ยุทธภพกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ 2

ยุทธภพกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ #2

by อวี่เชี่ยวหลานชาน, Yu Xizo Lan Shan

Unknown Binding

Published June 1, 2021

Reviews

[Dongxian · Rating 5 out of 5]

อ่านเพลินๆ เน้นความอารมณ์ดี ยิ้มๆ นุ่มฟู อ่านแล้วไม่เครียด
นายเอกเป็นกระโจมฟูฟ่องขาวหิมะ บัณฑิตความจำเสื่อมที่แบ๊วมากๆ
เห็นเลือดก็วิ่งไปอ้วกแล้ว
พระเอกก็คือ อันดับหนึ่งแห่งยุทธภพที่หน้าบึ้งเย็นชา มีรังสีโหด แต่งดำตลอด คนนึกว่าประมุขมาร ใครๆ ก็กลัว
เป็นคนไร้อารมณ์ มีภารกิจหลักในชีวิตคือตามล่าฆ่าตัวร้ายให้ตาย

เราชอบความนุ่มฟูเบา คุณหนูสุดๆ รวยสุดๆ ของน้อง มีก้อนเมฆแห่งความนุ่มฟูคอยประคองน้องตลอด พี่ป้าน้าอาคอยห่วงใยดูแล ทั้งพ่อบ้าน เด็กรับใช้ คือน้องเป็นเทพตัวน้อยๆ ที่อยากจะรู้เรื่องยุทธภพเพราะอ่านนิยายเยอะ

เป็นคอมิดี้แท้ๆ ที่ไม่หลุดกรอบ ไม่มีดราม่าโผล่มา แต่ก็มีฉากบู๊ให้ลุ้นได้เหมือนกัน โดยรวมกลมกล่อมกำลังดี

ตัวร้ายก็ร้ายพอให้ตื่นเต้น แต่ไม่ได้โหดขนาดทำให้เครียด นายเอกก็ได้ใช้มนุษย์สัมพันธ์กับความร่ำรวยผูกมิตรเก่งช่วยพระเอกผู้เก่งเทพได้ ทำให้พระเอกมีพันธมิตรเพิ่มขึ้น ช่วยคิดช่วยวางแผน แม้ว่าสู้ไม่เป็นเลยแต่น้องก็มีประโยชน์มากนะ

ตอนท้าย จบไปแบบแฮปปี้อิ่มอุ่น น้องพาพี่กลับบ้านมาเจียงหนาน สู่ครอบครัว มีความสุขทุกวัน
เป็นนิยายที่อ่านแล้วผ่อนคลาย แต่อ่านจบแล้วยังจดจำเนื้อเรื่องและตัวละครได้ เพราะว่าสร้างตัวละครได้มีเอกลักษณ์ดีค่ะ อ่านจบไปสักพักแล้วก็อยากหยิบมาอ่านซ้ำอีก

[Kamons · Rating 3 out of 5]

3 ดาวครึ่ง ยังคงสนุกอยู่ มีความชวนหัว เบา ๆ อ่านไปอมยิ้มไป แต่ที่ให้สามดาวครึ่งเพราะเนื้อหามีแค่นี้แหละ อ่านไปอมยิ้มกับคุณชายรองสกุลจู้กับประมุขมาร (?) เค้าจีบกัน การเดินทางไปปราบนิกายมารก็มีนิดนึงพอมีสีสัน เป็นนิยายที่ถ้าชีวิตมันเครียดเกิน หรืออ่านอะไรแล้วชวนเบื่อ ลองมาอ่านแนว ๆ นี้เปลี่ยนบรรยากาศดู มันเบา ๆ แต่ไม่ไร้สาระ

[Kantika Annapurna · Rating 5 out of 5]

ตลกยันจบ55555555555 คือไม่เหมาะกับคนอยากได้เนื้อเรื่องเครียดๆ เลย เพราตลกมาก ขำตลอด จี้ๆ ดี คือมีเส้นเรื่อง มีเนื้อเรื่องนะ แถมแอบละเอียดด้วย แต่เลิฟไลน์เด่นกว่า อ่านละจะฮาความทำหน้าเหมือนอยากฆ่าล้างสกุลคนตลอดเวลาของพระเอก และความกระโจมหิมะขาวฟูฟ่องของน้องมาก555555555555555555555555

[Panchaya · Rating 3 out of 5]

