Εκείνη τη μέρα δε φαντάστηκε πως η παλιά φιλία θα έφερνε στον δρόμο της λάθη, ενοχές, απώλειες, προδοσίες αλλά και έναν φίλο που θα σημάδευε τη ζωή της για πάντα.
Το παρελθόν όμως, που δεν ξεχνάει ποτέ, την κυνήγησε, τη μάτωσε και την έριξε ξανά στο υπαρξιακό της τέλμα.
Ο έρωτας άραγε θα καταφέρει να την οδηγήσει στην ελευθερία και στο δικαίωμα να δει μια μέρα τον κόσμο από παράθυρο ανοιχτό;
Στο νέο της μυθιστόρημα «Παράθυρο ανοιχτό», η Μαρίνα Πετροπούλου θίγει τις σχέσεις μεταξύ γυναικών, την γυναικεία φιλία, την εκμετάλλευση, την υποκρισία, την αλήθεια που μπορεί να κρύβεται καλά καμουφλαρισμένη πίσω από σκοτεινά θέλω.
Γυναικεία φιλία ή λυκοφιλία; Μια σχέση που μπορεί να μας εξελίξει και να μας ολοκληρώσει ή είναι προσποιητή;
Ένα ρητό λέει ότι «Πραγματικός φίλος είναι αυτός που κατανοεί το παρελθόν σου, πιστεύει στο μέλλον σου και σε αποδέχεται για αυτό που είσαι». Η φιλία είναι μια σχέση μαγική που επιβεβαιώνει την ανάγκη της ανθρώπινης φύσης για συντροφιά και κοινωνικότητα.
Φυσικά, η φιλία πάντα ξεκινά από την ποιότητα του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας και όχι απαραίτητα από το φύλο.
Όλγα και Κάτια, δύο φίλες κολλητές από μικρές χάνονται στα χρόνια, με το πεπρωμένο τους όμως να τις θέλει να βαδίσουν πάλι μαζί. Η μοίρα της ενώνει ξανά, μετά από χρόνια και με μια ματιά, ένα χαμόγελο ξαναζεσταίνεται η παλιά τους φιλία. Φιλία δυνατή που στο πέρασμα των χρόνων φαίνεται πως δεν έχει σβήσει. Είναι όμως πραγματικά η φιλία τους τόσο δυνατή ή με τα χρόνια έχει γίνει αδύναμη και προβληματική;
Η Όλγα, βρίσκεται σε τέλμα. Ζει μια «μικρή» και μίζερη ζωή από λάθος επιλογές. Έχει ήδη γευτεί την υποκρισία, την κακία, την απόρριψη και αναζητάει μια νέα αρχή.
Με κλειστά μάτια και ανοιχτή καρδιά εμπιστεύεται την Κάτια, με μόνη πρόθεση να την βοηθήσει, αλλά η ζωή της μπερδεύεται ακόμη περισσότερο.
Η παλιά φιλία ζωντανεύει ξανά για να φέρει στην επιφάνεια όλους τους δαίμονες που κάποτε ξόρκισε η ηρωίδα του βιβλίου.
Το παρελθόν δεν ξεχνάει ποτέ και τώρα έρχεται σαν ορμητικός χείμαρρος, έτοιμος να την παρασύρει στα βάθη του. Η ζωή έχει πάντα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Ο χρόνος που πέρασε, οι διαφορετικές διαδρομές στη ζωή, οι επιλογές και τα θέλω των δυο φίλων, αν και τις χώρισε στο παρελθόν σε διαφορετικά μονοπάτια, θα τις φέρει πάλι μαζί.
Η κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια της και να κάνει τις σωστές επιλογές. Άνθρωποι, εμφανίζονται στο διάβα της, φέρνοντας στη ζωή της διαφορετικά αποτελέσματα από αυτά που περίμενε. Η φιλία των δυο γυναικών θα έρθει πάλι σε αδιέξοδο. Νέες φιλίες, νέοι έρωτες, εμφανίζονται στον ορίζοντα . Άνθρωποι που λειτουργούν σαν «από μηχανής Θεοί» σε δύσκολες καταστάσεις.
Τα χρόνια της αθωότητας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και τώρα οι δυο φίλες προσπαθούν να βοηθήσουν η μια την άλλη. Η Κάτια όμως για ότι καλό προσφέρει, ζητάει αντάλλαγμα.
