integrals

by Srečko Kosovel, Nike Kocijančič-Pokorn (Translator), Katarina Jerin (Translator)

More than 170 poems in translation with topical political and ideological themes of the early 20th century.

Genres: Poetry

213 pages, Paperback

First published January 1, 1967

About the author

Srečko Kosovel was a Slovene avant-garde poet.
Since the 1960s, Kosovel has become a poetic icon, in the league of France Prešeren and Edvard Kocbek. He produced an impressive body of work of more than 1000 poems with a quality regarded as unusually high for his age. Most of his works were published almost four decades after his early death.

Srečko Kosovel se je rodil materi Katarini in očetu Antonu kot peti – zadnji otrok. Oče je bil učitelj, doma iz vipavskih Črnič, mati pa iz Sužida na Kobariškem. Imel je brata Stana in tri sestre: Tončko, Karmelo in Anico.
Kmalu po njegovem rojstvu se je družina preselila v Pliskovico na Dolenjem Krasu ker se je oče zameril oblastem, vendar tam niso ostali dolgo. Leta 1908 so se naselili v Tomaju, kjer so živeli v šoli. V Tomaju je obiskoval tudi osnovno šolo. Kosovel je prvič objavil svoj spis kot komaj 11-leten otrok v otroškem listu Zvonček, v katerem opisuje mesto Trst. V to mesto je kot otrok veliko hodil in je imelo v njegovem srcu poseben prostor. Pri Kosovelih je bilo zanimanje za umetnost splošno. Oče je vodil pevski in tamburaški zbor, skladal napeve za cerkvene pesmi in maše, Karmela je igrala klavir, Srečko violino, brat Stano se je oglašal v listih s pesmimi. Hodili so v Trst v gledališče in na koncerte ali k prijateljem in znancem, ki so bili podobnega duha, in ti so bili večkrat gostje pri njih v Tomaju. Po opravljeni osnovni šoli se je 1916 vpisal na realko v Ljubljani, na kateri je bil nemški učni jezik. Začel je sodelovati v srednješolskem literarnem krožku in v dijaških glasilih, izdajati pa je tudi začel tiskan dijaški list Lepa Vida in zbral v njem vrsto mladih, vendar ga je moral zaradi neplačanih dolgov ustaviti. Leta 1920 je tam srečal Ludvika Mrzela, s katerim se je spoprijateljil. Istega leta se je odločno in prizadeto odzval na fašistično politiko Italije, ki je požgala Narodni dom v Trstu. Ko je leta 1922 maturiral, se je odločil za študij slavistike, romanistike in pedagogike na ljubljanski Filozofski fakulteti. Sodeloval je pri avantgardistični reviji Trije labodi, ki je začela izhajati leta 1921 v Novem mestu. Organiziral je literarno-dramatični krožek, predavanja in literarne večere v Ljubljani in pred delavci v Zagorju. Leta 1925 je prevzel s svojimi vrstniki urejevanje revije Mladina. Pripravljal je tudi zbirko Zlati čoln, ki pa ni izšla.
Konec februarja 1926 se je po nastopu v Zagorju, ko je ponoči na postaji čakal vlak, prehladil in zbolel, se pa, vsaj tako je bilo videti, pozdravil. Za velikonočne počitnice se je lahko vrnil v Tomaj. Tu se je bolezen ponovila in še z zapleti. Umrl je 27. maja 1926 za vnetjem možganske mrene in za zastrupitvijo krvi. Ko so ga pokopavali, je bil med cvetjem, ki so mu ga tudi prijatelji iz Ljubljane spustili v grob, šopek s slovenskim trakom, zaradi katerega so italijanski policisti pogrebce razgnali.

Reviews

[Momčilo Žunić]

Stihovi koji uglavnom ne poetizuju, nego TVRDE*. U nazubljenoj jasnoći, u(s)pravno:

"Bolje je prodavati šešire nego čovjeka."

Ili:

"Đubre je zlato
i zlato je đubre.
Oboje = 0 "

Ili:

"Stoljeće se mehanizira.
Nebo nije mistika
nego PROSTOR."

Ili:

"Za prirodu nema dresure.
Ljude nije moguće mehanizirati.
U mehanici nema kulture."

S avangardno-oskvrnjenim osećajem za lepotu:

OŠTRI RITMOVI

Ja sam slomljeni luk
nekog kruga.
I skrhana sam figura
nekog kipa.
I nečije
prešućeno mišljenje.
Ja sam sila koju je
rascijepila oštrina.

Kao da hodam
po ostima,
sve teža mi je
tvoja mirna blizina."

