Μία αρκετά λεπτομερής και μεθοδική καταγραφή των γεγονότων, των αποφάσεων αλλά και των παραλήψεων που οδήγησαν στη Μικρασιατική καταστροφή. Άγγλος ο συγγραφέας και ως τέτοιος προπαθεί να επιδείξει τα χαρίσματα της αγγλοσαξονικής ιστοριογραφίας, δλδ μεθοδικότητα, πληρότητα, στρωτή γραφή χωρίς συναισθηματικές εξάρσης και "αντικειμενικότητα" (τουλάχιστον σε ένα πρώτο επίπεδο). Επίσης, βασίζεται και χρησιμοποιεί εκτεταμένα, έγγραφα από το βρετ. υπουργείο Εξωτερικών, ενώ η αναφορές σε γαλλικές, ιταλικές, ελληνικές και τουρκικές πηγές είναι πολύ πιο περιορισμένες. Οι αναφορές του στα πραγματικά κίνητρα που εξηγούν συγκεκριμένες δηλώσεις και αποφάσεις, όπως και οι χαρακτηριολογικές αναφορές στα πρόσωπα, είναι περιορισμένες αλλά κατά κανόνα εύστοχες, λογικές και χωρίς να έρχονται σε σύγκρουση με όσα γενικά γνωρίζουμε.
Ως προς την αντικειμενικότητα, έχω να σχολιάσω το εξής: μαζί με τα γεγονότα και τις δηλώσεις δίνει με διακριτικό τρόπο αλλά πολύ ξεκάθαρο τρόπο (αν θέλει κάποιος να κατανοήσει και να συνδυάσει όσα γράφει) τα κίνητρα και τα τερτίπια των Άγγλων και των τρόπο με τον οποίο χειραγώγησαν τους Έλληνες πολιτικούς για να πετύχουν το μέγιστο των στόχων τους, με το ελάχιστο δυνατό κόστος σε ζωές Άγγλων και αγγλικά κεφάλαια. Ουσιαστικά επρόκειτο για ένα διπλωματικό παίγνιο υψηλού ρίσκου (για όσους είχαν ανθρώπους, ζωές και επιχειρήσεις στο έδαφος) όπου η συνεισφορά της Αγγλίας περιοριζόταν σχεδόν αποκλειστικά σε "διπλωματικό κεφάλαιο". Η προνομιακή του πρόσβαση σε υλικό του υπ. Εξωτερικών δίνει βάθος στα λεγόμενα του, όμως δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσο αντικειμενική και πλήρης ήταν η χρησιμοποίηση του υλικού. Χωρίς να μπορώ να το αποδείξω είμαι βέβαιος ότι μετρίασε την παρουσίαση της ευθύνης των Βρετανών, όπως είμαι βέβαιος ότι θα απέκρυψε στοιχεία που αποδεικνύουν τη βρετανική δολιότητα, εάν είχε βρει κάποια.
Πέρα από αυτά, προσπαθεί να εμφανίσει ως σχεδόν αποκλειστικό υπεύθυνο τον Λόυντ Τζόρτζ, ωσάν να ασκούσε προσωπική φιλελληνική πολιτική, για το ότι άφησε τους Έλληνες να "παρασυρθούν" από ελπίδες πως θα μπορούσαν να κρατήσουν τη Σμύρνη. Όσα περιγράφει όμως στη συνέχεια δείχνουν ότι ναι μεν ο Λ.Τζ. ήταν το κύριο πρόσωπο αναφοράς που "συμβουλεύονταν" οι Έλληνες πολιτικοί, ωστόσο ήταν πλήρως εναρμονισμένος και γνώστης της γενικότερης βρετανικής στάσης να τζογάρουν χοντρά και άμετρα στο διπλωματικό παίγνιο έχοντας την ελαχιστότερη δυνατή συμμετοχή στο ρίσκο.
Η υποκριτική στάση της Μ. Βρετανίας που όποτε ήθελε κρυβόταν πίσω από την ενότητα της Αντάντ (όταν ερχόταν η ώρα να βάλουν τεχνητά εμπόδια στην ελληνική προσπάθεια) και όποτε ήθελε την περιφρονούσε και έπαιζε το παιχνίδι των συμφερόντων της αποκαλύπτεται σε όλο το βιβλίο.