดีต 200 ปีดิฉันถึงขนาดตบเข่าฉาด! ปัญหารถราง! มาในรูปแบบนี้! กับอดีตของตัวละครแบบนี้ ป้าบๆๆ เก่ง!

เล่มนี้เราว่าดำเนินเรื่องฉับไว การต่อสู้น้อยแต่เต็มไปด้วยเรื่องราวไนอดีตระหว่างทางให้เก็บรายละเอียด และกลมกล่อมมากขึ้น อาจเป็นเพราะเราค่อยๆหลงรักตัวละครมากขึ้นด้วยแหละ แต่การผูกปมเล่มนี้ทำได้ดีมาก ตัวละครใหม่เข้ามาแบบไม่ประดักประเดิด และปูไปสู่เล่มสามได้น่าอ่าน

[Celeste · Rating 4 out of 5]

ต้องรอให้ตัวเล็กตัวน้อยถึงกล้าพูดความในใจ แหมมม คุณซย่าซือนี่ ซึนมากกกคนนี้

บทในหลินอานเมืองโบราณทำเอาสลดหดหู่ไปประมาณนึงเลยค่ะ แม่ของเด็กน้อย เราว่านางก็ถูกบังคับให้ต้องมาเหมือนกัน จะว่าผิด 100% ที่ทำลูกก็ไม่ได้อะนะ แต่ใครจะรับได้เล่า

อิตัวร้ายในเล่มนี้สุดท้ายจะเป็นใครล่ะนี่ เราคิดว่าไม่ได้มีแต่โม่หรานมาเกิดใหม่คนเดียวแน่นอน อาจเป็นคนใกล้ตัวในชาติก่อนและชาตินี้ ไม่งั้นทำไมมาจังหวะเหมาะเจาะเกิน เขียนตรงนี้ได้ลึกลับซับซ้อนดี เดายากมากว่าทำไปทำไมกัน

รอเฉลยค่ะ เดาหัวแทบแตกผู้เขียนพลิกตลบซะเป็นพลิกทอดปลาเลย 😅 ไม่เดาละ อ่านต่อไปค่ะ

[nana🐱 · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้ตลก น่ารัก เห็นความอ่อนโยนของโม่หรานฮือ เหมือนหมาจริง แล้วก็จบเล่มได้แบบหวั่นใจ

[Muffy · Rating 5 out of 5]

สรุปเล่มสอง:
ฉู่หว่านหนิง=โคนัน
โม่หราน=รัน
เซวียเจิ้งยง=ฮัตโตริ
ทานหลาง=ด็อกเตอร์

โม่หรานเหมือนจะฉลาดแต่ก็ยัง...😅

[Chanyaku · Rating 5 out of 5]

สนุกจนจะเป็นลม...เพราะไม่ได้นอนเลย 555555555 แปะๆๆๆ รีวิว ขออ่านเล่ม 3 ก่อน

[Rada Chalapipat · Rating 4 out of 5]

แต่ละเล่มสนุกจนวางไม่ลงจริงๆ เล่มนี้ #โม่หราน ที่แอ๊บเด็กตามอายุจริงเริ่มมีความแค้นลดลง เริ่มเห็นความใจดีของอาจารย์ทั้งจากสายตาตนเองและจากมุมมองของศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมอาจารย์อย่าง "ซือเม่ย" และ "เซวียเหมิง" เราชอบบุคลิคน่าแกล้งของพ่อนกยูงเซวียเหมิงลูกชายเจ้าสำนักคนนี้มาก เป็นอีกคนที่เบื้องต้นจะดูแหย่ง่าย ปากร้าย หลงตัวเองแต่พอถึงท้ายเล่มจะรู้ว่าเป็นคนรักพวกพ้อง ให้ความเชื่อใจพี่น้องและเคารพรักอาจารย์มาก แต่ก็ไม่วายมีฉากขำๆเม้าวอยนินทา #ฉู่หว่านหนิง อาจารย์เหมียวขาวที่จุกจิกเรื่องกินมากทั้งไม่กินเผ็ด ไม่กินเนื้อ ไม่กินโต้วเหมี่ยว ร่างกายอ่อนแอขี้หนาวแต่กินยายากและชอบกินของหวานจาฟันผุ เล่มนี้นายเอกซึ่งบมดเจ็บจากการปกป้องพระเอกถูกพิษโบราณที่ทำให้ร่างกายและพลังวิญญาณกลายเป็นเด็ก 5 ขวบแต่ความคิดอ่านยังเฉียบคมตามเดิมเลยต้องปกปิดฐานะและตีเนียนเข้าก๊วนพระเอกเป็นศิษย์น้องเล็กอัจฉริยะต่างอาจารย์ที่ฉลาดเกินวัยในนาม #เซี่ยซือนี่ เราชอบและดีใจไปกับนายเอกในร่างเด็กที่เจ้าตัวมีโอกาสที่ดีกว่าในการได้รับการดูแลเอาใจใส่และให้ความสนิทสนมทั้งจากพระเอกและเซวียเหมิง สามารถแสดงความรู้สึกอ่อนแอ น้อยใจ ดีใจ ร้องไห้ ออดอ้อนได้โดยไม่ต้องรักษาภาพพจน์หน้าตาเหมือนเวลาปกติ พล็อตย่อยของเล่มนี้มีสองตอนหลักหนึ่งตอนย่อย เริ่มจากพล็อตคล้ายชาติเดิมคือการถูกเลือกไปฝึกวิชาที่เผ่าวิหคเพลิงแต่แตกต่างที่พระเอกได้ร่วมเดินทางไปพร้อมกับซือเม่ย เซวียเหมิงและเซี่ยซือนี่แทนที่จะเป็นซือเม่ยและฉู่หว่านหนิง การฝึกวิชารวบรัดตัดตอนมาถึงด่านทดสอบการเรียนที่พระเอกและนายเอกในร่างเด็กเจอด่านภาพมายาในเมืองหลินอานเมื่อสองร้อยปีก่อน

