What do you think?
Rate this book
Η πένα μου δεν σπάει, τα σύνορα είναι που θα σπάσουν
Όταν η πρόσβαση σε μαρτυρίες από τα στρατόπεδα κράτησης μεταναστών γίνεται όλο και πιο δυσχερής, η Παρβάνα Αμίρι, προσφύγισσα από το Αφγανιστάν, γίνεται η φωνή των φυλακισμένων του στρατοπέδου της Μόριας. Αλλάζοντας ταυτότητες (ηλικίες, φύλα, εθνότητες) αποδεικνύεται η πλέον αρμόδια ανταποκρίτρια των φρικαλεοτήτων που διαπράττονται σ' αυτή και κάθε αντίστοιχη φυλακή. Η Παρβάνα ως η αδιαμεσολάβητη φωνή των φυλακισμένων μεταναστών καταγγέλλει τη βία, την ανισότητα, την ανελευθερία και τον ρατσισμό και επιτίθεται στη Δύση και τους θεσμούς της. Τα γράμματά της συνιστούν θαρραλέα, οργίλα και, φυσικά, συγκινητικά κείμενα-ντοκουμέντα για τη μεγαλύτερη θηριωδία των τελευταίων δεκαετιών.
- GenresNonfiction
96 pages, Paperback
First published January 1, 2020
4 people are currently reading
171 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
September 20, 2021
Η 17χρονη Παρβάνα Αμίρ βρίσκεται από το Αφγανιστάν στο προσφυγικό στρατόπεδο της Μόρια. Από εκεί, ξεκινάει να γράφει ιστορίες ανθρώπων που τις βιώνει καθημερινά και που θέλουν άλλοι άνθρωποι να βγούν προς τα έξω, γιατί αλλιώς δεν πρόκειται πότε να μάθουμε τι πραγματικά συμβαίνει στους χώρους αυτούς. Ιστορίες ανθρώπων από διαφορετικά backgrounds, διαφορετικές χώρες και που κατέληξαν στην Μόρια για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ότι θα μπορούσαμε εμείς να είμαστε στην θέση αυτών των ανθρώπων, πως απλά έτυχε και γεννηθήκαμε με καλύτερες τύχες. Ασυνόδευτοι ανήλικοι, μητέρες με άρρωστα παιδιά που περιμένουν 4 ώρες για να εξυπηρετηθούν από τους γιατρούς του στρατοπέδου, ένας διερμηνέας - μεταφραστής που δεν μπορεί να κουνηθεί από την θέση του, ακόμα και όταν το δικό του παιδί βρίσκεται σε ανάγκη, ένα διεμφυλικό άτομο είναι μόνο λίγες από τις φωνές που ακούμε.
Η συγγραφέας είναι οργισμένη, δεν εξωραϊζει τίποτε και θέλει να φέρει την Ευρώπη προ των ευθυνών της, γιατί ενώ θέλει να λέγεται κοιτίδα πολιτισμού έχει αφήσει τους ανθρώπους αυτούς στο έλεός τους...
"Η πένα μου δεν θα σπάσει, μέχρι να τελειώσουμε αυτή την ιστορία της ανισότητας και των διακρίσεων ανάμεσα στο ανθρώπινο είδος. Τα λόγια μου θα σπάνε πάντα τα σύνορα που χτίσατε."
"Και τι θα λέγατε αν έπρεπε να ζήσετε σ'αυτή τη φυλακή της Μόριας για περισσότερο από έναν χρόνο, όταν το μόνο "έγκλημά" σας ήταν ότι αναζητούσατε την ασφάλεια και την πολύτιμη μπλε σφραγίδα, που σας αναγνωρίζει ως πρόσφυγα και κάνει το όνειρό σας πραγματικότητα;
Δεν θα φωνάζατε στον κόσμο την απόλυτη δυσπιστία σας;"
Η συγγραφέας είναι οργισμένη, δεν εξωραϊζει τίποτε και θέλει να φέρει την Ευρώπη προ των ευθυνών της, γιατί ενώ θέλει να λέγεται κοιτίδα πολιτισμού έχει αφήσει τους ανθρώπους αυτούς στο έλεός τους...
"Η πένα μου δεν θα σπάσει, μέχρι να τελειώσουμε αυτή την ιστορία της ανισότητας και των διακρίσεων ανάμεσα στο ανθρώπινο είδος. Τα λόγια μου θα σπάνε πάντα τα σύνορα που χτίσατε."
"Και τι θα λέγατε αν έπρεπε να ζήσετε σ'αυτή τη φυλακή της Μόριας για περισσότερο από έναν χρόνο, όταν το μόνο "έγκλημά" σας ήταν ότι αναζητούσατε την ασφάλεια και την πολύτιμη μπλε σφραγίδα, που σας αναγνωρίζει ως πρόσφυγα και κάνει το όνειρό σας πραγματικότητα;
Δεν θα φωνάζατε στον κόσμο την απόλυτη δυσπιστία σας;"
June 13, 2021
«Αν ο Θεός υπάρχει, θα πρέπει να με παρακαλέσει να τον συγχωρήσω». Αυτό ήταν γραμμένο σε έναν τοίχο στο Άουσβιτς. Πλέον δεν υπάρχουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί αλλά υπάρχουν τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης με τον πολύ ειρωνικό τίτλο «Μονάδες φιλοξενίας». Το στρατόπεδο της Μόριας στη Λέσβο πρόκειται για μία κόλαση επί γης. Πάνω από 20.000 άνθρωποι ζουν εκεί, σε έναν χώρο που προέβλεπε τη διαμονή μόλις 3.000.
