What do you think?
Rate this book
Μνημοσύνη
Τα χορευτικά της βήματα, ένα γράμμα δίχως όνομα αποστολέα και παραλήπτη, ένα ασημένιο δαχτυλίδι κι ένα σκουριασμένο κλειδί, καθώς και η μυστηριώδης άρνηση της μητέρας της να της μιλήσει για την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτά τα ευρήματα, οδηγούν την Ισιδώρα από την Αστόρια σ’ ένα χωριό του Ολύμπου, τη Λευκομηλιά, με σκοπό να ανακαλύψει μόνη της όσα έχουν μείνει κρυφά για χρόνια.
Εκεί θα γνωρίσει τον Στέλιο, τον δήμαρχο της περιοχής, που προσπαθεί να επαναφέρει το πανηγύρι των Μουσών, μια γιορτή ξεχασμένη για τριάντα χρόνια. Μαζί του ξετυλίγει το κουβάρι που καταλήγει στο παρελθόν, εκεί όπου η μοίρα έστησε εξέδρα για τον χορό της ζωής και του θανάτου.
Με φόντο την ιστορία της οικογένειας του Ηλία Τελεσίδη, τους τοπικούς μύθους, τα πανηγύρια των κατοίκων της Λευκομηλιάς, και τις ανθρώπινες σχέσεις που λήγουν άδοξα, οι ήρωες πασχίζουν να βρουν τα βήματά τους, έως ότου η μητέρα Μνημοσύνη, η θεότητα της μνήμης, τους οδηγήσει στη λύτρωση.
Μια οριακή στιγμή, μια γυναίκα που δεν κρατά μυστικό, μια μαύρη αρκούδα που λίγοι μπορούν να δουν, κι ένα θύμα που γίνεται ταυτοχρόνως θύτης, συνθέτουν μια πολυπρόσωπη ιστορία με μικρή πνοή μαγικού ρεαλισμού, όπου τα όρια μεταξύ ενοχής και αθωότητας είναι δυσδιάκριτα, και οι ζωές των ανθρώπων είναι μοιραία δεμένες μεταξύ τους.
Εκεί θα γνωρίσει τον Στέλιο, τον δήμαρχο της περιοχής, που προσπαθεί να επαναφέρει το πανηγύρι των Μουσών, μια γιορτή ξεχασμένη για τριάντα χρόνια. Μαζί του ξετυλίγει το κουβάρι που καταλήγει στο παρελθόν, εκεί όπου η μοίρα έστησε εξέδρα για τον χορό της ζωής και του θανάτου.
Με φόντο την ιστορία της οικογένειας του Ηλία Τελεσίδη, τους τοπικούς μύθους, τα πανηγύρια των κατοίκων της Λευκομηλιάς, και τις ανθρώπινες σχέσεις που λήγουν άδοξα, οι ήρωες πασχίζουν να βρουν τα βήματά τους, έως ότου η μητέρα Μνημοσύνη, η θεότητα της μνήμης, τους οδηγήσει στη λύτρωση.
Μια οριακή στιγμή, μια γυναίκα που δεν κρατά μυστικό, μια μαύρη αρκούδα που λίγοι μπορούν να δουν, κι ένα θύμα που γίνεται ταυτοχρόνως θύτης, συνθέτουν μια πολυπρόσωπη ιστορία με μικρή πνοή μαγικού ρεαλισμού, όπου τα όρια μεταξύ ενοχής και αθωότητας είναι δυσδιάκριτα, και οι ζωές των ανθρώπων είναι μοιραία δεμένες μεταξύ τους.
520 pages, Paperback
First published July 1, 2021
18 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
January 23, 2022
ΜΝΗΜΟΣΎΝΗ
Βασιλική Ακαρέπη
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΠΝΟΉ 📖
Το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω και δηλώνω ενθουσιασμένη.
Ένα βιβλίο που μου είχε τραβήξει την προσοχή από την πρώτη στιγμή..με ένα εξώφυλλο αέρινο, γεμάτο κίνηση και απόλυτα εναρμονισμένο και ταιριαστό με την ιστορία.
Μία ιστορία που διαδραματίζεται σε δύο εποχές,στο χθες και στο σήμερα,με απόσταση 30 χρόνων ανάμεσά τους.
Προσωπικά λατρεύω όταν συμβαίνει αυτό γιατί με βοηθάει να κατανοήσω τους ήρωες καλύτερα και ενδεχομένως να δικαιολογήσω κάποιες πράξεις τους..
🩰<< ΜΝΗΜΟΣΎΝΗ..η Μητέρα των εννέα Μουσών.. Εσύ μας κυβερνάς.Θυμόμαστε για πάντα όλα αυτά που θέλουμε να ξεχάσουμε.Ο δρόμος για τον παράδεισο περνάει μέσα από την μνήμη.>>
Η Ισιδώρα Δημητρίου είναι μία διάσημη χορεύτρια tribal fusion belydance που ζει και εργάζεται στις θεατρικές σκηνές της Αστόρια.
Την στιγμή που θα ανακαλύψει ένα γράμμα χωρίς όνομα αποστολέα και παραλήπτη, ένα ασημένιο ιδιαίτερο δαχτυλίδι και ένα σκουριασμένο κλειδί σε συνδυασμό με την έντονη άρνηση της μητέρας της να της μιλήσει για την ιστορία που τα συνοδεύουν,θα σπείρουν την περιέργεια στην ψυχή της Ισιδώρας να ανακαλύψει τί συμβαίνει..
Μία επαγγελματική πρόταση να χορέψει θα την φέρουν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Θεσσαλονίκη και στην συνέχεια σε ένα χωριό του Ολύμπου,την Λευκομηλιά .
Ένα μέρος που γνωρίζει ότι έχει ρίζες η μητέρα της..
Εκεί θα γνωρίσει τον Στέλιο,τον δήμαρχο του χωριού που προσπαθεί να επαναφέρει το πανηγύρι των Μουσών, ένα πανάρχαιο έθιμο, μία γιορτή ξεχασμένη για 30 χρόνια..
Μαζί του θα ξετυλίξει το κουβάρι της ιστορίας τους..
Μία ιστορία που έχει ρίζες στο παρελθόν.. ένας ατέρμονος χορός ζωής και θανάτου!
Τί τους συνδέει και τί τους χωρίζει;
Μία απρόσμενη γνωριμία που θα εγείρει πολλά και έντονα συναισθήματα..
Γίνεται ένας άνθρωπος να είναι και θύτης και θύμα;
Ηλίας, Κική, Νώντας,Ράκης, Αλέξανδρος, Ισιδώρα, Στέλιος, Ουρανία, Φρόσω.. μερικοί από τους ήρωες που οι ζωές τους συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και θα προσπαθήσουν μέσα από τις επιλογές τους να βρουν τα βήματά τους που θα τους οδηγήσουν στην συγχώρεση και στην λύτρωση.
