What do you think?
Rate this book
De Zwijgende Aarde #6
De Heren XVII
VEREER DE KWAKER, ZWIJG DE AARDE
De Zwijging -een totale planetaire black-out- heeft een eind gemaakt aan de hegemonie van de VAHA. Alle Nederlandse koloniën in het zonnestelsel hebben de onafhankelijkheid uitgeroepen.
Wanneer een kernfusiereactor boven de dampkring wordt opgeblazen, zien de Heren XVII - het bestuur van de VAHA - hun kans schoon. Onder hen forceert de ambitieuze Indonesische prinses Siti Suryangha een militaire interventie.
Zij strikt de jonge meesterstrateeg Milan Zhou om hun oorlog te voeren. Maar waar schuilt de echte dreiging: is het de steenrijke kolonie Titan, de volgelingen van een dode terrorist of de Zeventien zelf?
De Heren XVII is een militaire SF-roman die zich afspeelt in het universum van De Zwijgende Aarde.
De Zwijging -een totale planetaire black-out- heeft een eind gemaakt aan de hegemonie van de VAHA. Alle Nederlandse koloniën in het zonnestelsel hebben de onafhankelijkheid uitgeroepen.
Wanneer een kernfusiereactor boven de dampkring wordt opgeblazen, zien de Heren XVII - het bestuur van de VAHA - hun kans schoon. Onder hen forceert de ambitieuze Indonesische prinses Siti Suryangha een militaire interventie.
Zij strikt de jonge meesterstrateeg Milan Zhou om hun oorlog te voeren. Maar waar schuilt de echte dreiging: is het de steenrijke kolonie Titan, de volgelingen van een dode terrorist of de Zeventien zelf?
De Heren XVII is een militaire SF-roman die zich afspeelt in het universum van De Zwijgende Aarde.
219 pages, Paperback
Published June 1, 2021
About the author
Roderick Leeuwenhart
29 books30 followersRoderick Leeuwenhart schrijft al sinds 2001 voor AniWay, het grootste Nederlandstalige tijdschrift over Japanse popcultuur, en is daarnaast actief als game- en filmjournalist (zie zijn filmblog op www.filmadeus.com). Een geek in hart en ziel. Pindakaas en Sushi is zijn debuut en de eerste roman over het groeiende enthousiasme voor Japan onder Nederlandse jongeren. Om het hem nog ietsje moeilijker te maken heeft hij ook meteen een uitgeverij opgezet. Eentje die zich richt op geeks, een groeiende community waar Roderick al meer dan vijftien jaar deel van uitmaakt.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
August 8, 2023
De Heren XVII van Roderick Leeuwenhart is het zesde deel van De Zwijgende Aarde serie. Deze serie bestaat uit inmiddels zeven diverse en los te lezen boeken van verschillende Nederlandse auteurs die zich afspelen in hetzelfde universum. In dit universum heeft de mensheid zich uitgestrekt over het zonnestelsel, gedomineerd door de van oorsprong Nederlandse VAHA, de Vrije Algemene Handelsorganisatie Aarde, een VOC-achtige organisatie. Dit geeft het universum een Nederlands tintje dat overal zichtbaar is, van de namen van personages tot het gebruik van ‘drek’ als stopwoord ter vervanging van ‘shit.’ De centrale achtergrondgebeurtenis waar het universum van de serie omheen gebouwd is, is het plotseling wegvallen van alle communicatie met de aarde: de Zwijging.
De Heren XVII speelt zich, net als het vorige deel IJsbrekers, af ná de Zwijging. De communicatie tussen de Aarde en de rest van het zonnestelsel is hersteld, maar om het hoofd boven water te houden heeft de VAHA op Aarde forse concessies moeten doen aan conventionele overheden, met de Europese Unie voorop. De organisatie is zijn aloude dominantie over de Aardse politiek daarmee grotendeels verloren, maar is nog altijd machtig genoeg om plannen te smeden om terug te keren aan de top van de politieke voedselketen. Een aanslag op een orbitale fusiereactor (gebouwd ter vervanging van de gefaalde zonnecollector waarmee de Zwijging oorspronkelijk begon) biedt aanleiding om deze plannen in gang te zetten. Hier maken we voor het eerst kennis met de top van de VAHA: de Heren XVII. Deze zeventien bestuursleden (niet allen mannen) worden aanvankelijk voor het karretje gespannen van de Indonesische prinses en Heer Siti Suryangha. Ze zet de getroubleerde meesterstrateeg Milan Zhou in voor de concrete uitvoering van haar plannen, maar al snel raakt Milan in de knoop met zijn geweten. Wanneer Suryangha op politiek vlak in de problemen komt, begint Milan zich af te vragen of ook hij niet voor een karretje gespannen is – en wiens karretje zou dat dan eigenlijk zijn?
