What do you think?
Rate this book
Η ζωή εδώ και τώρα. Ποιήματα
Η Βισουάβα Σιμπόρσκα, κορυφαία δημιουργός της μεταπολεμικής Ευρώπης, η ποιήτρια «της εμπειρίας και της σοφίας», όπως το έθεσε ένας σημαντικός κριτικός της Πολωνίας, δεν αποδέχτηκε ποτέ το ρόλο της «εφήμερης αυθεντίας». Όποτε μάλιστα την καλούσαν να σχολιάσει τους στίχους της, συνήθιζε να αποκρίνεται ως εξής: «Αυτή είναι πολύ καλή ερώτηση, ελάτε παρακαλώ την άνοιξη, γιατί χρειάζομαι λίγο χρόνο να τη σκεφτώ», ή «Πολύ καλή ερώτηση, μήπως για απάντηση να γράψω ένα ποίημα;». Ακόμη και στην ομιλία της για την αποδοχή του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας προέκρινε ένα ταπεινό «δεν ξέρω», μια φράση σεμνή αλλά τόσο ουσιαστική για την ίδια, καθώς εκεί ριζώνει το λεπταίσθητο, ειρωνικό της ύφος, σε μια ακαταπόνητη απορία που κινεί την ατέρμονη αναζήτηση μες στην αβέβαιη πλάση και την περίπλοκη πραγματικότητά της. Κεντρικός πυλώνας στο απαράμιλλο έργο της Βισουάβα Σιμπόρσκα είναι ο στοχασμός πάνω στο σύνθετο νόημα της μοίρας μας. Είχε εξάλλου το χάρισμα να αναδεικνύει τις πιο αθέατες πτυχές των δήθεν ασήμαντων πραγμάτων της καθημερινότητας. Διαβάζουμε την ποίησή της και μας συνοδεύει σχεδόν ασταμάτητα το αίσθημα της κατάπληξης που, κατά τα λοιπά, αποτελεί και βασικό κίνητρο της δικής της «ποιητικής φιλοσοφίας». Η κατάπληξη αυτή αφορά στο μακρόκοσμο όσο και στο μικρόκοσμο, αφορά στον άνθρωπο, που μπορεί να είναι τόσο τραγικός όσο και κωμικός, αφορά στην καθεμία ύπαρξη, στα ζώα, στα φυτά, στα άψυχα αντικείμενα. Τα πάντα χωρούν στην ποίησή της.
«Η Βισουάβα Σιμπόρσκα ανέπτυξε μια απίστευτα πρωτότυπη ματιά πάνω στον κόσμο, γεμάτη σκεπτικισμό και πάθος. Αυτό που εντυπωσιάζει στην περίπτωσή της είναι ότι έγραψε ποιήματα στοχαστικά και συγχρόνως διάφανα, εύληπτα. Αυτό είναι ένα πραγματικό επίτευγμα!»
Άνταμ Ζαγκαγιέφσκι
«Η ποιήτρια δεν χρειάζεται να λαμβάνει υπόψη τη λογοτεχνική μόδα, την ευμετάβλητη αισθητική των εποχών, διότι η ίδια ορίζει τους κανόνες συνεννόησής της με τον αναγνώστη. Το για χρόνια τελειοποιημένο ύφος της εξυπηρετεί θαυμαστά τη σύνθεση των λογοτεχνικών επιτευγμάτων και τη σύνοψη των φιλοσοφικών αναζητήσεων. Αυτό δεν σημαίνει όμως στασιμότητα ή οπισθοδρόμηση· αντιθέτως, η Βισουάβα Σιμπόρσκα συμπληρώνει τους κενούς χώρους στο δικό της θεματικό και εννοιολογικό σύστημα. Αλλάζει την ιεραρχία των τιθέμενων ζητημάτων, εμπλουτίζει την παρατήρηση των καθημερινών συμβάντων αναζητώντας γι’ αυτά καινούργια συμφραζόμενα. Ιδιαίτερα προνομιούχοι χώροι του στοχασμού της είναι η μνήμη, ο χρόνος και η φθορά που αυτός επιφέρει».
