Nog een keer al die favoriete sportmomenten op een rij
'Goeie genade', 'die dekselse Messi' en 'Het Volksparkstadion is van Oranje!', zijn kreten in het collectief geheugen van sportliefhebbers. Altijd in de enthousiaste stijl van Evert ten Napel. In zijn decennia lange loopbaan als sportverslaggever werd hij 'de commentator van het volk'. Of het nou was van achterop de brommer tijdens de Tour de France, de halve finale tegen Duitsland op het EK 88, de elfstedentocht of het schansspringen op nieuwjaarsdag, Ten Napel was erbij en deed verslag. In zijn autobiografie vertelt hij nog een keer over de sportmomenten die we eindeloos willen herbeleven.
Ten Napel lijkt me een sympathieke man, maar het boek mist diepgang. En er staan wat slordige feitelijke onjuistheden. Daardoor leuk om gelezen te hebben, maar niet meer dan dat.
Evert kan er misschien niets aan deze lage score doen. Als hij commentaar gaf keek ik liever op de Belg of de Duitser (of zelfs dan maar niet). Maar ik dacht dat hij wel sympathiek was. Maar dit soort anecdotes over mannen die zich als horken gedragen pffff...
wel twee super nieuwtjes: - Niet Argentinië maar Duitsland werd wereldkampioen in 1986 in Mexico (blz 130: 'tijdens de finale in het gigantische Aztekenstadion zat ik naast Theo Reitsma. Duitsland klopte Argentinië en was wereldkampioen. ' - Nederland haalde in EK in Zwitserland/Oostenrijk de halve finale! (blz 149: "... was Guus bondscoach van de Russen. Hij moest in de halve finale tegen het Oranje van Marco van Basten.'
Heb genoten van dit boek. Ik kan de tekst echt in zijn stem horen af en toe en dat is tof. De verhalen achter het commentaar zijn ook leuk. Nadelen zijn de soms wat stugge schrijfstijl in het boek en de kleine feitelijke foutjes die erin geslopen zijn.
Evert ten Napel heeft zijn memoires opgeschreven in een boek vol anekdotes. Zijn hele leven komt voorbij, maar je leert Evert ten Napel niet écht kennen. Dat is jammer.