De VOC-connotaties van de VAHA komen in dit deel van de serie extra duidelijk naar voren. Waar de connectie in eerdere delen nog impliciet was, komen de Heren XVII expliciet uit voor hun koloniale erfenis. De VAHA is diverser dan de VOC, met Heren van, zoals genoemd, Indonesische afkomst, alsook Duitsers, Turken, en andere niet-Nederlanders. Ze tonen echter allen openlijk bewondering voor de VOC, haar topmannen, en haar ‘succes.’ De namen van hun schepen symboliseren dit, en de naam van hun college is rechtstreeks overgenomen van de VOC, maar de meest concrete connectie tussen de twee organisaties is hun handelen. Net als de VOC heeft de VAHA een meedogenloos winstoogmerk en worstelt ze met haar verwevenheid met verschillende overheden – de VOC de Nederlandse regering, de VAHA de Europese Unie. Wat echter ontbreekt, en extra jammer is juist vanwege de VOC-connectie, is het perspectief van zij die buiten deze symbiose staan. Het gedrag van de koloniën en hun bewoners wordt exclusief beschreven vanuit dit Aardse perspectief. Dit is een gemiste kans om de koloniale ervaring in de schijnwerpers te zetten en te verbinden aan het handelen van de politieke top. Dit wordt echter ruimschoots goedgemaakt door de kracht van er wél beschreven wordt. De Heren XVII vormen een slangenkuil van ambities, competitie, en verstrengelde belangen, en de verhouding tussen de Heren en degenen die hun plannen daadwerkelijk uitvoeren – zoals Milan Zhou – is erg overtuigend. Siti Suryangha in het bijzonder is een overtuigend personage, ook al mist ze net dat stukje scherpte dat bijvoorbeeld een Chrisjen Avasarala (The Expanse) tentoonspreidt. Combineer dit met een groot aantal erg vermakelijke actiescenes en je hebt een boek dat loopt als een trein.
In de actiescenes komt Leeuwenharts welbekende affiniteit met Japan ook sterk naar boven. De logge slagschepen van de VAHA (“galjoenen,” aldus Milan) krijgen te maken met wendbare ruimtemechs, waardoor de VAHA gedwongen wordt om haar eigen tactieken en strategie kritisch te revalueren. Doorontwikkelde tall ships in de ruimte meets Gundam. Persoonlijk heb ik weinig met dit aspect van Japanse cultuur, maar de vlotte schrijfstijl gecombineerd met een flinke dosis zelfbewustzijn (de mechs worden in eerste instantie beschreven als “een Japanse koortsdroom”) weten toch te overtuigen. De climax van het boek vindt plaats in en rond het VAHA-hoofdkwartier in Amsterdam, waarbij orbitale bombardementen samenkomen met bovengenoemde mechs, Amsterdamse landmarks, een gezonde dosis cyberwarfare, en diplomatieke back channels – alle ingrediënten voor een fantastische actiescene, en Leeuwenhart stelt niet teleur.
Zoals alle delen van De Zwijgende Aarde is De Heren XVII een vrij dun boek, met net boven de 200 pagina’s. Hierdoor voelt het boek soms enigszins gehaast. Dit verhaal had met gemak een boek van 500 pagina’s kunnen vullen, en was daar waarschijnlijk beter van geworden. Echter, met vijf voorgaande delen, die de achtergrond van de gebeurtenissen in het boek schetsen en in het algemeen substantie geven aan het universum, is dit geen groot minpunt. Wat overblijft is een overtuigende politieke SF-actiethriller gecentreerd rond een aspect van het Zwijgende Aarde-universum dat we nog niet eerder gezien hebben, met overtuigende personages, een vleugje historische diepgang, en fantastische actiescenes.
