Hoog en laag springen

Faxen aan Ger #4

by Nicolien Mizee

Nicolien Mizees nieuwe boek met faxen aan Ger Beukenkamp, Hoog en laag springen, gaat over ophouden en opnieuw beginnen. Nicolien is weer alleen en begint een nieuw bestaan. Maar: ze zal geen zielige uitkeringstrekker meer zijn, maar Schrijver. Dit is voer voor onzekerheid, en evenzeer voor met aplomb geformuleerde ideeën, toch is alles ongewis totdat de uitgever belt…

Haar ouders beloven haar een grote schenking, maar vader wil zijn geld liever besteden aan een huisje voor de aantrekkelijke werkster. Nicoliens jongste zusje wordt belaagd door een hitsige kunstschilder, wat leidt tot overdenkingen over de gevolgen van een zonderlinge opvoeding.

In dit vierde deel van de verslavende faxen is alles zoals het bij een verslaving gaat: heerlijk hetzelfde en onmisbaar geweldig.

Genres: Literature

442 pages, Hardcover

First published June 1, 2021

About the author

Nicolien Mizee (1965) is schrijver en schrijfdocent. In NRC Handelsblad schreef ze een veelgelezen column over haar ervaringen als docent. Haar roman Toen kwam moeder met een mes (2003) werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en ook haar laatste roman De halfbroer (2015) werd zeer goed ontvangen door de pers. De kennismaking. Faxen aan Ger (2017), de eerste bundeling van de faxen aan Ger en De porseleinkast (2018), de tweede bundeling van de faxen aan Ger, werden zeer goed ontvangen door de pers. In 2019 verscheen bij Nijgh & Van Ditmar de roman Moord op de moestuin, dat inmiddels al vele malen herdrukt is.

Reviews

[Elly Lewin · Rating 5 out of 5]

Meer van hetzelfde, maar het blijft boeien. Ook omdat ieder volgend boek dat lijkt op het vorige maar weer bevestigt wat Mizee zelf ook steeds zegt: dat de faxen niet anders kunnen zijn dan ze zijn, dat ze meent wat ze zegt, dat het allemaal echt is en essentieel.

[Will · Rating 5 out of 5]

‘De beste manier om mensen afhankelijk te maken, is door ze te laten lijden en ze dan liefdevol op te nemen.’

[Nikki]

Voortdurend ontdekken wat het is wat je moet doen, is mij een grote vreugde 💜

[Jesse · Rating 5 out of 5]

Wat een vreselijk fijn boek weer. Mizee blijft verrassen in elk nieuw deel.

[Fleur van Duren · Rating 5 out of 5]

“Soms heb je verschrikkelijke achternamen, waar ik me plaatsvervangend voor kan generen. Daarnet zocht ik iemand op in het telefoonboek en stuitte op de naam ‘Juffermans’. Om Reve te citeren: dan kun je maar beter dood zijn. En het was nog een heel rijtje, dus blijkbaar planten ze zich voort alsof er niets aan de hand is.”

[Funs · Rating 5 out of 5]

Sorry, maar het was wéér briljant...

[Hester · Rating 5 out of 5]

Wederom genoten van de worstelingen met het dagelijks leven. Een vriend die een reisgids moet en zal schrijven, terwijl hij er bijkans aan onder doorgaat, een uiterst manipulatieve moeder die haar kinderen tot waanzin drijft, een relatie die op de klippen loopt doordat er eindeloos van alles uitgepraat moet worden. Het zou erg treurig zijn als ze het niet zo onweerstaanbaar grappig op had geschreven. En door naar deel vijf...

[Tim Weemhoff · Rating 4 out of 5]

Deel vier alweer van Faxen aan Ger. Ouderwets hoog niveau, verslavend en uiterst geestig. Veel vaart, maar tegelijkertijd heerlijk onthaastend. En zoals altijd pijnlijk openhartig.

Nicolien verbreekt haar relatie met Louise, ontvangt een schenking, schrijft meer faxen dan ooit, pluist oude uit, leest ze na en werkt zo toe naar haar eerste roman.

Prachtige herinneringen, mijmeringen en achteloze observaties vol verwondering en absurditeiten. Ook boeken die ze leest, komen fraai en passant aan de orde. Een bijbaan om naakt te poseren, is in het universum van Mizee doodnormaal en lucratief bovendien.