«Το πρώτο πράγμα που θέλω να σας πω είναι ότι δεν ήρθαμε στην Ευρώπη για χρήματα ούτε για να γίνουμε Ευρωπαίοι πολίτες. Ήρθαμε απλώς για να ανασάνουμε, για να ζήσουμε μία μέρα με ειρήνη».
Την ίδια ώρα που στον δυτικό κόσμο οι έφηβες κοπέλες ερωτεύονται, διαβάζουν για το σχολείο, κάνουν βόλτες, οι 17χρονη Παρβάνα Αμίρι, βρίσκεται πρόσφυγας από το Αφγανιστάν, στο κολαστήριο της Μόριας και πιο μετά στη Ριτσώνα. Χρησιμοποιώντας, όπως λέει η ίδια, την πένα της, στέλνει γράμματα στον έξω κόσμο ώστε να μάθει τις συνθήκες στις οποίες ζουν οι πρόσφυγες σε αυτές τις «μονάδες φιλοξενίας». Μας υπόσχεται με τον τίτλο του βιβλίου της ότι «Η πένα μου δεν σπάει, τα σύνορα είναι που θα σπάσουν», το οποίο κυκλοφόρησε από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες τον Ιούνιο του 2021.
«Η θάλασσα ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα είναι μια θάλασσα μαύρη, γεμάτη νεκρούς και άψυχα κορμιά. Άνθρωποι πεθαίνουν επειδή η Ευρώπη έχει ως προτεραιότητα να ελέγχει τα σύνορα και όχι να σώζει ζωές».
Μέσα από τα κείμενά της, η Παρβάνα Αμίρι μιλάει για τις καταστάσεις που έχει βιώσει από το ταξίδι της από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ελλάδα και τις εμπειρίες της στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Βγάζει παραέξω ιστορίες ανθρώπων που γνώρισε μέσα σε αυτά. Εξαθλίωση, βία, αδιαφορία από τις αρχές, πείνα, παιδιά ανήλικα χωρίς κανέναν. Πράγματα που σε εμάς φαίνονται δεδομένα, όπως το να φορτίσουμε το κινητό μας και να επικοινωνήσουμε με τους δικούς μας, ή το να μπορούμε να επισκεφτούμε την τουαλέτα.
«Αισθάνομαι ανίσχυρη μπροστά σε αυτή τη βία. Τη νιώθω να κυλάει στις φλέβες μας. Δε θέλω να γίνω μέρος της. Νιώθω ντροπή, όταν βλέπω τον θυμό να αυξάνεται ανάμεσα σε ανθρώπους που υποφέρουν από τον ίδιο πόνο και ντροπή, όταν αισθάνομαι ότι ο θυμός μεγαλώνει μέσα μου».
Η Παρβάνα Αμίρι στα γράμματά της προς τον έξω κόσμο από τη Μόρια επιλέγει να μην ωραιοποιήσει καταστάσεις για τους έγκλειστους εκεί, να διώξει τα κακώς κείμενα των προσφύγων. Ο φόβος για μια κοπέλα να κυκλοφορήσει στις τάξεις του χώρου μόνη της, η βία που επικρατεί εκεί μέσα, οι κλεψιές, όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά που υπάρχουν και λαμβάνουν χώρα. Εξηγεί όμως ότι σε έναν χώρο προορισμένο για ορισμένο αριθμό ανθρώπων, όταν πλέον ζουν εκεί υπερπολλαπλάσιες ψυχές, ο άνθρωπος σταδιακά μετατρέπεται σε αγρίμι. Δεν αντέχει.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από όλους. Να καταλάβει και ο πιο αδιάφορος και βολεμένος τι έγκλημα συντελείται εκεί. Να κατανοήσουν όλοι ότι ο φονταμενταλισμός, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και ο πόλεμος αναγκάζουν ανθρώπους να φύγουν από τα σπίτια τους.
«Πιστεύετε ότι αυτοί οι γονείς θέλουν να βάλουν τις ζωές των παιδιών τους σε κίνδυνο;»
«Το πρώτο πράγμα που θέλω να σας πω είναι ότι δεν ήρθαμε στην Ευρώπη για χρήματα ούτε για να γίνουμε Ευρωπαίοι πολίτες. Ήρθαμε απλώς για να ανασάνουμε, για να ζήσουμε μία μέρα με ειρήνη».
Την ίδια ώρα που στον δυτικό κόσμο οι έφηβες κοπέλες ερωτεύονται, διαβάζουν για το σχολείο, κάνουν βόλτες, οι 17χρονη Παρβάνα Αμίρι, βρίσκεται πρόσφυγας από το Αφγανιστάν, στο κολαστήριο της Μόριας και πιο μετά στη Ριτσώνα. Χρησιμοποιώντας, όπως λέει η ίδια, την πένα της, στέλνει γράμματα στον έξω κόσμο ώστε να μάθει τις συνθήκες στις οποίες ζουν οι πρόσφυγες σε αυτές τις «μονάδες φιλοξενίας». Μας υπόσχεται με τον τίτλο του βιβλίου της ότι «Η πένα μου δεν σπάει, τα σύνορα είναι που θα σπάσουν», το οποίο κυκλοφόρησε από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες τον Ιούνιο του 2021.