De Heren XVII speelt zich, net als het vorige deel IJsbrekers, af ná de Zwijging. De communicatie tussen de Aarde en de rest van het zonnestelsel is hersteld, maar om het hoofd boven water te houden heeft de VAHA op Aarde forse concessies moeten doen aan conventionele overheden, met de Europese Unie voorop. De organisatie is zijn aloude dominantie over de Aardse politiek daarmee grotendeels verloren, maar is nog altijd machtig genoeg om plannen te smeden om terug te keren aan de top van de politieke voedselketen. Een aanslag op een orbitale fusiereactor (gebouwd ter vervanging van de gefaalde zonnecollector waarmee de Zwijging oorspronkelijk begon) biedt aanleiding om deze plannen in gang te zetten. Hier maken we voor het eerst kennis met de top van de VAHA: de Heren XVII. Deze zeventien bestuursleden (niet allen mannen) worden aanvankelijk voor het karretje gespannen van de Indonesische prinses en Heer Siti Suryangha. Ze zet de getroubleerde meesterstrateeg Milan Zhou in voor de concrete uitvoering van haar plannen, maar al snel raakt Milan in de knoop met zijn geweten. Wanneer Suryangha op politiek vlak in de problemen komt, begint Milan zich af te vragen of ook hij niet voor een karretje gespannen is – en wiens karretje zou dat dan eigenlijk zijn?
De VOC-connotaties van de VAHA komen in dit deel van de serie extra duidelijk naar voren. Waar de connectie in eerdere delen nog impliciet was, komen de Heren XVII expliciet uit voor hun koloniale erfenis. De VAHA is diverser dan de VOC, met Heren van, zoals genoemd, Indonesische afkomst, alsook Duitsers, Turken, en andere niet-Nederlanders. Ze tonen echter allen openlijk bewondering voor de VOC, haar topmannen, en haar ‘succes.’ De namen van hun schepen symboliseren dit, en de naam van hun college is rechtstreeks overgenomen van de VOC, maar de meest concrete connectie tussen de twee organisaties is hun handelen. Net als de VOC heeft de VAHA een meedogenloos winstoogmerk en worstelt ze met haar verwevenheid met verschillende overheden – de VOC de Nederlandse regering, de VAHA de Europese Unie. Wat echter ontbreekt, en extra jammer is juist vanwege de VOC-connectie, is het perspectief van zij die buiten deze symbiose staan. Het gedrag van de koloniën en hun bewoners wordt exclusief beschreven vanuit dit Aardse perspectief. Dit is een gemiste kans om de koloniale ervaring in de schijnwerpers te zetten en te verbinden aan het handelen van de politieke top. Dit wordt echter ruimschoots goedgemaakt door de kracht van er wél beschreven wordt. De Heren XVII vormen een slangenkuil van ambities, competitie, en verstrengelde belangen, en de verhouding tussen de Heren en degenen die hun plannen daadwerkelijk uitvoeren – zoals Milan Zhou – is erg overtuigend. Siti Suryangha in het bijzonder is een overtuigend personage, ook al mist ze net dat stukje scherpte dat bijvoorbeeld een Chrisjen Avasarala (The Expanse) tentoonspreidt. Combineer dit met een groot aantal erg vermakelijke actiescenes en je hebt een boek dat loopt als een trein.
In de actiescenes komt Leeuwenharts welbekende affiniteit met Japan ook sterk naar boven. De logge slagschepen van de VAHA (“galjoenen,” aldus Milan) krijgen te maken met wendbare ruimtemechs, waardoor de VAHA gedwongen wordt om haar eigen tactieken en strategie kritisch te revalueren. Doorontwikkelde tall ships in de ruimte meets Gundam. Persoonlijk heb ik weinig met dit aspect van Japanse cultuur, maar de vlotte schrijfstijl gecombineerd met een flinke dosis zelfbewustzijn (de mechs worden in eerste instantie beschreven als “een Japanse koortsdroom”) weten toch te overtuigen. De climax van het boek vindt plaats in en rond het VAHA-hoofdkwartier in Amsterdam, waarbij orbitale bombardementen samenkomen met bovengenoemde mechs, Amsterdamse landmarks, een gezonde dosis cyberwarfare, en diplomatieke back channels – alle ingrediënten voor een fantastische actiescene, en Leeuwenhart stelt niet teleur.