เล่มนี้ดูจะเน้นที่บทนายเอกมากขึ้นทั้งเรื่องความคิดอ่านในใจที่น้อยใจสลับดีใจทำนองสาวแก่มาดราชินีน้ำแข็งที่หลงรักเด็กที่เข้ามาทำดีด้วยและเริ่มเผยความเป็นมาที่อาจจะเกี่ยวข้องเพราะเจ้าเมืองน้อยฉู่ที่ช่วนเหลือชาวเมืองในการต่อกรกับราชาปีศาจหน้าตาเหมือนหว่านหนิงเป๊ะ ต่างกันที่เขาเป็นพ่อหม้ายเมียตายที่ลูกชายก็หน้าตาโครงเดียวกับเซี่ยซือนี่ พล็อตย่อยของตัวละครที่ตายไปแล้วของหลินอานโบราณรันทดและโหดร้ายยิ่งกว่าการทรยศหักหลังของตอนเจ้าภาพผีเล่มก่อนมาก คนที่ถูกมองว่าเป็นผู้นำถึงจะทำดีแค่ไหนก็ยังมีคนเห็นแก่ตัวพร้อมจะทำร้ายเขาเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นภัยด้วยเหตุผลว่าเป็นคนดีต้องเสียสละเพื่อคนอื่น หลังจากเอาชนะค่ายมายาโบราณก็มาเจอการตลบหลังจากบิ๊กบอสปริศนาคนเดิมที่วางหมากให้เผ่าวิหคโกรธแค้นและจับกุมพระเอกเพื่อรับโทษที่ลอบสังหารประมุขและคนร่วมเผ่าไปหลายตน แน่นอนว่าพระนายที่ถูกคุมตัวด้วยกันช่วยกันขบคิดหาทางออกจนจบลงที่นายเอกในร่างอาจารย์ปรากฏตัวมาช่วยโม่หรานออกไปแบบช่างมันฉันไม่แคร์เผ่านกแต่อย่างใด จากนั้นทั้งคู่ก็เดินทางไปเกาะของสำนักที่ชำนาญเรื่องยาสมุนไพรที่กำลังจัดงานประมูลของวิเศษเพราะสันนิษฐานว่าตัวร้ายจะตามหาผู้มีแก่นวิญญาณมาฝึกวิชาโดยเช็คจากเวลาเจ้าตัวเปิดเผยพลังเพื่อดูการยอมรับของเทพศาสตรา จุดน่าสังเกตย่อยในเล่มนี้คงเป็นการใช้ฉากพล็อตย่อยตามสัตว์เทพทั้งสี่ที่ใช้ไปแล้วสองคือวิหคเพลิงและเต่าดำ ต้องรอดูว่าเค้าจะใช้ครบและจบลงอย่างไร และการที่โม่หรานได้พบตัวละครสมทบอย่างอดีตมเหสีหน้าคล้ายซือเม่ยและอดีตคู่ต่อกรอันดับสองรองจากฉู่หว่านหนิงก่อนเวลาว่าจะมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงเรื่องราวอย่างไร

ในส่ว��ของดราม่าเราจะเห็นว่าตลอดทั้งเล่มนายเอกเริ่มฝันร้ายปนฝันหื่นเป็นฉากที่ถูกจองจำในชาติก่อนจนเผลอละเมอสารภาพผิดชวนให้สงสัยว่านายเอกย้อนกลับมาด้วย? มีใครย้อนกลับมาอีกไหม? ส่วนฉากที่เราชอบยังคงเป็นฉากหวานปนเศร้าของพระนายที่ไม่รู้ใจกัน ไม่ว่าจะฉากคืนดูพลุไฟข้ามปี, ฉากออดอ้อนพี่ชายหรือรอคอยเค้ากลับมาร่วมโต๊ะแต่เค้าไปเฝ้าข้างเตียงคนอื่น, ฉากกางร่มเดินคนเดียวหรือเดินด้วยกัน , ฉากกินเกี๊ยวหรือห่อเกี๊ยว ดอกไห่ถังในสถานการณ์ต่างๆ เราชอบที่เรื่องนี้มีกิมมิคจากสิ่งละอันพันละน้อยของคู่รักข้ามชาติคู่นี้ที่ทยอยใส่มานิดๆหน่อยๆแต่ค่อยๆมีความสำคัญตามความผูกพัน

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 5 out of 5]

จบเล่มสองได้แบบที่ทำให้อยากหยิบเล่มต่อไปมาอ่านอีกเหมือนเคย

- เล่มนี้เรื่องราวจะค่อยๆ ทำให้เห็นเรื่องในชาติที่แล้วเรื่อยๆ รวมถึงเรื่องราวในชาตินี้ที่ต่างจากเดิมไปยังไง
- ได้เห็นฮัสกี้แอ๊บเด็ก ที่พยายามจะเป็นเด็กดีในชาตินี้ แต่พอเป็นเรื่องของแมวขาว พอมีใครมาแตะเส้นความหวงของเขาก็เริ่มแอ๊บแตก แยกไม่ออกว่าไหนชาติก่อน ไหนชาตินี้
- ฮัสกี้เริ่มสงสัยในหลายๆ อย่าง ทั้งเรื่องราวในชาติที่แล้วว่าจริงๆ มุมมองตอนนั้นใช่อย่างที่เขาได้รับรู้ไหม
- คนอ่านได้รับรู้มุมมองของแมวขาวที่ชวนให้เอ็นดูและสงสาร อยากจะเจ้าไปลูบขน (แต่ทำไม่ได้ กลัว…)
- ได้เห็นฮัสกี้ในมุมหมาน่ารัก และแมวขาวในมุมเด็กน้อย น่ารักทั้งคู่ ทำให้อมยิ้มตอนอ่าน

และ ใช่ค่ะ
อิชั้นรู้สึกเหมือนอ่านเรื่องคนสองคนที่รักกันแต่เขาไม่บอกกันค่ะ!
คนหนึ่งก็ซึนหนักพอๆ กับปากหนัก น้อยใจเก่ง ถ้าไม่ได้ซีนเด็กน้อยก็ยังคงซึนจนน่าสงสารอยู่ต่อไป ไม่น่าจะมีโอกาสได้ทำและได้พูด
ส่วนอีกคนก็เง่าค่ะ! มองจากดาวพลูโตก็รู้แล้วว่ารู้สึกยังไง แต่เจ้าตัวยังงงงวยยึดติดไม่เข้าใจและคิดว่าไม่ใช่อยู่ อยากหยุมหัวจริงๆ

ทดไว้ในใจว่าเหตุผลพลิกผันในชาติที่แล้วจะมาเล่มไหน อยากรู้เบื้องหลังซีนศิษย์อาจารย์นั้นจริงๆ เพราะคนนั้นทำตัวน่าสงสัยหลายรอบแล้ว
อยากรู้ว่าปริศนาคนเบื้องหลังจะยิ่งใหญ่ขนาดไหน จะเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เดาหรือเปล่า

ใดๆ คือติดค่ะ ติดหนักมาก มีอะไรให้หยิบจับมาตั้งคำถามและรอคอยที่จะได้อ่านเพราะอยากรู้คำตอบตลอด แล้ก็เอ็นดูในความเง่าและความซึนของคนคู่นี้ด้วย

โอเค ไปต่อกันที่เล่ม 3 เลย!

