Η αυτοπροσδιοριζομενη "ανορθόδοξη" εξέλιξη της πλοκής ήταν τόσο αναμενόμενη που στο κεφάλι μου την είχα αποκλείσει. Ίσως θα έπρεπε το μίσος του πρωταγωνιστή να εκφραστεί με μεγαλύτερη ένταση κατά τη διάρκεια του βιβλίου, ή να υπάρξει κάποια κατάσταση που να προϊδεάζει τον αναγνώστη για την δυνατότητα του πρωταγωνιστή να σκοτώσει.
Αλήθεια ένιωσα ότι ο φόνος ήρθε από το πουθενα. Ίσως αυτός ήταν ο σκοπος. Όμως, το ότι ο πρωταγωνιστής φέρεται άσχημα στον συνέταιρο του δεν σημαίνει ότι έχει και τη δυνατότητα να σκοτώσει κάποιον. Ειδικότερα αφού δείχνει ότι έχει αυτογνωσία του πόσο άσχημα φερεται και επιδεικνύει ένα είδος μετάνοιας.
Πάντως μπορώ να δώσω συγχαρητήρια στον συγγραφέα που δημιούργησε έναν ρεαλιστικό (χωρίς το τέλος) χαρακτήρα και τον έβαλε να "συγκρινει" τον εαυτό του με τον Κύριο Τέλειο, ώστε να καταλάβει τις ελλείψεις του. Θεωρώ πως παροτρύνει τον αναγνώστη να κάνει το ίδιο, όμως προειδοποιεί πως η ανάλωση του με τον Κύριο Τέλειο είναι μάταιη και σε οδηγεί στο μίσος και τον εγωισμό.
Δεν είναι κακό βιβλίο. Σύντομο και ευανάγνωστο. Από την περιγραφή, όμως, είχα άλλες προσδοκίες.