Zoals alle delen van De Zwijgende Aarde is De Heren XVII een vrij dun boek, met net boven de 200 pagina’s. Hierdoor voelt het boek soms enigszins gehaast. Dit verhaal had met gemak een boek van 500 pagina’s kunnen vullen, en was daar waarschijnlijk beter van geworden. Echter, met vijf voorgaande delen, die de achtergrond van de gebeurtenissen in het boek schetsen en in het algemeen substantie geven aan het universum, is dit geen groot minpunt. Wat overblijft is een overtuigende politieke SF-actiethriller gecentreerd rond een aspect van het Zwijgende Aarde-universum dat we nog niet eerder gezien hebben, met overtuigende personages, een vleugje historische diepgang, en fantastische actiescenes.
June 25, 2023
De Heren XVII, het bestuur van de VAHA, bestaat zoals de naam je doet denken niet allen uit heren. Een van hen is een Indonesische prinses. Siti Suryangha is erbij in de vergadering, als er een aanslag wordt gepleegd op een kernfusiereactor. Vijftien jaar geleden gebeurde dit ook en daardoor was de zwijging gekomen, door opstandelingen in de koloniën. Zij weet haarscherp wat er moet gebeuren, er is een oorlog nodig om de koloniën weer in handen te krijgen. Ze zoekt contact met Milan Zhou en weet hem te overtuigen om naar Titan te gaan. Daarmee beginnen alle gevechten en ook de verbanning van de prinses naar haar landhuis, terwijl de Heren kibbelen met elkaar.
Ik heb er bewondering voor hoe Leeuwenhart zijn personages heeft uitgekozen. Door een Indonesische prinses als een van de Heren XVII op te voeren en een ADD genie met een mod, om het wat rustiger te houden in zijn hoofd, krijgt de serie meer diversiteit. Ook de achtergronden van de personages komen mooi aan bod. De gevechtsschepen vormen een parallel met de koloniale historie. De mechs vormen een knap staaltje futuristische techniek, ze deden me aan animatiefilms denken en aan transformers. Alles bij elkaar past dit verhaal weer mooi bij de rest van De zwijgende aarde en geeft de militaire SF er net een andere invalshoek aan. Leuk om te zien hoe de serie zich uit blijft breiden.
Ik heb er bewondering voor hoe Leeuwenhart zijn personages heeft uitgekozen. Door een Indonesische prinses als een van de Heren XVII op te voeren en een ADD genie met een mod, om het wat rustiger te houden in zijn hoofd, krijgt de serie meer diversiteit. Ook de achtergronden van de personages komen mooi aan bod. De gevechtsschepen vormen een parallel met de koloniale historie. De mechs vormen een knap staaltje futuristische techniek, ze deden me aan animatiefilms denken en aan transformers. Alles bij elkaar past dit verhaal weer mooi bij de rest van De zwijgende aarde en geeft de militaire SF er net een andere invalshoek aan. Leuk om te zien hoe de serie zich uit blijft breiden.
March 2, 2025
Quasis is duidelijk een van de betere kleine genre-uitgeverijen van Nederland. Zoals alle boeken in de Zwijgende Aarde serie is zowel de opmaak, de redactie en de cover van een hoge kwaliteit en van professioneel niveau.
'De Heren XVII' is al weer het 6e deel in De Zwijgende Aarde serie, en wederom van een hoog niveau. Misschien dat dit zelfs het beste deel van de serie tot nu toe is (maar dat ik de eerdere delen las is al even geleden, dus ik weet het niet helemaal zeker).
Vanaf het begin zet Roderick Leeuwenhart ons midden in de actie. Hij is niet bang om ingrijpende gebeurtenissen met gevolgen voor het hele gedeelte universum in gang te zetten. Zijn personages zijn overtuigend, er zijn interessante keuzes over wanneer we dicht op de actie zitten en wanneer we opeens een flinke tijdsprong maken. De actiescenes zijn top.
Ik vond deze eerlijk gezegd nog beter dan Leeuwenhart's Sterrenlichaam.