Η Όλγα νιώθει συγκίνηση και νοσταλγία για εκείνα τα χρόνια, αλλά και πικρία για όσα στερήθηκε για χάρη της. Η φιλία για να είναι αληθινή πρέπει να στηρίζεται σε γερά θεμέλια γεμάτα σεβασμό, αγάπη και κατανόηση. Μετά από τόσα χρόνια, η αλήθεια την «χτυπάει» καταπρόσωπο. Βλέπει την φιλία τους μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα.
Γνωρίζει το αληθινό πρόσωπο της προδοσίας. Αναζητά την δικαίωση, την ειλικρινή συγνώμη για όσα την πόνεσαν, όσα την πλήγωσαν.
Το ταξίδι της ζωής της Όλγας είναι γεμάτο ανατροπές. Σταθερά στην ζωή της , η Ιουλία, η αγαπημένη της γιαγιά.
Απώλειες, αδικία, χαμένες σχέσεις και έρωτες, θάνατος και πόνος βουβός, την κάνουν να κολυμπά σε βαθιά νερά. Πότε επιτέλους θα βρει την λύτρωση;
Η κεντρική ηρωίδα της συγγραφέως, μια γυναίκα που ψάχνει την ηθική δικαίωση για όσα την πλήγωσαν. Αναζητά την αληθινή φιλία, την απέραντη αγάπη ενός πιστού συντρόφου.
Η Μαρίνα Πετροπούλου, εστιάζει στις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων. Οι ήρωες της, άνθρωποι με όνειρα, ελπίδες για μια ζωή γεμάτη αγάπη, οικογενειακή θαλπωρή, επαγγελματική σταθερότητα, ευτυχία!
Ένα μυθιστόρημα με γρήγορη, κινηματογραφική πλοκή, γεμάτο ανατροπές και εκπλήξεις.
Δολοπλοκίες, αποκαλύψεις, αδιέξοδα, συνθέτουν το μυθιστόρημα, με μία γραφή μοναδικά περιγραφική, λιτή, σημερινή, κινηματογραφική. Η πένα της συγγραφέως σε ταξιδεύει ανάμεσα στις ζωές των δύο γυναικών. Η ελπίδα δίνει τον αγώνα της μέσα από συμφέροντα, δολοπλοκίες, δολοφονίες.
Ένα παράθυρο ανοιχτό για τις χαρές της ζωής, τα ανέφελα όνειρα. Παράθυρο ανοιχτό στην καρδιά που αξίζει να ανακαλύψει την αληθινή ευτυχία!
…« Ορισμός της ζωής είναι η ελευθερία να βλέπεις τον κόσμο από παράθυρο ανοιχτό και να ζεις σαν πουλί, σαν άνεμος, σαν κύμα και, γιατί όχι, σαν Θεός.»…
Διαβάζω εντατικά λογοτεχνικά βιβλία τα τελευταία χρόνια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα,σχεδόν διαρκώς,να ανακαλύπτω την πένα όλο καί περισσότερων εγχώριων καί ξένων συγγραφέων καί να γεμίζω τον ελεύθερο χρόνο μου κάνοντας νοερά ταξίδια με την ψυχή μου. Άλλωστε,πολύ εύστοχα έχει πεί ο συγγραφέας George R.R. Martin στο βιβλίο του ''Ο χορός των δράκων'' πως ''Ένας αναγνώστης ζει χίλιες ζωές πριν πεθάνει... Ο άνθρωπος που δεν διαβάζει ποτέ ζει μόνο μια". Για κάποιους/ες,ίσως,να φαντάζει υπερβολή,μα είναι αλήθεια. Για καλοσκεφτείτε το! Πόσα ζούμε καί με πόσες εμπειρίες καί συναισθήματα γεμίζουμε,διαβάζοντας ένα βιβλίο καί ακολουθώντας τα πρόσωπά του σε ένα ονειρικό σκηνικό; Άρα,μπορείτε να αντιληφθείτε το πόση μαγεία εκπέμπουν τα βιβλία καί το πως μπορούν να μεταμορφωθούν σε ένα ακαταμάχητο ''εθισμό'' με καμία αρνητική επίπτωση για τον οργανισμό μας.