Mizees leven is niet altijd even eenvoudig en de ongemakkelijke familierelaties en clashes zijn nog steeds aan de orde van de dag, maar het gaat aanmerkelijk beter met haar en de depressieklachten lijken voor nu iets naar de achtergrond verdwenen, hoewel ze zich telkens over de nooit overgaande angsten moet heenzetten.

[Merel · Rating 5 out of 5]

Zoals altijd precies wat ik nodig had. Kan m’n hele leven deze boeken lezen

[Lieke · Rating 5 out of 5]

als een boek me aan het huilen van het lachen maakt, dan krijgt het 5 sterren.

[Ward Mertens · Rating 4 out of 5]

Je houdt ervan of niet. En ik hou ervan. In deel 4 van de reeks Faxen aan Ger bundelt Nicolien Mizée haar ontboezemingen aan Ger tijdens de periode juni 1999 tot februari 2000. Voor Mizée gaat het leven er dan eindelijk iets rooskleuriger uitzien in vergelijking met de eerdere boeken in de reeks. Ze zet een punt achter een relatie die al jaren op de kwakkel is en vindt een uitgever voor haar manuscript Voor God en de Sociale Dienst. Het leven mag dan milder voor haar worden, Mizée blijft wie ze is: een doodeerlijke observator van haar eigen gedrag en dat van de ander.

[Demi van Doorn · Rating 5 out of 5]

Ik ben echt heeeeel erg fan van deze serie geworden, het is zó geniaal. Het feit dat ik nog maar 1 deel te gaan heb, doet wel een beetje zeer.

‘Vanmiddag ben ik naar het zwembad gegaan en heb een uur baantjes getrokken met het rustgevende idee dat ik het niet leuk hoefde te vinden. Wat een opluchting! Ik heb meteen een knipkaart gekocht.’

‘Ik kus je slapen, leg mijn handen in je flanken, bijt je in je nek en blijf als altijd je toegenegen vriendin,’

[Ineke · Rating 4 out of 5]

De faxen aan Ger Beukenkamp, een kruising tussen dagboek en brieven, zijn Mizees beste werk. Origineel en geestig beschrijft ze de worsteling met haar leven: de danslessen met haar ex, het vreemde gedrag van haar ouders, haar ongeschiktheid voor een doorsnee baan, de stoïcijnse Ger. Ik sta hier en ben, lijkt haar devies te zijn, en hoe dat eruit zie beschrijft ze weergaloos.

[Jop · Rating 5 out of 5]

Wat is het jammer dat Nicolien niet al 500 jaar leeft en al die jaren Faxen heeft geschreven en wij die nu allemaal konden lezen, elke dag, een heel leven lang.

Alle Faxen aan Ger zijn een hele lange meditatie op één les: hoe zeg je wat je werkelijk vindt en denkt, en hoe zorg je ervoor dat je alleen maar doet wat je werkelijk wil.

Met elk boek word ik er een beetje beter in.

[Laurian · Rating 5 out of 5]

"(Denk niet dat ik belezen ben, ik heb al mijn citaten uit overlijdensadvertenties.)"

[Diana de Jong · Rating 5 out of 5]

Deze laatste vakantieweek deel 3 en 4 gebinget: ik ben een beetje verslaafd aan Faxen aan Ger☺️. Hoe zij zware onderwerpen in een lichtvoetige en grappige stijl weet te vatten, is ongeëvenaard. Drie voorbeelden:
[Na een ijzige telefonische ruzie met haar moeder:] “Ik haalde drie keer adem en belde An. ‘Ik heb weer ruzie met moeder …’ ‘O heerlijk! Wacht even, dan ga ik er gezellig voor zitten.”
‘En wat bedragen de kosten van een dergelijke ingreep?’ vroeg ik.
Omdat ik zo armoedig gekleed ga, praat ik altijd heel netjes in winkels, teneinde dedain te voorkomen.
Fiep zei laatst: ‘Je gaat toch niet gelukkig worden? Dat kan niet hoor! Je moet ongelukkig zijn en gekke boeken schrijven!’