Uz decidirano NE po svemu, premda su različiti avangardni potezi koje koristi (sprej, prst u oko, šamar, srednji prst, detonacija, senzacionalističko-reporterska pesnaja...):

"Ljudi ne znaju
zašto žive,
a ako znaju,
laž je... [...]"

Ili:

"Cijeli svet neka ide k vragu!
Nacionalizan je laž.
Društvo naroda laž."

Ili:

"Otrov za štakore. Pif!
Pif, Pif, Pif, Kh.
KH. KH. KH.
Štakor umire u potkrovlju.
Strihnin."

Ili:

RODOSLOVLJE

Sužanj.
Sužanj Sluga.
Sužanj Sluganski Sluga.
Sužanj Sužanjski Sluganski Ponizni.
Sužanj II
Sužanj Ponižanjski III.
Sluganski IV.
Janez Ponizni, Kukavički, Velepotezni.

Ili:

"Ja dolazim svaki dan,
svaki dan u crveni barjak umotan.
Gospoda u zlatnim bundama,
svak od njih šuti kao prikovan.

Mlada je još moja djevojka.
Stvarno joj je to navika."**

Deluje da je dovoljan mic da (se) Stari svet, bolestan na smrt, strmekne. Ponekad ni tolicno:

"Svi smo mi bolesni.
Moramo umrijeti [...]

Ili:

"Evropi se bliži smrtni čas.
Dajte joj poslednju pomast sa H2SO4."

Ili:

"Evropa umire.
Društvo naroda i apoteka,
Oboje su laž.
Operacije i revolucije."

Jasno: stihovi koji ne poetizuju - ili barem to ne rade u old-fashioned maniru - nego TVRDE. I sasvim je dovoljno što JESU, jer je:

"Tisuću puta oskrnavljeno, tisuću puta oskrnavljeno/moje ljudsko dostojanstvo./I zatajeno poslanstvo čoveka."

Oj, Kosovel, Kosovel, pesmo naša voljena.

Jasno.

*Matematički naslov, čini se, doziva takvu jednu preciziranu tvrdoću. Pri tome, sâm ovako matematički jadan, predstave nemam šta uopšte označava termin, čak i kada pročitam određenje.

** Zna Kosovel pola veka pre distorzničnog-bas-parolaša da mladost ne opravdava besvest, a koliko li su tek Koji ovi reci bliski:

"Veliki ljudi žive
po zakonima svoje duše.
Mali po paragrafima."

Kao što je uz Kosovela jasnije otkud i rani Laibach, recimo:

https://youtu.be/MwRruHEBPIM

Ili rana Borghesia:

https://youtu.be/YPw4D7Zcve4

[Pavle Živković · Rating 5 out of 5]

Koliko života ima u ovim pesmama. Čak i kada kroz njih provuče smrt. Čini mi se da kod većine mlađih pesnika danas fali malo kosovelskog poleta.

[Lucía · Rating 5 out of 5]

Una fuerza sobrenatural. Saber que la revolución viene y que es lo único que puede venir. Lo declaramos: la muerte de lo viejo y el estremecimiento de lo Nuevo. Dentro de lo gris, el manicomio de Europa, la cárcel, la farmacia, la Liga de las Naciones, saber que existe y que se abre una ventana, que entra el aire de otoño que él tanto ama. Se siente en cada poema el escalofrío de la lucha, el sufrimiento en la convulsión contra el mundo, la necesidad de su destrucción. Pedirle al nuevo Cristo que venga a matarlos a disparos. Surge la luminosidad centelleante del poeta, la exuberancia, la estrella, el espíritu, y nos arrasa.

He llorado mucho por su muerte prematura. Lo amo lo amé lo leeré mucho mucho más. El yo me conmovió mucho también, cómo une la belleza del sufrimiento con la vitalidad (¿qué es la alegría?/ el deseo de vivir)
Tiene mucho de Maiakovski. Pero quizás lo amo hasta más. Al igual k M, es otro ejemplo del triunfo de la forma: así se hace en vanguardismo!

Leído para literaturas eslavas mi comisión de lit eslovena con sarachu (perfecta!). Trabajo de comparación de la identidad y liberación eslovena en Askerc/ Kosovec

“Construimos con el trabajo / nuestro futuro. / Rodamos piedras / para su construcción / blanquirresplandeciente. / Con esperanza dorada / brillan las torres. / En sus puertas / el gran Sueño / como el resplandor del mar de fuego / en llamas de oro. / Y nuestro trabajo es granito sólido / y nuestro sueño es oro puro / y nuestro sueño no es una ilusión. / El futuro es del que CREE en él” !!!!!!

“Nuestros ojos se inundaron / de lava ardiente. / Y el polvo gris / de las torres de cemento / nos quemó los labios. / Como árboles en llamas / nos inclinamos / hacia un nuevo día”

“Abandonadas serán las viejas carreteras / y el mundo caminará por nuevas. / La palabra no escrita surge / para realizarse. / La palabra no escrita / no pensada, nunca sentida / Lejos de la luz brillante, / porque la luz es muerte. / Surge la oscuridad maldita, / salvada, glorificada, / nacida en la oscuridad. /// Y todo lo viejo morirá”

“La nueva era viene / en propiedad colectiva / la nueva era viene / al obrero y al poeta. / ¡Muerte a los problemas / técnico-mecánicos! / Todos los problemas son problemas del hombre./ ¡Contra el sistema de Taylor!/ Humanistas con barbas violetas./ La nueva era viene / EN LA QUE CADA OBRERO SERÁ HOMBRE / EN LA QUE CADA HOMBRE SERÁ OBRERO / La nueva era viene / con la rebelión de los esclavos.”

“Oh, pálidos hijos de la razón! / Pero yo sangro / del centro del corazón / y sé lo que es vivir / en medio de las calles grises, / con la pena en el corazón vacío / y antes de pronunciar tu palabra/ morir”

“Al lado de mi cama / hay un fusil (…)/ abro la ventana y disparo en la noche - (una ola relajada del cielo sereno / guía con dulzura las estrellas sobre las montañas) / porque siento angustia: / alrededor de mí hay resplandor / de muertos, todos mis hermanos,/ ¡mis jóvenes hermanos sin ojos! / Y disparo en busca de ayuda,/ porque siempre me parece que todo / arde a mi alrededor, / alrededor de los que yo amo.”

“Las imágenes tristes pasaban por delante de nosotros / cada día, cada día, / morían soldados, morían caballos, / llorábamos, en vano./ Estos ojos ahora no tienen lágrimas, palabras como cascadas muertas …/ nuestra juventud un fracaso,/ nuestros recuerdos tumbas.”

“Cristo ha muerto, / mi hermano; / nadie te ama ya, / nadie lamenta / que estés humillado./ ¿Por qué agonizas / en la escalera blanca? / Esta escalera blanca está ensangrentada,/ hermano- oh, no la pises./ Quien va con nosotros, hermano, / debe ir sin sueños ni ilusiones. / Se fueron y morían / ante el edificio blanco del mundo, / abre el templo luminoso morían / con corazón amargo./ Seguimos y seguimos a través del dolor. / Adiós, querida, tu sonrisa luminosa, / vamos al país de las estrellas sangrientas./ Pequeña ciudad. Crepúsculo. Tramway”

“¿Por qué erramos? / Los corazones despiertan. / Pero el paso sabe: / tras lo gris hay luz”

Serenidad Otoñal: “Hay serenidad otoñal dentro / y fuera de mí. Es bello/ por donde voy pensando. / Me espera cantidad de trabajo. / ¿Acaso no es estupendo? / No lucho por / la ciudadanía honoraria / en la sociedad humana / sino / por / la de un mundo bello / y justo. / ¿Qué es la alegría? / El deseo de vivir. / La alegría de vivir./ Me he acercado un paso más a la vida / en la que tengo que estampar / mi huella.”

“¿Qué es la tristeza? / Yo solo conozco una, / solo una: / La alegría”

“A lo lejos hay silencio / como si las heridas brillaran / en mi cuerpo, / heridas que escuecen - / Me encuentro sin palabras”

La nueva poesía : “Los versos han perdido su valor / Los versos no convencen. / ¿Has oído el crujir de las ruedas? / Que el poema sea el crujir del dolor? / (…) Sus palabras deben tener fricción / para atrapar al corazón humano. / Todo ha perdido su valor. (…)/ El presentimiento del futuro nos roza al pasar.”

El Yo, Poeta, el Cohete Rojo:
“Rotación del espíritu/ Mi espíritu es rojo. / Amo mi pena. / Trabajo desde la pena. / Y más, aún más: / desde el fondo de mi conciencia. / Desde el fondo de mi conciencia / de que todo es en vano.”

“Embriago al mundo / con premoniciones de oro, / Despierto corazones, / despierto almas.”

“El invencible habla / desde mis adentros. / Invencible yo. / Yo, sobrenatural. / ¡Os maldice!”

[Krzysztof Trzciński · Rating 5 out of 5]

Dogmaty

"O dogmaty,
o doktryny,
o dziwni, przedziwni krytycy,
o wy czyste dzieci rozumu!
A ja krwawiąc
w głębi serca
nie mogę się odnaleźć
pośród szarych dróg, w pustym sercu boleść,
i nim wyrzekniesz słowo,
umrzesz."

[Marko]

This is the german edition.

[Nikc Pikc · Rating 5 out of 5]

bi lahko bila napisana tudi v 2026