Ευρύβια 1962 Η δωδεκάχρονη Παναγιώτα μεγαλώνει σαν αποπαίδι, σε μια οικογένεια που της δείχνει καθημερινά την απαξίωσή της. Η παιδική της ψυχή, πεθαίνει προτού ακόμη καταφέρει να γευτεί καλά καλά την ξεγνοιασιά της ηλικίας της. Το καλοκαίρι του 1963 γνωρίζει τον Λουκά και τότε, αλλάζει όλη της η ζωή. Μαζί του θα γευτεί για πρώτη φορά τον έρωτα. Σαν έρθει το τέλος του καλοκαιριού μοιράζονται ένα κόσμημα, δυο ασημένια κομμάτια ενός παζλ με τα ονόματά τους χαραγμένα και μία υπόσχεση να κάνουν τα πάντα ώστε αυτό το παζλ να ενωθεί ξανά! Η ζωή όμως έχει διαφορετικά σχέδια… Η Παναγιώτα περνάει τα πιο μαρτυρικά της χρόνια δίπλα σε έναν βίαιο, αλκοολικό πατέρα και στη συνέχεια, με έναν βάρβαρο σύζυγο που δεν επέλεξε. Ο Λουκάς που για χρόνια ήταν υποταγμένος στις επιθυμίες του πατέρα του, σπάει τα δεσμά μαζί του, και ακολουθεί τη δική του πορεία. Παίρνει τη ζωή στα χέρια του και προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του ώστε να πραγματοποιήσει το μεγάλο του όνειρο. Ανάμεσά τους συναισθήματα και γεγονότα που όσο τους ενώνουν άλλο τόσο τους χωρίζουν. Η μοίρα παίζει μαζί τους, λες και είναι πιόνια σε ένα παιχνίδι με προδιαγεγραμμένο τέλος. Ένας έρωτας που άνοιξε τα φτερά του πολύ νωρίς και φώλιασε σε δυο καρδιές για πάντα. Μια αγάπη που έσπασε στα δυο και την κράτησε ζωντανή μονάχα η ελπίδα, πως μια μέρα θα είναι και πάλι ολόκληρη. Δυο κομμάτια από το ίδιο παζλ, που το ένα χωρίς το άλλο, εί- ναι απλά ένα άψυχο μέταλλο…
Η Μαρία Φώσκολου γεννήθηκε και μεγάλωσε στα προάστια του Πειραιά, ενώ τώρα ζει με την οικογένεια της στους πρόποδες της Πάρνηθας. Λατρεύει την Αθήνα και δεν την αλλάζει για καμία πόλη του κόσμου. Από πολύ μικρή είχε καλλιτεχνική φύση και μεταξύ άλλων είχε ανακαλύψει και το συγγραφικό της ταλέντο. Από τα εφηβικά της χρόνια έγραφε στίχους και μικρά δοκίμια. Το μικρόβιο της συγγραφής ενός μυθιστορήματος την επισκέφθηκε ως ενήλικη πια και τότε γεννήθηκε το πρώτο της έργο, καθώς και μερικά ανέκδοτα παιδικά παραμύθια. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα δημιουργικής γραφής από σημαντικούς δασκάλους της Ελλάδας καθώς και αρθρογραφεί σε γνωστά blog, site και εφημερίδες, ενώ ασχολείται παράλληλα με τη συγγραφή μυθιστορημάτων. Βιβλιογραφία: «Πόσο αντέχει μια καρδιά» 2020 «Δύο ζωές ένα παζλ» 2021 «Αγνή Εκδίκηση» 2022 «Μαύρο Πέπλο» 2024