Βόιτσεχ Λιγκένζα
«Ποίηση άμεση και φωτεινή. Η ειρωνεία της, η πρόσχαρη, άτακτη ασέβειά της αλλά και η δίψα της για μια κατάπληξη που ανανεώνει το βλέμμα πάνω στον κόσμο κατέστησαν τη Βισουάβα Σιμπόρσκα αντίπαλο κάθε τυραννικής βεβαιότητας. Ενσαρκώνει όλες τις αρετές του δυτικού πνεύματος, την ελευθερία, την ανησυχία, την αμφισβήτηση».
The New York Times Book Review
«Η Βισουάβα Σιμπόρσκα ανέπτυξε μια απίστευτα πρωτότυπη ματιά πάνω στον κόσμο, γεμάτη σκεπτικισμό και πάθος. Αυτό που εντυπωσιάζει στην περίπτωσή της είναι ότι έγραψε ποιήματα στοχαστικά και συγχρόνως διάφανα, εύληπτα. Αυτό είναι ένα πραγματικό επίτευγμα!»
Άνταμ Ζαγκαγιέφσκι
«Η ποιήτρια δεν χρειάζεται να λαμβάνει υπόψη τη λογοτεχνική μόδα, την ευμετάβλητη αισθητική των εποχών, διότι η ίδια ορίζει τους κανόνες συνεννόησής της με τον αναγνώστη. Το για χρόνια τελειοποιημένο ύφος της εξυπηρετεί θαυμαστά τη σύνθεση των λογοτεχνικών επιτευγμάτων και τη σύνοψη των φιλοσοφικών αναζητήσεων. Αυτό δεν σημαίνει όμως στασιμότητα ή οπισθοδρόμηση· αντιθέτως, η Βισουάβα Σιμπόρσκα συμπληρώνει τους κενούς χώρους στο δικό της θεματικό και εννοιολογικό σύστημα. Αλλάζει την ιεραρχία των τιθέμενων ζητημάτων, εμπλουτίζει την παρατήρηση των καθημερινών συμβάντων αναζητώντας γι’ αυτά καινούργια συμφραζόμενα. Ιδιαίτερα προνομιούχοι χώροι του στοχασμού της είναι η μνήμη, ο χρόνος και η φθορά που αυτός επιφέρει».
Βόιτσεχ Λιγκένζα
«Ποίηση άμεση και φωτεινή. Η ειρωνεία της, η πρόσχαρη, άτακτη ασέβειά της αλλά και η δίψα της για μια κατάπληξη που ανανεώνει το βλέμμα πάνω στον κόσμο κατέστησαν τη Βισουάβα Σιμπόρσκα αντίπαλο κάθε τυραννικής βεβαιότητας. Ενσαρκώνει όλες τις αρετές του δυτικού πνεύματος, την ελευθερία, την ανησυχία, την αμφισβήτηση».
The New York Times Book Review
- GenresPoetry
248 pages, Paperback
Published May 10, 2021
1 person is currently reading
59 people want to read
About the author
Wisława Szymborska
211 books1,574 followersWisława Szymborska (Polish pronunciation: [vʲisˈwava ʂɨmˈbɔrska], born July 2, 1923 in Kórnik, Poland) is a Polish poet, essayist, and translator. She was awarded the 1996 Nobel Prize in Literature. In Poland, her books reach sales rivaling prominent prose authors—although she once remarked in a poem entitled "Some like poetry" [Niektórzy lubią poezję] that no more than two out of a thousand people care for the art.
Szymborska frequently employs literary devices such as irony, paradox, contradiction, and understatement, to illuminate philosophical themes and obsessions. Szymborska's compact poems often conjure large existential puzzles, touching on issues of ethical import, and reflecting on the condition of people both as individuals and as members of human society. Szymborska's style is succinct and marked by introspection and wit.