Ένα πολυπρόσωπο κοινωνικό μυθιστόρημα που θίγει καίρια ζητήματα,που δυστυχώς υπάρχουν μέχρι σήμερα στην επαρχιακή κοινωνία..
Τα ταμπού,τις προκαταλήψεις και τα κοινωνικά στερεότυπα..
Σίγουρα είναι ένα βιβλίο που δίνει τροφή για σκέψη.
Με ήρωες που σε παρασύρουν και τους αγαπάς για την αλήθειά τους και το μεγαλείο της ψυχής τους και άλλους τους λυπάσαι για τις λάθος επιλογές τους που συμβάλουν στην ροή των γεγονότων..
Ένα μυθιστόρημα που τα όρια μεταξύ ενοχής και αθωότητας είναι πολύ λεπτά..
Με φόντο τους τοπικούς μύθουςκαι τις υπέροχες περιγραφές της, η συγγραφέας μας προσκαλεί σε ένα υπέροχο ταξίδι που απολαμβάνουμε από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα!
Πολλά συγχαρητήρια Βασιλική Ακαρέπη-Vasiliki Akarepi για το υπέροχο αυτό ταξίδι 🙏🎉🩰
Το προτείνω ανεπιφύλακτα 💕📖💕
🩰<<Μα οι λέξεις έχουν μαγική επίδραση στην ψυχή του ανθρώπου- γίνονται σύμβολα που πατούν τις ευαίσθητες χορδές του μυαλού δημιουργώντας ψευδαισθήσεις.>>
🩰<< Όλα μπορούν να χορευτούν.
Ο πόνος,η θλίψη,η απώλεια,ο έρωτας, όλα.>>
🩰<< Όλοι οι πόνοι μπορούν να διαλυθούν μέσα στο χορό.
...Μην κλαις! Χόρεψε το αυτό που νιώθεις.
Όλα γύρω έχουν ρυθμό, ακόμα και ο θάνατος, ακόμα και ο θρήνος έχει μουσική που μόνο η ψυχή την ακούει.Χόρεψέ την αυτήν την μουσική.
Ελευθερώσου!>>
🩰<< Τα καλούπια είναι για να σπάνε και να ελευθερώνεται η ψυχή μας.
Να λέει την αλήθεια της χωρίς " πρέπει".>>
🩰<< Κάθε κίνηση, κάθε επιλογή που κάνουμε, διαμορφώνει το μέλλον μας και το μέλλον των γύρω μας Ζούμε σε μια τεράστια θάλασσα αλληλεπίδρασης.Ολα συνδέονται, όλοι είμαστε ενωμένοι και αλληλοεξαρτώμενοι.>>
Βασιλική Ακαρέπη
ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΠΝΟΉ 📖
Το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω και δηλώνω ενθουσιασμένη.
Ένα βιβλίο που μου είχε τραβήξει την προσοχή από την πρώτη στιγμή..με ένα εξώφυλλο αέρινο, γεμάτο κίνηση και απόλυτα εναρμονισμένο και ταιριαστό με την ιστορία.
Μία ιστορία που διαδραματίζεται σε δύο εποχές,στο χθες και στο σήμερα,με απόσταση 30 χρόνων ανάμεσά τους.
Προσωπικά λατρεύω όταν συμβαίνει αυτό γιατί με βοηθάει να κατανοήσω τους ήρωες καλύτερα και ενδεχομένως να δικαιολογήσω κάποιες πράξεις τους..
🩰<< ΜΝΗΜΟΣΎΝΗ..η Μητέρα των εννέα Μουσών.. Εσύ μας κυβερνάς.Θυμόμαστε για πάντα όλα αυτά που θέλουμε να ξεχάσουμε.Ο δρόμος για τον παράδεισο περνάει μέσα από την μνήμη.>>
Η Ισιδώρα Δημητρίου είναι μία διάσημη χορεύτρια tribal fusion belydance που ζει και εργάζεται στις θεατρικές σκηνές της Αστόρια.
Την στιγμή που θα ανακαλύψει ένα γράμμα χωρίς όνομα αποστολέα και παραλήπτη, ένα ασημένιο ιδιαίτερο δαχτυλίδι και ένα σκουριασμένο κλειδί σε συνδυασμό με την έντονη άρνηση της μητέρας της να της μιλήσει για την ιστορία που τα συνοδεύουν,θα σπείρουν την περιέργεια στην ψυχή της Ισιδώρας να ανακαλύψει τί συμβαίνει..
Μία επαγγελματική πρόταση να χορέψει θα την φέρουν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Θεσσαλονίκη και στην συνέχεια σε ένα χωριό του Ολύμπου,την Λευκομηλιά .
Ένα μέρος που γνωρίζει ότι έχει ρίζες η μητέρα της..
Εκεί θα γνωρίσει τον Στέλιο,τον δήμαρχο του χωριού που προσπαθεί να επαναφέρει το πανηγύρι των Μουσών, ένα πανάρχαιο έθιμο, μία γιορτή ξεχασμένη για 30 χρόνια..
Μαζί του θα ξετυλίξει το κουβάρι της ιστορίας τους..
Μία ιστορία που έχει ρίζες στο παρελθόν.. ένας ατέρμονος χορός ζωής και θανάτου!
Τί τους συνδέει και τί τους χωρίζει;
Μία απρόσμενη γνωριμία που θα εγείρει πολλά και έντονα συναισθήματα..
Γίνεται ένας άνθρωπος να είναι και θύτης και θύμα;
Ηλίας, Κική, Νώντας,Ράκης, Αλέξανδρος, Ισιδώρα, Στέλιος, Ουρανία, Φρόσω.. μερικοί από τους ήρωες που οι ζωές τους συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους και θα προσπαθήσουν μέσα από τις επιλογές τους να βρουν τα βήματά τους που θα τους οδηγήσουν στην συγχώρεση και στην λύτρωση.
Ένα πολυπρόσωπο κοινωνικό μυθιστόρημα που θίγει καίρια ζητήματα,που δυστυχώς υπάρχουν μέχρι σήμερα στην επαρχιακή κοινωνία..
Τα ταμπού,τις προκαταλήψεις και τα κοινωνικά στερεότυπα..
Σίγουρα είναι ένα βιβλίο που δίνει τροφή για σκέψη.
Με ήρωες που σε παρασύρουν και τους αγαπάς για την αλήθειά τους και το μεγαλείο της ψυχής τους και άλλους τους λυπάσαι για τις λάθος επιλογές τους που συμβάλουν στην ροή των γεγονότων..
Ένα μυθιστόρημα που τα όρια μεταξύ ενοχής και αθωότητας είναι πολύ λεπτά..
Με φόντο τους τοπικούς μύθουςκαι τις υπέροχες περιγραφές της, η συγγραφέας μας προσκαλεί σε ένα υπέροχο ταξίδι που απολαμβάνουμε από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα!
