Yasmina groeit op tussen twee culturen. Haar vader komt uit het Rifgebergte in Marokko, haar moeder is geboren en getogen in een klein Vlaams dorpje. In het gezin staan de bijbel en de koran naast elkaar en worden nooit vragen gesteld over de mengelmoes aan talen, gebruiken en religies.
Als een straatkat loopt Yasmina door het leven: nieuwsgierig en enthousiast, maar soms ook bang en onzeker. Ze is een buitenbeentje. In het Vlaamse dorp, maar evengoed bij haar familie in Molenbeek. Enkel in haar gezin vindt ze rust. Wanneer Yasmina’s moeder ongeneeslijk ziek wordt en sterft, verdwijnt langzaam maar zeker haar enige thuis.
Straatkat gaat over het verlies van een moeder en een identiteit. Het is een ontroerende zoektocht naar een nieuwe thuis: van België over Marokko en Den Haag tot in Brussel. Maar bovenal is het een getuigenis van liefde, zelfreflectie en dat je je eigen plek onder de sterren moet creëren.
Op zich sprak het thema van het boek (een autobiografie) me erg aan, maar de eindeloze herhaling ontnam me al snel mijn interesse. Op 15 minuten tijd stond er soms wel 5 keer hetzelfde, soms anders verwoord, soms gewoon klakkeloos overgenomen.
Er werden wel meermaals mooie illustraties van verdriet gemaakt, wat ik dan weer wel kan appreciëren.
'Daar heb je dus groots verdriet voor nodig: om te snappen waarom de fundamenten van een vriendschap zo stevig verankerd zijn. Omdat we zo slim zijn elkaar te laten doen - ook als dat niet verstandig lijkt - omdat we altijd weer bij elkaar uitkomen.'
3,5⭐️ Het boek via Jolabokaflod (met collega’s) gekregen. Twee grote thema’s: verlies van een ouder en op zoek naar identiteit. Het eerste thema was een mooi en hartverwarmend eerbetoon aan haar moeder. Het tweede thema vond ik te drammerig, zichzelf vaak herhalend; uiteindelijk mooi samengevat in de epiloog. Maar uit het hart geschreven: mooi en oprecht!
Yasmine groeit op tussen twee culturen. Haar vader komt uit Marokko, haar moeder uit een klein Vlaams dorpje. In het gezin staan de Bijbel Ende koran naast elkaar. Straatkant gaat over het verlies van een moeder en een identiteit.
Dit was een eentonig boek. Continue in herhaling vallend, maar misschien niet helemaal onbegrijpelijk gezien het onderwerp? Waarschijnlijk goed om neer te pennen en te verwerken als auteur, maar niet super bevredigend voor de lezer? Ofzo? Ach!
"Misschien staat hier alleen nog maar een omhulsel en ben ik eigenlijk net zo dood als zij."
Hoe rouwen zo ontroerend en bijna poëtisch wordt weergegeven, is één van de sterktes van het boek.
Daartegenover staat de levenslange zoektocht om fundamenteel ergens bij te horen. Yasmina groeit op tussen twee culturen en haar eerlijkheid is hartverwarmend.
Twee sterren, omdat je niet genoeg kan doen om racisme tegen te gaan en omdat dit boek daar zeker aan bijdraagt. Helaas kon het boek me stilistisch niet bekoren. De auteur valt vaak in herhaling, gaat niet op zoek naar de juiste woorden, en gebruikt ze dan maar allemaal. Ze legt te veel uit en springt van de hak op de tak en weer terug. Dit is in mijn ogen een zelfhulpboek voor de auteur, maar misschien hebben mensen die met dezelfde problemen worstelen er wel wat aan. Ik vind het ook echt jammer dat er nog zoveel fouten in het boek staan. (Bijvoorbeeld: 'Het zou een wijze les zijn voor mijn broer en ik.')
Radio 2-presentatrice Yasmina El Messaoudi Yasmina groeide op tussen twee culturen. Haar vader komt uit het Rifgebergte in Marokko, haar moeder is geboren en getogen in een klein Vlaams dorpje. In het gezin staan de bijbel en de koran naast elkaar en worden nooit vragen gesteld over de mengelmoes aan talen, gebruiken en religies. Straatkat' is de koosnaam die de moeder van Yasmina gebruikte, omdat zij als meisje altijd naar buiten wou om met de kinderen uit de buurt te spelen. Nu ze afscheid heeft moeten nemen van haar moeder, is Straatkat de titel van haardebuut. De moeder van Yasmina, Mim Van Keer, was een schrijfster en verhalenvertelster. Ze raakte bekend als auteur onder het pseudoniem Mim El Messaoudi, de familienaam van haar echtgenoot. Haar boeken zijn een pleidooi voor wederzijds begrip tussen verschillende culturen. De vraag of ze nu Vlaams of Marokkaans is, drong zich steeds nadrukkelijker bij Yasmina op. De verscheurdheid was er altijd al, maar door de dood van haar moeder viel er niet meer aan te ontkomen. Als kind wilde ze Vlaams zijn, ze zat op een Vlaamse school met Vlaamse kinderen. Ze wilde niet opvallen en in de stroom opgaan. Op haar dertigste is ze voor de eerste keer op reis gegaan naar Marokko. Ze dacht dat ze er ging thuiskomen tussen mensen met dezelfde naam en hetzelfde uiterlijk. Maar daar werd ze bekeken als een Belgische, een toerist. Het schrijven hielp Yasmina om de dood van haar moeder te verwerken. Ze moest zich met al haar kracht door het immense rouwproces worstelen. Aan haar vader en haar broer had ze weinig want die beleefden elk op hun eigen manier hun rouwproces, zodat er weinig dialoog tussen hen was. Een grote troost voor de hele familie was het wel dat in Kapelle-op-den-Bos een straatnaam naar haar moeder vernoemd werd. Toen de Cyriel Verschaevelaan een andere naam moest krijgen, konden de inwoners voorstellen indienen. , Mim Van Keer was een van de namen: ze was bekend van haar boeken en haar vrijwilligerswerk.
Dit mooie gebaar voelde voor de familie als een warme deken en gaf hen het gevoel een deel van het dorp te zijn. Yasmina El Messaoudi heeft een mooi en beklijvend boek geschreven waarin ze heel doorleefd de zoektocht naar een identiteit en het doorworstelen van een rouwproces beleeft.
Een persoonlijk verhaal waar mij vooral 2 thema's bijblijven. - hoe verwerkt de schrijfster het verlies van de moeder - hoe lastig is het om met beide benen in een verschillende cultuur te staan, en deze culturen ervoor zorgen dat je je in beide niet thuis kan voelen.
Het tweede thema vond ik wel een aanklacht aan hoe we als mensen er nog steeds in slagen impliciet of wel expliciet onze eigen groep te beschermen tegen outsiders. Met alle pijn tot gevolg. De wereld is toch niet zo globaal als we ons wijsmaken. Het racisme is misschien niet het probleem, maar dat we het niet zien en door hebben. Om in haar eigen woorden te zeggen: "Want toen ontdekte ik dat er nog iets ergers bestaat dan racisme. Niet het verbergen dat je liever geen 'buitenlanders' aanneemt, maar de complete onwetendheid dat het eigenlijk niet hoort zo te handelen"
De ouders van Yasmina zijn voor mij altijd het bewijs geweest dat twee culturen perfect kunnen samengaan wanneer er wederzijds respect is. Haar mama was een heel fijne, intellectuele vrouw en ook schrijfster. Haar ziekte en overlijden hebben ons allemaal geraakt. Het boek is een heel aangrijpend verhaal over afscheid nemen, moederliefde, zoeken naar een identiteit. Mooi geschreven. Mim zou heel trots geweest zijn.
Prachtig boek over rouwen en over opgroeien tussen 2 religies. Geeft een heel persoonlijk verhaal weer waar ik helemaal in meegezogen werd. Chapeau om zo een eerlijk, persoonlijk en rauw boek te schrijven over verdriet.
Ik had hier wat meer van verwacht. Het had meer mogen gaan over de verschillen tussen twee culturen in plaats van de focus op afscheid nemen van een moeder en een kat. Jammer, een gemiste kans.
Het boek leest vlot, ook al gaat de auteur vaak in herhaling. De ouders van Yasmina zijn voor mij het bewijs dat twee culturen perfect kunnen samenwonen ook al zijn ze heel verschillend van elkaar. Mim’s ziekte en overlijden heeft mij heel erg hard geraakt. Ik had ook medelijden met Yasmina over het feit dat ze racisme op een heel jonge leeftijd heeft moeten meemaken. In het algemeen een super prachtige boek over het verliezen van een identiteit en een moeder.