Militaitre SF voor fans van the Expanse & de Ender-verhalen! Ik ben zelf niet erg thuis in manga/anime, dus die invloeden pak ik niet zo snel op, sure, de mechs had ik wel door ;)
'De Heren XVII' is al weer het 6e deel in De Zwijgende Aarde serie, en wederom van een hoog niveau. Misschien dat dit zelfs het beste deel van de serie tot nu toe is (maar dat ik de eerdere delen las is al even geleden, dus ik weet het niet helemaal zeker).
Vanaf het begin zet Roderick Leeuwenhart ons midden in de actie. Hij is niet bang om ingrijpende gebeurtenissen met gevolgen voor het hele gedeelte universum in gang te zetten. Zijn personages zijn overtuigend, er zijn interessante keuzes over wanneer we dicht op de actie zitten en wanneer we opeens een flinke tijdsprong maken. De actiescenes zijn top.
Ik vond deze eerlijk gezegd nog beter dan Leeuwenhart's Sterrenlichaam.
Militaitre SF voor fans van the Expanse & de Ender-verhalen! Ik ben zelf niet erg thuis in manga/anime, dus die invloeden pak ik niet zo snel op, sure, de mechs had ik wel door ;)
February 11, 2023
Science fiction van Nederlandse bodem is nog een groeiende industrie, met veel fanatieke lezers en toegewijde schrijvers maar nog niet veel aandacht of discussie erover. Maar wat maakt iets nou 'Nederlandse' SF, en niet gewoon science-fiction simpelweg in het Nederlands geschreven?
Roderick Leeuwenhart heeft dit zeker weten te vinden, en met 'De Heren XVII' zeker the kick in the butt aan Nederlandstalige Sci-Fi gegeven die het nodig heeft.
Het is lastig om het boek spoiler-vrij te bespreken, maar de meest voor de hand liggende vergelijking is dat het boek leest als een aftelling naar een explosie, geholpen door een hoofdstuk telling die van hoofdstuk 17 naar 1 loopt.
Hoewel het verhaal met een slow-burn begint pakt het snel op, met meerdere karakters die rap achter elkaar worden geïntroduceerd 'to set the stage' als het ware. Ik heb mijn eigen mening over wie nou echt de hoofdpersoon is, maar figuur Milan Zhou is een van de meest fascinerende uit de cast, en Leeuwenhart weet goed om the worldview van iemand met ADD te beschrijven en de uitdagingen die daarbij komen aan de lezer over te maken. Zijn verhaal deed mij regelmatig denken aan 'Ender's Game', maar veel sympathieker en daarmee ook pakkender voor de lezer.
Mijn grootste issue met het boek is dat ik eigenlijk wel meer had willen zien. Er zijn stukken waar ik voelde dat we als lezer wel langer hadden kunnen volgen. Maar dat zou waarschijnlijk teveel hebben weggenomen van de karakters die er al waren.
'De Heren XVII' is een pakkende Sci-Fi roman, met genoeg real-politik om de wereld van de Zwijgende Aarde tot leven te brengen, genoeg knipogen naar de Nederlandse geschiedenis en het VOC-verleden in een futuristische setting die de wereld niet alleen een Nederlandse flair geven maar ook een Indonesische view dat niet schroomt om kritisch te zijn over ons kolonialistische verleden, en genoeg shout-outs naar Leeuwenhart's fascinatie met Japan en anime die flink wat actie weten te brengen aan de tweede helft van het boek.
Dit boek is een goed voorbeeld van wat mogelijk is in Nederlandstalige SF, en een aanrader voor iedereen die twijfelt of SF van Hollandse bodem wel echt mogelijk is (een gesprek dat ik al een paar keer heb gehad).
'De Heren XVII' is onderdeel van het gedeelde universum van de Zwijgende Aarde, waarvan meerdere boeken door andere schrijvers zijn uitgekomen. Ik kijk er naar uit om deze ook te lezen.
Joachim Heijndermans
-2023
Roderick Leeuwenhart heeft dit zeker weten te vinden, en met 'De Heren XVII' zeker the kick in the butt aan Nederlandstalige Sci-Fi gegeven die het nodig heeft.
Het is lastig om het boek spoiler-vrij te bespreken, maar de meest voor de hand liggende vergelijking is dat het boek leest als een aftelling naar een explosie, geholpen door een hoofdstuk telling die van hoofdstuk 17 naar 1 loopt.