[Loes · Rating 5 out of 5]

Dit zijn mijn troost-en zelfhulpboeken in één. En we zitten pas in het jaar 2000 van de faxen! Ik kan nog een leven vooruit, wat een HEERLIJK vooruitzicht.

[Rosanne · Rating 5 out of 5]

Iedereen kan net zo goed onmiddellijk zijn pen weer neerleggen, want zo verpletterend als Nicolien haar schrijven wordt het natuurlijk nóóit!

[Rozemarijn · Rating 4 out of 5]

4.5*

[Suzanne Brink · Rating 3 out of 5]

Minder enthousiast over dit deel. Om Literaire theorieën en maatschappijopvattingen geef ik minder. Geef mij maar relatieperikelen, vreemde vrienden en ouders en gemiste treinen. Minder wanhoop in dit deel.

[Anne Bergsma · Rating 5 out of 5]

Geweldige faxen. Onafhankelijk, eigenzinnig, onzeker. Mooi dat Mizee ook van Karel van het Reve blijkt te houden.

[Reyer · Rating 4 out of 5]

In het vierde deel van de reeks Faxen aan Ger van Nicolien Mizee krijgt haar leven langzaam de gestalte van dat van de schrijver van nu. Het napluizen van oude faxberichten, waarmee zij in Allesverpletterende begon, leidt tot haar eerste roman. Angst dat haar verhalen hierdoor minder interessant of vermakelijk worden, zoals haar literair agent gekscherend opmerkt, is echter ongegrond: Nicolien is onverbeterlijk scherp en haar nieuwe situatie – ze ontvangt daarnaast een schenking – voedt juist een ontwikkeling van haar karakter. Zonder af te doen aan haar dagelijkse beslommeringen mijmert Nicolien al meer over de wereld om haar heen.

Ik schrijf omdat ik tegenwicht moet bieden aan alle onzin die ik de hele dag om mij heen hoor, maar ik begrijp ook wel dat het niet zo is dat degenen die mijn boek na lezing dichtslaan voorgoed veranderd zijn in mensen die nooit meer lichtvaardig zullen oordelen over alles waar ik me over uitgesproken heb. Dat zou ik wel willen, dat is werkelijk mijn doel, maar tegelijkertijd weet ik dat de waarde van het boek niet ligt in de nieuwe wereldorde die erdoor zal aanbreken, maar in het feit dat iemand al die moeite gedaan heeft om het allemaal op te schrijven.

Hoog en laag springen bevat verschillende hoogtepunten. Om te beginnen zijn er flashbacks naar haar jeugd, zoals de heerlijke anekdote waarin Nicolien met haar vader naar het theaterstuk Vrouw van de zee gaat en in plaats daarvan een masturberende man met een teddybeer krijgt te zien.

Meer dan voorheen besteedt Nicolien aandacht aan haar loopbaan als naaktmodel. In tegenstelling tot de vorige delen valt ze ditmaal hard uit tegen bepaalde mannen die hun tekenclub misbruiken om naar blote vrouwen te kijken of om zich beter te voelen. Lezers anno 2022 zullen de aanklacht tegen mansplaining en #MeToo feilloos herkennen.

Het is net als met het zwemmen; eenmaal besloten dat het niet ook nog leuk hoeft te zijn, is het leven ineens een stuk eenvoudiger.

Faxen aan Ger is wel vergeleken met Het bureau van J.J. Voskuil. Net als Mizee gebruikte Voskuil zijn dagboeken om tot een roman te komen, maar met Faxen aan Ger laat Mizee volgens mij nu juist zien van welke onschatbare waarde het ‘rauwe’ materiaal is. Ik heb Voor god en de sociale dienst nooit gelezen, maar kan me niet voorstellen dat die roman dit materiaal overstijgt. Goed, het kost wat meer tijd, maar dan weet je ook van alles over de vrouw die al bij het organiseren van haar eigen intieme verjaardagsetentje op tilt slaat – iets waarin ik me overigens goed kon herkennen.

En Ger?

Mocht je doodgaan, kun je er dan voor zorgen dat ik tenminste dán te weten kom wat je ervan vond? Van mij en al dat gefax?