Πρόσφατη ''ανακάλυψή'' μου η πένα της συγγραφέως Μαρίνας Πετροπούλου. Άν καί περνάνε πολλά βιβλία από τα χέρια μου σε καθημερινή βάση,δεν είχε τύχει μέχρι σήμερα να διαβάσω κάποιο βιβλίο από το πλούσιο λογοτεχνικό της έργο. Εγώ,όσον αφορά την ανάγνωση βιβλίων,υποστηρίζω την άποψη που λέει κάλλιο αργά,παρά ποτέ! Να που σήμερα,λοιπόν,μου δόθηκε η δυνατότητα να διαβάσω το νέο της αισθηματικό μυθιστόρημα με τίτλο ''Παράθυρο ανοιχτό'' που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.
''Παράθυρο Ανοιχτό'' ο τίτλος του βιβλίου κι αμέσως πέρασαν από το νού μου αρκετές σκέψεις. Ένα παράθυρο ανοιχτό πέρα από το προφανές,τί άλλο θα μπορούσε να συμβολίζει; Σίγουρα όχι τα λεγόμενα ''παραθυράκια'' του νόμου! Μήπως είναι το παράθυρο που οφείλουμε να αφήνουμε ανοιχτό για την ευτυχία; Τον έρωτα; Ή καί τις δεύτερες ευκαιρίες που δύναται να μας προσφέρει η ζωή,όταν δεν το περιμένουμε κι έχουμε,πια,απελπιστεί; Σίγουρα για την κύρια πρωταγωνίστρια του βιβλίου έπαιξε σημαντικό ρόλο για την μετέπειτα πορεία της η όποια επιλογή της. Το άφησε,τελικά,ανοιχτό,ή,το έκλεισε οριστικά καί αμετάκλητα;
''Η Όλγα συνάντησε την Κάτια μετά από χρόνια. Εκείνη τη μέρα δε φαντάστηκε πως η παλιά φιλία θα έφερνε στον δρόμο της λάθη, ενοχές, απώλειες,προδοσίες αλλά και έναν φίλο που θα σημάδευε τη ζωή της για πάντα. Το παρελθόν όμως, που δεν ξεχνάει ποτέ, την κυνήγησε, τη μάτωσε και την έριξε ξανά στο υπαρξιακό της τέλμα. Ο έρωτας άραγε θα καταφέρει να την οδηγήσει στην ελευθερία και στο δικαίωμα να δει μια μέρα τον κόσμο από παράθυρο ανοιχτό;" (Περίληψη οπισθοφύλλου). Δύο γυναίκες εκ διαμέτρου αντίθετες με διαφορετικά ''θέλω'' καί στάση ζωής. Δύο κόσμοι σε αντιπαράθεση. Πώς καί ενώθηκαν κάτω από ένα φιλικό δεσμό; Ήταν τόσο δυνατή καί άρρηκτη η φιλία τους,ή,θα πέσει με το πρώτο κλυδωνισμό σαν άλλος πύργος από τραπουλόχαρτα; Θεωρώ πως η συγγραφέας προβαίνει σε μία αρκετά καλή σκιαγράφηση των χαρακτήρων τόσο των δύο αυτών γυναικών,όσο καί των λοιπών προσώπων.
Η συγγραφέας ξεκινά να μας προσελκύει στον κόσμο των ηρώων καί των ηρωϊδων της με τρόπο ομαλό καί σχετικά ήπιο μπορώ να πώ. Η υποβοηθούμενη από την μοίρα συνάντηση δύο παλιών φιλενάδων,θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη των ζωών καί των επιλογών τους. Η συγγραφέας μέσα από την υπόθεση του βιβλίου της θα θίξει το ζήτημα της πραγματικής,ή μη φιλίας,τα κίνητρα που μπορεί να έχουν κάποιοι άνθρωποι καί με το πρόσχημα της φιλίας,ή,της αγάπης διεκδικούν από τους άλλους ό,τι είναι προς ίδιον συμφέρον,της προδοσίας,της εκδίκησης,του πραγματικού έρωτα που αντέχει κι ευδοκιμεί ακόμη καί σε αντίξοες συνθήκες καί της πολυπόθητης ελπίδας για το μέλλον. Για να μας τα μεταδώσει όλα τα παραπάνω,προσαρμόζει έντεχνα τις ζωές,τις επιθυμίες,τα λάθη,τα πάθη,τις σκέψεις καί όλες,σχεδόν,τις πράξεις των ηρώων καί των ηρωϊδων της. Είναι από εκείνες τις φορές που μία δημιουργός κρατάει -όσο είναι αυτό δυνατό- αντικειμενική στάση απέναντι τους. Ναι,τους συμπονά καί θέλει το κάλλιστο για εκείνους/ες,αλλά πάντα με βάση τη λογική. Το ίδιο επιθυμεί κι από το αναγνωστικό κοινό. Δεν ωραιοποιεί καταστάσεις,ούτε λειαίνει τις όποιες ''γωνίες''. Για μένα αυτό ήταν ένα από τα πιο αρεστά σημεία του βιβλίου.