Szymborska's reputation rests on a relatively small body of work: she has not published more than 250 poems to date. She is often described as modest to the point of shyness[citation needed]. She has long been cherished by Polish literary contemporaries (including Czesław Miłosz) and her poetry has been set to music by Zbigniew Preisner. Szymborska became better known internationally after she was awarded the 1996 Nobel Prize. Szymborska's work has been translated into many European languages, as well as into Arabic, Hebrew, Japanese and Chinese.
In 1931, Szymborska's family moved to Kraków. She has been linked with this city, where she studied, worked.
When World War II broke out in 1939, she continued her education in underground lessons. From 1943, she worked as a railroad employee and managed to avoid being deported to Germany as a forced labourer. It was during this time that her career as an artist began with illustrations for an English-language textbook. She also began writing stories and occasional poems.
Beginning in 1945, Szymborska took up studies of Polish language and literature before switching to sociology at the Jagiellonian University in Kraków. There she soon became involved in the local writing scene, and met and was influenced by Czesław Miłosz. In March 1945, she published her first poem Szukam słowa ("I seek the word") in the daily paper Dziennik Polski; her poems continued to be published in various newspapers and periodicals for a number of years. In 1948 she quit her studies without a degree, due to her poor financial circumstances; the same year, she married poet Adam Włodek, whom she divorced in 1954. At that time, she was working as a secretary for an educational biweekly magazine as well as an illustrator.
During Stalinism in Poland in 1953 she participated in the defamation of Catholic priests from Kraków who were groundlessly condemned by the ruling Communists to death.[1] Her first book was to be published in 1949, but did not pass censorship as it "did not meet socialist requirements." Like many other intellectuals in post-war Poland, however, Szymborska remained loyal to the PRL official ideology early in her career, signing political petitions and praising Stalin, Lenin and the realities of socialism. This attitude is seen in her debut collection Dlatego żyjemy ("That is what we are living for"), containing the poems Lenin and Młodzieży budującej Nową Hutę ("For the Youth that Builds Nowa Huta"), about the construction of a Stalinist industrial town near Kraków. She also became a member of the ruling Polish United Workers' Party.
Like many Polish intellectuals initially close to the official party line, Szymborska gradually grew estranged from socialist ideology and renounced her earlier political work. Although she did not officially leave the party until 1966, she began to establish contacts with dissidents. As early as 1957, she befriended Jerzy Giedroyc, the editor of the influential Paris-based emigré journal Kultura, to which she also contributed. In 1964 s
Szymborska frequently employs literary devices such as irony, paradox, contradiction, and understatement, to illuminate philosophical themes and obsessions. Szymborska's compact poems often conjure large existential puzzles, touching on issues of ethical import, and reflecting on the condition of people both as individuals and as members of human society. Szymborska's style is succinct and marked by introspection and wit.
Szymborska's reputation rests on a relatively small body of work: she has not published more than 250 poems to date. She is often described as modest to the point of shyness[citation needed]. She has long been cherished by Polish literary contemporaries (including Czesław Miłosz) and her poetry has been set to music by Zbigniew Preisner. Szymborska became better known internationally after she was awarded the 1996 Nobel Prize. Szymborska's work has been translated into many European languages, as well as into Arabic, Hebrew, Japanese and Chinese.
In 1931, Szymborska's family moved to Kraków. She has been linked with this city, where she studied, worked.
When World War II broke out in 1939, she continued her education in underground lessons. From 1943, she worked as a railroad employee and managed to avoid being deported to Germany as a forced labourer. It was during this time that her career as an artist began with illustrations for an English-language textbook. She also began writing stories and occasional poems.
Beginning in 1945, Szymborska took up studies of Polish language and literature before switching to sociology at the Jagiellonian University in Kraków. There she soon became involved in the local writing scene, and met and was influenced by Czesław Miłosz. In March 1945, she published her first poem Szukam słowa ("I seek the word") in the daily paper Dziennik Polski; her poems continued to be published in various newspapers and periodicals for a number of years. In 1948 she quit her studies without a degree, due to her poor financial circumstances; the same year, she married poet Adam Włodek, whom she divorced in 1954. At that time, she was working as a secretary for an educational biweekly magazine as well as an illustrator.