เหนื่อย 55555 แต่ไม่ได้แย่นะ ตัวละครก็ฉลาดอยู่แต่ด้วยโทนเรื่องตลกเลยเหมือนเอาฮาซะมาก เนื้อเรื่องก็สมเหตุสมผล แต่อาจจะติดที่จังหวะจะโคนมันเรื่อยเปื่อยไปนิดนึงมั้ง ทั้งที่มันก็ตลกดี แต่กลับไม่ได้รู้สึกวางไม่ลง

[Bunnyb · Rating 4 out of 5]

เล่มสอง.. จู้เยี่ยนอิ่นกับลี่สุยเป็นคู่รักกันเรียบร้อยแล้ว 😊
คู่นี้เค้ามองตาก็รู้ใจอ่ะ ไม่ต้องพูดออกมาว่าเรารักกันอะไรแบบนี้
แต่เค้ารู้ความรู้สึกกันเอง เรื่องความสัมพันธ์สองคนนี้ใกล้ชิดกันมาก
ทำอะไรด้วยกันแทบจะตลอด แต่ว่ายังไปไม่ถึง "จุดนั้น"

****spoil alert*****
เค้าบอกว่าจะรอหลังแต่งงานกันก่อน

จู้เยี่ยนอิ่นยังคงเป็นกระโจมขาวฟูฟ่อง นุ่มๆ ขาวๆ แต่ได้แสดงฝีมือ
(ความฉลาด) ออกมาอีกหลายตอน เพราะลี่สุยเล่น "แล้วแต่เจ้า"
อะไรๆ ก็แล้วแต่เจ้า 555

เล่มนี้มีท่านน้าของจู้เยี่ยนอิ่นเพิ่มเข้ามามีบทบาท ท่านน้าอุตส่าห์
ขอลาราชการจากฮ่องเต้ มาพร้อมกองทหารด้วย ออกมาช่วยดูแลคุณหลาน
จริงๆ คือจะชวนกลับ แต่จู้เยี่ยนอิ่นที่กำลังอยู่ในความรักมีรึจะยอมกลับ
ท่านน้าคนนี้น่ารักมาก ตอนแรกดูเหมือนจะดุ จริงๆ แล้วคือรักจู้เยี่ยนอิ่นมาก
จนไม่กล้าทำอะไรหลานชายนุ่มๆ ขาวๆ คนนี้เลย 🤗

ภารกิจปราบจอมมารมาแบบเกือบๆ สงคราม คือคนเยอะมาก
ลี่สุยซึ่งเคยเป็นคนไม่สนโลก ไม่ชอบยุ่งกับใคร ขอความช่วยเหลือหรือร่วมมือกับใคร
ตอนนี้ก็เปลี่ยนไปแล้ว เพราะเค้าอยากอยู่จนแก่เฒ่าผมขาวไปกับจู้เยี่ยนอิ่น
โรแมนติกมากก ลี่สุยเป็นผู้ชายที่รักจริง เอาใจ ข้างนอกดูแข็งกระด้าง
แต่ข้างในคือคนรักที่น่ารักมากๆ สมควรแล้วที่จู้เยี่ยนอิ่นจะติดหนึบ
ญาติคนไหนมาตามกลับก็ไม่ยอมจากลี่สุยไป

สรุป เรื่องนี้อ่านได้เพลินๆ สนุกดีค่ะ มีความฟินแจกตลอดเล่ม
ได้หัวเราะเป็นระยะๆ 🥰

[Tippy Chee · Rating 2 out of 5]

เป็นสองเล่มหนาๆ ที่รู้สึกยาวนานเหลือเกิน เรียกว่าทนอ่านไปแบบเบื่อๆ แม้แต่ตอนพิเศษก็ไม่อยากจะอ่านแล้ว โดยรวมเรื่องนี้ สำหรับเราคือต้องขอบอกว่า ไม่มีอะไรน่าสนใจทั้งสิ้น นอกจากพล็อตเบาบางแล้ว คาแรคเตอร์ตัวละครยังทั้งน่าเบื่อน่าลำไยอีกด้วย

เริ่มเล่มสอง รู้ใจกันเรียบร้อยละ แต่พ่อพระเอกเรื่องนี้เรียบร้อยเหลือเกิน อุตส่าห์มีลุคส์แบบประมุขมาร แต่มือเท้าไม่มีความเป็นอันธพาลเอาเสียเลย น่าเบื่อจริงๆ เจ้ากระโจมขาวหิมะฟูฟ่องนี่ก็เริ่มเก็บทรงไม่อยู่ละ เล่มสองนี้นางมีโอกาสได้แสดงฝีมือในด้านการวางแผนอยู่หลายตอนเลยนะ แต่ก็ไม่ได้ฉลาดเกินคนสักเท่าไหร่ ส่วนความเอาแต่ใจนี่เกินเบอร์มาก เจอตัวละครนิสัยไม่ถูกจริต ทำเราหมดสนุกไปเป็นกอง ยิ่งช่วงท้ายๆ ตอนพิเศษ คุณชายจู้สมองรักษาหายแล้ว แต่กลายเป็นขาพิการไปแทน ไปไหนๆ ก็ต้องให้ประมุขลี่อุ้มไป ยิ่งทียิ่งรู้สึกไม่ไหวละ นางติงต๊องจนเข้าขั้นน่าเวทนา เราขำไม่ออกเลยจริงๆ

เนื้อเรื่องเล่มสองนี้ กลุ่มชาวยุทธ์ เริ่มเข้าใกล้ที่หมายปลายทาง มีตัวละครบัณฑิตรูปงามเข้ามาเพิ่มคนหนึ่ง แต่ไม่ได้ช่วยเพิ่มสีสันเท่าไหร่ โทนเรื่องก็ยังรู้สึกเรื่อยๆ มาเรียงๆ อยู่เหมือนเดิม ที่แย่กว่านั้นคือ คุณชายสกุลจู้ขาวหิมะนั่น เริ่มทำตัวน่าลำไยเข้าไปทุกที ตั้งแต่กลางเล่มสอง ความสนุกลดลงฮวบเลย อ่านไปอ่านมา กลายเป็นว่า ตัวละครที่เราชอบที่สุดคือ เจ้าม้าทีเสวี่ยอูจุย ซึ่งตั้งแต่เริ่มเล่มสองมานี้น้องไม่มีบทเลย เราเลยเบื่อซะแล้ว ฮาๆๆ หลานเยียนก็หายไป เหลือแค่หมอเจียง ซึ่งก็ไม่ค่อยมีบทแล้วอีก ปรากฎว่าเรื่องนี้มีคู่รองแบบงงๆ เรียกว่าคู่รองได้มั้ยนะ เพราะพี่หมอเจียงเราสกิลจีบสาวไม่ได้เรื่องสุดๆ ลุ้นไม่ขึ้นเลย แต่เราชอบสองคนนี้จริงๆ น่ารักกว่าเจ้าคู่หลักเยอะมาก

สรุปว่า ช่วงครึ่งเล่มหลัง อ่านไม่สนุกเลย เพราะเราเกลียดจู้เยี่ยนอิ่นไปซะแล้ว ฮาๆๆ ตั้งแต่นางเริ่มทำตัวร้ายกาจกับผู้หลักผู้ใหญ่ เริ่มทำตัวอวดฉลาดทั้งที่เธอก็ไม���ได้ฉลาดขนาดนั้น แถมเข้าขั้นปัญญาอ่อนหน่อยๆ ด้วย เราก็เริ่มรู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่ไม่น่ารักเลยจริงๆ ถึงจะเข้าช่วงสุดท้ายที่เนื้อเรื่องเดินไวขึ้น เริ่มเปิดหน้าสู้กับลาสต์บอสแล้ว ฉากพะบู๊ของพี่ลี่ก็นับว่าใช้ได้อยู่ แต่นะ สไตล์อวี่เซี่ยวแหละ ไม่สู้กันนานหรอก พอมาย้อนนึกดูอีกที ชื่อเทียนคือตายไปตอนไหนนะจำไม่ได้แล้วอ่ะ แล้วพอเจ้าขาวหิมะฟูฟ่องโผล่หน้าเข้าฉากมาอีกที เราก็กรอกตามองบนทันทีเหมือนกัน ฮาๆๆ พี่ลี่เองก็น่าเบื่ออ่ะ บุคลิกมีความครึ่งๆ กลางๆ ไม่ไปสุดสักทาง มีความจางสูงมาก แปลกจริงๆ เราชอบพี่ลี่อยู่แค่ตอนเดียวเอง คือตอนเขียนคำอธิษฐานบนโคมลอย ประโยคสั้นๆ ไม่กี่คำ แต่โหยยย น่ารักกกก

จบไปแบบเซ็งๆ งานของอวี่เซี่ยว เหมือนจะมีจุดอ่อนตรงที่ นิสัยนายเอกไม่ค่อยถูกรสนิยมเราเท่าไหร่เลย กลับกลายเป็นพวกตัวละครรองๆ ที่น่ารักน่าติดตามมากกว่า เจอแบบนี้สามเรื่องละนะ และน่าจะไม่มีเรื่องที่สี่สำหรับเราละล่ะ