Αν και αποφεύγω να διαβάζω κοινωνικά βιβλία, περισσότερο γιατί με θλιβουν, στο συγκεκριμένο δεν θα μπορούσα να μην δώσω την ευκαιρία του. Από το πρώτο βιβλίο της Μαρίας, η γραφή της ταίριαξε πολύ με τα γούστα μου και έχει γίνει μια από τις αγαπημένες μου συγγραφείς. Στο δεύτερο αυτό πόνημά της, νομίζω ότι η εξέλιξή της είναι φανερή και η ιστορία, Συγκλονιστική! Ακολουθούμε την ζωη της Παναγιώτας που από μικρή ηλικία βιώνει απανθρωπες συμπεριφορές, μεγαλώνει σε μια κλειστή κοινωνία και μέσα από το δράμα της, η συγγραφέας καταφέρνει να περάσει στον αναγνώστη μαθήματα ζωής, χωρίς όμως καμία επιτήδευση. Βλέπουμε μέσα από τα μάτια ενός κοριτσιού που έχει ανάγκη την αγάπη, να βιώνει τον έρωτα για πρώτη φορά και η ζωή της να αλλάζει τρομερά. Η ιστορία με συνεπήρε τόσο πολύ που διάβασα το λ βιβλίο μέσα σε 5 ώρες και έπειτα, δεν μπορούσα να συνέλθω. Όλα όσα βίωσα μέσα από την Παναγιώτα χαρακτηκαν μέσα μου με τέτοιο τρόπο που ακόμη τα σκέφτομαι. Το βιβλίο ασχολείται με τόσα κοινωνικά θέματα... Η βία σε όλες τις εκφάνσεις της, η σιωπή της κοινωνίας, η χειραφέτηση των γυναικών και τόσα ακόμα που αδυνατώ να αναφέρω για να μην κάνω σποιλ. Αποκομίζεις τόσα πολλά διαβάζοντας το και όλα τους είναι δοσμένα με μαεστρία πασπαλισμένη με την ανεφ όρων παντοτινή αγάπη. Συγχαρητήρια Μαρία Φώσκολου, να συνεχίσεις να μας ταρακουνας με τον μοναδικό σου τρόπο γραφής!
Ένα γοητευτικό μυθιστόρημα έπεσε στα χέρια μου. Αποφάσισα να το διαβάσω και να καταλήξω να μου αρέσει από την γρήγορη γραφή του και τον έντονο παλμό του. Ανήκω στους αναγνώστες του φανταστικου. Του τρόμου και του μεταφυσικου. Του αστυνομικου. Το δυο ζωές ενα παζλ της Μαρίας Φώσκολου ειναι ενα κοινωνικό ερωτικό μυθιστόρημα που έχει πολλες πολλες ανατροπές και έντονο το στοιχείο της παραβολης των επιλογών που κανουμε στη ζωή μας. Δυο άνθρωποι που ερωτεύονται, που τους χωρίζουν πολλα και που η ζωή θα τους αφήσει να δέρνονται από τα κύματα της. Δυο κομμάτια ενός μενταγιόν. Αυτό δεν είναι ο έρωτας; ενωμένα. Σπάνε και μετά από χρόνια εμπειριών καταφέρνουν να ενωθούν. Το ένα να γιάνει το άλλο και στο τέλος να μη φανεί το σπάσιμο. Με εικόνες κινηματογραφικές η συγγραφέας δεν αφήνει τον αναγνώστη σε ησυχία. Το βιβλίο καταφέρνει να σε κερδίσει και να σου πει πως η αγάπη η αληθινή αγάπη υπομένει. Περιμένει. Είναι σταθερή. Είναι αμετακίνητη. Είναι στοργική. Ξεπερνά όλα τα εμπόδια και δεν αφήνει ακόμα και τον χρόνο που περνά να την αλλοιώσει.
Άλλο ένα πολύ δυνατό κοινωνικό μυθιστόρημα από τη Μαρία Φώσκολου! Καλογραμμένο, ανατρεπτικό, με ζωντανές περιγραφές και τρομερή πλοκή. Δεν μπόρεσα να το αφήσω από τα χέρια μου! Το προτείνω ανεπιφύλακτα! Όποιος επιθυμεί να μάθει περισσότερα για το πώς μου φάνηκε μπορεί να ρίξει μια ματιά στο blog μου: https://vivliastorafimou.wordpress.co...
