Dert Bende

by Rewhat

“Öykülerim, şehirli olmanın çıkmazlarını, açmazlarını, çelişkilerini merkeze alıyor, etrafından hissettirmeden dolanıyor, eleştirisini, şehirliyi incitmeden, pahalı bir bluetooth kulaklıktan gelen yakın arkadaş serzenişi gibi hafif ve bir dost tavsiyesi misali usulca yapıyordu. Ardından takdiri okura bırakıyor ve gerçek bir şehirli gibi ortamda fazla takılmadan çekip gidiyordu.”

Güldür Yüzümü, Hatıran Yeter ve Arife-Evde Cat Başına kitaplarının yazar-çizeri Rewhat’tan kederi neşeye dönüştüren, acıyı tatlıya bağlayan öyküler.

158 pages, Paperback

First published June 1, 2021

Reviews

[Metin Yılmaz · Rating 2 out of 5]

Aslında çizgi roman eşliğinde bir okuma olacak sanmıştım. Yanılmışım, öykü kitabıymış. Tamam, hiç sorun değil. İçten öyküler olur diye düşündüm. Yine yanılmışım.
Yazar, şarkıcı, politikacı isimleri üstüne sürekli markalar, “hat trick” “avengers” derken hem konudan hem içselleştirmekten uzaklaştım. Kitap okumanın binlerce amacından biri olan, gerçek yaşamdan bir nebze sıyrılmayı yaşayamadım. Üstüne bir de zorlama bir şekilde ülke sorunları, çıkmazları da konu olunca, iyice uzaklaştım kitaptan.
Aslında bunlar olmasa, anlatılmak istenen düz bir biçimde verilse çok daha iyi olabilirdi diye düşğnüyorum. Bir şeyi direkt söylemeden de bir çok şey söylenebiliyor.

[Bulent · Rating 4 out of 5]

Karikatürist ve çizer Rewhat'ın Ot ve Otlak dergilerinde yazdığı öykülerin toplandığı Dert Bende, genellikle kendisi gibi Kürt bir gencin, İstanbul'da yazar ya da çizer olarak yaşadığı gerilimli hayata tutunma öykülerini içeriyor.

Aşk da var bu öykülerin içinde, hayatın tüm acımasızlıkları da, dertlere derman olamayan yırtma çabaları da var, alaycı bir boşvermişlik de... 140 karakterlik sosyal medyada paylaşmalık cümleler de var bu öykülerde, şehirlere yağan bombaların çocukların kalbinde açtığı onulmaz yaraları da... Rewhat'ın kendisine benzeşenler de var, hiç benzeşmeyenler de...

Arife isimli kedisinin öykülerini görüp beğenen, “Bir başkalığı olmayan, başkalarından nefret eder.” cümlesindeki başkalığı olmayan, beyaz yakalı şehir sakinlerinin, çok rahat sevemeyeceği, belki okurken adı konmamış bir rahatsızlık duyacağı öyküler çoğu kez...

İşte sırf bu yüzden, daha da güzel öyküler bunlar.