پیش خودمان بماند، بیشتر این قصهها واقعی است. شاید نتوانسته باشم چنان که باید غمها و شادیهای آن دوران را بیان کنم اما غصهی خراب شدن ماشین قرمز اسباببازیام از ناراحتی امروزم برای یک ماشین واقعی بیشتر بود و یک ریالیهایی که جیبم را قلمبه میکرد، شادیاش خیلی بیشتر از حساب بانکی امروز بود.
از حمید جبلی از نزدیک به چهل سال پیش (از محله بروبیا) خاطره دارم، ولی کتابش خوب نبود. داستان - خاطره های ابتدایی که حتی اون قدر جذابیتی نداشتند که کتاب رو به آخر برسونم
کوتاه بود و صمیمی، با روایتی روان، انگار که پسر بچه داره با ادبیات خاص خودش براتون خاطره میگه، از چیزهای جدیدی که برای اولین بار دیده، از اتفاقاتی که به نظرش جالب بوده و حرف ها و رفتار های به ظاهر عجیب بزرگتر ها. بعضی از این اتفاقات رو شاید خود ما هم به شکلی تجربه کرده باشیم، ولی اگه تجربه نکرده باشیم هم خواندنش حس خوبی میده. در نهایت اگه دنبال یک کتاب خاطرات توی سبک خاطرات هانس رودل میگردید، طرفش نرید، ولی اگه دوست دارید چندتا خاطره ساده بخونید، خوندنش رو پیشنهاد می کنم، البته یادتون باشه که یک بچه داره این خاطرات رو تعریف میکنه، نه یک آدم بزرگ!
احتمالا اکثرمون با حمید جبلی خاطرههای خوشی داریم. از کلاهقرمزی گرفته تا فیلمهای زیر درخت هلو، خواب سفید و…. این کتاب جلد اول خاطرات حمید جبلیه. پیش از هر چیزی امیدوارم این سبک خودسرگذشتنامهنویسی در ایران هم بیشتر مرسوم شه و افراد مشهوری که باهاشون کلی خاطره داریم برامون از کودکی و زندگیشون بگن. جبلی کتابش رو از وقتی اسپرم بوده شروع میکنه😁 همینجور جلو میره و از روزهایی که درک خاصی از دور و برش نداشته میگه… تمام این صفحهها پر از حس خوبه اون سالهاست که برای منی که تجربهشون نکردم واقعا خوندی بودن. دربارهی مراسمهای دههی چهل که ازشون اطلاعی نداشتم خوندم، دربارهی نگاهی که اون روزها به زندگی داشتند. یاد توالتهای عمیق ترسناک بچگیهام افتام😁 آبحوضی و شیرفروش و صمیمیتی که بین آدمها بود. قلمش خیلی ساده اما دلنشینه و اگر دوست دارید یکی دو ساعتی غرق دنیای قشنگ قدیم بشید و از دنیای تکنولوژیزدهی امروز فرار کنید خوندنش رو پیشنهاد میکنم
فکر نمی کردم آقای جبلی هم کتابی نوشته باشه که با یه ویدیو که کتاب های منتشر شده جدید رو معرفی می کرد با کتاب جدید ایشون آشنا شدم. از روی علاقه به آقای جیلی این کتاب رو تهیه کردم و یک روزه نیز تموم کردم. خیلی برام جذاب بود. اون دنیای کودکانه. سوالات بچگانه و گاهی دنیا رو از دید یه کودک خردسال دیدم. تعریف و تجسم فضای قدیم تهران منو به یاد اثر پروفسور پاپلی یزدی انداخت که در جلد اول کتاب شازده حمام دوران قدیم یزد رو به تصویر کشیده. در کل این کتاب می تونه یکی از گزینه های معرفی به بقیه باشه و تصمیم دارم دو کتاب دیگه از آقای جبلی رو که منتشر شده بخونم.