Αυτά και άλλα τόσα γίνονται σε αυτό το βιβλίο. Πραγματικά από χτες το βράδυ που το τελείωσα προσπαθώ να βάλω την σκέψη μου σε μια τάξη για μα γράψω αυτήν την κριτική. Ξέρετε ότι δεν διαβάζω πολλά κοινωνικά βιβλία αλλά αυτοοο… 5 είναι τα βασικά συναισθήματα που συνυπάρχουν στον άνθρωπο από την μέρα της γέννησης του και το ένα υποδέχεται το άλλο, πρώτα η χαρά, η λύπη , ο φόβος, ο θυμός και τέλος η αηδία. Αυτό το βιβλίο στα προκαλεί όλα αυτά από την αρχή μέχρι το τέλος του.
Ένα βιβλίο γεμάτο ανατροπές, ένα βιβλίο γεμάτο κοινωνικά μηνύματα για την ενδοοικογενειακή βία αλλά και την βία γενικότερα σε πολλές της μορφές. Ήταν ένα βιβλίο που με ξενύχτησε σε μια περίοδο που δυσκολεύομαι να πιάσω και να ολοκληρώσω ένα ανάγνωσμα οπότε καταλαβαίνετε ότι οι εξελίξεις έρχονταν η μια μετά την άλλη και με άφηναν με το στόμα ορθάνοιχτο. Μακάρι να μπορούσα να πω περισσότερα χωρίς να κάνω κάποιο σπόιλερ.
Η Παναγιώτα γεννήθηκε σε μια οικογένεια όπου φαίνεται να την αντιμετωπίζουν ως ένα βάρος επειδή έκανε το λάθος να βγει στον κόσμο ως κορίτσι. Μέχρι που βρίσκει τον άνθρωπο που μπορεί να μοιραστεί τα πάντα. Αλλά η μοίρα έχει άλλη άποψη για την εξέλιξη της ιστορίας τους, της παίζει πολλά και ύπουλα παιχνίδια. Άραγε η ζωή δείχνει μόνο τα σκληρά και άγρια δόντια της χωρίς αίσιο τέλος ή εν τέλη μπορεί μια καρδιά να γαληνέψει; Πόσα μπορεί να αντέξει μια καρδιά; . ⭐️⭐️⭐️⭐️💫/5
Η συγγραφέας έρχεται με το δεύτερο της βιβλίο να ανατρέψει όλα τα δεδομένα στον τρόπο συγγραφής ενός μυθιστορήματος. Με ένα βιβλίο τόσο καλογραμμένο και μία υπόθεση άριστα προβεβλημένη, προσφέρει στον αναγνώστη μία μοναδική εμπειρία αγωνίας, ενώ σε κάνει να μην θες να το αφήσεις από τα χέρια σου. Κατάφερε να με κερδίσει από τις πρώτες κιόλας σελίδες, ενώ τα συναισθήματά μου καθόλη τη διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου εναλλάσσονταν. Θυμός, μίσος, οργή, αγάπη, χαρά και συμπόνια ήταν αυτά που με συνόδευαν σε όλο αυτό το ταξίδι. Τα συγχαρητήριά μου και θα περιμένω με αγωνία το επόμενο σας μυθιστόρημα. Να ξέρετε πως έχετε κερδίσει άλλον ένα φανατικό αναγνώστη στη λίστα σας.
