What do you think?
Rate this book
Rozpruwacz z Bydgoszczy
Pierwszy audioserial true crime o sprawie mordercy z czasów PRL.
W czerwcu 1965 roku na obrzeżach Bydgoszczy nieznany sprawca zabił prostytutkę i rozciął jej brzuch. Wszystko wskazuje na motyw seksualny zbrodni. Milicja sprawdza przeszłość ofiary oraz penetruje środowisko lokalnych pań do towarzystwa. Tymczasem rozpruwacz atakuje ponownie. Zabija kolejną prostytutkę w niemal identycznych okolicznościach. Teraz o krwawej zbrodni mówią wszyscy. Wielu mieszkańców miasta widziało mordercę, ale nikt nie potrafi go zidentyfikować. Milicja za wszelką cenę stara się dotrzeć do kluczowych świadków zdarzenia.
W czerwcu 1965 roku na obrzeżach Bydgoszczy nieznany sprawca zabił prostytutkę i rozciął jej brzuch. Wszystko wskazuje na motyw seksualny zbrodni. Milicja sprawdza przeszłość ofiary oraz penetruje środowisko lokalnych pań do towarzystwa. Tymczasem rozpruwacz atakuje ponownie. Zabija kolejną prostytutkę w niemal identycznych okolicznościach. Teraz o krwawej zbrodni mówią wszyscy. Wielu mieszkańców miasta widziało mordercę, ale nikt nie potrafi go zidentyfikować. Milicja za wszelką cenę stara się dotrzeć do kluczowych świadków zdarzenia.
Audiobook
Published May 17, 2021
18 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
May 23, 2024
Nooo niezłe! Naprawdę niezłe. Temu audiobookowi wprawdzie bliżej do słuchowiska, niż książki czytanej, ale słuchałem z zainteresowaniem. Choć zbrodnia sztampowa, autor wiernie i w ciekawy sposób oddał klimat czasu i miejsca oraz ogrom pracy milicji włożony w śledztwo. Dobra pozycja zarówno dla miłośników opowieści true crime, jak i dla chcących poznać realia środkowego PRL w kontekście działań szeroko pojętego wymiaru sprawiedliwości.
Przy okazji widać, że psychiatria z nauką w sensie takim, jak nauki ścisłe, nie ma niczego wspólnego. To, co wczoraj było uznane, dziś budzi zażenowanie.
Wspomniana historia pomyłki sądowej, która „wyszła” przy okazji Rozpruwacza z Bydgoszczy daje do myślenia na temat poziomu sądownictwa nie tylko dziś, ale i wówczas.
No i autor mocno przesadził z tą niepowtarzalnością rysunków papilarnych. Nawet w teorii SĄ POWTARZALNE, a najnowsze badania wskazują, że prawdopodobieństwo wystąpienia bliźniaczej pary jest zdecydowanie wyższe, niż dotąd uważano. W praktyce jest jeszcze gorzej, gdyż do identyfikacji nie stosuje się porównywania całego obrazu linii papilarnych, a tylko względne położenie względem siebie wybranych elementów charakterystycznych - minucji (w Polsce do uznania za tożsame wystarczy zgodność 12, a nawet mniej, z około 100). W przeciwieństwie do badań DNA, gdzie każdorazowo szacuje się prawopodobieństwo błędu, fałszywe przekonanie o całkowitej jednoznaczności identyfikacji z daktyloskopii może prowadzić do bagatelizowania dowodów przemawiających za innymi możliwościami. To temat tabu i chyba dużo jeszcze wody upłynie zanim dogmat 3N (zasada Galtona) zostanie obalony, a do daktyloskopii zacznie się pochodzić jak do innych metod identyfikacji, czyli ze świadomością, że błąd jest zawsze możliwy.
No i ostatni zgrzyt - trochę nieładnie, że na okładce autor afiszuje się tylko ze swoim nazwiskiem pomijając zacnych lektorów, którzy mu towarzyszą swymi głosami. Może Polska to nie Ameryka, gdzie nawet nazwiska ghost writerów i innych murzynów są ujawniane jako współautorzy, ale i tak nieładnie. Poza tym, jak wspomniałem na początku, całkiem całkiem.