Πολλά συγχαρητήρια Βασιλική Ακαρέπη-Vasiliki Akarepi για το υπέροχο αυτό ταξίδι 🙏🎉🩰
Το προτείνω ανεπιφύλακτα 💕📖💕
🩰<<Μα οι λέξεις έχουν μαγική επίδραση στην ψυχή του ανθρώπου- γίνονται σύμβολα που πατούν τις ευαίσθητες χορδές του μυαλού δημιουργώντας ψευδαισθήσεις.>>
🩰<< Όλα μπορούν να χορευτούν.
Ο πόνος,η θλίψη,η απώλεια,ο έρωτας, όλα.>>
🩰<< Όλοι οι πόνοι μπορούν να διαλυθούν μέσα στο χορό.
...Μην κλαις! Χόρεψε το αυτό που νιώθεις.
Όλα γύρω έχουν ρυθμό, ακόμα και ο θάνατος, ακόμα και ο θρήνος έχει μουσική που μόνο η ψυχή την ακούει.Χόρεψέ την αυτήν την μουσική.
Ελευθερώσου!>>
🩰<< Τα καλούπια είναι για να σπάνε και να ελευθερώνεται η ψυχή μας.
Να λέει την αλήθεια της χωρίς " πρέπει".>>
🩰<< Κάθε κίνηση, κάθε επιλογή που κάνουμε, διαμορφώνει το μέλλον μας και το μέλλον των γύρω μας Ζούμε σε μια τεράστια θάλασσα αλληλεπίδρασης.Ολα συνδέονται, όλοι είμαστε ενωμένοι και αλληλοεξαρτώμενοι.>>
February 2, 2022
https://dominicamat.blogspot.com/2022...
Όσα χρόνια κι αν περάσουν,δεν θα μπορέσω ποτέ να απαντήσω με σιγουριά το αν είναι προτιμότερη η μνήμη έναντι της λήθης... Ναι,μην σας ακούγεται περίεργο αυτό που τώρα λέω. Από την μία μεριά είναι η μνήμη που κρατά ζωντανά στη σκέψη καί στην ψυχή μας όμορφα συναισθήματα,εμπειρίες καί αγαπημένα πρόσωπα,αλλά συνάμα παραμένουν εκεί καί τα όποια αρνητικά μας έχουν συμβεί καί μας έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα. Κι αυτός ο πόνος πολλές φορές αντί να μετριάζεται με το πέρασμα του χρόνου,όλο καί μεγαλώνει,αποκτώντας καί καταλαμβάνοντας μεγάλες διαστάσεις μέσα μας. Βέβαια,όλοι κι όλες συμφωνούμε πως η μνήμη είναι εκείνη που μας προστατεύει από την ''ολίσθηση'' καί την πραγματοποίηση μελλοντικά τραγικών λαθών του παρελθόντος. Κι από την άλλη η λήθη μας προσεγγίζει με ένα πλάνο βλέμμα που δεν μπορούμε να του αντισταθούμε προσφέροντάς μας απλόχερα την πολυπόθητη λύτρωση από τον αβάσταχτο πόνο,με μόνο αντίτιμο την απώλεια της μνήμης κι όλων των υπέροχων ανθρώπων που αγαπήσαμε καί μας αγάπησαν,καθώς καί όλα τα γλυκά στοπ καρέ της ζωής μας. Οπότε,φαντάζει δύσκολη η επιλογή....
Μεγάλος ο πρόλογός μου,μα δε δύναμαι να ''τιθασεύσω'' αρκετές φορές τον εαυτό μου καί να μην κάτσω να καταγράψω τις πρώτες σκέψεις που γεννήθηκαν στο μυαλό μου με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης ενός βιβλίου. Σαν να θέλω να τρέξω να προλάβω καί να μην με αιχμαλωτίσει η λησμονιά στα δίχτυα της. Όχι,πως ξεχνάω ποτέ τα βιβλία που διαβάζω,αλλά αυτό το πρώτο συναίσθημα που ''ξυπνά'' τη στιγμή που μπαίνει η τελευταία τελεία,δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο. Αυτό μου συνέβη με το που έκλεισα το βιβλίο ''Μνημοσύνη'' της συγγραφέως Βασιλικής Ακαρέπη,που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. Ένα βιβλίο που έφτασε στα χέρια μου ως δώρο κι ευχαριστώ πολύ την θεά τύχη γι'αυτό,καθώς μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις.
Η συγγραφέας δεν επιλέγει τυχαία τον τίτλο ''Μνημοσύνη'' για το βιβλίο της,αφού εκείνη σε πολύ μεγάλο βαθμό ευθύνεται,-είτε άμεσα,είτε έμμεσα-,για όλα όσα θα διαδραματιστούν μέσα στην υπόθεση. Άραγε,η Μνημοσύνη η θεά της μνήμης καί μητέρα των εννέα Μουσών πώς θα επηρέασει τον ρου της ιστορίας καί τη ζωή όλων των προσώπων αυτής; Τί είναι αυτό που ζητά από εκείνους/ες; Θα έρθει να τιμωρήσει,να αποδώσει δικαιοσύνη,ή,λύτρωση έστω κι αργά; Οι όποιες σκέψεις μου θα επιβεβαιώνονταν,ή,θα διαψεύδονταν διαβάζοντας το βιβλίο. Αλλά αρχικά έριξα μία ματιά στην περίληψη του οπισθοφύλλου,ευχόμενη να λάβω περισσότερες πληροφορίες.