Αν ήξερα για παιδική κακοποίηση και αιμομιξίες δεν θα το ξεκινούσα. Δεν τα μπορώ αυτά τα βιβλία.... Εννοείται ότι το παράτησα όταν κατάλαβα τι περιέχει.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ανάμεσα στους κατοίκους της κλειστής κοινωνίας της Ευρύβιας, το 1962, υπάρχει και η τετραμελής οικογένεια του Βαγγέλη Δημόπουλου. Ζουν σ’ένα φτωχικό σπίτι αυτός, η σύζυγός του Σοφία και τα δυο τους παιδιά, ο Γιώργης και η Παναγιώτα. Ο πατέρας – δυνάστης – αφέντης, ήταν ο φόβος και ο τρόμος. Έπρεπε όλα να γίνονται όπως εκείνος επιθυμούσε , διαφορετικά δοκίμαζαν την δύναμη της ζωστήρας του. Ήταν περήφανος για τον γιο του, τον καμάρωνε και τον ξεχώριζε από την 12χρονη Παναγιώτα, η οποία ήταν για κείνον βάρος. Δεν την αγάπησε ποτέ, την είχε μόνο για να βοηθάει την γυναίκα του στις δουλειές του σπιτιού και το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να περάσουν, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, λίγα χρόνια για να την παντρέψει, να την ξεφορτωθεί, να απαλλαγεί από το περιττό βάρος.
Δεν υπήρχε ίχνος στοργής ή τρυφερότητας, παρά μόνο αυταρχισμού και κτητικότητας. Η Παναγιώτα δεν ένιωσε ποτέ χαρά, αγάπη, νοιάξιμο, φροντίδα, δεν ένιωσε ποτέ παιδί, ποτέ άνθρωπος. Δεν είχε πάει παραπέρα από την πλατεία του χωριού της, ήταν φυλακισμένη σε μια φυλακή δίχως κάγκελα και δεσμά, μέσα στο ίδιο της το σπίτι, με δεσμώτες τους ίδιους της τους γονείς.
Το καλοκαίρι του 1963 θα σταθεί σταθμός για την υπόλοιπη ζωή της. Θα γνωρίσει τον Λουκά και μαζί του θα γευτεί τον απρόσμενο έρωτα, τον κεραυνοβόλο, αυτόν που μουδιάζει το μυαλό, παραλύει το κορμί και κάνει την καρδιά να χορεύει σε ξέφρενους ρυθμούς. Η λογική την πρόσταζε να τρέξει μακριά, όμως η ατίθαση και ανυπότακτη καρδιά βροντοφώναζε να μείνει. Μέσα της γινόταν μια έκρηξη από πρωτόγνωρα συναισθήματα. Πόθος, έρωτας και φλογισμένα κορμιά που λαχταρούσαν να σβήσουν την δίψα τους. Μαγικές στιγμές, μοναδικές, ένας ολόκληρος ήλιος να φωτίζει και να ζεσταίνει τις πιο απόμερες και σκοτεινές γωνιές της καρδιάς της.
❤ Παναγιώτα & Λουκάς. Δυο μισά κομμάτια ενός παζλ, που θέλουν όσο τίποτα να ενωθούν, να γίνουν ένα, να συμπληρώσουν το ένα το άλλο.
Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια και οι δρόμοι τους χωρίζουν. Η ζωή της Παναγιώτας θα μετατραπεί σε έναν αδιάκοπο εφιάλ��η, που δεν είχε τέλος παρά μόνο συνέχεια. Το μόνο της σφάλμα ήταν που αγάπησε αληθινά και παραδόθηκε σ’έναν έρωτα, που όπως αποδείχτηκε, θα γινόταν η καταστροφή της, η απαρχή όλων των δεινών και βασανιστηρίων που θα βίωνε στην μετέπειτα ζωή της.
Πόνος, εξευτελισμός, ντροπή, ταπείνωση, η ζωή της μια κόλαση και η μάνα της σιωπηλός μάρτυρας. Αχ, πόσο με θύμωσε και με εκνεύρισε η Σοφία με την στάση και την συμπεριφορά της. Μια μάνα φοβισμένη και άβουλη, που έβλεπε να βασανίζουν το παιδί της και δεν αντιδρούσε, δεν εναντιώθηκε, δεν όρθωσε το ανάστημά της, δεν έβαλε το κορμί της ασπίδα μπροστά στο τρυφερό κορμί του παιδιού της για να το υπερασπιστεί και να το γλιτώσει από την κόλαση.