«Η θάλασσα ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα είναι μια θάλασσα μαύρη, γεμάτη νεκρούς και άψυχα κορμιά. Άνθρωποι πεθαίνουν επειδή η Ευρώπη έχει ως προτεραιότητα να ελέγχει τα σύνορα και όχι να σώζει ζωές».
Μέσα από τα κείμενά της, η Παρβάνα Αμίρι μιλάει για τις καταστάσεις που έχει βιώσει από το ταξίδι της από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ελλάδα και τις εμπειρίες της στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Βγάζει παραέξω ιστορίες ανθρώπων που γνώρισε μέσα σε αυτά. Εξαθλίωση, βία, αδιαφορία από τις αρχές, πείνα, παιδιά ανήλικα χωρίς κανέναν. Πράγματα που σε εμάς φαίνονται δεδομένα, όπως το να φορτίσουμε το κινητό μας και να επικοινωνήσουμε με τους δικούς μας, ή το να μπορούμε να επισκεφτούμε την τουαλέτα.
«Αισθάνομαι ανίσχυρη μπροστά σε αυτή τη βία. Τη νιώθω να κυλάει στις φλέβες μας. Δε θέλω να γίνω μέρος της. Νιώθω ντροπή, όταν βλέπω τον θυμό να αυξάνεται ανάμεσα σε ανθρώπους που υποφέρουν από τον ίδιο πόνο και ντροπή, όταν αισθάνομαι ότι ο θυμός μεγαλώνει μέσα μου».
Η Παρβάνα Αμίρι στα γράμματά της προς τον έξω κόσμο από τη Μόρια επιλέγει να μην ωραιοποιήσει καταστάσεις για τους έγκλειστους εκεί, να διώξει τα κακώς κείμενα των προσφύγων. Ο φόβος για μια κοπέλα να κυκλοφορήσει στις τάξεις του χώρου μόνη της, η βία που επικρατεί εκεί μέσα, οι κλεψιές, όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά που υπάρχουν και λαμβάνουν χώρα. Εξηγεί όμως ότι σε έναν χώρο προορισμένο για ορισμένο αριθμό ανθρώπων, όταν πλέον ζουν εκεί υπερπολλαπλάσιες ψυχές, ο άνθρωπος σταδιακά μετατρέπεται σε αγρίμι. Δεν αντέχει.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από όλους. Να καταλάβει και ο πιο αδιάφορος και βολεμένος τι έγκλημα συντελείται εκεί. Να κατανοήσουν όλοι ότι ο φονταμενταλισμός, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και ο πόλεμος αναγκάζουν ανθρώπους να φύγουν από τα σπίτια τους.
«Πιστεύετε ότι αυτοί οι γονείς θέλουν να βάλουν τις ζωές των παιδιών τους σε κίνδυνο;»
December 3, 2021
δεν έχω να σας γράψω κάτι ουσιαστικό για αυτό το βιβλίο, λυπάμαι
το ξέρετε, οι περισσότεροι το έχετε διαβάσει ήδη. είναι ένα βιβλίο με σύντομα κείμενα, γραμμένα από ένα έφηβο κορίτσι που ζει στο προσφυγικό στρατόπεδο της Μόριας και αφορούν την κατάσταση εκεί
τα κείμενα, που γράφτηκαν από τον Οκτώβριο του 2019 μέχρι και τον Ιανουάριο του 2020, είναι ωμά, αφιλτράριστα και ειλικρινή, όπως άλλωστε θα έπρεπε να είναι για να έχει αξία ένα τέτοιο βιβλίο
και σίγουρα έχει αξία, αλλά εκεί σταματούν τα όσα νιώθω την ανάγκη να σας πω για αυτό το βιβλιαράκι με τον παράξενο, μεγάλο τίτλο. βρίσκεται εκεί έξω, διαβάστε το, κρίνετέ το μόνοι σας
πέρα από αυτό: ενώ εμείς έχουμε συνηθίσει να προσλαμβάνουμε το κάθε έργο ως αναγνώστες, ίσως μερικές φορές να έπρεπε να το λαμβάνουμε ως άνθρωποι κι ως συνάνθρωποι. μία από αυτές τις φορές νομίζω πως αφορά και το Η πένα μου δεν σπάει, τα σύνορα ένα βιβλίο που θα σπάσουν της Parwana Amiri από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες
το ξέρετε, οι περισσότεροι το έχετε διαβάσει ήδη. είναι ένα βιβλίο με σύντομα κείμενα, γραμμένα από ένα έφηβο κορίτσι που ζει στο προσφυγικό στρατόπεδο της Μόριας και αφορούν την κατάσταση εκεί
τα κείμενα, που γράφτηκαν από τον Οκτώβριο του 2019 μέχρι και τον Ιανουάριο του 2020, είναι ωμά, αφιλτράριστα και ειλικρινή, όπως άλλωστε θα έπρεπε να είναι για να έχει αξία ένα τέτοιο βιβλίο
και σίγουρα έχει αξία, αλλά εκεί σταματούν τα όσα νιώθω την ανάγκη να σας πω για αυτό το βιβλιαράκι με τον παράξενο, μεγάλο τίτλο. βρίσκεται εκεί έξω, διαβάστε το, κρίνετέ το μόνοι σας
πέρα από αυτό: ενώ εμείς έχουμε συνηθίσει να προσλαμβάνουμε το κάθε έργο ως αναγνώστες, ίσως μερικές φορές να έπρεπε να το λαμβάνουμε ως άνθρωποι κι ως συνάνθρωποι. μία από αυτές τις φορές νομίζω πως αφορά και το Η πένα μου δεν σπάει, τα σύνορα ένα βιβλίο που θα σπάσουν της Parwana Amiri από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες
August 28, 2021
Η ΠΈΝΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΣΠΆΕΙ, ΤΑ ΣΎΝΟΡΑ ΕΊΝΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΠΆΣΟΥΝ - PARWANA AMIRI
Γράμματα στον κόσμο από την Μόρια.