During Stalinism in Poland in 1953 she participated in the defamation of Catholic priests from Kraków who were groundlessly condemned by the ruling Communists to death.[1] Her first book was to be published in 1949, but did not pass censorship as it "did not meet socialist requirements." Like many other intellectuals in post-war Poland, however, Szymborska remained loyal to the PRL official ideology early in her career, signing political petitions and praising Stalin, Lenin and the realities of socialism. This attitude is seen in her debut collection Dlatego żyjemy ("That is what we are living for"), containing the poems Lenin and Młodzieży budującej Nową Hutę ("For the Youth that Builds Nowa Huta"), about the construction of a Stalinist industrial town near Kraków. She also became a member of the ruling Polish United Workers' Party.
Like many Polish intellectuals initially close to the official party line, Szymborska gradually grew estranged from socialist ideology and renounced her earlier political work. Although she did not officially leave the party until 1966, she began to establish contacts with dissidents. As early as 1957, she befriended Jerzy Giedroyc, the editor of the influential Paris-based emigré journal Kultura, to which she also contributed. In 1964 s
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
January 16, 2022
Η ζωή εδώ και τώρα.
Παράσταση δίχως πρόβα.
Σώμα δίχως δοκιμή.
Κεφάλι δίχως περίσκεψη.
Δεν ξέρω το ρόλο που παίζω.
Ξέρω μόνο ότι είναι δικός μου δεν ανταλλάσσεται.
Την υπόθεση του έργου πρέπει να τη μαντεύω σε κάθε σκηνη.
Μίζερα προετοιμασμένη για την τιμή της ζωής,
Μετα βίας αντέχω τον επιβεβλημένο ρυθμό της δράσης
Αυτοσχεδίαζω, παρότι σιχαίνομαι τους αυτοσχεδιασμούς.
Σε κάθε βήμα σκοντάφτω στην άγνοια των πραγμάτων.
Οι τρόποι που αποπνέουν επαρχιωτική αύρα.
Τα ένστικτα μου ερασιτεχνικά.
Το τρακ όσο με δικαιολογεί άλλο τόσο με ταπεινώνει.
Τα ελαφρυντικά περιστατικά μου πέφτουν βαριά.
Λέξεις και αντανακλαστικά που δε μπορείς να τα πάρεις πίσω,
Μη καταμετρημένα ως το τέλος άστρα,
Χαρακτήρας σαν βιαστικά κουμπωμένα παλτό
Ιδού οι θλιβερές συνέπειες όλης αυτής της βιασύνης.
Τουλάχιστον να μπορούσα να προβάεω μια Τετάρτη εκ των προτέρων,
Ή έστω μια Πέμπτη να την επαναλάβω ακόμα μια φορά!
Ενώ έρχεται ήδη η Παρασκευή, με ένα άγνωστο σ’ εμένα σενάριο.
Είναι δίκαιο αυτό-ρωτώ (με μια βραχνάδα στη φωνή, γιατι δε μ άφησαν καν να ξεροβήξω στα παρασκήνια)
Απατηλή είναι η σκέψη ότι πρόκειται μόνο για μια βιαστική εξέταση την οποία δίνω σ’ έναν πρόχειρο χώρο. Όχι.
Στέκομαι στη μέση της σκηνής και βλέπω πόσο γερή είναι.
Με εντυπωσιάζει η ακρίβεια όλου του σκηνικού διακόσμου.
Η μηχανή περιστροφής δουλεύει εδώ και πολύ καιρό.
Έχουν ανάψει ακόμη και τα πιο μακρινά νεφελώματα.
Ω δεν αμφιβάλλω πως αυτό εδώ είναι η πρεμιέρα.
Και ό,τι και αν πράξω
Θα μετουσιωθεί για πάντα σ’ αυτό που έχω πράξει.
Παράσταση δίχως πρόβα.
Σώμα δίχως δοκιμή.
Κεφάλι δίχως περίσκεψη.
Δεν ξέρω το ρόλο που παίζω.
Ξέρω μόνο ότι είναι δικός μου δεν ανταλλάσσεται.
Την υπόθεση του έργου πρέπει να τη μαντεύω σε κάθε σκηνη.
Μίζερα προετοιμασμένη για την τιμή της ζωής,
Μετα βίας αντέχω τον επιβεβλημένο ρυθμό της δράσης
Αυτοσχεδίαζω, παρότι σιχαίνομαι τους αυτοσχεδιασμούς.
Σε κάθε βήμα σκοντάφτω στην άγνοια των πραγμάτων.
Οι τρόποι που αποπνέουν επαρχιωτική αύρα.
Τα ένστικτα μου ερασιτεχνικά.
Το τρακ όσο με δικαιολογεί άλλο τόσο με ταπεινώνει.
Τα ελαφρυντικά περιστατικά μου πέφτουν βαριά.
Λέξεις και αντανακλαστικά που δε μπορείς να τα πάρεις πίσω,
Μη καταμετρημένα ως το τέλος άστρα,
Χαρακτήρας σαν βιαστικά κουμπωμένα παλτό
Ιδού οι θλιβερές συνέπειες όλης αυτής της βιασύνης.
Τουλάχιστον να μπορούσα να προβάεω μια Τετάρτη εκ των προτέρων,
Ή έστω μια Πέμπτη να την επαναλάβω ακόμα μια φορά!
Ενώ έρχεται ήδη η Παρασκευή, με ένα άγνωστο σ’ εμένα σενάριο.
Είναι δίκαιο αυτό-ρωτώ (με μια βραχνάδα στη φωνή, γιατι δε μ άφησαν καν να ξεροβήξω στα παρασκήνια)
Απατηλή είναι η σκέψη ότι πρόκειται μόνο για μια βιαστική εξέταση την οποία δίνω σ’ έναν πρόχειρο χώρο. Όχι.
Στέκομαι στη μέση της σκηνής και βλέπω πόσο γερή είναι.
Με εντυπωσιάζει η ακρίβεια όλου του σκηνικού διακόσμου.
Η μηχανή περιστροφής δουλεύει εδώ και πολύ καιρό.
Έχουν ανάψει ακόμη και τα πιο μακρινά νεφελώματα.
Ω δεν αμφιβάλλω πως αυτό εδώ είναι η πρεμιέρα.
Και ό,τι και αν πράξω
Θα μετουσιωθεί για πάντα σ’ αυτό που έχω πράξει.
May 26, 2023
I rated it only 3 stars because I personally can’t appreciate poetry in a collection. I liked some poems but my system can’t run on just poetry :P. Maybe it’s my fault that I have ocd and can’t just read one or two poems, leave the book on the side, go on reading another book and then get back to this collection of poems…
Sorry to the poetry world and this wonderful human with a beautiful mind and soul and an even greater ability to make some amazing art that moves you!
Sorry to the poetry world and this wonderful human with a beautiful mind and soul and an even greater ability to make some amazing art that moves you!
August 8, 2021
«Όλα-
λέξη ξιπασμένη, γεμάτη αλαζονεία.
Θα έπρεπε να γράφεται σε εισαγωγικά.
Παριστάνει πως τίποτα δεν παραλείπει,
πως συγκεντρώνει, περιλαμβάνει, περιέχει και κατέχει.
Ενώ την ίδια στιγμή είναι μονάχα
το απομεινάρι μιας θύελλας.»
λέξη ξιπασμένη, γεμάτη αλαζονεία.
Θα έπρεπε να γράφεται σε εισαγωγικά.
Παριστάνει πως τίποτα δεν παραλείπει,
πως συγκεντρώνει, περιλαμβάνει, περιέχει και κατέχει.
Ενώ την ίδια στιγμή είναι μονάχα
το απομεινάρι μιας θύελλας.»
May 28, 2021
ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews