ฮัสกี้หน้าโง่กับอาจารย์เหมียวขาวของเขา เล่ม 3

二哈和他的白猫师尊 [Erha He Ta De Bai Mao Shizun] / ฮัสกี้หน้าโง่กับอาจารย์เหมียวขาวของเขา เล่ม #3

by Rou Bao Bu Chi Rou, โร่วเปาปู้ชือโร่ว, Bou Ptrn (Translator)

เซวียเหมิง เซวียจื่อหมิง
หน้าตาเย่อหยิ่งหล่อเหลา สวมเกราะเบาสีน้ำเงินขอบเงิน
คาดเข็มขัดหัวสิงห์ รวบหางม้าสูงรัดด้วยรัดเกล้าสีเงินประณีต
เป็นประมุขน้อยของยอดเขาสื่อเซิง ญาติผู้น้องของโม่หราน
กราบฉู่หว่านหนิงเป็นอาจารย์ ประสบความสำเร็จตั้งแต่วัยเยาว์
ใครต่อใครต่างขนานนามว่า "บุตรรักของสวรรค์" "บุตรพญาหงส์"
เซวียเหมิงปราดเปรื่องมีพรสวรรค์ เป็นอัจฉริยะผู้หนึ่ง ตั้งแต่เข้าสำนัก
จนกระทั่งฝึกแก่นวิญญาณสำเร็จ ใช้เวลาทั้งสิ้นไม่เกินห้าปี
เป็นที่ปลาบปลื้มของบุพการี ทุกหนแห่งล้วนแซ่ซ้องสรรเสริญ

Genres: Fantasy, Romance, Yaoi, Novels, LGBT, Historical Fiction, Boys Love

386 pages, Paperback

Published June 25, 2021

About the author

Associated Names:
* Rou Bao Bu Chi Rou
* 肉包不吃肉 (Chinese Profile)
* โร่วเปาปู้ชือโร่ว (Thai Profile)
* Meatbun Doesn't Eat Meat (Unofficial English Profile)

Reviews

[jut · Rating 4 out of 5]

i can only think of when i searched if it had a happy ending and someone said: yes, but you will get crushed to get there.

they were saying the truth.

i'm crushed but i got there.

[Mahdiye HajiHosseini · Rating 4 out of 5]

صحنه به صحنه توییست و غافلگیری بود این جلد و بک‌استوری‌های دردناک قلب درد بیار. در نهایت اما یه پایان بندی تمیز با فصل آروم و طولانی اخر یهمون داد. که حقیقتا بعد از ریتم تند کل جلد لذت بخش بود و لبخند به لب می‌اورد.
در نهایت هدف اصلی همه اتفاقات زجر کشیدن شخصیت‌ها و من بود که به موفق ترین شکل ممکن عمل کرد.
و در این لحظه دارم فکر میکنم عاح قلب شکسته‌ام رو چطور درمان کنم ⁦ಥ_ಥ⁩. خوشبختانه اکستراها بدون درد و رنج و استرس در انتظارمه.
پ.ن. دارم وسوسه میشم جلد یک رو دوباره بخونم. ولی شاید بیشتر صبر کنم یهو همشو پشت هم بخونم.

[Neha D'souza · Rating 3 out of 5]

I’m really conflicted about how to go about writing this review. 

For starters, the first 150 chapters were brilliantly translated and so I have an idea about how masterfully the writer writes. Chapter 150 onwards I had to depend on a somewhat cleaned-up MTL and the essence of the story was completely lost. So, while I read it all the way till the end, I don’t quite know how to review this book. 

I’ll divide it into two segments. The relationship and the story. 

The relationship I will further divide into TXJxCWN and MRxCWN.

I was extremely uncomfortable with the non-con/dub-con between TXJ and CWN. The gratuitous descriptions of rape were unnecessary and oftentimes simply diversions. Did I forgive TXJ after reading 311 chapters and uncovering what led to his crazy behaviour? No. 

I loved the relationship between Mo Ran and Chu Wanning. Mo Ran’s character development was masterfully done. The author wasn’t in a hurry to redeem him and I liked that. I grew to like the character over a period of time. Mo Ran isn’t an easy character to write. But the author has unraveled every side of him with unparalleled brilliance. The relationship between Mo Ran and Chu Wanning is heartbreakingly beautiful. It’s not a simple relationship of love. It involves two lifetimes of misunderstandings, sacrifices, pain, and gut-wrenching levels of angst that left me anxious to the point of tears. 

Now, the plot. 

The plot was interesting to a degree. At least up until the Rufeng Sect Wedding. After that, it got quite outlandish. I felt that the writer kept pulling rabbits out of her hat at every turn of the page in a quest to shock the reader. Most often than not, it didn’t hit the mark. Some plot twists/backstories were interesting. But a majority of them were simply unnecessary diversions and didn’t make any sense. 

The whole Big Boss reveal was meh. And the reasons for ‘Big Bosses’ actions were even more outlandish. And there were innumerable plot holes. 

I feel the need to say that once more chapters are translated, I might read chapter 150 onwards again. Because I feel a lot was lost in translation.

[nobody · Rating 5 out of 5]

بعد از حدودا ۵ ماه، بلاخره ارها هم تموم شد :_) استعداد نویسنده توی نشون دادن غم شخصیت‌ها، و درآوردن اشک خواننده، خیلی بالاست. یعنی... تمام داستان، جز چندتا چپتر وسطش، یه‌جور خاصی غمگینت می‌کنه، و این به حدی می‌رسید که وسطش واقعا کتاب رو می‌بستم و می‌رفتم چون نمی‌تونستم تحملش کنم.
شخصیت پردازی خیلی قوی بود. موران واقعا یه آدم دیگه شد، و تونستم با تمام وجود این تغییر کردنش رو احساس کنم.
و عشق... :_) هوم. عشقشون... تخیلیه. می‌دونم. همچین عشقی وجود نداره. می‌دونم. ولی بازم، خیلی زیباست که آدم‌ها می‌تونن همچین عشقی رو داشته باشن. اگه بخوان. اگه فرد مناسبشون رو پیدا کنن. حتی اگه خیلی نایاب باشه، حتی اگه همه فکر کنن مال قصه‌هاست.
موران و واننینگ تا ابد توی قلبمن. داستان عشقشون هم همین‌طور.

[Ning · Rating 4 out of 5]

ทิชชูต้องมี ตับต้องพร้อมประมาณนึงเลยเล่มนี้
ดราม่าแทบทั้งเล่ม เริ่มเฉลยปมนิด ๆ

หมาโง่ตาสว่างแล้วเล่มนี้ กลายเป็นหมาหงอยเลย ...

[Rina Pride · Rating 5 out of 5]

O último volume foi uma das coisas mais bombásticas que li! Vou precisar de um tempo para me recuperar de tanto plot twist num volume só. De uma coisa tenho certeza, 2ha ficará no meu coração ♥

[♡ CiCi ♡]

Ponerle una nota a este libro era MUY difícil.

"The husky and his white cat shizun" es una historia que me ha ENCANTANDO. He adorado a los personajes, los mensajes, los plot twits. He chillado, he sufrido, he llorado, me he reido y, en definitiva, he disfrutado muchísimo. Hasta ESE final.

Para mí el final ha sido desastroso. Y no me refiero solo al último capítulo sino al último tercio de este último libro. En mi opinión el final se ha cargado todo lo que la historia nos había estado enseñado (o lo que yo creía que nos había estado enseñado) y su mensaje.

A la mitad el libro se me hizo un poco lento y hubo algunas cosillas que no me llegaron a gustar del todo pero que se podrían haber arreglado o que yo habría ignorado olímpicamente si no hubiera terminado de esa manera. Si la historia no hubiera degenerado de esa manera.

*¿SPOILER?*

*
*
*
Ojo, habrá quien piense que el final es bonito y supongo que ignorando algunas cosas lo es. Técnicamente es feliz, no deja ninguna trama ni subtrama al aire y lo deja todo muy bien hilado. Es solo que, por más bien que intenten vendermelo, a mis ojos, se ha cargado lo que había llegado a amar tanto.
A veces un final en esencia "feliz" no basta.
*
*
*

*FIN DEL SPOILER*

No le pongo nota porque creo que el cierre de una historia es algo muy poderoso y este me ha dejado una sensación TAN amarga que casi empaña toda la novela y que ha hecho que una parte de mí quisiera ponerle un uno o un dos. No obstante, no sería justo.

Hasta esos capítulos finales la novela es de 10. Supongo que eso es lo que más me duele.

[Chanyaku · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้ร้องไห้ไปสองฉาก โอยยยยยยยยยย ฮืออออออออออออออ สนุกกกกกกกก

[cutecapybara · Rating 5 out of 5]

Boy, oh boy, where do I even begin. For the longest time I hesitated to read 2ha because it was chockablock full of trigger warnings, and the reasons for those TWs really came out in full force throughout the 3 books. It's a work that was rightfully born on the internet and read by hardened consumers of danmei content. This novel is definitely not for the faint-hearted; it has Suez Canal-blocking loads of toxicity. It requires a LOT of perseverance (and tissues for tears) to bear with the heartache and get through all the chapters. Admittedly, by Ch. 270+ I was pushing myself to reach the end because I was so emotionally wrung dry. But I reached the end, yay!

2ha is so many things. It starts off as Mo Ran's "revenge plot" but turns into a series of redemption arcs, not just for our main character, but for many other supporting characters. Throughout the 3 books, mysteries upon mysteries unravel in a flurry of shocking plot twists that were left undiscovered in Mo Ran's first life. It's a very tightly interwoven plot. Everything is foreshadowing.

Meatbun has crafted an intricate web of relationships with a wonderful array of interesting characters. Many are loveable, some hateful, and there're others we love to hate. A lesser writer would crumble under the weight of this huge cast of characters, but Meatbun manages the plot and its endless reveals with great finesse. And she does it all while writing like a DREAM.

I cannot emphasize more on how beautiful the descriptions are in every. single. chapter. The English translation (up till Ch. 160) was so wonderful in conveying her meaning, after which I had to continue on in the original Mandarin version. But even with my half-baked Mandarin knowledge, I am in awe at how Meatbun's writing is LITERAL POETRY. Take Mo Ran for example. For someone who thinks himself uneducated and uncouth, he has the most gentle and sensitive of descriptions courtesy of Meatbun. The way she writes FEELINGS in every character, be it main or supporting, feels so real.

There are so many quotes that will roam in my mind for eons to come... including 君为我掌伞，我未曾忘怀 and of course, 人生何必常相伴，遥以相思寄东风。

Throughout the novel, we are invited to question, how many shades of grey are there? (Not 50.) Even the most hateful of people have the most pitiful of pasts. We may not like some antagonists, heck, even our protagonist, but we certainly understand how and why they got there, even if we don't like it. So how can I even hate the final antagonist, when I think about their motivations? Actually, yes, I can. They suck.

2ha asks of its characters (and the reader): to what extent can we redeem ourselves from our "sins"? Are these sins even "redeemable"? Who gets to be the judge of you?

I finished Book 3 just as Mo Ran's birthday (9 April) ended so it feels like a fitting closure for me. I started off disliking and being angry at Mo Ran but ended up feeling so many emotions for him, and with him. Shock, confusion, pity, sadness, indignance, love. What a wonderful yet heartbreaking redemption arc. I like that he did not get let off easy from his horrendous mistakes, though the process involved a lot of tears on his end (and mine). And the dearest of all shizuns, Chu Wanning. He's experienced so much heartbreak across all three books, and yet he's still so strong... and does his best for his loved ones... They've walked such a long journey, over two lifetimes, over blood and bones, to hell and back.

May they live on in the Valhalla that is a happy ending.

[Makmild · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้เปิดมาก็ซัดความดราม่าใส่หน้าเลย ผั่วะๆๆๆ ไม่จบต่อด้วยอดีตโม่หรานอีก อจ.!!! จะให้ตัวข้าได้พักหายใจตอนไหน

อ่อ ตอนท้ายๆ เพราะนังโม่หมาโง่กลายเป็นหมาแสนรู้ขึ้นมาแล้ว สอพลอหว่านหนิงยังกะอะไรดี โล่งไปเปราะ ยังคิดอยู่ว่าจะฉลาดขึ้นมาเมื่อไร ดีนะ เล่มสามก็กลายเป็นหมาคลั่งรักแมวแล้ว เย่

พูดถึงประเด็นในหนังสือเล่มนี้ของการกลับชาติมาเกิด/การฆ่าตัวตาย/การสละชีวิตหน่อย - จริงๆ เล่มนี้เป็นการตีความของการเวียนว่ายตายเกิดได้น่าสนใจ เพราะนังโม่ไปช่วยชีวิตอจ.ฉู่ในยมโลก การแบ่งวิญญาณออกเป็น 3 ดวงจิต: จิตมนุษย์/จิต…/และ… (จำไม่ได้) คิดว่าเป็นการตีความพุทธศาสนาแบบของจีนที่น่าสนใจ การแบ่งราชาปีศาจเป็น 9 คน อันนี้ญี่ปุ่นเคยเห็นบ่อย ของไทยเรามักมีแค่คนตัดสินกับขุมนรก 108 ชั้นแต่ไม่ได้แบ่งการตัดสินของราชายมโลกเท่าไร มีแต่แบ่งตามความผิดซึ่งก็มีผู้ตัดสินเพียงองค์เดียวอยู่ดี อันนี้ก็น่าสนใจดี การตีความพุทธศาสนาในเล่มนี้แปลออกมาได้น่าใจและสนุกมากทีเดียว

[Celeste · Rating 4 out of 5]

โอ้ยยย เลิกบ้าจนได้อิตาโม่หราน ดีใจกับนางด้วยจริง ๆ ที่ได้รู้ความจริงจนตาสว่างเลือกหนทางที่ตนเองอยากทำจริง ๆ ไม่ถูกชักใยจากใครหลายคนซะที

แอบสงสารนางเหมือนกัน นางเป็นหมาโง่จริง ๆ 😂 คิดไม่ถึงว่าจะโดนผู้คนปิดบังความจริงทั้งตั้งใจทั้งไม่ตั้งใจจะทำร้ายนางหรอก จนไปสู่จุดจบสลดหดหู่ในชาติที่แล้วขนาดนั้น

ถ้าเป็นเรื่องอื่นนี่อาจเป็นเล่มจบอ่าค่ะ แต่ปมปริศนายังปิดไม่ลงเลย เข้าใจทันทีว่าทำไมต้อง 10 เล่มจบ 😅

[hare · Rating 3 out of 5]

3.5*

[nana🐱 · Rating 5 out of 5]

โม่หรานนี่มันหมาโง่จริงๆ แต่ก็สงสาร ;--; เล่มนี้ฉากต่อสู้เยอะมาก หว่านหนิงเท่ที่สุด!!!

[Dina · Rating 4 out of 5]

Oh wow, what was this?
Such a roller coaster of emotions! When you think you're finally gonna get to breathe after an intense part of the story, you're suddenly hit with yet another plot twist or another thing gone wrong that needs fixing.
The good, heart-warming parts are intertwined with the bad, shivers-down-your-spine bits, and there are sooooo many trigger warnings to be aware of... Still, if you can take it, this will definitely send your brain (and heart) on quite the journey.
What I liked most about the whole story wasn't so much a specific event or a character or something, it was this thing you find in the whole story (the three parts) about how you should be careful when judging things too fast or too harshly. Everyone's morals are questioned in this, and the story almost makes you go down certain paths and take someone's side, only to then find out they may have done some questionable things themselves.
Overall, it was a loooong read, with many ups and downs, lots of screaming into my pillow, a few tears shed, but it left a good taste in my mouth in the end.

[Anna · Rating 5 out of 5]

Третий том мне всю душу вытряс и сердечко разбил. Автор щедрой рукой отсыпала стекла, прям от всей души, и сверху стеклянной крошкой присыпала. Финальная глава и экстры стали бальзамом после всего случившегося пиздеца.

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

เล่มนี้เรื่องดำเนินเร็ว การต่อสู้ การผจญภัยเล่าได้สนุกมาก ในที่สุดหมาน้อยก็ไม่โง่แล้วแต่อาจารย์ยังซึนๆอยู่ อยากอ่านต่อแล้ว

[Fany Herondale · Rating 5 out of 5]

No tengo mucho que decir solo que deseo que sean felices

[Uminaka16 · Rating 5 out of 5]

อารมณ์หลากหลายมาก
ช่วงพีคผู้เขียนเขียนดีมาก
บรรยายได้สะเทือนใจมาก

ชอบค่ะ

[Claudia · Rating 5 out of 5]

Agonía, sufrimiento, dolor, desesperación... me quería m0rir

[addie · Rating 5 out of 5]

5/5 มาแบบจุกๆรัวๆ ครบรสมากกกก ชอบมาก ร้องไห้ไม่หยุด เล่มนี้ได้เห็นปมหลายๆปมถูกคลายออก เขียนได้ดีมาก ภาษาดึงอารมณ์สุดๆ

[Anastasia · Rating 4 out of 5]

Это было больно!! 😅 Спасибо за хэппи энд вообще!! 😂😂

[Rada Chalapipat · Rating 5 out of 5]

ทิ้งท้ายเล่มสองไว้ที่การประมูลของวิเศษที่ #ฉู่หว่านหนิง หมดสติเพราะแก่นวิญญาณอ่อนแอจึงทนรับพลังสะท้อนของปุ้ยกูที่เคยเป็นดาบทมิฬคู่ใจของ #โม่หราน ในชาติก่อนไม่ไหว เราชอบกลวิธีการวางพล็อตของนักเขียนที่ทำให้ตัวละครถูกกลลวงไม่ค่อยซ้ำวิธีกัน พระนายตัดสินใจกลับสำนักไปหาทางรับมือบิ๊กบอสแต่กลับพบว่าคู่ปรับเก่าของพระเอกพาทีมสำนักผู้บำเพ็ญชั้นสูงมากล่าวหาว่าปรมาจารย์ฉู่เขียนยันตร์ปลุกผีร้ายจากหมู่บ้านเจ้าภาพผีในเล่มหนึ่งทำให้คนตายหมดทั้งหมู่บ้าน

เล่มนี้เดินเรื่องเร็วมาก ชูโรงนายเอกให้เห็นชัดขึ้นว่าเป็นปรมจารย์แห่งยุคได้แม้ร่างกายอ่อนแอเพราะฝีมือคาถาอาคมที่ไม่มีใครเทียบได้ นายเอกถอดวิญญาณบุกเดี่ยวเพื่อเข้าไปปราบต้นตอปีศาจซึ่งถูกบิ๊กบอสล่อลวงให้ฆ่าคนเพื่อคืนชีพ แต่สุดท้ายก็ยังคงทำให้เหตุการณ์กลับไปซ้ำรอยชาติก่อนซึ่งเป็นไคลแม็กซ์ที่ทำให้ซือเม่ยเสียชีวิตเพราะช่วยนายเอกปิดประตูนรกและทำให้โม่หรานกันเข้าด้านมืดเต็มตัว ชาตินี้ต่างกันตรงที่เหตุการณ์เกิดขึ้นก่อนเวลา โม่หรานไปแทนตำแหน่งซือเม่ยตอนซ่อมแซมอาคมและหว่านหนิงเสียชีวิตเพราะใช้พลังเฮือกสุดท้ายคุ้มครองและแบกพระเอกขึ้นเขากลับสำนัก ครึ่งเล่มหลังแม้จะดราม่ามากมายแต่ก็ยังมีความน่ารักของพระเอกที่เปลี่ยนจากคนเจ้าคิดเจ้าแค้นเป็นหมาน้อยสำนึกผิด อยากกลับตัวเป็นคนดี เราชอบความจริงใจแต่ไม่รู้หนังสือของพระเอกที่ใช้คำห่ามๆผิดความหมายอยู่บ่อยๆ ชอบการเปรียบเทียบอาจารย์ฉู่เวลาสิ้นฤทธิ์เป็นแมวขาวพุงนุ่ม อุ้งตีนป้อม พระเอกสุดจะคลั่งรักนายเอกมากมายยิ่งชาติก่อนทำร้ายจิตใจและร่างกายเค้าไว้เยอะแค่ไหน ชาตินี้คงต้องเอาใจและง้องอนอีกมาก ด้วยความช่วยเหลือของไต้ซือผู้รู้อาคมเกิดใหม่ทำให้โม่หรานได้รู้ความจริงของเกี๊ยวน้ำของโปรดที่ทำให้ตนหลงรักซือเม่ย ได้พบอดีตเจ้าเมืองน้อยฉู่และอดีตคู่ขานายโลมขณะบุกโลกใต้ภิภพเพื่อตามหาดวงจิตของนายเอก เรียกได้ว่าเป็นการใช้พล็อตและตัวละครย่อยได้คุ้มค่าและผูกโยงกันเป็นเรื่องราวได้อย่างซับซ้อนดีมาก และยังคงทิ้งเงื่อนงำว่าใครคือบิ๊กบอสธาตุน้ำที่กลับชาติมาเกิดและเหตุใดนายเอกถึงมีสี่ดวงจิตมากกว่าคนอื่น จะเกี่ยวข้องกับฝันร้ายถึงฉากในชาติอดีตอย่างไร

เล่มนี้เหมิงๆมีบทน้อยแต่น่าเอ็นดูและน่าสงสารเด็กน้อยมาก โหวกเหวกโวยวายใส่พระเอกถึงเรื่องจริงที่อาจารย์ทำเพื่อโม่หรานที่จบลงด้วยการกอดเข่าร้องไห้บอก "พี่ชาย" ว่าอาจารย์ตายอย่างไรแล้วเจ้าตัวเองก็ล้มป่วยไปด้วยในที่สุด เป็นเด็กที่จริงใจ กล้าหาญและกตัญญูมาก สำหรับตัวละครสมทบฝ่ายธรรมะที่ค่อยๆเผยโฉมขึ้นมาในครั้งนี้ต้องดูกันต่อไปว่าจะมีอนาคตเปลี่ยนไปหรือไม่ เป็นเรื่องยาวที่สนุกน่าติดตามจริงๆ

[Dan · Rating 5 out of 5]

5 estrellas hechas únicamente con mis lagrimas

"Mis dos vidas, te pertenecen"

Advertencia a menos que quieran torturarse emocionalmente de la manera más horrible posible cayendo en el hoyo más profundo de la depresión con un eterno sufrimiento acompañado de un vacío infinito ✨NO lean este libro✨ en mi caso ya que, ni quería estabilidad emocional

Considero esta historia un trauma, leer el capitulo 279 es desbloquear un nuevo nivel de dolor supremo donde dudo que haya una salida. Creo que odie con mi vida a los "villanos" aunque en realidad lo que odio es que no lo pude hacer completamente, cuando empecé este libro dudaba aceptar la explicación que me pudieran dar de las actitudes horribles de algunos personajes pero lo hice.

Más que todo el foco principal es la redención, ningún personaje es totalmente bueno todos llegaron en un punto de sufrir y arrepentirse de sus actos. Creí que no me iba a doler lo que le pasara a Mo Ran porque estaba consciente que se lo merecía pero A CLOWN el capitulo que más llore fue a causa de el.

Para finalizar mentí, si hay un personaje completamente bueno y es Chu Wanning💕 nadie me va a cambiar el pensamiento de que es la persona más buena y pura que existe, sus comportamientos siempre se mostraron muy humanos y le justifico todas las acciones que se pueden considerar cuestionables, LA MITAD de los personajes tenían una obsesión bien enferma con el pero al final ninguno se preocupaba totalmente por su bienestar y me duele.

Shizun eres el mejor te mereces absolutamente todo lo bello de este mundo.

Shi mei no puedo decir que te odio eres tan despreciable, no olvido ni perdono

A la escritora please págame la terapia

Aún sigo procesando el final

[Maria Torres · Rating 3 out of 5]

Ehhh... Mhhh... Pfff... No se como explicar el dolor que es este libro. Creo que es el libro, en lo que llevo de año, que más daño me ha hecho y con el que he estado a punto de llorar. Tiene tantos altibajos emocionales, cuando parece que todo va a estar bien de repente todo se derrumba. El arreglo que hacen luego es un poco meh pero bueno lo acepto con tal de un final feliz.
Mo Ran/Taxian Jun se merecen esa tercera oportunidad. Viendo todo lo que han hecho para proteger a su Shizun al que siempre han tenido en su corazón, me ha roto el alma. Él no se merecía todo lo que le ha pasado y como lo han controlado. Lo que le hacen a Mo Ran de humillarlo, encerrarlo y no creerlo como cuando era un niño me ha hecho tener mucho dolor y luego no se les cae la cara de vergüenza cuando descubren la verdad. Mo Ran te mereces todo lo mejor, mi bebé.
Chu WanNing es madera, no entiendo. Esta trama de la autora a sido un poco WTF, supongo que quería decirnos que él era puro y una buena persona pero vamos que eso ya lo sabíamos. En la escena de la casita con la muerte de Mo Ran y luego cuando tiene que parar a Taxian Juan yo estaba que me daba algo, es una persona muy fuerte para ver morir a su amado dos veces.
Xue Meng me ha dado un poco de pena con la muerte de sus padres pero es un personaje que ha estado ahí muy extra, pensaba que le iban a dar más trama.
Shi Mei te odio en cualquiera de tus versiones, todo lo que le haces a Mo Ran es indescriptible y te mereces lo peor.
Me dejo mucha trama pero para mi se resume en esto. Ahora a intentar superar el dolor de este libro.

[Jinnie · Rating 5 out of 5]

เล่มสามแล้วซีนอารมณ์ช่วงเนื้อเน้นๆ คนเขียนยังเขียนดีมากเหมือนเดิม น้ำตาแตกทุกครั้ง ฮัสกี้หน้าโง่เปลี่ยนเป็นทึมทื่อแล้ว น่าจะกำลังร้องเอ๋งเร็วๆ นี้ด้วยนะ

ชอบตัวละครประมาณอาจารย์เหมียวเขียวมาก ดูถือเนื้อถือตัวแตะต้องไม่ได้ดูอมเศร้าแต่ไม่อมทุกข์(?) เหมือนดูภาพคลาสสิคยิ่งใหญ่อลังการ เข้าถึงไม่ได้ ยิ่งแตะต้องไม่ได้ สร้างอารมณ์ร่วมตอนดู น้ำตาซึมตอนเห็น อะไรแนวๆ นี้เราชอบมาก 5555 (นึกถึงอาเฉียว, เจียงถิงเลย)

ช่วงแรกเหลือกตาให้ฮัสกี้ไปหลายฉาก โร่วเปาปู้ซือโร่วใจถึงจริงๆ ที่เขียนตัวละครแบบนี้ขึ้นเป็นตัวเอก เป็นพระเอก คิดมาตลอดว่าอะไรอย่างนี้ดูเขียนยาก ยิ่งเขียนให้อยู่ในขอบเขตมนุษย์ ความเป็นคน ยังคงไดนามิกเดิมยิ่งยาก พอเจอนักเขียนเขียนแบบนี้ต้องคำนับว่าใจถึง แถมยังเขียนถึงจริงๆ นับถือท่าน นับถือท่าน

ยังสนุกมาก บางทีอ่านแล้วมันใจตุ้มๆ ต่อมๆ นะเพราะเคราะห์กรรมเดิมไม่ใช่เล่นๆ เลย (แถมมีสิบเล่มด้วย…)

[elli elli · Rating 4 out of 5]

Duas palavras: dor e estupros. Porque tantas descrições de estupro? Eu honestamente não consigo achar um motivo lógico. Fomos avisados que teria gatilho de estupro, mas honestamente foi desconfortável a forma como a autora usou isso como um elemento essencial da história, tivemos pelo menos 3 descrições extensas de um estupro que foram absolutamente desnecessárias. O resto do livro foi só dor e dor. Tristeza demais, mas muito bem escrita, todos os pontos foram ligados sem deixar nenhum buraco no plot. Perfeitamente executado, ainda que tenha tido partes que eu simplesmente achei muito lentas. O vilão posso dizer que foi um dos melhores que eu já vi, não pela maldade ou algo assim, mas por ele ser tão caótico e bem construído que é crível como nenhum outro que eu já vi. Sai destruída.

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 5 out of 5]

ขึ้นอย่างหมา ลงก็อย่างหมาค่ะ!

- เรามาถึงจุดที่นางหายโง่แล้ว ได้เบิกเนตร รู้เบื้องหลังเพิ่มขึ้นอีก
- เล่มนี้ตีดราม่าเบาๆ (?) พอกรุบกริบ แต่มีเรื่องมีราวให้หมากับแมวได้ใกล้กันอีกนิด
- ความซึนของแมวยังคงมีอยู่ แต่เริ่มพูดบ้างไรบ้างแล้ว
- แน่นอนว่า ซีนหมาอ้อนจนน่าสงสารก็ทำให้อยากจะเปลี่ยนจาดกหยุมหัวมาเป็นลูบหัวปลอบใจแทนเหมือนกัน
- ชอบที่เรื่องราวไม่ทิ้งปมเก่าให้หายตายจาก เรายังได้เห็นตีวละครเก่าๆ ที่เกี่ยวข้องกันอยู่
- เล่มนี้ครบรส หวาน เหงา เศร้า ซึ่ง สงสาร สมน้ำหน้า เห็นใจ เอาใจช่วย คือมีหมด
- ความศิษย์คนนั้นคือยังไง จะปล่อยตอนไหน อยากรู้แล้วเนี่ย
- ความตัวร้ายอันแสนยิ่งใหญ่ก็ยังต้องตามกันต่อไป

และตัดจบได้ชวนอยากหยิบเล่มต่อไปอีกแล้ววว

[Stothej · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้เข้มข้นไม่ต่างจากเล่ม 2 เลย เนื้อเรื่องน่าติดตามแบบวางไม่ลง มีการเฉลยปมที่วางไว้ในสองเล่มแรก เป็นจุดพลิกผันของตัวละครโม่หรานเลย น้องตาสว่างโล่ จากคอยตามแค้นซือจุนกลายเป็นรักเค้าสุดหัวใจ เห็นหมาโม่ตอนตามหงุงซือจุนนี่มัน y-y ตอนท้ายเล่มชอบ plot twist ที่ถึงจะเป็นจุดเล็กๆ สั้นๆ แต่มันพลิกไปพลิกมาทำให้ตื่นเต้นดี และชอบการที่ฉากในเล่ม 1 มามีส่วนเกี่ยวข้องเล็กๆในเล่มนี้ด้วย รู้สึกคนเขียนฉลาดในการวางปมคลี่ปมมาก

[Tippy Chee · Rating 5 out of 5]

โอ้ย ตายแล้ววววว ดีขึ้นเรื่อย ๆ เลยยย จังหวะเฉลยปมแค้นของเจ้าหมาโม่ คือสุด แบบ สุดยอดสุดขอบปฐพี! เจ้าหมาโม่ พอทำตัวน่ารักขึ้นมาก็น่าเอ็นดูแทบตาย แง้งง พอเริ่มรู้ที่มาที่ไปของบุคลิกตัวละครมากขึ้นแล้ว ทุกอย่างก็เข้าใจได้ในทันที ความซึนของซือจุนกลายเป็นชวนขำไปซะหมดละ โมเม้นคู่นี้น่ารักขึ้นทุกที xD
ส่วนบทบรรยายเล่มนี้คือ ขยี้เก่งเหลือเกิน จริง ๆ ก็เก่งมาตั้งแต่เล่มแรกแหละ แต่เล่มนี้ดราม่าเยอะหน่อย ขยี้สะแหลกเป็นผุยผงไปหมด
ว่าแต่ นี่เพิ่งเล่มสาม ?! แล้วอีก 6 เล่มที่เหลือ จะไหวมั้ยย

[ppsk ᙏ̤̫]

‘ความเข้าใจผิดหนึ่งปี คือความเข้าใจผิด
ความเข้าใจผิดสิบปี คือความผิดบาป
ตั้งแต่เกิดจนตาย ความเข้าใจผิดชั่วชีวิต นั่นคือชะตากรรม
ชะตากรรมของพวกเขา วาสนาที่มีร่วมกันช่างเปราะบางนัก’
.
“บางครั้งจู่ ๆ นึกถึงเรื่องตลกสมัยเด็กขึ้นมา แล้วก็พูดออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วกลับพบว่าคนที่เข้าใจเรื่องตลกนี้ ไม่อยู่แล้วแม้แต่คนเดียว”
.
“ไม่ใช่อีกแล้ว…?”
“ไม่ใช่อีกแล้ว”
“…กลับไปไม่ได้อีกแล้ว?”
“กลับไปไม่ได้อีกแล้ว”

อยากจะแปะมีมร้องไห้ ทำไมมัน angst ได้ขนาดนี้ 🥹