Και ο Γολγοθάς συνεχίζεται με καινούργιο κύκλο μαρτυρίων, αυτή τη φορά με νέο αφέντη – δυνάστη. Η Παναγιώτα φεύγει από τα χέρια του βίαιου και αλκοολικού πατέρα της για να περάσει σ’αυτά του βάρβαρου και κακοποιητικού συζύγου της. Άνθρωπος καμωμένος από σίδερο, ψυχή ανύπαρκτη και καρδιά ταμπουρωμένη πίσω από απροσπέλαστα τείχη. Άνθρωπος αμείλικτος, δίχως ίχνος ανθρωπιάς, ευαισθησίας, δίχως αισθήματα. Πλέον δεν της είχε απομείνει τίποτα, ήταν μια ζωντανή – νεκρή, ένα άδειο κουφάρι δίχως καρδιά και ψυχή, απλά υπήρχε χωρίς να ζει. Πόσα ακόμη μπορούσε να αντέξει και για ποιο λόγο;
«Δύο ζωές ένα παζλ» είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με υπέροχη γραφή, καλοδουλεμένη και πλούσια πλοκή, συνεχόμενες ανατροπές, που δεν σε αφήνει να το αφήσεις από τα χέρια σου. Με πολύ όμορφο και αρμονικό τρόπο ξεδιπλώνονται αργά – αργά συναισθήματα και καταστάσεις, καθώς και μια ιστορία αγάπης, έρωτα, πόνου και προδοσίας, που δεν θα αφήσει κανένα ζευγάρι μάτια ασυγκίνητο. Γίνεσαι ένα με τους πρωταγωνιστές, κομμάτι αυτής της οδυνηρής ιστορίας. Ήρωες που δοκιμάστηκαν σκληρά από την μοίρα. Κάποιοι άντεξαν, τα κατάφεραν. Κάποιοι άλλοι όμως δεν μπόρεσαν να σηκώσουν το βαρύ φορτίο.
Η συγγραφέας μάς παίρνει από το χέρι και μας επιτρέπει να κρυφοκοιτάξουμε μέσα από τις σφαλιστές πόρτες μιας κλειστής και οπισθοδρομικής κοινωνίας. Μέσα από τις καταστάσεις και τα γεγονότα που μας περιγράφει, έρχεται να ταράξει τα ήσυχα νερά της τακτοποιημένης μας ζωής, να μας ταρακουνήσει και να μας προβληματίσει, καθώς θίγονται τα εξής κοινωνικά θέματα: αλκοολισμός, βία, ενδοοικογενειακή βία, παιδική και σεξουαλική κακοποίηση, βιασμός του σώματος και της ψυχής.
Ο αναγνώστης βιώνει όλη την γκάμα των εναλλασσόμενων συναισθημάτων: συμπόνια, αγανάκτηση, θυμό, μίσος, οργή, κατανόηση, αγάπη, νοσταλγία, στοργή, χαρά, λύπη και περιμένει με αγωνία το φινάλε. Άραγε θα έρθει η πολυπόθητη λύτρωση και δικαίωση ή η αδυσώπητη μοίρα έχει και άλλα σκοτεινά σχέδια που λαχταράει να εκπληρώσει;
Ένα από τα ωραιότερα βιβλία που διάβασα και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Θερμά συγχαρητήρια στην συγγραφέα!!👏👏👏
✒️«Στο παιχνίδι της ζωής, τη ζαριά την ρίχνει η μοίρα… οι άνθρωποι είναι απλώς τα πιόνια.» (σελίδα 389)
Η συγγραφέας Μαρία Φώσκολου με εξέπληξε θετικά. Η πένα της έχει δύναμη, αλήθεια και ξέρει να διηγείται χωρίς να κουράζει. Ακόμα και αν καταπιάνεται με δύσκολα κοινωνικά θέματα, όπως η παιδική κακοποίηση, ξέρει να περιγράφει δύσκολες σκηνές και να σε βάζει μέσα, να παίρνεις ένα ρόλο ενεργό, νιώθοντας τον πόνο και κάθε συναίσθημα. Οι εικόνες που μου δημιούργησε ήταν να μεταφερθώ στην τότε εποχή και να μπω μέσα στην πρωταγωνίστρια την Παναγιώτα. Την ένιωσα σε βάθος και αυτό είναι σημαντικό να μπορεί να το κάνει ένας συγγραφέας. Όταν ένα βιβλίο καταφέρει να σε παρασύρει σε μια χίμαιρα συναισθημάτων, σε κάνει να θυμώνεις, να γελάς, να χαίρεσαι, αλλά το πιο σημαντικό να δακρύζεις, τότε η συγγραφέας έχει αυτό το κάτι που δεν έχουν πολλοί. Ένα βιβλίο που κύλησε αβίαστα, δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια, είχα μέχρι την τελευταία σελίδα αγωνία για το πώς θα καταλήξει, αν θα υπάρχει δικαίωση και ευτυχία σε μια βασανισμένη ψυχή. Μπορεί άραγε ένα παιδί όταν δέχεται κάθε είδους κακοποίηση, να το αφήσει όλο αυτό πίσω του και να σηκωθεί να ζήσει; Να αρχίσει από το μηδέν; Η Παναγιώτα θα βρει την δύναμη και την ωριμότητα να ενώσει το δικό της παζλ με του Λουκά, μιας αγάπης τόσο δυνατή που καταρρίπτει ακόμα και τον πόνο της ψυχής; Μέσα στις σελίδες θα βρεις απαντήσεις που δεν φαντάστηκες, πολλές φορές σκέφτεσαι ότι θα έρθει η παραίτηση. Όταν η ζωή χωρίζεται σε δύο κομμάτια παζλ, έχεις την ψυχική δύναμη να επιμένεις, β=να υπομένεις μέχρι αυτά τα δύο κομμάτια να γίνουν ένα. Για μένα από τα καλύτερα βιβλία της χρονιάς από μια συγγραφέα που έχει μια πένα διαμάντι.
Παναγιώτα και Λουκάς. Δυο κομμάτια ενός πάζλ που κόπηκε στα δύο. Αν και το είχα καιρό στη βιβλιοθήκη μου επιτέλους ήρθε η σειρά του. Έμεινα άφωνη με τις συνεχόμενες ανατροπές. Αυτό το βιβλίο δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις. Κάθε του σελίδα είναι και μια νέα ανακάλυψη για τον αναγνώστη μεχρι το τέλος. Αν αφήσεις τους ορίζοντες του μυαλού σου ανοιχτούς και καταλύσεις όλα τα στερεότυπα που πιθανον να έχεις, θα μπορέσει να σε παρασύρει στις σελίδες του μεχρι την τελευταία γραμμή. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι η ονομασία που διάλεξε η συγγραφέας για τον τόπο που διαδραματίζεται η ιστορία. Το όνομα Ευρύβια κρύβει μέσα τη βία. Φαίνεται πως της αρέσει να παίζει με τις λέξεις και από τον τίτλο του τρίτου της βιβλιου που δεν το έχω διαβάσει ακόμα. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Πολύ καλό. Γραφή απλή, λυρική και με τρόπο που σε μεταφέρει στην τοποθεσία και την εποχή. Οι ανατροπές και οι εκπλήξεις ήταν τόσες που δεν μου επέτρεψαν να το αφήσω από τα χέρια μου. Δεν ήξερα τη συγγραφέα κι όταν μου το έφεραν δώρο ήμουν διστακτική γιατί προτειμώ τους πιο γνωστούς συγγραφείς. Τελικά πρεπει να δίνουμε χώρο και στα νεα παιδιά.