Μην έχοντας διαβάσει κάποιο προηγούμενο έργο της συγγραφέως,θα μου επιτρέψετε να μην δύναμαι να κάνω μία άτυπη σύγκριση,ούτε όσον αφορά την πλοκή καί τα μηνύματα αυτής,ούτε όσον αφορά την γραφή της. Έχει ένα αντικειμενικά άρτιο λόγο που διανθίζεται από σωστή χρήση της γλώσσας,του λεξιλογίου καί των εκφραστικών μέσων. Η ροή της πλοκής είναι γρήγορη καί συνεχόμενη. Καί τα κεφάλαια μικρά καί περιεκτικά βοηθούν στο να οδηγηθούμε στο φινάλε. Ένα φινάλε που πιστεύω ότι θα ικανοποιήσει το αναγνωστικό κοινό. Εμένα,πάντως,με κάλυψε σε σχέση με όσα διαδραματίζονται μέσα στην υπόθεση. Άν καί δεν διαβάζω τόσα αισθηματικά μυθιστορήματα,το συγκεκριμένο μου άφησε αρκετά καλές εντυπώσεις καί έμεινα ευχαριστημένη από την γραφή της συγγραφέως. Άν,λοιπόν,επιθυμείτε να δείτε το αν επέτρεψαν οι ηρωϊδες να ''οδηγηθούν'' από το ανοιχτό παράθυρο,δεν έχετε παρά να διαβάσετε το βιβλίο.
‘’Παράθυρο Ανοιχτό’’ το καινούργιο βιβλίο της Μαρίνας Πετροπούλου με το μπορντό κόκκινο εξώφυλλο, το οποίο απεικονίζει μία γυναίκα που έχει καλυμμένο το πρόσωπό της εκθέτοντας στο φώς μόνο το πιγούνι , τον λαιμό και τα βαμμένα χείλι της που είναι άκρως θελκτικά!! Μια γυναίκα μυστήριο που ταξιδεύει σε χώρες με αυστηρούς νόμους για το γυναικείο φύλλο, αλλά ταυτόχρονα ψάχνοντας την ταυτότητα της. Η συγγραφέας μέσα από το μυθιστόρημα της επιχειρεί να αποδείξει ότι οι άνθρωποι είναι καλύτερο να ζουν σαν τον άνεμο, σαν τα πουλιά που ελεύθερα πετούν ή σαν το κύμα που έρχεται με ορμή αφρίζοντας στις ακτές δημιουργώντας ένα εξαίσιο θέαμα. Πολλές φορές είναι καλύτερο να βλέπεις και να αναπνέεις τον δροσερό αέρα που έρχεται από ένα ανοιχτό παράθυρο, γιατί καθαρίζει η σκέψη σου, ηρεμείς και αφήνεις την ζωή σου να εξελιχθεί προς πολλές κατευθύνσεις. Ο έρωτας είναι λύτρωση, είναι μοναδικός, μαγικός, δημιουργικός, ανανεωτικός ακόμη και αν περνάει από δυσκολίες , γι’ αυτό πάντα πρέπει να έχεις ένα παράθυρο ανοιχτό για να σε βρουν τα βέλη του. Στην ζωή μας υπάρχουν πολλά ανοιχτά παράθυρα αρκεί να τα δούμε και να τα ανοίξουμε!! Θα μπορούσα να σας πω πολλά αλλά θα αρκεστώ στην αγάπη, στην φιλία, στον έρωτα, και στην ελευθερία!! Μέσα από τις κοινωνικές μας σχέσεις ανοίγουν τα παράθυρα για να μας βλέπουν, για να αγναντεύουμε την ζωή και να έχουμε ελπίδα για το αύριο που θα έρθει να μας συντροφεύσει και να μας χαϊδέψει απαλά το μάγουλο. Το ανοιχτό παράθυρο σε οδηγεί πάντα σε ένα ωραίο θέαμα, πάντα σου έρχεται στο μυαλό η θάλασσα με το απέραντο γαλάζιο ή ο ουρανός και η ματιά σου μαγεύεται παρασέρνοντας τις σκέψη σου οδηγώντας τες στην λύτρωση!!! Η ιστορία του βιβλίου αφορά μία γυναίκα που το παρελθόν της έρχεται να τις θυμίσει ότι μία παλιά φιλία με όλα τα λάθη που θα επιφέρει στην ζωή της, θα την οδηγήσει σε έναν έρωτα και στην ελευθέρια να δει τον κόσμο μια μέρα από ανοιχτό παράθυρο, διώχνοντας ότι την κράταγε δέσμιο του ίδιου του εαυτού της. Η ροή του έργου είναι πάρα πολύ γρήγορη και μπορείτε να το διαβάσετε απνευστί, χωρίς να σας κουράσει καθόλου. Είναι ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο , μία όμορφη ιστορία που σίγουρα θα το έκανα δώρο σε κάποιον που θέλει να ξεκινήσει το Λογοτεχνικό του ταξίδι, για να γευτεί την μυρωδιά του φύλλου και να κάνει τα βήματα του στη Λογοτεχνία.
ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη Με αυτό το εντυπωσιακό εξώφυλλο, η κυρία Πετροπούλου μας παρουσιάζει ένα πολύ όμορφο και καλογραμμένο μυθιστόρημα και μας δίνει την ευκαιρία να δούμε τη ζωή με μια άλλη, ελεύθερη ματιά. Μια τέτοια ερμηνεία θα μπορούσαμε να δώσουμε και στον τίτλο αυτού του βιβλίου. Στο σπίτι ανοίγουμε το παράθυρο για να εισβάλλει το φως αλλά και ο φρέσκος αέρας, ένας αέρας ανανέωσης και η αίσθηση που δίνει, αν και ζούμε παγιδευμένοι μέσα στους τέσσερις τοίχους, είναι μια ανάσα ελευθερίας, ή έστω την απατηλή αίσθησή της τουλάχιστον. Μέσα σε αυτό το υπέροχο αφήγημα θίγεται το θέμα της γυναικείας φιλίας. Υπάρχει άραγε πραγματικά, ή εξυπηρετεί απώτερους σκοπούς; Ή μήπως ισχύουν και τα δύο; Ένας παλιός γνωστός μου έλεγε, πως σε μια πραγματική φιλία βάζεις πλάτη και δίνεις αίμα. Μόνο αυτά την κάνουν δυνατή, να μπει σε δυνατά θεμέλια και να αντέχει στον χρόνο. Ένα μυθιστόρημα με προσεγμένη γραφή, ευκολοδιάβαστο, με δεμένη αφήγηση και κρατάει τον αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα του. Δεν του λείπουν η αγωνία, οι εντάσεις, οι ανατροπές και οι εκπλήξεις. Πανέμορφα δομημένοι χαρακτήρες, ολοζώντανοι, και αυτοί χαμένοι στις αδυναμίες τους, γεμάτοι όνειρα, λαχταρούν κι αυτοί με τη σειρά τους το μερίδιό τους στην αγάπη, την οικογενειακή ευτυχία, την επαγγελματική επιτυχία. Η ηρωίδα της ιστορίας μας, μια γυναίκα σημερινή που αναζητά μια σταθερά για να ακουμπήσει, το δικαίωμα στη ζωή και στον έρωτα, μιας και ζωή της έχει φέρει τα πάνω κάτω, έχει νιώσει τη πικρή γεύση της προδοσίας, τον θάνατο, τον πόνο, την αδικία και αποζητά επιτέλους τη δικαίωση, τη χαρά αλλά και τη λύτρωση. Είναι αναμφίβολα ένα πολύ όμορφο βιβλίο που διαβάζοντάς το ανοίγει την ψυχή, τη γεμίζει με φως και χρώματα και μπαίνει νέος και φρέσκος αέρας.
Εγώ την την αγαπώ την αγαπώ την Πετροπούλου, έχω σχεδόν όλα της τα βιβλία, μου αρέσει που έχει ένα συγκεκριμένο στυλ γραφής και πάντα οι ιστορίες της είναι ακραιες ερωτικά, με πάθος και απαγορευτικές. Η συγκεκριμένη ιστορία μπορώ να πω ότι με άφηνε με το στόμα ανοιχτό σε κάθε κεφάλαιο καθώς δεν περίμενα την εξέλιξη που έπαιρνε κάθε φορά.
Καλή στρωτή γραφή, γρήγορη εξέλιξη, αλλά αμέτρητα τα κλισέ και βαρετό και μακριά από την πραγματική ζωή το στόρι ανθρώπων με το οικονομικό τους πολύ παραπάνω από λυμένο.