کتاب را به سفارش یکی از عزیزان که ازدوستداران پروپاقرص حمیدجبلی است خریدم وپیش ازتحویل به اوخواندم. مثل کتابهای نوستالژی گوی " پرویزدوایی " ولی بالحن و انشای مناسب نوجوانهای چهل پنجاه سال پیش ..وبه راستی که جبلی پسربچه شصت ساله ایست ومن هم بدم نمی آید دختربچه ....ساله ای باشم :)
" جیب هایش همیشه پرازتنقلات بود..آب نبات قیچی هایی که همیشه به کرک جیبش چسبیده بود، نقل هایی که تقریبا" چرک شده بود و پسته های سربسته که احتمالا " خودش نتوانسته بودبشکند." ...
." عزیزباهمه مهربان بودوبه همه احترام میگذاشت ...به الاغ هم بایداحترام گذاشت .حیوانی زحمتکش است وشاید دلخورشود که توباگوشش بازی کنی ..یاروزی که درخانه رازدند ومن گفتم : جناب آقای گدا..عزیزآمدوگفت نگوگدا ، بگو فقیر..."
کتاب رو روز تولد ۲۹ سالگیم از یکی از همکارانم هدیه گرفتم. امضای خود خوید جبلی در صفحهی اولش لبخندآورترین بود. کتاب رو با یار میخوندیم. بلند برای هم. به نوبت و روزی یکی دوتا روایت. زیر درخت نارنج و سرپا در آشپزخانه و در زمان بیحوصلگی و کرختی و حتی قهر. کیف کردیم باهاش.
کتاب خاطراتی ساده و دوست داشتنی. چیزی که جالب بود برای من این بود که آقای جبلی سعی کرده بود زاویه دید کودکیش رو حفظ بکنه و راوی خاطرات حمید کوچولو باشه نه آقای جبلی که به جز در مقدمه و بخش اول کتاب، ما کاملا روایت حمید کوچولو رو میخونیم. همونطور که تیتر کتاب این انتظار رو برامون ایجاد میکنه.
یک آلیس در سرزمین عجایب بزرگترها که همه چیز را از چشم کودکی خودش میبیند و تحلیل میکند. لابلایش هم میشود سرمی کشید به زندگی و حشر و نشر آدمهای پنجاه شصت سال قبل و باورها و عاداتشان
حمیدجبلی تو این دوجلد کتاب، ساده و صمیمی به زبانی کودکانه از خاطراتش گفته خاطرات برای سن قبل از دبستان و دبستان نویسندهس. کتاب حس خوبی بهمداد. جلد اول بسیار کوتاه و خام بود و برعکس، جلد دوم داستانهای بهتری داشت و قلم شیواتر. خاطرات رو تو ذهنمبا همون صدای بانمک حمید جبلی میخوندم و حس میکردم من تو خونهشون هستم. این کتاب برای مادرم که همون سنه و تو همون محل بزرگ شده، مثل آینهای از زندگی خودش بود . پیشنهاد میکنم اگر میخواهید این کتاب رو بخونید، حتما جلد دومش هم بخونید که بسیار بهتر از جلد اوله
خیلی به دلم نشست.نمیدانم چرا در هنگام خواندن کتاب یاد رسول پرویزی و عباس پهلوان افتادم.شاید نثر روان جبلی شبیه این دو بزرگوار است و شاید هم محیط زندگی ۷۰ سال دیش ایران وجه مشترک انها باشد.نمیدانم ولی هرچه بود دلنشین بود و روان.
واسه مواقعی که خسته و بیحوصلهای، دوست نداری فضای مجازی رو اسکرول کنی ولی دوست هم نداری یه کتاب سنگین بخونی که خیلی درگیرت کنه. خیلی شیرین و روان. برخلاف کتابهای دیگه که داره زندگی این دههها رو روایت میکنه، تصاویر خشن کتک خوردن بچهها از والدین یا معلمها رو تو این کتاب ندیدم. البته کتاب جلد شماره ۳ رو هنوز نخوندم. شاید اونجا باشه!