Hoewel het verhaal met een slow-burn begint pakt het snel op, met meerdere karakters die rap achter elkaar worden geïntroduceerd 'to set the stage' als het ware. Ik heb mijn eigen mening over wie nou echt de hoofdpersoon is, maar figuur Milan Zhou is een van de meest fascinerende uit de cast, en Leeuwenhart weet goed om the worldview van iemand met ADD te beschrijven en de uitdagingen die daarbij komen aan de lezer over te maken. Zijn verhaal deed mij regelmatig denken aan 'Ender's Game', maar veel sympathieker en daarmee ook pakkender voor de lezer.
Mijn grootste issue met het boek is dat ik eigenlijk wel meer had willen zien. Er zijn stukken waar ik voelde dat we als lezer wel langer hadden kunnen volgen. Maar dat zou waarschijnlijk teveel hebben weggenomen van de karakters die er al waren.
'De Heren XVII' is een pakkende Sci-Fi roman, met genoeg real-politik om de wereld van de Zwijgende Aarde tot leven te brengen, genoeg knipogen naar de Nederlandse geschiedenis en het VOC-verleden in een futuristische setting die de wereld niet alleen een Nederlandse flair geven maar ook een Indonesische view dat niet schroomt om kritisch te zijn over ons kolonialistische verleden, en genoeg shout-outs naar Leeuwenhart's fascinatie met Japan en anime die flink wat actie weten te brengen aan de tweede helft van het boek.
Dit boek is een goed voorbeeld van wat mogelijk is in Nederlandstalige SF, en een aanrader voor iedereen die twijfelt of SF van Hollandse bodem wel echt mogelijk is (een gesprek dat ik al een paar keer heb gehad).
'De Heren XVII' is onderdeel van het gedeelde universum van de Zwijgende Aarde, waarvan meerdere boeken door andere schrijvers zijn uitgekomen. Ik kijk er naar uit om deze ook te lezen.
Joachim Heijndermans
-2023
July 27, 2022
Op zoek naar unieke science fiction met een Hollands tintje? Pak dit dan op. De Heren XVII is een vlotte, intrigerende SF/F roman in een tijd waarin de VOC nog bestaat en een interplanetaire machthebber is. Het zit vol interessante personages, bijvoorbeeld vrouwen in sterke politieke en strategische rollen. De twists zal ik niet onthullen, maar de roman verrast op meerdere punten. Wie van anime houdt gaat enkele thema's zeer waarderen en hierin is Leeuwenhart trouw aan zijn oeuvre en lezerschap. Nederlandse science fiction meets Gundam Wing!
February 23, 2024
Roderick Leeuwenhart legt de lat hoog voor zichzelf. Hij wil literaire sciencefiction schrijven, zo stelt hij in het nawoord bij dit boek. Wat mij betreft heeft hij die potentie zeker.
Militaire sciencefiction is niet een genre dat ik vaak lees. Ik zie op tegen de gevechtsscènes. Gelukkig heeft Roderick een enorme beheersing over wat hij schrijft. Als een schrijver zich in zijn eigen enthousiasme laat gaan haken lezers die zijn enthousiasme niet delen snel af. Ik deel de fascinatie van Roderick voor veel elementen in het verhaal niet direct, maar desondanks bleef ik geboeid. Dat bereikt hij door pakkend te zijn, geen zin te veel op te schrijven. En, heel prettig, door op de juiste momenten een ‘hard-cut’ te maken. Sleutelmomenten in de grootse geschiedenis van het verhaal worden overgeslagen omdat de schrijver heel scherp ziet dat ze geen sleutelmomenten voor het drama zijn dat hij opvoert. Voor mij werkte dat heel goed en had het boek ook niet dikker hoeven zijn.
Het drama in dit boek draait om tactiek en strategisch inzicht. Dat levert een boeiend spel op en een aardig plot. De echte kracht vond ik echter op andere vlakken. Om te beginnen de verwijzingen naar het Nederlandse koloniale verleden. Roderick wordt nergens belerend of politiek correct, maar weet wel een toneel te scheppen waarin diversiteit gevierd wordt. Een Indonesische prinses aan de macht van de toekomstige Heren XVII, een centraal-Europese held en een Chinese meesterstrateeg. Een onbeantwoorde liefde van een man voor een andere man passeert. Dat is niet essentieel voor het verhaal en kan daarom wat aanvoelen alsof het erbij gesleept is om een punt te maken. Maar eigenlijk waardeer ik dat juist heel erg. Voor de verdieping van de karakters was het niet nodig, het voegt wel iets toe aan het thema en daarmee verdiept het het boek.