[Marij Frantzen · Rating 4 out of 5]

Nicolien Mizee vertelt op een humoristische manier over haar dagelijks leven. Dat doet ze in de vorm van brieven/faxen aan Ger, haar vroegere docent, een grote vriend, inspirator, muze, scenarioschrijver. Ger geeft echter nooit antwoord. Ze vertelt onder andere over de moeilijke relatie met haar ouders, vooral met haar moeder, over haar eigen lesbische relatie met Louise, haar beroep als naaktmodel voor schilders, haar beroep als schrijver en huisschilder. Buiten al die faxen aan Ger schrijft ze een boek dat op zekere dag wordt uitgegeven. Ger is niet haar geliefde maar wel de persoon waarbij ze al haar problemen kwijt kan.
Haar schrijfstijl is geestig, diepzinnig, scherp, soms ook schrijnend. Ze schrijft naast de familieverhalen ook over andere persoonlijkheden en hun verhouding tot de wereld.
Dit boek heb ik lang “op de plank” laten liggen, begon er telkens aan maar het kon me niet boeien. Later na het lezen van heel veel recensies en interviews ben ik het anders gaan bekijken en waarderen en nu zou ik veel meer van haar willen lezen. Zo goed en treffend hoe zij haar gedachten onder woorden brengt. Ook de achtergrond van de faxen is me na wat interviews nu duidelijk. Niet weten aan wie geschreven wordt en een eenzijdige briefwisseling roept vragen op. Gebeurtenissen uit het dagelijks leven die zo gewoon lijken, worden door Nicolien beschreven als soms hilarische of krenkende voorvallen. Haar eigen leven, haar onaangepastheid wordt voortdurend aangehaald, haar onvermogen om “normaal” te zijn. Wat is normaal vraagt ze zich af.

[Marcel Uljee · Rating 4 out of 5]

‘Waarom geef jij nooit antwoord? Ik kan me niet voorstellen dat je andere vrienden en mensen van je werk ook op zo'n manier behandelt, want dan zat je volgens mij binnen de kortste keren zonder vrienden en werk. Ik denk dat je alleen mij zo behandelt. Blijkbaar zadel ik je, zelfs als het om iets eenvoudigs en praktisch gaat, met iets afschuwelijks op, dat tot een soort verlamming leidt. Voor mij is het niet te begrijpen dat iemand zo enorm blijft zwijgen, zelfs als ik vijf keer om antwoord heb gevraagd. Ik denk dan ook iedere keer dat er iets verschrikkelijks aan de hand is. Ik denk dat jij dat heel goed weet, en daarom helemáál niks meer van je laat horen.’ (p. 420)

[Tijn · Rating 4 out of 5]

Wederom erg van genoten: grappige observaties (wat is het toch fijn een normale achternaam te hebben), opzienbarende verhalen over familie en vrienden (moeders visie op de seksueel dienende rol van de vrouw, Sybrens manie door het schrijven van reisgidsen), en de altijd eigenwijze en eigenzinnige blik van Nicolien op de wereld.

[Anke VdWater · Rating 5 out of 5]

Als je van alle faxen smult, ze achter elkaar verslindt, gretig opslurpt, passages onderstreept en na deel vier met onverminderde nieuwsgierigheid boek vijf openslaat, ben je als lezer denk ik verslaafd te noemen, en als schrijver grándioos; ik doe me hier nog steeds heel erg te goed aan. Wat een wonderlijke, bijzondere vrouw!

[Brittany Gunter · Rating 5 out of 5]

Nicolien Mizee is typisch zo’n schrijver die je of geweldig vind, óf niet begrijpt. Ik vind het heerlijk weglezen en geniet van het taalgebruik en de opvattingen van Mizee. Dit boek sluit prachtig aan bij de rest

[Annemarie · Rating 3 out of 5]

Mizee wordt ouder, haar eerste boek wordt gepubliceerd... De scherpe randjes van haar faxen gaan er een beetje van af, maar misschien hoort dat ook bij het ouder en het succesvoller worden. Niettemin weer onderhoudend.

[Eva136246 · Rating 4 out of 5]

- we gáán
- Kamoes
- bang zijn te laat te komen, heel snel fietsen, bezweet raken en dan heel langzaam fietsen en bijna omvallen
- geen teleurgesteld mens worden 'vind je ook niet dat jouw vrienden steeds stommer worden?'
- de vertroosting

[Menno Spiro · Rating 5 out of 5]

een hedendaagse reve