[Tippy Chee · Rating 5 out of 5]

เริ่มสนุกแล้ววว ตัวละครพัฒนาขึ้นจนได้ แต่ยังค่อนข้างหงุดหงิดความซึนบวกเพ้อเกินเบอร์ของซือจุนอยู่ดี ส่วนเจ้าหมาโม่ก็นิสัยเหมือนลูกหมาจริง ๆ ฮาๆๆ
ใด ๆ คือชอบโมเม้นหว่านหนิงตัวเล็ก สุดๆ เลย น่ารักมากกก ซีนขำ ทำได้ดีจริง ๆ ส่วนฉากโหด ๆ เวลาเล่าย้อนอดีตโม่หราน นี่รับไม่ค่อยไหวเลย แต่ก็พอจะรีบอ่านแบบผ่านเร็ว ๆ ไปได้อยู่
ว่าแต่ อ่าน ๆ ไปรู้สึกว่ามันคล้ายแฮรี่พอตเตอร์แฮะ เหมือนโลกเวทย์มนตร์บนแผ่นดินจีนไงไม่รู้ ถ้าบอกว่าคนเขียนได้รับไอเดียมาจากแฮรี่จริง ๆ คู่ชิปน่าจะเป็น พอตเตอร์สเนป แหง ๆ ฮาๆ หนุก ๆ ปมเรื่องน่าติดตาม และไม่ได้ยากเกินไป ไปต่อกันยาว ๆ เลย ระหว่างรอซีรี่ย์

[Ning · Rating 4 out of 5]

อ่านเพลินมาก ปริศนามาเต็ม
แต่ไม่เดา เพราะคิดว่า ไม่น่าจะรู้จัก
อีกทั้ง ภาคอดีตก็มาแบบกระปิดกระปอยเหลือเกิน
ไม่ค่อยมีข้อมูลให้เดา

หมาโง่ ยังคงเป็นหมาโง่อยู่

ลุ้นกันต่อไป

[Murainik_ · Rating 5 out of 5]

พอน้องซย่าซือนี่ออกคือมู้ดแอบเปลี่ยนไปเลย ปกติหรานหว่านนี่จะฟีลหวานปี๋ แอบแส้บๆ แต่พอกลายเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกันคือน่ารักกุ๊กกิ๊ก ฉู่หว่านหนิงคือปากตรงกับใจแบบมาก ชมหมาโม่จนเขาเขินหมดละ โอ้ยเองลู

[Saimaiwestern · Rating 5 out of 5]

เขียนโคตรดี โคตรดี!!!!!!!!!!!!! อ่านแล้วยิ้มเศร้า รู้สึกอินกับตัวละครมาก ทั้งโม่หรานและหว่านหนิง เหมือนเจอตัวเองทั้งสองคนในนั้น เป็นทั้งหมาโง่และแมวขาว เค้าเขียนการเปรียบเปรย สัญญะแน่น การเน้นความรู้สึกที่ตรงข้ามกันที่เกิดขึ้นในขณะเดียวกันได้ดีมากๆจริงๆ คำเดียวมีกี่ความหมายอะ ขยี้อารมณ์ได้สุดยอดมาก ความน้อยเนื้อต่ำใจ การอยากได้รับการยอมรับ อยากถูกสนใจ

เราชอบเล่มนี้ในแง่ที่ฉากที่ขยี้อารมณ์หลายฉาก มันไม่ได้เป็นคำตอบให้เราขนาดนั้น มันทำให้เราสะท้อนคิดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวเอง ตั้งคำถามว่า แล้วจะยังไงต่อ บทสรุปของใจความสำคัญยังไม่ถูกเฉลย แต่จุดประกายได้เข้มและมีเสน่ห์มาก เรื่องราวโยงใยพัวพันทับซ้อนกันหลายตลบแต่เขียนออกมางดงาม คล้ายกับว่าเห็นภาพซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ได้รางๆ แถมเจ้าบทเจ้ากลอน เรียบเรียงได้ถูกต้องถูกจังหวะไปหมด!

ตอนแรกรู้สึกว่าช่วงแรกมันเน้ angst romance รักสามเศร้าเว่อๆ เลยคิดว่า หรือมันจะไม่ใช่แนวเราขนาดนั้น แต่พอกลางๆเรื่องไป เริ่มเป็นเรื่องของตัวตนส่วนลึก จึงเข้าใจว่าทำไมถึงต้องมีช่วงแรกๆ แบบนั้นมาก่อน ทั้งฝั่งของหว่านหนิงกับโม่หรานเลย แล้วช่วงหลังก็มี development ดี คสพ ครส ของตัวละครมันเปลี่ยนไปชัดจากเล่มแรกเลย

จะว่ามันตับพังไหม นี่คิดว่าไม่ขนาดนั้น มันบีบคั้นหัวใจ แต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกปวดหัวเครียด และไม่ได้ทำให้ร้องไห้เหมียนหมาขนาดนั้น แต่มีจุดที่ขยี้อารมณ์เยอะ มีร้องไห้หลายตอน แต่เป็นการร้องไห้ที่แบบ ดีอะ อิน ซึ้ง เศร้า สงสาร

สิ่งที่ประทับใจในเล่มนี้
⭐️ ได้รู้จักตัวตนของทั้งหว่านหนิงและโม่หรานมากขึ้น ชอบพาร์ทนี้มาก
- โม่หราน 0.5 ที่เราคิดว่าเป็นคนเหี้ยต่ำช้ามาก เริ่มจะเข้าใจความรู้สึกของมัน เข้าใจความเป็นมา และประทับใจในตัวโม่หรานมากกว่าที่คิดเยอะ ที่สำคัญคือไม่คิดว่าจะ relate กับโม่หรานขนาดนี้ เรื่อง ‘หมาจรจัด ที่ตามหาบ้าน’ , การที่โม่หรานมีความรู้สึกเรียบง่าย ใครร้ายก็ร้าย ใครใจดีหน่อยก็รักตาย ; เราก็รุ้สึกเข้าใจมากๆ คนเราก็ต้องการแค่นี้จริงๆ และทำให้เข้าใจว่าทำไมถึงรักซือเม่ย ทำไมถึงรู้สึกว่าซือเม่ยคือทุกอย่างและคนสำคัญเพียงผู้เดียว
- หว่านหนิง : เรารู้สึก relate กับหว่านหนิงเรื่องความเดียวดาย ความเย็นชา เข้าใจในความอ้างว้างของหว่านหนิงทั้งหมด พอหว่านหนิงได้กลายเป็นเด็กเลยรู้สึกดีใจกับเค้ามาก และรู้สึกอบอุ่นใจแทน ชอบในพาร์ทที่ทำใจกล้าลองหยั่งเชิงบอกความต้องการของตัวเอง��ูบ้าง การแอบฟังความเห็นของคนอื่นแล้วเอามาปรับเปลี่ยนบ้าง หว่านหนิงที่อ่อนโยนขึ้นคือน่ารักมากกกๆ
⭐️ ชอบช่วงกลางเรื่องที่โม่หรานเริ่มมองอะไรหลายอย่างเปลี่ยนไปจากที่มีเวลาคิดไปคิดมา ในงานวันปีใหม่ ที่หว่านหนิงทำเกี๊ยว, ตอนที่ทุกคนมองมาที่หว่านหนิง ตอนที่หว่านหนิงเล่นพิน เปรียบเทียบกับความทรงจำในชาติที่แล้ว แล้วเริ่มสงสัยว่าที่ตนแค้นเขา บ้าคลั่ง ��ระทำเขาขนาดนั้นจริงๆเพราะอะไรกันแน่ ..รู้สึกผิด ... และเริ่มไม่มั่นใจว่าตัวเองจะบอกชอบซือเม่ย
⭐️ ชอบ arc หว่านหนิงกลายเป็นเด็กมากๆเลย มันทั้งน่ารักสานฝัน แต่ที่สำคัญที่สุด มันความหมายดีมาก การเป็นเด็กทำให้เรากล้าอ่อนแอ กล้าเปิดเผยความรู้สึก รู้สึกอบอุ่นกับพาร์ทนี้มากกกก โม่หรานก็เป็นศิษย์พี่ที่น่ารักมากและดีมากๆคนนึง Y____Y 💜
⭐️ หน้าที่สุดจัดที่สุดในเล่ม คือหน้า แม่ฆ่าลูกอะ บทกลอน จังกวะการเล่าแต่ละบรรทัดคือ masterpiece สัสสๆๆๆๆๆๆๆๆ


บทที่ชอบมากเป็นพิเศษ
- 45 ตัวข้ารู้ว่าท่านต้องมา
- 57 ตัวข้อฟังท่านบรรเลงพิญอีกครั้ง
- 58 ตัวข้าคล้ายเลอะเลือนเล็กน้อย
- 59 ตัวข้ามีปณิธาณเล็กน้อยเพียงเท่านี้
- 61 ตัวข้าดียิ่งนัก?
- 65 นิทานที่ตัวข้าเล่าย่ำแย่ที่สุด
- 67 ตัวข้าเสียใจ
- 74 ตัวข้าไม่ดี

ชอบสัญญะในเรื่องมาก
🌸 ต้นไห่ถัง : ตอนเด็กอยากเด็ดดอกไห่ถังให้เขาแต่ถูกลงโทษ , ดอกไห่ถังที่บานที 5 ปีครั้ง , ต้นไห่ถังที่นั่งดูดอกไม้ไฟด้วยกัน , หลุมศพโม่หรานที่ฝังไว้ใต้ต้นไห่ถัง และดอกที่ปลิวลงมาตอนตาย
- ถ้าให้แปลในตอนนี้ ดอกไห่ถังน่าจะหมายถึง ‘ความรักที่อ่อนโยน/ความใจดี’ ที่โม่หรานอยากได้รับมาเสมอ ที่หว่านหนิงไม่แสดงออก หรือแสดงออกนานๆครั้ง และโม่หรานก็ยังคงยึดติดกับสิ่งนี้ไปจนวันตาย ยังรอคอยความใจดีของหว่านหนิงอยู่เสมอ
🌸 ฝันร้าย : ยังไม่เข้าใจเท่าไหร่เกี่ยวกับสัญญะนี้ แต่ที่แน่ๆ มันเกิดขึ้นหลังจากที่หว่านหนิงบาดเจ็บจนแก่นวิญญาณอ่อนแอจนกลายเป็นเด็กด้วย
🌸 นิทาน วัวกินหญ้า : คนเราเพื่อจะมีกิน ต้องทำอะไรต่อมิอะไรมากมาย
🌸 ผู้มีคุณธรรม สรรพสัตว์มาก่อน ตนเองทีหลัง : แท้จริงสิ่งที่น่าชิงชังที่สุดไม่ใช่ปีศาจร้าย แต่คือเดรัจฉานขาดเขลาอ่อนแอที่อะไรก็ล้วนทำได้เพื่อให้มีชีวิตรอดไปวันๆ ; ซึ่งนี่หมายถึงวัวกินหญ้า และหมายถึงเด็กคนนั้น และหมายถึงโม่หราน 0.5 รึเปล่า?
🌸 แก่นวิญญาณ ; น่าจะหมายถึงหัวจิตหัวใจของคน ต่อให้สูญสิ้นทุกสิ่ง หรือตายไปแล้ว คนที่เข้มแข็งยังมีแก่นวิญญาณหลงเหลือ เป็นสิ่งเปล่งแสงนำทางคนอื่นต่อไป
- ตอนจบของเล่ม เฉลยว่าหว่านหนิงแก่นวิญญาณอ่อนแอ เทียบไม่ได้แม้กับเด็กที่พึ่งสร้างฐาน น่าจะหมายถึง เพราะเหตุการณ์ที่สระต้นเรื่อง หัวใจแตกสลาย อยู่ในสภาวะหัวใจอ่อนแอมาโดยตลอดรึเปล่า ถึงแม้ภายนอกเข้มแข็งเย็นชา แต่ข้างในใจเหลวแหลก Y___Y
🌸 ดาบปู้กุ่ย : ถูกผนึกชื่อเอาไว้กลายเป็นดาบไร้นาม รุ้สึกว่าหมายถึง คสพของโม่หราน-หว่านหนิงที่ไม่มีชื่อเรียก ไม่รู้ว่ารู้ยังสึกยังไงกันแน่ ไม่เข้าใจ คืนวันผ่านไป จนดาบกลายเป็นดาบอาฆาตแค้น แต่สุดท้าย พอเสียเขาไป ถึงได้เข้าใจว่าสิ่งๆนี้ ‘ไม่หวนคืน’
- ดาบปู้กุ่ยในชาติที่แล้ว กำลังจะมาเป็นสิ่งที่ทำร้ายหว่านหนิงต่อในชาตินี้ เปรียบเสมือนจุดเชื่อมจากชาติอดีตที่จะมาทำลายปัจจุบัน
- ขอเดาได้ไหมว่า ดาบนี้ดูเป็นสิ่งที่เป็นกุญแจสำคัญ ขอเดาว่าสุดท้าย ‘กุ่ยไหล’ คืออยู่ในสภาวะรอการเปลี่ยนช่ือ สุดท้ายแล้ว ชื่อดาบในชาตินี้นี่แหละที่จะเปลี่ยนไปเป็นชื่ออื่นที่ดี !!