Μετάφραση : http://lesvos.w2eu.net/
Εκδόσεις :
Η Parwana είναι ένα κορίτσι που δραπέτευσε από το Αφγανιστάν, προσδοκώντας ένα καλύτερο μέλλον. Ο αγώνας της προς την ελευθερία την οδήγησε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων στην Μόρια.
Εκεί, τα βράδια, κατέθετε την ψυχή της καταγράφοντας τα βιώματα της, τις αφηγήσεις των υπολοίπων προσφύγων, την απόγνωση και την ελπίδα τους. Μας αφηγείται όσα έζησαν στην πατρίδα τους, όσα εμπόδια και κινδύνους χρειάστηκε να ξεπεράσουν στη διαδρομή προς την Ευρώπη, όσα βιώνουν στα παραπήγματα και στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των στρατοπέδων. Γίνεται ο δίαυλος επικοινωνίας τους με τον έξω κόσμο. Τον κόσμο που υψώνει σύνορα ανάμεσα σε έθνη, θρησκείες, φύλα, φυλές, σεξουαλική ταυτότητα, σε καθετί ορίζει ως διαφορετικό.
Μέσα από το στρατόπεδο συγκέντρωσης, έρχονται σε μας, στους τελικούς αποδέκτες, τα γράμματα της Parwana, για να μας αφυπνίσουν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκεί, μέσα σε στρατόπεδα, πίσω από συρματοπλέγματα, παλεύουν για να ακουστούν, αγωνίζονται να επιβιώσουν και να κρατήσουν το όνειρο της ελευθερίας ζωντανό. Είναι σύμβολα κακοποίησης και θυματοποίησης της υπέρμετρης εγωπάθειας, απληστίας, αδιαφορίας, αποστασιοποίησης και αποχής από όσα συμβαίνουν γύρω μας. Μεγαλύτερη πληγή σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι άλλη από τον ναρκισσισμό, την ψευδαίσθηση ότι είμαστε καλύτεροι από τους άλλους και έχουμε το δικαίωμα να θέτουμε όρους, όρια, ορισμούς. Είμαστε όλοι άνθρωποι, διαφορετικοί μα ΊΣΟΙ.
Γράμματα στον κόσμο από την Μόρια.
Μετάφραση : http://lesvos.w2eu.net/
Εκδόσεις :
Η Parwana είναι ένα κορίτσι που δραπέτευσε από το Αφγανιστάν, προσδοκώντας ένα καλύτερο μέλλον. Ο αγώνας της προς την ελευθερία την οδήγησε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων στην Μόρια.
Εκεί, τα βράδια, κατέθετε την ψυχή της καταγράφοντας τα βιώματα της, τις αφηγήσεις των υπολοίπων προσφύγων, την απόγνωση και την ελπίδα τους. Μας αφηγείται όσα έζησαν στην πατρίδα τους, όσα εμπόδια και κινδύνους χρειάστηκε να ξεπεράσουν στη διαδρομή προς την Ευρώπη, όσα βιώνουν στα παραπήγματα και στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των στρατοπέδων. Γίνεται ο δίαυλος επικοινωνίας τους με τον έξω κόσμο. Τον κόσμο που υψώνει σύνορα ανάμεσα σε έθνη, θρησκείες, φύλα, φυλές, σεξουαλική ταυτότητα, σε καθετί ορίζει ως διαφορετικό.
Μέσα από το στρατόπεδο συγκέντρωσης, έρχονται σε μας, στους τελικούς αποδέκτες, τα γράμματα της Parwana, για να μας αφυπνίσουν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκεί, μέσα σε στρατόπεδα, πίσω από συρματοπλέγματα, παλεύουν για να ακουστούν, αγωνίζονται να επιβιώσουν και να κρατήσουν το όνειρο της ελευθερίας ζωντανό. Είναι σύμβολα κακοποίησης και θυματοποίησης της υπέρμετρης εγωπάθειας, απληστίας, αδιαφορίας, αποστασιοποίησης και αποχής από όσα συμβαίνουν γύρω μας. Μεγαλύτερη πληγή σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι άλλη από τον ναρκισσισμό, την ψευδαίσθηση ότι είμαστε καλύτεροι από τους άλλους και έχουμε το δικαίωμα να θέτουμε όρους, όρια, ορισμούς. Είμαστε όλοι άνθρωποι, διαφορετικοί μα ΊΣΟΙ.
Read
September 5, 2021Πώς να γράψει κανείς κριτική για ένα τέτοιο βιβλίο. Απλώς σκύβεις το κεφάλι και νιώθεις ντροπή για το ανθρώπινο είδος.
Δε θα μπορούσα ποτέ να βαθμολογήσω το συγκεκριμένο βιβλίο. Ναι, θεωρώ ότι, συγγραφικά, θα βελτιωθεί η Parwana. ΑΛΛΑ! είναι ένα νεαρό κορίτσι, είναι η πρώτη της συγγραφική δουλειά (αν κατάλαβα καλά), ζει σε camp μεταναστών, πέρασε τόσα στο δρόμο της για Ευρώπη. Νομίζω πως είμαι πολύ λίγη για να βάλω αστεράκια. Μια αγκαλιά μόνο θέλω να την κάνω την γλυκούλα.
Δε θα μπορούσα ποτέ να βαθμολογήσω το συγκεκριμένο βιβλίο. Ναι, θεωρώ ότι, συγγραφικά, θα βελτιωθεί η Parwana. ΑΛΛΑ! είναι ένα νεαρό κορίτσι, είναι η πρώτη της συγγραφική δουλειά (αν κατάλαβα καλά), ζει σε camp μεταναστών, πέρασε τόσα στο δρόμο της για Ευρώπη. Νομίζω πως είμαι πολύ λίγη για να βάλω αστεράκια. Μια αγκαλιά μόνο θέλω να την κάνω την γλυκούλα.
June 30, 2021
For English please scroll down.
.
Ένα βιβλίο για την ντροπή της Ελλάδας και της Ευρώπης. Ένα βιβλίο για όλους τους τρόπους με τους οποίους υποφέρουν οι άνθρωποι στους προσφυγικούς καταυλισμούς κι είναι πολλοί.
Η Παρβάνα Αμίρι, είναι μία έφηβη από το Αφγανιστάν, που ήρθε στην Ελλάδα το 2019 και η πρώτη της "εντύπωση" ήταν η Μόρια. Τώρα ζει σε άλλη δομή, αλλά μερικά πράγματα μένουν ανεξίτηλα. Τόσο ανεξίτηλα, που πρέπει να τα μοιραστείς, για να τα ξορκίσεις.
Μοιράζεται, λοιπόν, μαζί μας τα όσα έζησε στον καταυλισμό από τις οπτικές γωνίες διαφόρων κατοίκων της: πώς είναι να είσαι κορίτσι στη Μόρια,
πώς είναι να είσαι ασυνόδευτος ανήλικος, μητέρα, εθελοντής-μεταφραστής, ηλικιωμένη σύζυγος, διεμφυλικ@. Κοινοτοπία, αλλά θα την πω: αυτό το βιβλίο είναι μια γροθιά στο στομάχι.
.
<<Οι λύκοι κυνηγούν στο σκοτάδι της νύχτας κι οι βοσκοί φροντίζουν το κοπάδι τους. Αλλά εδώ οι λύκοι είναι οι βοσκοί, οι βοσκοί είναι τα πρόβατα και τα πρόβατα γίνονται λύκοι>>.
.
Απόσπασμα από το επίμετρο του Γιώργου Τσιμουρή, κοινωνικού ανθρωπολόγου, καθηγητή στο Πάντειο:
<<Η Παρβάνα μας φωνάζει μέσα απ' την κόλαση του στρατοπέδου την εμπιστοσύνη της στην ανθρώπινη αλληλεγγύη και μας θυμίζει ότι η πραγματικότητα του στρατοπέδου στη μετανεωτερική Ευρώπη δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Απομένει σ' εμάς να αντιληφθούμε ότι απ' την απάντησή μας δεν διακυβεύεται μόνο η σωτηρία των "άλλων" αλλά πρωτίστως η σωτηρία της δικής μας ψυχής, γιατί ακόμα κι αν δεν μπορέσουμε να σταματήσουμε το έγκλημα που συντελείται μπροστά στα μάτια μας, είναι σημαντικό να μην έχει την έγκρισή μας>>.
.
.
.
🇬🇧🇬🇧🇬🇧: I just read "My pen won't break, but borders will: letters to the world from Moria" and I'm overwhelmed. It's a book written by Parwana Amiri, a teenage refugee girl, who lived the horrors of Moria refugee camp in Lesbos. She writes about it from many POVs such as girl, uncompanied minor, volunteer translator, transgender, etc. I'm really ashamed that this place is in my country and in Europe generally. I wish places like that ceased to exist anywhere, but I'm afraid we're far from that.
You can read the book online at http://infomobile.w2eu.net.
.
Ένα βιβλίο για την ντροπή της Ελλάδας και της Ευρώπης. Ένα βιβλίο για όλους τους τρόπους με τους οποίους υποφέρουν οι άνθρωποι στους προσφυγικούς καταυλισμούς κι είναι πολλοί.
Η Παρβάνα Αμίρι, είναι μία έφηβη από το Αφγανιστάν, που ήρθε στην Ελλάδα το 2019 και η πρώτη της "εντύπωση" ήταν η Μόρια. Τώρα ζει σε άλλη δομή, αλλά μερικά πράγματα μένουν ανεξίτηλα. Τόσο ανεξίτηλα, που πρέπει να τα μοιραστείς, για να τα ξορκίσεις.
Μοιράζεται, λοιπόν, μαζί μας τα όσα έζησε στον καταυλισμό από τις οπτικές γωνίες διαφόρων κατοίκων της: πώς είναι να είσαι κορίτσι στη Μόρια,
πώς είναι να είσαι ασυνόδευτος ανήλικος, μητέρα, εθελοντής-μεταφραστής, ηλικιωμένη σύζυγος, διεμφυλικ@. Κοινοτοπία, αλλά θα την πω: αυτό το βιβλίο είναι μια γροθιά στο στομάχι.
.
<<Οι λύκοι κυνηγούν στο σκοτάδι της νύχτας κι οι βοσκοί φροντίζουν το κοπάδι τους. Αλλά εδώ οι λύκοι είναι οι βοσκοί, οι βοσκοί είναι τα πρόβατα και τα πρόβατα γίνονται λύκοι>>.
.
Απόσπασμα από το επίμετρο του Γιώργου Τσιμουρή, κοινωνικού ανθρωπολόγου, καθηγητή στο Πάντειο:
<<Η Παρβάνα μας φωνάζει μέσα απ' την κόλαση του στρατοπέδου την εμπιστοσύνη της στην ανθρώπινη αλληλεγγύη και μας θυμίζει ότι η πραγματικότητα του στρατοπέδου στη μετανεωτερική Ευρώπη δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Απομένει σ' εμάς να αντιληφθούμε ότι απ' την απάντησή μας δεν διακυβεύεται μόνο η σωτηρία των "άλλων" αλλά πρωτίστως η σωτηρία της δικής μας ψυχής, γιατί ακόμα κι αν δεν μπορέσουμε να σταματήσουμε το έγκλημα που συντελείται μπροστά στα μάτια μας, είναι σημαντικό να μην έχει την έγκρισή μας>>.
.
.
.
🇬🇧🇬🇧🇬🇧: I just read "My pen won't break, but borders will: letters to the world from Moria" and I'm overwhelmed. It's a book written by Parwana Amiri, a teenage refugee girl, who lived the horrors of Moria refugee camp in Lesbos. She writes about it from many POVs such as girl, uncompanied minor, volunteer translator, transgender, etc. I'm really ashamed that this place is in my country and in Europe generally. I wish places like that ceased to exist anywhere, but I'm afraid we're far from that.
You can read the book online at http://infomobile.w2eu.net.
December 7, 2025
Ό,τι είπε ο φίλος μου ο Γιάννης: μερικές φορές πρέπει να διαβάζουμε όχι ως αναγνώστες, αλλά ως άνθρωποι.
November 28, 2021
"Τώρα πια αναρωτιόμαστε: Αυτή είναι πραγματικά η Ευρώπη; Αυτή είναι η ήπειρος της ελπίδας; Που είναι το λαμπρό φως για το οποίο ήρθαμε εδώ, που είναι το φως που θα βρίσκαμε για τα παιδιά μας;
Όχι! Εδώ το φως της καρδιάς μας δεν ανάβει . Η Ευρώπη έσβησε τις ελπίδες μας και παγιδευτήκαμε στο σκοτάδι."
Όχι! Εδώ το φως της καρδιάς μας δεν ανάβει . Η Ευρώπη έσβησε τις ελπίδες μας και παγιδευτήκαμε στο σκοτάδι."
January 6, 2022
"Δεν ήξερα ότι στην Ευρώπη οι άνθρωποι χωρίζονται σ' αυτους που έχουν διαβατήρια και σε αυτούς που δεν έχουν. "Δεν ήξερα ότι θα με θεωρούσαν "πρόσφυγα", άτομο χωρίς χαρτιά, χωρίς δικαίωματα. Νόμιζα ότι δραπευτεύσαμε απο καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, αλλά η άφιξη μας θεωρείται απειλή για τους ντόπιους. Νόμιζα πως η ίδια η κατάσταση μας στο στρατόπεδο είναι από μόνη της επείγουσα, αλλά στην Ευρώπη για ανθρώπους σαν "εμάς" κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι μόνο να πεθάνουμε. Στις συνθήκες που ζούμε, εκτεθειμένοι στη ζέστη το καλοκαίρι και στις βροχές το χειμώνα, μέσα στα σκουπίδια, τις βρομιές και τα λύματα, με μόνιμο άγχος και φόβο, όλοι είμαστε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Στην πραγματικότητα, στη Μόρια, οι περισσότεροι έφτασαν ήδη με πληγές στην ψυχή τους και μερικές φορές στο σώμα τους. Αλλά εδώ όλοι αρρωσταίνουν.... Δεν είμαστε άνθρωποι κατώτερης ποιότητας. Δεν είμαστε μια διαφορετική κατηγορία, διαφορετικό είδος ανθρώπων. Είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι με χίλιες διαφορετικές ιστορίες.Αυτό που μας ενώνει είναι ότι έπρεπε να φύγουμε από τα σπίτια μας. Σταματήστε να λέτε ψέμματα ότι οι άνθρωποι είναι ασφαλείς εδώ. Το πεπρωμένο μας δε στηρίζεται στην αρχή ότι εμείς και εσείς είμαστε το ίδιο.
Είμαι ένα κορίτσι που ζω σε μια σκηνή και σκέφτομαι αυτό τον κόσμο, όσο ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, όσο περιμένω την άδεια να φύγω από αυτό το μέρος.
Η πένα μου δε θα σπάσει, μέχρι να τελειώσουμε αυτή την ιστορία της ανισότητας και των διακρίσεων ανάμεσα στο ανθρώπινο είδος. Τα λόγια μου θα σπάνε πάντα τα σύνορα που χτίσατε".
Parwana Amiri.
Δεν έχει νόημα να σου μιλήσω για το συγκεκριμένο βιβλίο. Δεν ξέρω αν έχει νόημα να γράφεις κριτικές για τέτοια βιβλία. Σημασία έχουν οι πράξεις και η ανθρωπιά. Δε θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος αν διαβάσεις αυτό το βιβλίο, θα είσαι όμως καλύτερος άνθρωπος όταν καταλάβεις και όταν σταματήσεις να ξεχωρίζεις τους ανθρώπους από το χρώμα και την καταγωγή τους.
Είμαι ένα κορίτσι που ζω σε μια σκηνή και σκέφτομαι αυτό τον κόσμο, όσο ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, όσο περιμένω την άδεια να φύγω από αυτό το μέρος.
Η πένα μου δε θα σπάσει, μέχρι να τελειώσουμε αυτή την ιστορία της ανισότητας και των διακρίσεων ανάμεσα στο ανθρώπινο είδος. Τα λόγια μου θα σπάνε πάντα τα σύνορα που χτίσατε".
Parwana Amiri.
Δεν έχει νόημα να σου μιλήσω για το συγκεκριμένο βιβλίο. Δεν ξέρω αν έχει νόημα να γράφεις κριτικές για τέτοια βιβλία. Σημασία έχουν οι πράξεις και η ανθρωπιά. Δε θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος αν διαβάσεις αυτό το βιβλίο, θα είσαι όμως καλύτερος άνθρωπος όταν καταλάβεις και όταν σταματήσεις να ξεχωρίζεις τους ανθρώπους από το χρώμα και την καταγωγή τους.
October 4, 2021
Η Παρβάνα Αμίρι είναι μια προσφυγοπούλα απ' το Αφγανιστάν, ένα κορίτσι που η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο, που στερείται βασικών αγαθών και ταυτόχρονα είναι μια ανταποκρίτρια της κτηνωδίας που λαμβάνει χώρα στη Μόρια.
Τι μας συμβαίνει άραγε; Ποιοι είμαστε και πού πάμε; Ποιο είναι το αληθινό νόημα της ζωής; Είμαστε ακόμα άνθρωποι ή χάσαμε οριστικά τον δρόμο μας; Πώς είναι δυνατόν να βλέπουμε τόσες ψυχές να χάνονται, να γίνονται έρμαιο πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων και να μένουμε αμέτοχοι; Σήμερα είναι εκείνοι, αύριο ίσως είμαστε "εμείς", όποιο κι αν είναι αυτό το "εμείς".
Γράμματα από τη Μόρια, έκκληση για λίγη ανθρωπιά, για την αληθινή Ευρώπη, για λίγο φως μέσα σε αυτό το λασπωμένο σκοτάδι• ψυχές χαρακωμένες που ελπίζουν σε ένα σωσίβιο καθώς θαλασσοδέρνονται στους ωκεανούς της απανθρωπιάς. Γράμμα από ένα κορίτσι, από ένα αγόρι, αλλά και από μια έγκυο μητέρα, από μια ακόμη μητέρα, δύο διαφορετικών παιδιών και από ένα διεμφυλικό άτομο, γράμμα από έναν πατέρα αλλά και από την ίδια την μητέρα Γη. Γράμματα γεμάτα πόνο, φόβο και δυστυχία, γράμματα που φωνάζουν ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ; Κανένας άνθρωπος δεν αφήνει το σπίτι του αν δεν κινδυνεύει να τον καταπιεί..
Μαρτυρίες ανθρώπων για όσα πέρασαν μέχρι να καταφέρουν να φτάσουν εδώ, για όσα περνάνε τώρα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για όλα τους τα όνειρα.
Αυτό το βιβλίο είναι μια γροθιά στο στομάχι, μια γροθιά που την αξίζουμε και ίσως είναι η τελευταία μας προειδοποίηση...αυτός ο πλανήτης ανήκει σε όλους το ίδιο και μεις οφείλουμε να τον μοιραζόμαστε ζώντας αγαπημένοι, σα μια γροθιά.
Ζητώ ένα τεράστιο συγγνώμη απ' όλους αυτούς τους ανθρώπους και υπόσχομαι να βοηθήσω να ακουστούν οι φωνές τους όσο πιο μακριά γίνεται. Αν είστε εκπαιδευτικοί ή και γονείς, επιλέγετε να διαβάζετε τέτοιες μαρτυρίες στα παιδιά σας, μόνο έτσι μπορεί να σωθεί η ανθρωπότητα.
Τι μας συμβαίνει άραγε; Ποιοι είμαστε και πού πάμε; Ποιο είναι το αληθινό νόημα της ζωής; Είμαστε ακόμα άνθρωποι ή χάσαμε οριστικά τον δρόμο μας; Πώς είναι δυνατόν να βλέπουμε τόσες ψυχές να χάνονται, να γίνονται έρμαιο πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων και να μένουμε αμέτοχοι; Σήμερα είναι εκείνοι, αύριο ίσως είμαστε "εμείς", όποιο κι αν είναι αυτό το "εμείς".
Γράμματα από τη Μόρια, έκκληση για λίγη ανθρωπιά, για την αληθινή Ευρώπη, για λίγο φως μέσα σε αυτό το λασπωμένο σκοτάδι• ψυχές χαρακωμένες που ελπίζουν σε ένα σωσίβιο καθώς θαλασσοδέρνονται στους ωκεανούς της απανθρωπιάς. Γράμμα από ένα κορίτσι, από ένα αγόρι, αλλά και από μια έγκυο μητέρα, από μια ακόμη μητέρα, δύο διαφορετικών παιδιών και από ένα διεμφυλικό άτομο, γράμμα από έναν πατέρα αλλά και από την ίδια την μητέρα Γη. Γράμματα γεμάτα πόνο, φόβο και δυστυχία, γράμματα που φωνάζουν ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ; Κανένας άνθρωπος δεν αφήνει το σπίτι του αν δεν κινδυνεύει να τον καταπιεί..
Μαρτυρίες ανθρώπων για όσα πέρασαν μέχρι να καταφέρουν να φτάσουν εδώ, για όσα περνάνε τώρα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για όλα τους τα όνειρα.
Αυτό το βιβλίο είναι μια γροθιά στο στομάχι, μια γροθιά που την αξίζουμε και ίσως είναι η τελευταία μας προειδοποίηση...αυτός ο πλανήτης ανήκει σε όλους το ίδιο και μεις οφείλουμε να τον μοιραζόμαστε ζώντας αγαπημένοι, σα μια γροθιά.
Ζητώ ένα τεράστιο συγγνώμη απ' όλους αυτούς τους ανθρώπους και υπόσχομαι να βοηθήσω να ακουστούν οι φωνές τους όσο πιο μακριά γίνεται. Αν είστε εκπαιδευτικοί ή και γονείς, επιλέγετε να διαβάζετε τέτοιες μαρτυρίες στα παιδιά σας, μόνο έτσι μπορεί να σωθεί η ανθρωπότητα.
July 5, 2021
Κοίτα τι θα κάνεις, αν είσαι Θεσσαλονίκη, θα μπεις στις Ακυβέρνητες Πολιτείες και θα πάρεις το "Η πένα μου δεν σπάει, τα σύνορα είναι που θα σπάσουν". Αν δεν είσαι εκεί, θα μπεις στο σάιτ τους ή σε ένα (μικρό) βιβλιοπωλείο να το παραγγείλεις. Λύσεις υπάρχουν (λεφτά, επιφυλάσσομαι).
Η Παρβάνα Αμίρι από το Αφγανιστάν είναι, στα 17 της, στο camp της Ριτσώνας και προσπαθεί να θυμίσει, σε σένα και σε μένα, τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας (εδώ, στη Μόρια). Πώς; Με το να γράψει τούτο εδώ το βιβλιαράκι (το -άκι πάει καθαρά για την έκταση).
Πέρα από τη δικιά της -θυμωμένη- φωνή, ακούς και άλλες. Μιας μητέρας που δεν μπορεί να ταΐσει τα παιδιά της, ενός ασυνόδευτους ανηλίκου, ενός εθελοντή-μεταφραστή, ενός τρανς αγοριού από το Αφγανιστάν. Και όλες αυτές τις φωνές, που μιλάνε σε α' πρόσωπο, είναι σαν να τις διαβάσεις σε μια εφημερίδα.
Η Αμίρι μιλάει για τα ορατά και αόρατα τείχη που χτίζουμε. "Τα λόγια μου θα σπάνε πάντα τα σύνορα που χτίσατε", γράφει κάπου. Το ακούς το κρακ;
Η Παρβάνα Αμίρι από το Αφγανιστάν είναι, στα 17 της, στο camp της Ριτσώνας και προσπαθεί να θυμίσει, σε σένα και σε μένα, τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας (εδώ, στη Μόρια). Πώς; Με το να γράψει τούτο εδώ το βιβλιαράκι (το -άκι πάει καθαρά για την έκταση).
Πέρα από τη δικιά της -θυμωμένη- φωνή, ακούς και άλλες. Μιας μητέρας που δεν μπορεί να ταΐσει τα παιδιά της, ενός ασυνόδευτους ανηλίκου, ενός εθελοντή-μεταφραστή, ενός τρανς αγοριού από το Αφγανιστάν. Και όλες αυτές τις φωνές, που μιλάνε σε α' πρόσωπο, είναι σαν να τις διαβάσεις σε μια εφημερίδα.
Η Αμίρι μιλάει για τα ορατά και αόρατα τείχη που χτίζουμε. "Τα λόγια μου θα σπάνε πάντα τα σύνορα που χτίσατε", γράφει κάπου. Το ακούς το κρακ;
October 9, 2021
Ένα βιβλίο-κραυγή της Parwana εκ μέρους όλων των εγκλωβισμένων ανθρώπων που ζουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων της αναπτυγμένης Ευρώπης και προσμένουν την ελευθερία. Η κραυγή πρέπει να φτάσει παντού ...
December 28, 2021
Οσο κι αν προσπαθεί να φανταστεί κανείς πόσο άσχημα μπορεί να είναι τα πράγματα σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης για πρόσφυγες, αυτό το βιβλίο σου δείχνει πως πέφτεις έξω. Η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία και είμαι σίγουρη πως η Παρβάνα δεν αναφέρει τις πιο σκληρές αλήθειες.
June 19, 2022
No matter who you are and where you live you have to find this book and read it. Follow Parwana on social media, acquire more information about the refugee stories she narrates and wake up. Being a citizen of the country who provided these people with a supposed safe haven, but instead entrapped them into unhealthy and inhumane conditions I feel deep shame, as should we all.
January 27, 2022
Δεύτερη φορά που το διαβάζω, αυτή τη φορά στα αγγλικά. Η αθωότητα και ταυτόχρονα η εκβιασμένη και "πρόωρη" ωριμότητα της Αμίρι είναι συγκινητική. Οι ιστορίες που έχει διαλέξει να μας αφηγηθεί μέσα από αυτά τα γράμματα πρέπει να διαβαστούν οπωσδήποτε.
Displaying 1 - 15 of 15 reviews