Het thema diversiteit komt ook terug bij een personage dat kampt met een extreme vorm van ADD. Er wordt heel mooi beschreven hoe de wereld bij hem binnenkomt als zijn neurochip (de toekomstische medicatie) uitgeschakeld wordt. Roderick doet dat door helemaal los te gaan als schrijver - en toch behoudt hij zelfs hier de controle. De opmaak verspringt, staat diagonaal, interpunctie ontbreekt, alles komt als een idiosyncratische stream of consciousness op je af. Dit vond ik prachtige delen om te lezen en bijzonder raak beschreven.
Ik heb slechts een puntje van kritiek: ADD is een nogal vage verzamelnaam, het lijkt me onwaarschijnlijk dat die term in de verre toekomst nog steeds in zwang zou zijn. Ergens had ik verwacht dat het personage zijn chaotische denken zou gaan gebruiken als een soort Drunken Fist Kung Fu kracht - maar misschien was dat te voorspelbaar geweest en doorzag de schrijver dat.
In het uitwerken van zijn thematiek en het krachtige gebruik van schrijftechnieken vond ik het boek bijzonder geslaagd. De sfeer, de klankkleuren waren niet altijd helemaal voor mij, maar dat is echt een kwestie van smaak. Om de aspiratie van echt literair werk waar te maken miste het verhaal voor me nog een derde diepere laag. De opzet van deze verhalen in de serie biedt daar ook niet echt de ruimte voor, maar waar ik een diepere laag in het tweede deel van Jasper Polane op de achtergrond wel echt hoorde meezingen door de onderliggende mythologie, miste ik dat hier. Dat doet niets af aan het leesplezier en bewondering voor de schrijfkunsten van Roderick. Heel benieuwd of hij in een werk waarin hij vrijer is om te schrijven wat en hoe hij wil die laag wel weet aan te boren. Voor nu is dit in elk geval een zeer geslaagde sciencefiction roman die laat zien dat Nederlandse schrijvers er in dat genre toe doen en dat het genre er toe doet onder Nederlandse schrijvers.
Militaire sciencefiction is niet een genre dat ik vaak lees. Ik zie op tegen de gevechtsscènes. Gelukkig heeft Roderick een enorme beheersing over wat hij schrijft. Als een schrijver zich in zijn eigen enthousiasme laat gaan haken lezers die zijn enthousiasme niet delen snel af. Ik deel de fascinatie van Roderick voor veel elementen in het verhaal niet direct, maar desondanks bleef ik geboeid. Dat bereikt hij door pakkend te zijn, geen zin te veel op te schrijven. En, heel prettig, door op de juiste momenten een ‘hard-cut’ te maken. Sleutelmomenten in de grootse geschiedenis van het verhaal worden overgeslagen omdat de schrijver heel scherp ziet dat ze geen sleutelmomenten voor het drama zijn dat hij opvoert. Voor mij werkte dat heel goed en had het boek ook niet dikker hoeven zijn.
Het drama in dit boek draait om tactiek en strategisch inzicht. Dat levert een boeiend spel op en een aardig plot. De echte kracht vond ik echter op andere vlakken. Om te beginnen de verwijzingen naar het Nederlandse koloniale verleden. Roderick wordt nergens belerend of politiek correct, maar weet wel een toneel te scheppen waarin diversiteit gevierd wordt. Een Indonesische prinses aan de macht van de toekomstige Heren XVII, een centraal-Europese held en een Chinese meesterstrateeg. Een onbeantwoorde liefde van een man voor een andere man passeert. Dat is niet essentieel voor het verhaal en kan daarom wat aanvoelen alsof het erbij gesleept is om een punt te maken. Maar eigenlijk waardeer ik dat juist heel erg. Voor de verdieping van de karakters was het niet nodig, het voegt wel iets toe aan het thema en daarmee verdiept het het boek.