อ่านฮัสกี้แล้วทำให้รู้สึก... question ตัวเองเล็กน้อยว่า หรือจริงๆแล้วมีหลายเรื่องในชีวิตที่เราทำไปอย่างแน่วแน่ แต่แท้จริงแล้วกลับโง่เง่า สิ่งที่ตั้งมั่นและคิดว่าดีแล้ว แต่แท้จริงแล้วเป็นเรื่องที่..เราคิดผิด เพราะเราไม่ได้รู้ทุกมุม

[yourteaandmybooks · Rating 5 out of 5]

10 10 10 ถึงจะได้อ่านแค่ 2 เล่มแรก แต่เรื่องนี้ทำได้ดีจริง ๆ ทั้งการเรียบเรียงเนื้อหา ต้องยกความดีความชอบให้ผู้แปลด้วย เหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายแต่ยังอ่านรู้เรื่อง จับใจความทัน แล้วอธิบายฉากได้เห็นชัด เปรียบเทียบอุปมาอุปลักษณ์อะไรมาหมด แบบที่ไม่ฟุ่มเฟือยเลย คือภาษาสวยเลยแหละ ฉากพรรณนาความรู้สึกตัวละครก็ทำได้ดีเลย นี่ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ตาม ไห่ถังมาทีไร น้ำตาฉันไหลรอ บทเศร้าบทขำบทสับสน ฉันอินร่วมหมด การออกแบบตัวละครก็ดี แม้กระทั่งตัวประกอบก็ใช่ว่าจะไม่สำคัญ กลับกัน ตัวประกอบนี่แหละที่ช่วยสร้างพัฒนาการให้กลุ่มตัวละครหลัก โดยเฉพาะหว่านหนิง! นี่ปักเมนละ ในหลาย ๆ ตอนที่อ่าน รู้สึกเหมือน I found myself on him ก็เลยรีเลทกับความรู้สึกฮีสุด ๆ ฉากก็ออกแบบมาดี มีความแฟนตาซีน่าติดตาม แถมทำให้นิยายเรื่องนี้เป็นการกลับชาติมาเกิดที่เดาทางไม่ได้เลยทั้งที่เป็นพล็อตยอดฮิตอีก ส่วนหนึ่งนี่ให้การสร้างโลกใหม่ขึ้นมาของฮัสกี้ฯที่มันแบบ เป็นโลกของเราเลยอะ ไปกันต่อจนจบเล่ม 10 แน่นอน ลุย!

fav quotes
- ไม่ชอบตนก็ช่าง ขอเพียงได้คิดถึงอยู่เงียบ ๆ ปกป้องคนผู้นั้นไว้ ไม่ได้ครอบครองก็ช่าง ไม่ว่าอย่างไรก็ดีทั้งสิ้น…เขาเก็บคนผู้นั้นไว้ในใจ ทุกครั้งที่คนผู้นั้นเคลื่อนไหว หัวใจเขาก็หลั่งเลือด วันแล้ววันเล่า รอยแผลเก่าไม่เคยจางหาย บาดแผลใหม่ก็เพิ่มเข้ามา ดังนั้นเขารู้ดี ต่อให้เขาไม่ร้องขอให้ได้มา แต่ตราบเท่าที่ยังมีคนผู้นี้อยู่ในใจหนึ่งวัน เขาก็จะเจ็บปวดหนึ่งวัน (113)— ยกให้เป็น masterpiece เลย แอบรักข้างเดียวกับคนที่เป็นไปไม่ได้ มันเจ็บแบบนี้จริงทุกคนเชื่อนี่เหอะ ㅜ.ㅜ ตอนอ่านหน้านี้คือต้องหยุดมาร้องไห้ รีเลทเกิน
- พลันนึกขึ้นมาได้ราง ๆ ว่า เมื่อครั้งยังเยาว์ ตนก็เคยอยากเป็นคนดีคนหนึ่งจริง ๆ (166)
- มิใช่ว่าเขาทำดีต่อคนอื่นไม่เป็น เพียงแต่หลายสิ่งหลายอย่าง เขาล้วนกระทำอยู่เงียบ ๆ แต่ทำเงียบ ๆ ก็ย่อมไม่มีผู้ใดมองเห็น ไม่มีผู้ใดสนใจ นานวันเข้าก็ทรมานเหมือนกัน (286)

[? · Rating 5 out of 5]

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
ฮือออออ สนุก! เล่มนี้เจ้าหมามีความสงสารและเห็นใจอาจารย์ขึ้นมาบ้าง ส่วนอาจารย์หว่านหนิงก็ได้เห็นด้านสดใสอ่อนโยนเหมือนเด็กหนุ่มของโม่หราน ส่วนคนอ่านได้เห็นความเจ็บปวดของอาจารย์จ้า~ เราสงสารหว่านหนิงมากอ่ะ ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกเวลาที่ตัวเองโดดเดี่ยว เวลาที่ทำดีแล้วไม่มีใครเห็น ไม่ใช่ว่าเขาไม่หวั่นไหวต่อโม่หราน ทุกสัมผัสของความห่วงใยความอ่อนโยนและความหมางเมินมันทำให้เขาเจ็บปวดหัวใจ จะฝันก็ไม่กล้า จะเลิกก็ไม่ได้ ทำได้เพียงเสียสละตัวเองเพื่อโม่หรานอยู่เสมอ

ส่วนเจ้าฮัสกี้ตอนเป็นศิษย์พี่หรือศิษย์ธรรมดาคนนึงของอาจารย์ก็น่ารักดีนะ แต่เรื่องของแกยังออกมาไม่เยอะอ่ะ อยากรู้อดีตของท่าเซียนจวินมาก เราพร้อมร้องครับ! เล่มนี้ก็เจ็บใจไปกับหว่านหนิงรัวๆไปก่อน

ส่วนเนื้อเรื่องก็เขียนได้น่าตื่นเต้นและน่าติดตามเหมือนเล่มแรกเลย มีจุดหักมุมต่างๆที่คาดไม่ถึง มีฉากดึงอารมณ์ตลอด ดีไปหมด! เขาบอกเล่มสามขมอ่ะทุกคน! ขอให้เราและทุกคนที่จะไปต่อโชคดีน้า~
.
.
.
——Spoil——สปอย์ล——
ลืมไปเลย! ตัวร้ายที่ยังไม่โผล่หัวมาพูดเรื่องส้มอะไรด้วยใช่ป่ะ เราก็เลยนึกถึงพี่ชายที่ตำบลไฉ่เตี๋ยอ่ะ ที่วันต่อมาก็ฆ่าล���างหมู่บ้านอื่นๆเรียบ เกี่ยวกันไหมนะ เขาก็ดูบ้าๆอยู่อ่ะ ดูแบบมีปมแค้นเกลียดโลก เหมือนคนที่จะพัฒนาเป็นตัวร้ายได้ ปักธงคนนี้ไว้ก่อน

[pn · Rating 5 out of 5]

(4.75/5) สนุกมาก เล่มนี้ถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกออกมาได้ดีไม่แพ้เล่มแรกเลย อ่านจบทำให้เรารู้สึกว่าได้สัมผัสกับตัวละครที่ดูสมจริงและจับต้องได้ยิ่งขึ้น เนื้อหาเข้มข้นจนทำให้วางไม่ลง แต่ก็มาพร้อมกับปมที่เยอะขึ้นไปอีก ตอนนี้ก็ยังสมกับชื่อเรื่องเหมือนเดิม โม่หรานนี่มันหมาโง่จริงๆ 5555555 ถึงจะดูฉลาดขึ้นมาบ้างแต่ก็ยังไม่รู้ใจตัวเองอยู่ดี ฉากน่ารักๆเยอะขึ้นเพราะซือจุนของเราได้กลายเป็นเด่กเร้กเด่กโน้ยศิษย์น้องซย่า ทำให้ได้เห็นความอ่อนโยนของตัวละครโม่หรานรวมถึงตัวอาจารย์เองก็ได้รับรู้ว่าโม่หรานเป็นคนอ่อนโยน เล่มนี้ขยี้อารมณ์เก่งมาก เริ่มจากสงสารอาจารย์แล้วก็เปลี่ยนอารมณ์มาเป็นเอ็นดูศิษย์น้องซย่า กุ๊กกิ๊กหัวใจสักพักมาบีบหัวใจต่อกับซีนเมืองมายาหลินอาน คือไม่ไหวเลย เหมือนผู้เขียนเอามีดแทงหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เล่นกับใจคนอ่านทั้งอารมณ์เศร้า เจ็บใจ แค้น โกรธ หดหู่ ถาโถมเข้ามาหมด รู้สึกว่ามัน reflect อะไรได้เยอะมาก แท้จริงแล้วสิ่งที่น่าชิงชังที่สุดไม่ใช่วิญญาณร้ายแต่เป็นมนุษย์ด้วยกันเองนี่แหละ ยอมรับจากใจเลยว่าคุณโร่วเปาเก่งมากที่ถ่ายทอดออกมาได้ดีขนาดนี้ อ่านเพลินสุดๆๆ

[Elyssia · Rating 4 out of 5]

เล่มสองช่วงแรกดำเนินเรื่องด้วยมุมมองของฉู่หว่านหนิง เปิดเผยให้คนอ่านรู้ว่าความจริงแล้วอาจารย์คิดอย่างไรกับพระเอกกันแน่ ตอนแรกอ่านแล้วไม่ชินกับความคิดแบบนี้เลย คิดว่าเป็นถึงอาจารย์ทำไมกล้าคิดกับศิษย์อย่างงี้ 5555 แต่ก็อธิบายเหตุผลได้ดี ว่าทำไมตอนพระเอกเทิร์นชั่วแล้วถึงยังยอมอยู่ด้วย ไม่ชิงฆ่าตัวตายไปซะก่อน ฉู่หว่านหนิงไม่เหมือนอาจารย์เรื่องอื่นๆที่โดนเข้าใจผิดอย่างเดียว ทั้งๆไม่เคยทำอะไรผิดเลย แต่เป็นมีทั้งที่ทำผิด ทั้งโดนความเข้าใจผิด เพราะนิสัยหยิ่งจองหอง ยอมหักไม่ยอมงอของตัวเองด้วย

ตอนแรกอ่านเรื่องนี้ คิดว่าจะเหมือนมังกรหยก 2 เพราะเป็นศิษย์อาจารย์ แต่คิดว่าเหมือน มังกรหยก 3 มากกว่า เพราะพระเอกเมียเยอะเหลือเกิน 555555 เจ้าชู้จริงๆ แปลกใหม่แต่สนุกดี ชอบ

โม่หร่าน เธอมันน่าอิจฉาที่สุด รายล้อมไปด้วยคนงามน่ารัก มีอาจารย์ซึนเดเระ ศิษย์พี่ผู้แสนอ่อนโยน ญาติผู้น้องขี้โมโหแต่แอบน่ารัก 😂😂😂

เล่มนี้สนุกขึ้นเรื่อยๆ ชอบตอนพระเอกนึกถึงชาติก่อน แล้วอดใจไม่ไหวนึกถึงความรู้สึกซับซ้อนที่มีต่ออาจารย์ อิอิ

[เจ้าหมีขาว · Rating 5 out of 5]

เรียกได้ว่าฮัสกี้เล่ม 2 เป็นเล่มที่อ่านแล้วปวดใจมากๆๆๆๆๆๆ ทั้งเนื้อหาของฉู่สวิน ที่อ่านยังไงก็ trigger ตัวเองที่สุด ಥ_ಥ

ทั้งฉากซย่าซือนี่กับโถน้ำแกงไก่ โฮกกกกกก ปวดใจรอบที่ล้าน 😭😭😭😭😭😭😭😭 ใจร้ายอ่ะ โม่หรานใจร้าย! ใจร้าย! มากๆๆๆๆๆๆๆ! เลย! 😭😭😭😭😭

แต่โดยรวมคือชอบนะ เหมือนพาตัวเองกลับไปครั้งแรกที่อ่าน ก็ไม่คิดว่าจะอินกับซย่าซือนี่ขนาดนี้เหมือนกันกับการอ่านครั้งที่สอง

ได้เจอเยี่ยวั่งซีแล้วค่า พี่เยี่ยมาแล้ว ดีงาม ที่หนึ่ง เลิศเลอ เลอค่าที่สุด!

"เจ็ดสิบสองเมืองของหรูเฟิงอันรุ่งเรือง กลับไม่มีสักคนเป็นลูกผู้ชาย"

แฝดน้องก็มาแล้วนะ มาเดาะเหมิงเหมิงให้หัวร้อน 5555555555555 ขำเกือบตาย เหมิงเหมิงเจอศัตรูตัวฉกาจแล้ว สาววายมันก็ฟินอ่ะดิ ❄️🦚❄️ หูยยยยย เอาอีกค่า ความสนุกมันพึ่งเริ่ม

ชอบฉากท้ายๆเล่ม ที่โม่หรานหลอกล่อให้หว่านหนิงกินยา

หว่านหนิงไม่ชอบรสขม โม่หรานจำได้ ปากบอกเกลียดแต่จำได้ไม่เคยลืม

แล้วมันพยายามมาก อาจารย์หมดสติ มันก็ป้อนยาแล้วบอกว่า ยาช้อนนี้หวานนะ หวานนะ ไม่กินจะเสียใจ คำต่อไปหวานแล้ว

สรุปพอป้อนยาเสร็จโดนถีบ 🤣

[nn. · Rating 4 out of 5]

- เล่ม2คิดว่าตัวเองอ่านไม่เร็วแต่จริงๆก้เร็วอยู่
- คือกุสงสัยว่า二哈มันจะเศร้าทุกเล่มเรยหรอวะ
- กุอีโมกับตัวละครนี้มากๆเรยอะ(หว่านหนิง)ไม่ไหวสุดๆ😭
- วันนี้คือแบบ เดินอิเกียคิดถึงหวั่นหนิง กินต้มแซบหมูเด้งคิดถึงหวั่นหนิง เข้าร้านรองเท้าคิดถึงหวั่นหนิง ไปคาเฟ่คิดถึงหวั่นหนิงทั้งวัน 😭😭😭😭😭
- 二哈เล่ม2กุร้องไห้ตั้งแต่ยังไม่ครึ่งเล่ม สภาพ
- เที่ยงคืนครึ่งนอนอกหักเปนเพื่อนหวั่นหนิง
- คนเขาชอบใคร สนิทสนมกับผู้ใด เกี่ยวอะไรกับเจ้า ขัดหูขัดตาอะไรเจ้า ฉุ่หว่านหนิง ไยเจ้าถึงได้ใจแคบยิ่งกว่ารูเข็ม😭😭😭
- อ่าน 二哈 แร้วอยากทำ annotations สุดๆ แต่ต้องห้ามใจไว้ ทำได้แค่ถ่ายรูปเกบไว้ แร้วมาทำไฮไลท์ในมือถือ😭💔
- เล่ม6เล่ม7มันจะขนาดไหนวะกุอยากรู้สุดๆ
- แต่บท67มันแบบ จริงๆ แลดูทุกอย่างเปนปริศนาไปหมด ทุกสิ่งในบทนี้ต้องเกี่ยวโยงกันแน่ เอาแระ มันเริ่มแระ
- เล่มท้ายๆมันจะแค่ไหนวะ กุไม่ตายเรยหรอ
- 二哈มันสนุกจังวะ ไม่คิดว่าจะอ่านได้จริงๆอะ
- me after finished 2ha vol.2 (มีมแมวอ้าปากค้าง)

[Stothej · Rating 5 out of 5]

เนื้อเรื่องเล่มนี้ดำเนินเร็วกว่าเล่มแรกมาก เนื้อหาเข้มข้น น่าติดตามจนวางไม่ลง แต่ก็แทรกฉากที่น่ารัก อบอุ่นหัวใจ ได้เห็นพัฒนาการของตัวละครต่างๆมากขึ้น ในเล่มนี้จะได้เห็นเรื่องราวผ่านมุมมองของฉู่หว่านหนิงมากขึ้น ส่วนโม่หรานฉลาดก็ขึ้นมานิดนึงแล้วy-y ความรู้สึกแค้นต่ออาจารย์ค่อยๆน้อยลงพร้อมกับความรู้สึกอื่นที่เข้ามาแทนที่ ถึงเจ้าตัวจะยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรก็เถอะ ชอบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเล่มนี้มากๆ ทั้งตื่นเต้นเข้มข้นในตัวมันเอง และมีส่วนในการพัฒนาความสัมพันธ์ตัวละคร ชอบการมีอยู่ของศิษย์น้องซย่าที่ทำให้ฉู่หว่านหนิงได้หลุดจากกำแพงที่ตัวเองสร้าง ได้ผ่อนคลายและมีโอกาสได้เป็นตัวเองอย่างที่อยากเป็นตอนอยู่กับบรรดาลูกศิษย์ เป็นจุดที่ทำให้ความตึงเครียดของเนื้อหาเล่มนี้ผ่อนคลายลงมาได้บ้างประมาณนึงเลย

[orangejasmine · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้ไอ้ต้าวซย่าซือนี่เป็น mvp น้อนแบบ น้อนนนนน น้อนค้าบบบบบ น่ารักจังค้าบบบบ

ความชอบหลักๆ เล่มนี้คือเนื้อเรื่องและ emotional ในหลายๆ ฉาก ทั้งฉากใต้ทะเลสาบตอนที่ไปเอาเทพศาตรา ทั้งตอนกอดหม้อใส่น้ำแกงไก่ตุ๋นนั่งใต้ต้นไม้ น้ำหูน้ำตาไหล จากเดิมที่เมนหว่านหนิงอยู่แล้ว เล่มนี้คือแบบ ฉันไม่อยากยกเขาให้เธอแล้วไอ่หมาโง่ เนื้อเรื่องก็น่าติดตามเพราะเริ่มเปิดเผยศัตรูในเงามืดออกมาแล้วหนึ่งกรุบ ผู้เขียนก็เล่าเก่ง เราไม่สงสัยตัวละครอะไรเลยจนกระทั่งเฉลย แต่ก็ยังไม่เฉลยตัวละครลับนี้ ต้องตามไปต่อในเล่มต่อๆ ไป และเปิดเหตุการณ์ที่ดูเหมือนจะต้องไปตีมอนสเตอร์ในถิ่นเดิมที่เคยไปปราบผีต่อ���นเล่มต่อไปด้วย

อีกคนที่น่าสงสัย ซือเม่ยเลยค่ะ ยังไงนะเรา ตอนนี้ภาวนาหนักมากว่าขอให้อย่าแค่แอ๊บเล้ยยยยย

[Jinnie · Rating 4 out of 5]

ผีเสื้อขยับปีกแล้วไทม์ไลน์ของเรื่องคลาดเคลื่อน ไม่เหมือนเดิม ยังคงเลือดตกยางออกต่อเนื่องมาจากเล่มหนึ่ง ฮัสกี้ยังซื่อบื้อ (บางทีคิดว่ามากเกินไป) และอาจารย์เหมียวขาวยัง—เฮ้อ

คนเขียนเริ่มทิ้งปมเรื่องแล้ว แต่มันยังเป็นปมอยู่ไม่มีอะไรปะติดปะต่อเข้าด้วยกัน เป็นแค่จิ๊กซอว์เดี่ยวๆ กระจายอยู่ อยากให้ห้าดาวแต่ระหว่างอ่านคันมืออยากเบิ้ดกระโหลกฮัสกี้สักทีสองทีมาก เลยหักเพราะหงุดหงิด

เล่มสองยังสนุกเหมือนเดิม ดีว่าไม่ได้รอเล่มรายเดือนไม่งั้นลงแดง

[postscript · Rating 5 out of 5]

เป็นเล่มที่ได้เห็นมุมมองของตัวละครมากขึ้น ได้มองเขาในหลายๆมุมมอง เป็นเล่มที่ทำให้เห็นเลยว่าตัวละครมีชีวิตมากๆ คุณนักเขียนสร้างcharacters แล้วก็ world building ได้แข็งแรงมากๆไม่มีตัวละครไหนที่รู้สึกแค่ใส่มางั้นๆเลย ทุกอย่างทุกการกระทำมีความหมาย เป็นเล่มที่ตัวละครได้เรียนรู้ปรับปรุงมีพัฒนาการเป็นของตัวเองด้วย เราได้เห็นอดีตบางส่วนของเขา ที่สำคัญคือเนื้อเรื่องในเล่มทั้งน่ากลัวแล้วก็น่ารักในเวลาเดียวกันได้ยังไงก็ไม่รู้ ทั้งอบอุ่นใจ ทั้งเศร้า แล้วก็ลุ้นมากๆ ยืนยันคำเดิมว่าคุณนักเขียนเก่งมากจริงๆ

[ppsk ᙏ̤̫]

แค่เปิดเล่มมาก็ขมแล้ว หว่านหนิงเป็นแมวขาวจริง ๆๆๆ ฮือ ถ้ามองจากมุมมองนักอ่านแบบเราใครจะไม่สงสารซือจุน ยังปากร้ายใจดี เสียสละแบบไม่บอกคนอื่นอยู่เสมอ ตอนไปช่วยเขาละเขาเข้าใจว่าเป็นคนอื่นคืออ่านละเจ็บจี๊ด arc เมืองมายาสนุกแบบติดหนึบหนับ น้ำแกงไก่ขมเลย นักเขียนเขึยนได้ดีมากกกกกจริง ๆ ไปสุดทั้งการบรรยายอารมณ์ บรรยายเหตุการณ์

ป.ล. ตัดจบค้างมาก ดีนะรอครบทุกเล่มค่อยอ่าน 😆

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้ก็ยังคงสนุก มีพาร์ทต่อสู้กับปีศาจ มีตัวบอสโผล่มา ส่วนความสัมพันธ์ก็ตามชื่อเรื่องเลย 555 ฮัสกี้น้อยก็ยังไม่รู้ว่าอะไรคือชอบ อะไรคือไม่ชอบ อาจจะอารมณ์ทั้งรักทั้งเกลียด ส่วนซือจุนก็มีความเป็นพระรองผู้เสียสละ

[addie · Rating 5 out of 5]

4.5/5 สนุกสุดๆ เนื้อเรื่องดำเนินเร็ว แต่ชอบน้อยกว่าเล่มแรกนิดนึงตรงที่ฉากบางฉากยืดเยื้อไปหน่อย อย่างตอนไปแดนธารดอกท้อ แต่ก็เข้าใจว่าต้องปูปมเพื่อไปต่อ เขียนดีมาก เริ่มจะเห็นโครงคร่าวๆแล้วว่าเรื่องจะดำเนินไปยังไง ใครคือตัวร้าย วางคาแรคเตอร์ออกมาได้ดีสุด โม่หรานคือหมาของจริง ชอบมากๆๆ

[mipmip · Rating 4 out of 5]

3.75/5 น่าติดตาม อ่านต่อแน่นอน อดีตจะมาม่าขนาดไหน โม่หรานน่าจะเลวสุดๆฉุดไม่อยู่ 🥹

[cottonwood · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้เหมือนตัวละครพัฒนามากขึ้น มีความสับสนต่างๆ พระเอกก็รักเขาแหละแต่แค่ไม่รู้ใจตัวเอง มีปริศนามาเพิ่มเรื่อยๆ ทำให้น่าติดตามมากขึ้น

[lottahpop · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้น่ารักมาก ชอบ ศิษย์น้องซย่ามากๆ ทำให้เล่มนี้ออกมาค่อนข้างน่ารักทั้งที่ก็ยังมีดราม่ามาเรื่อยๆ จบเล่มได้ค้างคาสุดๆ

[rocky · Rating 4 out of 5]

4.5

[Artnimiaf · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้น่ารัก ชอบความอ่อนโยนของพระเอกนะ จริงๆก็คนดีคนนึง แต่บทจะโง่ฮีก็โง่เลย ชอบเซ็ตติ้งตัวละครพระเอกมาก