Przy okazji widać, że psychiatria z nauką w sensie takim, jak nauki ścisłe, nie ma niczego wspólnego. To, co wczoraj było uznane, dziś budzi zażenowanie.
Wspomniana historia pomyłki sądowej, która „wyszła” przy okazji Rozpruwacza z Bydgoszczy daje do myślenia na temat poziomu sądownictwa nie tylko dziś, ale i wówczas.
No i autor mocno przesadził z tą niepowtarzalnością rysunków papilarnych. Nawet w teorii SĄ POWTARZALNE, a najnowsze badania wskazują, że prawdopodobieństwo wystąpienia bliźniaczej pary jest zdecydowanie wyższe, niż dotąd uważano. W praktyce jest jeszcze gorzej, gdyż do identyfikacji nie stosuje się porównywania całego obrazu linii papilarnych, a tylko względne położenie względem siebie wybranych elementów charakterystycznych - minucji (w Polsce do uznania za tożsame wystarczy zgodność 12, a nawet mniej, z około 100). W przeciwieństwie do badań DNA, gdzie każdorazowo szacuje się prawopodobieństwo błędu, fałszywe przekonanie o całkowitej jednoznaczności identyfikacji z daktyloskopii może prowadzić do bagatelizowania dowodów przemawiających za innymi możliwościami. To temat tabu i chyba dużo jeszcze wody upłynie zanim dogmat 3N (zasada Galtona) zostanie obalony, a do daktyloskopii zacznie się pochodzić jak do innych metod identyfikacji, czyli ze świadomością, że błąd jest zawsze możliwy.
No i ostatni zgrzyt - trochę nieładnie, że na okładce autor afiszuje się tylko ze swoim nazwiskiem pomijając zacnych lektorów, którzy mu towarzyszą swymi głosami. Może Polska to nie Ameryka, gdzie nawet nazwiska ghost writerów i innych murzynów są ujawniane jako współautorzy, ale i tak nieładnie. Poza tym, jak wspomniałem na początku, całkiem całkiem.
July 26, 2022
Wielkie brawa dla autora za pomysł oraz ogrom pracy włożony w opracowywanie historii. Czuć pasję :) Wszystko podzielone na łatwe do skonsumowania ok. 30 minutowe odcinki. Mniej jest też błędów i niezręczności językowych niż w cotygodniowych odcinkach.
Minusy:
- Tekst napisany miejscami tak, że wszystko tłumaczone jest jak dziecku.
- Nadużywany akordeonowy dżingiel po pewnym czasie irytuje lub bawi.
- Budowanie napięcia czasem zrobione jest bardzo na siłę, wybijając z rytmu opowieści.
- Ciągłe przypominanie, że ofiary były prostytytutkami. Czemu inni bohaterowie nie są określani swoim zawodem? Jako weteran wszelkiej maści podcastów o tematyce true crime przyzwyczajona jestem do tego, że o ofiarach mówi się ze współczuciem i szacunkiem. Zabójstwa prostytutek- czemu nie mówić o zabójstwach kobiet?
Minusy:
- Tekst napisany miejscami tak, że wszystko tłumaczone jest jak dziecku.
- Nadużywany akordeonowy dżingiel po pewnym czasie irytuje lub bawi.
- Budowanie napięcia czasem zrobione jest bardzo na siłę, wybijając z rytmu opowieści.
- Ciągłe przypominanie, że ofiary były prostytytutkami. Czemu inni bohaterowie nie są określani swoim zawodem? Jako weteran wszelkiej maści podcastów o tematyce true crime przyzwyczajona jestem do tego, że o ofiarach mówi się ze współczuciem i szacunkiem. Zabójstwa prostytutek- czemu nie mówić o zabójstwach kobiet?
January 16, 2023
Nie lubię za bardzo audiobooków, jednak czasami, szczególnie podczas długich samotnych podróży samochodem lubię coś posłuchać. Ten audiobook mnie zaskoczył. Pozytywnie rzecz jasna. Całość z podziałem na głosy. Lektorzy, których tutaj można usłyszeć, nie brzmią profesjonalnie, lub też są tak bardzo profesjonalni, że potrafią dodać swym głosom charakteru i szorstkości typowej u normalnych ludzi. Sprawia to, że całość znakomicie brzmi i dodaje autentyczności.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews