Dit wordt een moeilijke, want ik kan me voorstellen dat deze heel gevoelig ligt. Toen Alexander Baert stierf op 24-jarige leeftijd bleek hij al 400 pagina’s te hebben geschreven van een soort Lord of the Rings-queeste. Opa stuurt kleinzoon op pad met een avontuurlijke opdracht. Alexanders vader besloot het onafgewerkte manuscript te vervolledigen. De verhaallijnen zijn meeslepend, de zwart-witpersonages zijn voorspelbaar goed en archislecht, er is de vriendschap én het verraad tussen de hoofdpersonages. Dit zou een spannende avonturenroman kunnen zijn. Maar dat is het niet, want de roman is niet af. De vader vervolledigde de tekst en vond een uitgever die het boek op de markt bracht zonder ook maar een bewerking. En dat is een misser van formaat, want dit boek én de soms ergerniswekkende schrijfstijl hebben een enorme behoefte aan een grondige eindredactie. Werkelijk alles wordt herhaald, twee, drie, tot vier keer na elkaar. Schrijven is vooral schrappen. Was Alexander niet gestorven, dan had hij dat volgens mij zeker gedaan…