Het thema diversiteit komt ook terug bij een personage dat kampt met een extreme vorm van ADD. Er wordt heel mooi beschreven hoe de wereld bij hem binnenkomt als zijn neurochip (de toekomstische medicatie) uitgeschakeld wordt. Roderick doet dat door helemaal los te gaan als schrijver - en toch behoudt hij zelfs hier de controle. De opmaak verspringt, staat diagonaal, interpunctie ontbreekt, alles komt als een idiosyncratische stream of consciousness op je af. Dit vond ik prachtige delen om te lezen en bijzonder raak beschreven.
Ik heb slechts een puntje van kritiek: ADD is een nogal vage verzamelnaam, het lijkt me onwaarschijnlijk dat die term in de verre toekomst nog steeds in zwang zou zijn. Ergens had ik verwacht dat het personage zijn chaotische denken zou gaan gebruiken als een soort Drunken Fist Kung Fu kracht - maar misschien was dat te voorspelbaar geweest en doorzag de schrijver dat.
In het uitwerken van zijn thematiek en het krachtige gebruik van schrijftechnieken vond ik het boek bijzonder geslaagd. De sfeer, de klankkleuren waren niet altijd helemaal voor mij, maar dat is echt een kwestie van smaak. Om de aspiratie van echt literair werk waar te maken miste het verhaal voor me nog een derde diepere laag. De opzet van deze verhalen in de serie biedt daar ook niet echt de ruimte voor, maar waar ik een diepere laag in het tweede deel van Jasper Polane op de achtergrond wel echt hoorde meezingen door de onderliggende mythologie, miste ik dat hier. Dat doet niets af aan het leesplezier en bewondering voor de schrijfkunsten van Roderick. Heel benieuwd of hij in een werk waarin hij vrijer is om te schrijven wat en hoe hij wil die laag wel weet aan te boren. Voor nu is dit in elk geval een zeer geslaagde sciencefiction roman die laat zien dat Nederlandse schrijvers er in dat genre toe doen en dat het genre er toe doet onder Nederlandse schrijvers.
October 29, 2023
De cover ziet er gaaf uit. Ik hoop dat we net als of de cover midden in een oorlog gaan zitten en lekker de diepte in gaan bij zowel strategische kwesties als emotionele kwesties.
Het verhaal heeft mij vastgegrepen. Je leest het verhaal vanuit verschillende perspectieven, van zijn jeugd tot aan zijn volwassen leven. Je neemt een kijkje in zijn leven, maar ook in zijn hoofd. Er word geschreven vanuit het oogpunt van de goede en de slechte. De mensen in het veld en de mensen aan de top. Van midden in het gevecht tot aan de zijlijn. Dit verhaal zit vol actie, spanning en een vleugje liefde wat zorgt dat er een goede balans is. Love it ! 5 sterren
Het verhaal heeft mij vastgegrepen. Je leest het verhaal vanuit verschillende perspectieven, van zijn jeugd tot aan zijn volwassen leven. Je neemt een kijkje in zijn leven, maar ook in zijn hoofd. Er word geschreven vanuit het oogpunt van de goede en de slechte. De mensen in het veld en de mensen aan de top. Van midden in het gevecht tot aan de zijlijn. Dit verhaal zit vol actie, spanning en een vleugje liefde wat zorgt dat er een goede balans is. Love it ! 5 sterren
September 7, 2022
Dit science fiction boek graaft diep in het verleden voor zijn inspiraties, puttende uit het VOC-verleden van Nederland, maar gaat ook graag buiten de landsgrenzen. Toen ik begon met lezen had ik absoluut niet een idee waar dit verhaal zou eindigen, maar ik heb genoten van begin tot eind. Een boek vol met politiek en internationale betrekkingen, en vervolgens een heerlijk normale hoofdpersoon. Een aanrader!
February 1, 2026
Meeslepend geschreven, met een erg boeiend uitgangspunt. Meer verklappen dan op de achterflap staat zou in dit geval echt spoileren zijn. Ik las intussen drie delen van De zwijgende aarde, het is een sterke reeks.
October 29, 2023
Gelukkig een sterk nieuw deel in de Zwijgende Aarde serie inclusief grote robotgevechten.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews