Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού

by Έλενα Χουζούρη

Αθήνα, Οκτώβριος 1989. Ένα ανώνυµο τηλεφώνηµα πληροφορεί τον δηµοσιογράφο Δηµήτρη Κ. για την εν ψυχρώ εκτέλεση του εικοσιεπτάχρονου «Άτακτου» από αστυνοµικές δυνάµεις, πυροδοτώντας µια σειρά απρόβλεπτων και ανεξέλεγκτων καταστάσεων. Μέσα στο ιδιαίτερα ταραγµένο πολιτικό κλίµα της εποχής, η εκτέλεση του νεαρού αναρχικού ανατρέπει εκ θεµελίων τις βεβαιότητες τόσο του στενού του φίλου Δηµήτρη Κ. όσο και του µεγαλύτερου αδερφού του Τάσου, στελέχους της κοµµουνιστικής αριστεράς. Οι δύο άντρες, που έχουν µεγαλώσει από παιδιά µαζί, θα προσπαθήσουν να κατανοήσουν πότε και πώς ο Άτακτος πέρασε «στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού». Θα βρεθούν έτσι αντιµέτωποι µε το νεανικό παρελθόν τους, της «ηρωικής» προηγούµενης δεκαετίας. Μέσα σε ένα εύφλεκτο εικοσιτετράωρο, θα προβληµατιστούν για τη στάση τους απέναντι στην πορεία προς την αυτοκαταστροφή του Άτακτου: ο µεν Δηµήτρης Κ. βουτηγµένος στα προσωπικά του αδιέξοδα, ο δε Τάσος ταγµένος στο, υπεράνω όλων, κοµµατικό του καθήκον. Τελικά θα αναγκαστούν να αναµετρηθούν µε τις πεποιθήσεις τους, τις επιλογές τους, τα λάθη τους, τις ψευδαισθήσεις τους, τις ενοχές τους. Καθώς η πολιτική κατάσταση θα αγριεύει, και στους δυο θα αποµείνει η πικρή γεύση ενός επικείµενου fin de siècle, των διαψεύσεων και των απογοητεύσεων της γενιάς τους.

Ένα µυθιστόρηµα-ρέκβιεµ για µια εποχή που πέρασε ανεπιστρεπτί.

224 pages, Paperback

First published May 1, 2021

Reviews

[Yannis Vangelokostas · Rating 3 out of 5]

Σχετικά σύντομο, ευκολοδιάβαστο και ρέον μυθιστόρημα από την καλή πεζογράφο Έλενα Χουζούρη, στο οποίο αναπτύσσονται βαθείς προβληματισμοί για ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα: τη σχέση της Αριστεράς με την τρομοκρατία σε μια περίοδο ποικίλων και πολυεπίπεδων μεταβάσεων. Δυστυχώς έμεινα με την αίσθηση ότι διάβασα ένα μυθιστορηματικό σχεδίασμα, του οποίου η πλοκή και οι χαρακτήρες θα μπορούσαν να αναπτυχθούν περαιτέρω. Επιπλέον, βρήκα κάπως αναληθοφανή τον λόγο κάποιων ηρώων (π.χ. κάποια σημεία του μονολόγου του Τάσου ή το μεταθανάτιο γράμμα του Άτακτου προς τον Δημήτρη). Από την άλλη πλευρά, η μυθοπλασία της Χουζούρη αρτιώνεται όταν η συγγραφέας επιστρατεύει τη γνώριμη αφηγηματική της τεχνική: την ανάκληση -ή, σωστότερα, την προσπάθεια ανασύστασης- του παρελθόντος μέσα από την περιγραφή παλιών φωτογραφιών.

[Marianna Florou]

Το πιο δυνατό κομμάτι του βιβλίου ειναι το τελευταίο μέρος, το γράμμα του Άτακτου!