In Gods wegen loopt Marijke Schermer stukken van het Brabantse Kloosterpad. Op haar weg vergezellen zuster Cornelia, pelgrims Linda en Belinda en priorin Maria Magdalena haar. Ook wandelt ze een stuk met haar moeder, die als jong meisje naar de kostschool van de Zusters van Liefde werd gestuurd, en daar geruisloos leerde huilen. Wat maakt iemand tot een personage? vraagt Schermer zich tijdens het wandelen af. Wat ziet een schrijver als ze wandelt? En wat heeft ze gemeen met iemand die het leven in een religieuze orde verkiest boven het leven daarbuiten?
Marijke Schermer (b. 1975) is a novelist and playwright. In a full-page review, the NRC Handelsblad proclaimed that Schermer is ‘quickly becoming one of the most interesting writers in the Netherlands.’ Her novel Noodweer (2016) was shortlisted for the ECI Literature Prize and has been translated into German, Spanish and Danish. Her novel Love, if that's what it is was shortlisted for the Libris Literature Prize 2020
Alweer zo'n pareltje van Van Oorschot. Ik geniet van elk boekje in deze Terloops reeks aanrader voor alle wandelende lezers of lezende wandelaars, én een wandeling én bespiegelingen om bij stil te staan bewegen en overpeinzen, een verademing in deze tijden van flexibel 'schakelen' Een must!
Dit boekje, geschreven in een verfrissend nuchtere taal, onderzoekt de stelling: "Wat maakt iemand tot een personage?"
Zoals je zelden ziet bij een essay maar goudeerlijk is, krijg je geen antwoord, enkel een gedachtegang. De belofte van het boek blijft onvervuld. In de drijfveren van enkele nonnen en hun monastieke leven krijgt de lezer wel een boeiende inzage.
Door de nuchtere snedigheid van de taal ontstaan enkele treffende citaten:
"Is het klooster, net als het kunstenaarsleven, net als fictie, het als zelfmoord en net als waanzin, een manier om aan de bleke werkelijkheid te ontsnappen?"
Luisterboek. Schermer wandelt stukken van een LAW langs kloosters in Noord-Brabant en ontmoet kloosterzusters en enkele pelgrims. Opnieuw blijkt maar weer eens dat in iedereen een verhaal zit, als je er maar oog en oor voor hebt.
Interessante overpeinzingen over het nut van schrijven en geschriften van anderen om gevoelens te kunnen verwoorden en herkennen. Ook interessante vragen zoals: moet je een groepsmens zijn om in een kloostergemeenschap te leven? Aan het einde komt er wat humor kijken in het boekje met de anekdotes die de moeder van de schrijfster vertelt en haar vraag: 'Leng je mij ook aan met je verbeelding?' Over het algemeen was dit een veel rijker boekje dan sommige andere in deze serie, vanwege de mooie reflecties.
Heel fijn boekje in deze reeks met wandelverhalen. De auteur loopt en beschrijft stukjes van het Kloosterpad in het oosten van Brabant, terwijl ze ook wat mijmert, fantaseert en denkt over de mensen (waaronder nonnen) die ze tegenkomt.
Het mocht wat langer zijn en nog wat dieper gaan. Maar er staan mooie dingen in. En ik krijg steeds meer goesting om lange wandelingen te maken door deze reeks…
'Kunstenaars, dat zijn egoïsten, die zijn ongezond hevig in zichzelf en hun gevoelens geïnteresseerd.' Meerdere malen parafraseert Marijke Schermer zo de moeder van zuster Cornelia, een non met wie zij spreekt. De opmerking is in de context van dit essay wrang. Schermer voert allerlei personages op (fictie of non-fictie? - dat is maar net de vraag) maar heeft het uiteindelijk vooral ook veel over zichzelf. Daar is natuurlijk niets mis mee en de bespiegelingen op schrijven als vormgeven van de ervaring zijn interessant en mooi. Toch verwachtte ik van een essay dat Gods wegen heet en dat grotendeels is opgehangen aan gesprekken met nonnen, dat het meer zou gaan over God, religie en het kloosterleven. Maar God komt in dit boekje niet voor, religie maar een beetje, en het kloosterleven is vooral een decor voor Schermers overpeinzingen.
Ook aan Marijke Schermer vroeg men om een deeltje toe te voegen aan die door Van Oorschot uitgegeven charmante kleine boekjes over wandelingen. En het is één van de betere bijdrages in deze reeks geworden. De auteur wandelt stukken van het Brabantse Kloosterpad en overnacht onderweg in kloosters. Wie als lezer meer wil te weten komen over de wandeling zelf, is er aan voor de moeite. (Ze verwijst diegenen naar een website en een boek.) Zelf is ze veel meer geïnteresseerd in de mensen die ze onderweg ontmoet. Als niet gelovige tracht ze ook iets te begrijpen van het kloosterleven en mijmert ze over de parallellen met het schrijverschap. Dat levert zowel vermakelijke als meer diepzinnige passages op. En voor je het beseft sla je de laatste pagina om, want Schermer schrijft zeer levendig en vlot.
Ik heb nu een paar boekjes uit de Terloopsreeks gelezen en begin ze steeds leuker te vinden. Gods Wegen is tot nu toe de beste, en ik heb er nog een aantal te gaan. Ideaal voor tussendoor, onderweg, op momenten dat je je reguliere boek even niet bij de hand hebt. Het zijn verhalen gebaseerd op een wandeling en iedereen die mij een beetje kent weet: wandelen-is-me-lust-en-me-leven. Gods Wegen vertelt een verhaal in een verhaal, maar weet ondanks het geringe aantal pagina's toch te boeien en het geheel rond te maken. Ik heb erg genoten van dit boekje en ben blij dat er nieuwe delen uitgebracht worden, zodat ik voorlopig nog wel even door kan blijven 'wandelen'.
Interessante kennismaking (voor deze lezer dan toch) met schrijfster (met al een mooie reeks titels op haar naam). Wandeling door Brabant langs kloosters, ontmoeting met nonnen en de eigen moeder leert de schrijfster veel over zichzelf. Soms met schematisch, bijvoorbeeld de tegenstelling tussen Linda en Belinda en het contrast tussen weggaan en arriveren. Maar ook interessante overdenkingen over het schrijven, de gelijkenis van het schrijverschap en het verblijf in kloosters.
Eigenlijk had ik wel iets langer willen luisteren naar verhalen van nonnen, het landschap, de medepelgrims en dat samengevlochten met de gedachten en observaties van de schrijfster. Ik luisterde dit boek in een rit naar en van werk, vond alleen de kwaliteit van de audio niet zo sterk. Verder wel oké en wat kort.
Mooie beschrijving van een wandeling en het Roomse leven in de kloosters. Waarom besluiten jonge vrouwen om in te treden? En hoe ver staat dat leven af van het schrijverschap? Geeft stof tot nadenken, zeker als je in zo’n katholiek decor bent opgegroeid.
Inmiddels heb ik de meeste van de wandelboekjes uit de Terloops reeks van uitgeverij Van Oorschot beluisterd. Ik combineer dit luisteren altijd met een wandeling.
Marijke Schermer's verhaal boeide me niet, evenmin als haar stijl van voorlezen. Jammer.
Te kort en wat ongestructureerd essay, dat niettemin een aantal keer intelligent uit de hoek komt, doet nadenken over religie als vlucht uit de wereld, en de parallellen met het kunstenaarschap. Vandaar de verrassende interesse van de ongelovige Marijke Schermer in het onderwerp nonnetjes…