"Τα χορευτικά της βήματα, ένα γράμμα δίχως όνομα αποστολέα και παραλήπτη, ένα ασημένιο δαχτυλίδι κι ένα σκουριασμένο κλειδί, καθώς και η μυστηριώδης άρνηση της μητέρας της να της μιλήσει για την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτά τα ευρήματα, οδηγούν την Ισιδώρα από την Αστόρια σ’ ένα χωριό του Ολύμπου, τη Λευκομηλιά, με σκοπό να ανακαλύψει μόνη της όσα έχουν μείνει κρυφά για χρόνια. Εκεί θα γνωρίσει τον Στέλιο, τον δήμαρχο της περιοχής, που προσπαθεί να επαναφέρει το πανηγύρι των Μουσών, μια γιορτή ξεχασμένη για τριάντα χρόνια. Μαζί του ξετυλίγει το κουβάρι που καταλήγει στο παρελθόν, εκεί όπου η μοίρα έστησε εξέδρα για τον χορό της ζωής και του θανάτου. Με φόντο την ιστορία της οικογένειας του Ηλία Τελεσίδη, τους τοπικούς μύθους, τα πανηγύρια των κατοίκων της Λευκομηλιάς, και τις ανθρώπινες σχέσεις που λήγουν άδοξα, οι ήρωες πασχίζουν να βρουν τα βήματά τους, έως ότου η μητέρα Μνημοσύνη, η θεότητα της μνήμης, τους οδηγήσει στη λύτρωση. Μια οριακή στιγμή, μια γυναίκα που δεν κρατά μυστικό, μια μαύρη αρκούδα που λίγοι μπορούν να δουν, κι ένα θύμα που γίνεται ταυτοχρόνως θύτης, συνθέτουν μια πολυπρόσωπη ιστορία με μικρή πνοή μαγικού ρεαλισμού, όπου τα όρια μεταξύ ενοχής και αθωότητας είναι δυσδιάκριτα, και οι ζωές των ανθρώπων είναι μοιραία δεμένες μεταξύ τους." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Με έντονο τον λυρισμό που εκπέμπεται από την εικόνα του εξωφύλλου καί κατ'επέκταση στην γλαφυρή,μεστή καί ατόφια γραφής της συγγραφέως μεταφερόμαστε παράλληλα στο παρόν καί το παρελθόν των ηρώων καί των ηρωϊδων. Σαν να ακούγεται από το βάθος μία αήχη μελωδία που μας παρασύρει κι αντί να περπατάμε κανονικά,χορεύουμε βάσει του ρυθμού που εκείνη μας ''επιβάλλει''. Κι εμείς εκεί. Να μην μπορούμε να αντισταθούμε,ακόμη κι αν κατά βάθος το επιθυμούμε. Η συγγραφέας,λοιπόν,μας πιάνει από το χέρι καί μας μεταφέρει στον τόπο που θα λάβουν χώρα τα γεγονότα. Συνοδοιπόροι μας σε αυτό το νοερό ταξίδι της ψυχής θα είναι άνθρωποι απλοί καί καθημερινοί όμοιοι/ες με εμάς με τις όποιες σκέψεις,αντιλήψεις,επιθυμίες,πάθη καί λάθη. Κι αυτό είναι ένα από τα πολλά πλεονεκτήματα του βιβλίου. Το πως δηλαδή η συγγραφέας προβαίνει σε μια άρτια κι εις βάθος σκιαγράφηση των χαρακτήρων των προσώπων,ενώ παράλληλα παντρεύει την λαογραφία του τόπου με την αρχαία ελληνική μυθολογία με αποτέλεσμα ένα βιβλίο καλογραμμένο καί ευνόητο.
Το βιβλίο ''Μνημοσύνη'' είναι εν ολίγοις ένα κοινωνικό πολυδιάστατο μυθιστόρημα. Δεν μιλάει μόνο για την παλιά εποχή,αλλά καί για το σήμερα. Στο επίκεντρο ο άνθρωπος καί οι διαπροσωπικές του ��χέσεις με τους γύρω του. Έρωτας,φιλία,οικογενειακές,αδελφικές καί συζυγικές σχέσεις,προκαταλήψεις,λανθασμένες πεποιθήσεις καί άνθρωποι που αποζητούν την αγάπη,την αποδοχή καί το σεβασμό απ'τους άλλους. Άραγε,πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος αν δεν υπήρχε ''το τι θα πει ο κόσμος'' καί αν όλοι/ες μας λειτουργούσαμε με βάση την ενσυναίσθησή μας; Όχι,δεν περιμένω απάντηση. Απλά,σκεφτείτε το.
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση!
Όσα χρόνια κι αν περάσουν,δεν θα μπορέσω ποτέ να απαντήσω με σιγουριά το αν είναι προτιμότερη η μνήμη έναντι της λήθης... Ναι,μην σας ακούγεται περίεργο αυτό που τώρα λέω. Από την μία μεριά είναι η μνήμη που κρατά ζωντανά στη σκέψη καί στην ψυχή μας όμορφα συναισθήματα,εμπειρίες καί αγαπημένα πρόσωπα,αλλά συνάμα παραμένουν εκεί καί τα όποια αρνητικά μας έχουν συμβεί καί μας έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα. Κι αυτός ο πόνος πολλές φορές αντί να μετριάζεται με το πέρασμα του χρόνου,όλο καί μεγαλώνει,αποκτώντας καί καταλαμβάνοντας μεγάλες διαστάσεις μέσα μας. Βέβαια,όλοι κι όλες συμφωνούμε πως η μνήμη είναι εκείνη που μας προστατεύει από την ''ολίσθηση'' καί την πραγματοποίηση μελλοντικά τραγικών λαθών του παρελθόντος. Κι από την άλλη η λήθη μας προσεγγίζει με ένα πλάνο βλέμμα που δεν μπορούμε να του αντισταθούμε προσφέροντάς μας απλόχερα την πολυπόθητη λύτρωση από τον αβάσταχτο πόνο,με μόνο αντίτιμο την απώλεια της μνήμης κι όλων των υπέροχων ανθρώπων που αγαπήσαμε καί μας αγάπησαν,καθώς καί όλα τα γλυκά στοπ καρέ της ζωής μας. Οπότε,φαντάζει δύσκολη η επιλογή....
Μεγάλος ο πρόλογός μου,μα δε δύναμαι να ''τιθασεύσω'' αρκετές φορές τον εαυτό μου καί να μην κάτσω να καταγράψω τις πρώτες σκέψεις που γεννήθηκαν στο μυαλό μου με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης ενός βιβλίου. Σαν να θέλω να τρέξω να προλάβω καί να μην με αιχμαλωτίσει η λησμονιά στα δίχτυα της. Όχι,πως ξεχνάω ποτέ τα βιβλία που διαβάζω,αλλά αυτό το πρώτο συναίσθημα που ''ξυπνά'' τη στιγμή που μπαίνει η τελευταία τελεία,δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο. Αυτό μου συνέβη με το που έκλεισα το βιβλίο ''Μνημοσύνη'' της συγγραφέως Βασιλικής Ακαρέπη,που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. Ένα βιβλίο που έφτασε στα χέρια μου ως δώρο κι ευχαριστώ πολύ την θεά τύχη γι'αυτό,καθώς μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις.
Η συγγραφέας δεν επιλέγει τυχαία τον τίτλο ''Μνημοσύνη'' για το βιβλίο της,αφού εκείνη σε πολύ μεγάλο βαθμό ευθύνεται,-είτε άμεσα,είτε έμμεσα-,για όλα όσα θα διαδραματιστούν μέσα στην υπόθεση. Άραγε,η Μνημοσύνη η θεά της μνήμης καί μητέρα των εννέα Μουσών πώς θα επηρέασει τον ρου της ιστορίας καί τη ζωή όλων των προσώπων αυτής; Τί είναι αυτό που ζητά από εκείνους/ες; Θα έρθει να τιμωρήσει,να αποδώσει δικαιοσύνη,ή,λύτρωση έστω κι αργά; Οι όποιες σκέψεις μου θα επιβεβαιώνονταν,ή,θα διαψεύδονταν διαβάζοντας το βιβλίο. Αλλά αρχικά έριξα μία ματιά στην περίληψη του οπισθοφύλλου,ευχόμενη να λάβω περισσότερες πληροφορίες.
"Τα χορευτικά της βήματα, ένα γράμμα δίχως όνομα αποστολέα και παραλήπτη, ένα ασημένιο δαχτυλίδι κι ένα σκουριασμένο κλειδί, καθώς και η μυστηριώδης άρνηση της μητέρας της να της μιλήσει για την ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτά τα ευρήματα, οδηγούν την Ισιδώρα από την Αστόρια σ’ ένα χωριό του Ολύμπου, τη Λευκομηλιά, με σκοπό να ανακαλύψει μόνη της όσα έχουν μείνει κρυφά για χρόνια. Εκεί θα γνωρίσει τον Στέλιο, τον δήμαρχο της περιοχής, που προσπαθεί να επαναφέρει το πανηγύρι των Μουσών, μια γιορτή ξεχασμένη για τριάντα χρόνια. Μαζί του ξετυλίγει το κουβάρι που καταλήγει στο παρελθόν, εκεί όπου η μοίρα έστησε εξέδρα για τον χορό της ζωής και του θανάτου. Με φόντο την ιστορία της οικογένειας του Ηλία Τελεσίδη, τους τοπικούς μύθους, τα πανηγύρια των κατοίκων της Λευκομηλιάς, και τις ανθρώπινες σχέσεις που λήγουν άδοξα, οι ήρωες πασχίζουν να βρουν τα βήματά τους, έως ότου η μητέρα Μνημοσύνη, η θεότητα της μνήμης, τους οδηγήσει στη λύτρωση. Μια οριακή στιγμή, μια γυναίκα που δεν κρατά μυστικό, μια μαύρη αρκούδα που λίγοι μπορούν να δουν, κι ένα θύμα που γίνεται ταυτοχρόνως θύτης, συνθέτουν μια πολυπρόσωπη ιστορία με μικρή πνοή μαγικού ρεαλισμού, όπου τα όρια μεταξύ ενοχής και αθωότητας είναι δυσδιάκριτα, και οι ζωές των ανθρώπων είναι μοιραία δεμένες μεταξύ τους." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Με έντονο τον λυρισμό που εκπέμπεται από την εικόνα του εξωφύλλου καί κατ'επέκταση στην γλαφυρή,μεστή καί ατόφια γραφής της συγγραφέως μεταφερόμαστε παράλληλα στο παρόν καί το παρελθόν των ηρώων καί των ηρωϊδων. Σαν να ακούγεται από το βάθος μία αήχη μελωδία που μας παρασύρει κι αντί να περπατάμε κανονικά,χορεύουμε βάσει του ρυθμού που εκείνη μας ''επιβάλλει''. Κι εμείς εκεί. Να μην μπορούμε να αντισταθούμε,ακόμη κι αν κατά βάθος το επιθυμούμε. Η συγγραφέας,λοιπόν,μας πιάνει από το χέρι καί μας μεταφέρει στον τόπο που θα λάβουν χώρα τα γεγονότα. Συνοδοιπόροι μας σε αυτό το νοερό ταξίδι της ψυχής θα είναι άνθρωποι απλοί καί καθημερινοί όμοιοι/ες με εμάς με τις όποιες σκέψεις,αντιλήψεις,επιθυμίες,πάθη καί λάθη. Κι αυτό είναι ένα από τα πολλά πλεονεκτήματα του βιβλίου. Το πως δηλαδή η συγγραφέας προβαίνει σε μια άρτια κι εις βάθος σκιαγράφηση των χαρακτήρων των προσώπων,ενώ παράλληλα παντρεύει την λαογραφία του τόπου με την αρχαία ελληνική μυθολογία με αποτέλεσμα ένα βιβλίο καλογραμμένο καί ευνόητο.
Το βιβλίο ''Μνημοσύνη'' είναι εν ολίγοις ένα κοινωνικό πολυδιάστατο μυθιστόρημα. Δεν μιλάει μόνο για την παλιά εποχή,αλλά καί για το σήμερα. Στο επίκεντρο ο άνθρωπος καί οι διαπροσωπικές του ��χέσεις με τους γύρω του. Έρωτας,φιλία,οικογενειακές,αδελφικές καί συζυγικές σχέσεις,προκαταλήψεις,λανθασμένες πεποιθήσεις καί άνθρωποι που αποζητούν την αγάπη,την αποδοχή καί το σεβασμό απ'τους άλλους. Άραγε,πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος αν δεν υπήρχε ''το τι θα πει ο κόσμος'' καί αν όλοι/ες μας λειτουργούσαμε με βάση την ενσυναίσθησή μας; Όχι,δεν περιμένω απάντηση. Απλά,σκεφτείτε το.
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση!
October 5, 2022
Η Ισιδώρα είναι μια από τις σημαντικότερες χορεύτριες tribal fusion και διαπρέπει σε φεστιβάλ και παραστάσεις. Μια επαγγελματική πρόταση που θα τη φέρει για πρώτη φορά στην Ελλάδα θα την οδηγήσει σε σύγκρουση με τη μητέρα της που δε συμμερίζεται τη χαρά της. Ποιο είναι το μυστικό της Άντζελα; Τι υπάρχει στην Ελλάδα που η Ισιδώρα δεν πρέπει ν’ ανακαλύψει; Ποιος έγραψε ένα κρυμμένο γράμμα που απευθύνεται στον πρόεδρο της Λευκομηλιάς; Τι συνέβη στο Πανηγύρι των Μουσών το 1988;
Η Βασιλική Ακαρέπη με το νέο της μυθιστόρημα πυροδοτεί μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια των κλειστών κοινωνιών και ζωντανεύει μια τραγική ιστορία γεμάτη θάνατο και αίμα, της οποίας οι επιπτώσεις κυνηγούν τους ήρωες του βιβλίου. Η αφήγηση κινείται σε δύο επίπεδα: γνωρίζουμε τους κατοίκους της Λευκομηλιάς της δεκαετίας του 1970 και παράλληλα ακολουθούμε την Ισιδώρα σ’ ένα ταξίδι που θα της αλλάξει για πάντα τη ζωή και θα φέρει στο φως ανομολόγητα μυστικά. Το μυθιστόρημα είναι πλούσιο σε εικόνες και ανατροπές, με την κεντρική ιδέα να ξεδιπλώνεται σταδιακά ενώ οι παράλληλες ιστορίες έρχονται και κουμπώνουν υποδειγματικά πάνω της την κατάλληλη στιγμή. Έχει έρωτα, έχει αποκαλύψεις, έχει διαχρονικά μηνύματα, έχει φόνο, έχει προσεγμένες διαπροσωπικές σχέσεις και αλληλοεπιδράσεις κι όλα αυτά στολίζονται με κατά τόπους λυρική γραφή γεμάτη με παρομοιώσεις, μεταφορές και άλλα κομψά καλολογικά στοιχεία.
Η Ισιδώρα ζει στην Αστόρια της Νέας Υόρκης, λατρεύει από παιδί τον χορό και ζει μόνο γι’ αυτόν. Έχει χτίσει μια αξιόλογη καριέρα στον χώρο του tribal fusion και είναι περιζήτητη. Η μητέρα της, Άντζελα, τη μεγάλωσε μόνη, αφού ο πατέρας πέθανε στον δεύτερο χρόνο του παιδιού του. Της εμφύσησε την αγάπη για την Ελλάδα και τη βοήθησε να μη χάσει τις ρίζες και τη γλώσσα της. Μια επαγγελματική πρόταση για εμφανίσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη θα κλονίσει τη σχέση τους, μιας και η Άντζελα δε συμμερίζεται τη χαρά του παιδιού της. Η συγγραφέας του βιβλίου, θαυμάστρια και η ίδια του tribal fusion χορού, καταφέρνει να ενσωματώσει αρμονικά τα στοιχεία, τις ιδιαιτερότητες, τις δεξιότητες και τις τεχνικές του στην ηρωίδα της και να προσδώσει αληθοφάνεια και ρεαλισμό, χωρίς όμως να ρίξει το βάρος της αποκλειστικά σε αυτήν.
Όταν το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται επιστρέφουμε στη Λευκομηλιά της δεκαετίας του 1970, όπου γνωρίζουμε τον Ηλία Τελεσίδη, ο οποίος, την ίδια μέρα που αποκτά παιδί, χάνει και τον ηλικιωμένο του πατέρα, λες από παιχνίδι της μοίρας. Η γυναίκα του, Κική, φοβάται πως το παιδί της δε θα έχει καλή τύχη αφού γεννήθηκε την ίδια στιγμή που πέθανε ο πεθερός της και αναπτύσσει μια στενή σχέση με τον γιο της, κάτι που θα φανεί πολύτιμο στις δύσκολες ψυχολογικές στιγμές που θα έρθουν. Ο Ηλίας και ο Νώντας είναι αδέλφια μεν, εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες δε. Ο πρώτος γλυκομίλητος, έτοιμος να αγαπήσει και να συγχωρέσει και ο δεύτερος τραχύς κι απόλυτος, με αποτέλεσμα η χήρα πλέον μητέρα τους, Ουρανία, να μπαίνει συχνά ανάμεσά τους για να τους ηρεμήσει. Οι διαφορές τους κρατούν από το παρελθόν και δυστυχώς, παρά τις ηλιοφάνειες χαμόγελου, σύντομα θα κορυφωθούν ξανά με αφορμή μια ιστορία αγάπης που δεν πρέπει να μάθει το χωριό. Πόσο εύκολα μπορεί να ξεφύγει μια φιλία προς τα μονοπάτια της αγάπης; Κι αν αυτή πρέπει να μείνει κρυφή για ηθικούς και συναισθηματικούς λόγους; Θ’ αντέξουν το βάρος δύο άγουρα παιδιά που αφήνουν τα σώματά τους να πάρουν τον έλεγχο; Ενοχή και πληρότητα, αγάπη, και δοτικότητα παλεύουν ενάντια στους καθωσπρεπισμούς. Πρόκειται για μια ερωτική ιστορία που χαράζει το δικό της μονοπάτι στο βιβλίο, αφήνοντας ίχνη που θα οπλίσουν χέρια, που θα φέρουν την κακή στιγμή κι από τότε τίποτα δε θα είναι ίδιο. Και δίπλα στο παιδί της η ηρωίδα μάνα, ένα σπάνιο για την εποχή και τον τόπο της ανοιχτό μυαλό που θα φοβηθεί και θα σκεπάσει με τα φτερά της το πλάσμα που γέννησε για να το προστατέψει από τις κακές γλώσσες, όχι τόσο γιατί το αποδέχτηκε όσο γιατί δεν το θέλει δυστυχισμένο.
Το 2018 ένας άντρας με τατουάζ στα χέρια επιστρέφει στη Λευκομηλιά, αναστατώνοντάς την. Ποιος είναι και γιατί ψάχνει την Κική; Γιατί εξαφανίστηκε η μητέρα του όσο έλειπε αυτός; Γιατί η παρουσία του στο χωριό ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων; Η συγγραφέας με έκανε να δακρύσω όταν έφερε σε επαφή αυτόν τον άντρα με την υπερήλικη μητέρα του, που τότε τον είχε καταραστεί και τώρα ανοίγει την αγκαλιά της με λαχτάρα για να τον υποδεχτεί. Μου έδειξε με τον καλύτερο τρόπο πως όλοι έχουν δικαίωμα στη συγχώρεση αλλά μια κλειστή και οπισθοδρομική κοινωνία μπορεί να τινάξει στον αέρα μια τέτοια προσπάθεια. «…η είδηση πήγαινε από στόμα σε στόμα σαν λαγήνι με νερό, απ’ το οποίο έπρεπε να ξεδιψάσει όλο το χωριό» (σελ. 101). Ένας άντρας που πήγε φυλακή για να πληρώσει για το έγκλημά του αλλά που εξακολουθεί να ζει στη φυλακή της κλειστής κοινωνίας του χωριού του, με όλους του τους φίλους και συγγενείς, να έχουν φύγει μακριά του, προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του, αδιαφορώντας για την κακεντρέχεια του κόσμου. Μόνο μια γυναίκα θα του σταθεί, εκείνη που γνώρισε μιαν άλλη φυλακή, αυτήν της κακοποίησης από τον ίδιο της τον σύζυγο. Δυο ευαίσθητες ψυχές που παλεύουν με τις κακές γλώσσες και την ακόμη χειρότερή τους μοίρα θα έρθουν απρόσμενα κοντά, χωρίς και πάλι να οδηγηθούμε σε αναμενόμενα αφηγηματικά κλισέ. Ταυτόχρονα, ο Στέλιος Πανουριάς είναι ο νεότερος δήμαρχος που εξελέγη ποτέ και μάλιστα με υψηλότερο ποσοστό από κάθε προκάτοχό του. Έχει όρεξη και ενέργεια να φέρει ουσιαστικές αλλαγές και βελτιώσεις στην περιοχή αλλά η αντίπαλη παράταξη καραδοκεί. Μεγαλύτερη αντίδραση προκαλεί η ιδέα του να αναβιώσει το Πανηγύρι των Μουσών, κάτι που τελικά εγκρίθηκε για τον επόμενο μήνα αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται ως την τελευταία στιγμή. Τι συνέβη στο τελευταίο πανηγύρι του χωριού πριν τριάντα χρόνια και γιατί σταμάτησαν το έθιμο; Ποια γυναίκα θα γνωρίσει ο Στέλιος που θα του αλλάξει τη ζωή και πώς θα συνδεθούν με το παρελθόν των οικογενειών τους;
Το μυθιστόρημα είναι δυνατό, πυκνογραμμένο, ανατρεπτικό και αποφεύγει τις κοινοτοπίες. Μακαρι να μπορούσα να γράψω περισσότερα για την πλοκή όμως το παραμικρό στοιχείο θα χαλάσει τη γλύκα και τη μαγεία της αναγνωστικής αποκάλυψης. Έχουμε μια απαγορευμένη αγάπη που θα σοκάρει το χωριό, έχουμε μηνύματα γύρω από τη συγχώρεση, την προδοσία και τον εγωισμό, έχουμε την Ισιδώρα που άθελά της θα είναι το κλειδί για να ανοίξει το σεντούκι με τα λάθη, ίσως εις βάρος της δικής της ζωής, έχουμε αυτά κι άλλα τόσα στοιχεία που στολίζονται με παρομοιώσεις και μεταφορές και μετρημένο λυρισμό. Η ιστορία ξεδιπλώνεται στρωτά, με μικρές εκπλήξεις που με γέμιζαν αγωνία για τη συνέχεια ενώ τα μυστικά αποκαλύπτονταν σε καίρια σημεία, απογειώνοντας την πλοκή. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που δέθηκαν οι ιστορίες της δεκαετίας του 1970 και του 2018 και πώς εντάχθηκε σε αυτές η Ισιδώρα. Ο χειρισμός της πλοκής είναι υποδειγματικός, οι αλληλοεπιδράσεις μεταξύ των χαρακτήρων έξυπνες και όλα αυτά είναι δοσμένα με στέρεη γραφή που πότε γίνεται τρυφερή και πότε σκληρή, αμείλικτη, ικανή όμως πάντα να ζωντανεύει ρεαλιστικές εικόνες σ’ έναν τόπο που βρίσκεται στους πρόποδες του Ολύμπου και επηρεάζεται από την αχλή του μύθου που τον περιβάλλει από τα αρχαία χρόνια. Ακόμη και όταν πια η βασική ιστορία γύρω από την οποία στήθηκε το μυθιστόρημα άρχισε να αποκαλύπτεται και καταλάβαινα πού πήγαινε, δε σταμάτησα στιγμή να διαβάζω ακριβώς γιατί οι χαρακτήρες και τα γεγονότα δίνονταν τόσο στρωτά και όμορφα που με παρέσυραν στις ζωές τους και μου εμπιστεύονταν την ψυχοσύνθεσή τους. Κάτι τα πρωθύστερα, κάτι η τραγικότητα και των δύο περιόδων αφήγησης, έμεινα προσκολλημένος στο κείμενο ως το λυτρωτικό τέλος.
«Έχει γερή μνήμη η Λευκομηλιά… Ακόμη και η Μνημοσύνη λύγισε εδώ. Δεν κατάφερε να κάνει τους ανθρώπους να ξεχάσουν» (σελ. 327). Είναι έτσι ή μήπως θα έρθει η λύτρωση και η ανακούφιση με τρόπο απρόσμενο για ανθρώπους και αδικοχαμένες ψυχές; Η «Μνημοσύνη» είναι ένα μυθιστόρημα για τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις και για το κακό που αυτά προκαλούν στις ζωές των ανθρώπων. Είναι ένας διαφορετικός ύμνος στην αγάπη, γεμάτος τρυφερότητα που βοηθάει το δάκρυ να κυλήσει χωρίς εκβιασμό. Ζωές που καταστράφηκαν από την κακή στιγμή, από άγνοια ή από επιμονή και που όλες τους αποζητούν τη λήθη ή και τη συγχώρεση παρελαύνουν από τις σελίδες αυτού του υπέροχου μυθιστορήματος που με γέμισε σκέψεις και όμορφες εικόνες.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%bd%c...
Η Βασιλική Ακαρέπη με το νέο της μυθιστόρημα πυροδοτεί μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια των κλειστών κοινωνιών και ζωντανεύει μια τραγική ιστορία γεμάτη θάνατο και αίμα, της οποίας οι επιπτώσεις κυνηγούν τους ήρωες του βιβλίου. Η αφήγηση κινείται σε δύο επίπεδα: γνωρίζουμε τους κατοίκους της Λευκομηλιάς της δεκαετίας του 1970 και παράλληλα ακολουθούμε την Ισιδώρα σ’ ένα ταξίδι που θα της αλλάξει για πάντα τη ζωή και θα φέρει στο φως ανομολόγητα μυστικά. Το μυθιστόρημα είναι πλούσιο σε εικόνες και ανατροπές, με την κεντρική ιδέα να ξεδιπλώνεται σταδιακά ενώ οι παράλληλες ιστορίες έρχονται και κουμπώνουν υποδειγματικά πάνω της την κατάλληλη στιγμή. Έχει έρωτα, έχει αποκαλύψεις, έχει διαχρονικά μηνύματα, έχει φόνο, έχει προσεγμένες διαπροσωπικές σχέσεις και αλληλοεπιδράσεις κι όλα αυτά στολίζονται με κατά τόπους λυρική γραφή γεμάτη με παρομοιώσεις, μεταφορές και άλλα κομψά καλολογικά στοιχεία.
Η Ισιδώρα ζει στην Αστόρια της Νέας Υόρκης, λατρεύει από παιδί τον χορό και ζει μόνο γι’ αυτόν. Έχει χτίσει μια αξιόλογη καριέρα στον χώρο του tribal fusion και είναι περιζήτητη. Η μητέρα της, Άντζελα, τη μεγάλωσε μόνη, αφού ο πατέρας πέθανε στον δεύτερο χρόνο του παιδιού του. Της εμφύσησε την αγάπη για την Ελλάδα και τη βοήθησε να μη χάσει τις ρίζες και τη γλώσσα της. Μια επαγγελματική πρόταση για εμφανίσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη θα κλονίσει τη σχέση τους, μιας και η Άντζελα δε συμμερίζεται τη χαρά του παιδιού της. Η συγγραφέας του βιβλίου, θαυμάστρια και η ίδια του tribal fusion χορού, καταφέρνει να ενσωματώσει αρμονικά τα στοιχεία, τις ιδιαιτερότητες, τις δεξιότητες και τις τεχνικές του στην ηρωίδα της και να προσδώσει αληθοφάνεια και ρεαλισμό, χωρίς όμως να ρίξει το βάρος της αποκλειστικά σε αυτήν.
Όταν το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται επιστρέφουμε στη Λευκομηλιά της δεκαετίας του 1970, όπου γνωρίζουμε τον Ηλία Τελεσίδη, ο οποίος, την ίδια μέρα που αποκτά παιδί, χάνει και τον ηλικιωμένο του πατέρα, λες από παιχνίδι της μοίρας. Η γυναίκα του, Κική, φοβάται πως το παιδί της δε θα έχει καλή τύχη αφού γεννήθηκε την ίδια στιγμή που πέθανε ο πεθερός της και αναπτύσσει μια στενή σχέση με τον γιο της, κάτι που θα φανεί πολύτιμο στις δύσκολες ψυχολογικές στιγμές που θα έρθουν. Ο Ηλίας και ο Νώντας είναι αδέλφια μεν, εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες δε. Ο πρώτος γλυκομίλητος, έτοιμος να αγαπήσει και να συγχωρέσει και ο δεύτερος τραχύς κι απόλυτος, με αποτέλεσμα η χήρα πλέον μητέρα τους, Ουρανία, να μπαίνει συχνά ανάμεσά τους για να τους ηρεμήσει. Οι διαφορές τους κρατούν από το παρελθόν και δυστυχώς, παρά τις ηλιοφάνειες χαμόγελου, σύντομα θα κορυφωθούν ξανά με αφορμή μια ιστορία αγάπης που δεν πρέπει να μάθει το χωριό. Πόσο εύκολα μπορεί να ξεφύγει μια φιλία προς τα μονοπάτια της αγάπης; Κι αν αυτή πρέπει να μείνει κρυφή για ηθικούς και συναισθηματικούς λόγους; Θ’ αντέξουν το βάρος δύο άγουρα παιδιά που αφήνουν τα σώματά τους να πάρουν τον έλεγχο; Ενοχή και πληρότητα, αγάπη, και δοτικότητα παλεύουν ενάντια στους καθωσπρεπισμούς. Πρόκειται για μια ερωτική ιστορία που χαράζει το δικό της μονοπάτι στο βιβλίο, αφήνοντας ίχνη που θα οπλίσουν χέρια, που θα φέρουν την κακή στιγμή κι από τότε τίποτα δε θα είναι ίδιο. Και δίπλα στο παιδί της η ηρωίδα μάνα, ένα σπάνιο για την εποχή και τον τόπο της ανοιχτό μυαλό που θα φοβηθεί και θα σκεπάσει με τα φτερά της το πλάσμα που γέννησε για να το προστατέψει από τις κακές γλώσσες, όχι τόσο γιατί το αποδέχτηκε όσο γιατί δεν το θέλει δυστυχισμένο.
Το 2018 ένας άντρας με τατουάζ στα χέρια επιστρέφει στη Λευκομηλιά, αναστατώνοντάς την. Ποιος είναι και γιατί ψάχνει την Κική; Γιατί εξαφανίστηκε η μητέρα του όσο έλειπε αυτός; Γιατί η παρουσία του στο χωριό ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων; Η συγγραφέας με έκανε να δακρύσω όταν έφερε σε επαφή αυτόν τον άντρα με την υπερήλικη μητέρα του, που τότε τον είχε καταραστεί και τώρα ανοίγει την αγκαλιά της με λαχτάρα για να τον υποδεχτεί. Μου έδειξε με τον καλύτερο τρόπο πως όλοι έχουν δικαίωμα στη συγχώρεση αλλά μια κλειστή και οπισθοδρομική κοινωνία μπορεί να τινάξει στον αέρα μια τέτοια προσπάθεια. «…η είδηση πήγαινε από στόμα σε στόμα σαν λαγήνι με νερό, απ’ το οποίο έπρεπε να ξεδιψάσει όλο το χωριό» (σελ. 101). Ένας άντρας που πήγε φυλακή για να πληρώσει για το έγκλημά του αλλά που εξακολουθεί να ζει στη φυλακή της κλειστής κοινωνίας του χωριού του, με όλους του τους φίλους και συγγενείς, να έχουν φύγει μακριά του, προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του, αδιαφορώντας για την κακεντρέχεια του κόσμου. Μόνο μια γυναίκα θα του σταθεί, εκείνη που γνώρισε μιαν άλλη φυλακή, αυτήν της κακοποίησης από τον ίδιο της τον σύζυγο. Δυο ευαίσθητες ψυχές που παλεύουν με τις κακές γλώσσες και την ακόμη χειρότερή τους μοίρα θα έρθουν απρόσμενα κοντά, χωρίς και πάλι να οδηγηθούμε σε αναμενόμενα αφηγηματικά κλισέ. Ταυτόχρονα, ο Στέλιος Πανουριάς είναι ο νεότερος δήμαρχος που εξελέγη ποτέ και μάλιστα με υψηλότερο ποσοστό από κάθε προκάτοχό του. Έχει όρεξη και ενέργεια να φέρει ουσιαστικές αλλαγές και βελτιώσεις στην περιοχή αλλά η αντίπαλη παράταξη καραδοκεί. Μεγαλύτερη αντίδραση προκαλεί η ιδέα του να αναβιώσει το Πανηγύρι των Μουσών, κάτι που τελικά εγκρίθηκε για τον επόμενο μήνα αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται ως την τελευταία στιγμή. Τι συνέβη στο τελευταίο πανηγύρι του χωριού πριν τριάντα χρόνια και γιατί σταμάτησαν το έθιμο; Ποια γυναίκα θα γνωρίσει ο Στέλιος που θα του αλλάξει τη ζωή και πώς θα συνδεθούν με το παρελθόν των οικογενειών τους;
Το μυθιστόρημα είναι δυνατό, πυκνογραμμένο, ανατρεπτικό και αποφεύγει τις κοινοτοπίες. Μακαρι να μπορούσα να γράψω περισσότερα για την πλοκή όμως το παραμικρό στοιχείο θα χαλάσει τη γλύκα και τη μαγεία της αναγνωστικής αποκάλυψης. Έχουμε μια απαγορευμένη αγάπη που θα σοκάρει το χωριό, έχουμε μηνύματα γύρω από τη συγχώρεση, την προδοσία και τον εγωισμό, έχουμε την Ισιδώρα που άθελά της θα είναι το κλειδί για να ανοίξει το σεντούκι με τα λάθη, ίσως εις βάρος της δικής της ζωής, έχουμε αυτά κι άλλα τόσα στοιχεία που στολίζονται με παρομοιώσεις και μεταφορές και μετρημένο λυρισμό. Η ιστορία ξεδιπλώνεται στρωτά, με μικρές εκπλήξεις που με γέμιζαν αγωνία για τη συνέχεια ενώ τα μυστικά αποκαλύπτονταν σε καίρια σημεία, απογειώνοντας την πλοκή. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που δέθηκαν οι ιστορίες της δεκαετίας του 1970 και του 2018 και πώς εντάχθηκε σε αυτές η Ισιδώρα. Ο χειρισμός της πλοκής είναι υποδειγματικός, οι αλληλοεπιδράσεις μεταξύ των χαρακτήρων έξυπνες και όλα αυτά είναι δοσμένα με στέρεη γραφή που πότε γίνεται τρυφερή και πότε σκληρή, αμείλικτη, ικανή όμως πάντα να ζωντανεύει ρεαλιστικές εικόνες σ’ έναν τόπο που βρίσκεται στους πρόποδες του Ολύμπου και επηρεάζεται από την αχλή του μύθου που τον περιβάλλει από τα αρχαία χρόνια. Ακόμη και όταν πια η βασική ιστορία γύρω από την οποία στήθηκε το μυθιστόρημα άρχισε να αποκαλύπτεται και καταλάβαινα πού πήγαινε, δε σταμάτησα στιγμή να διαβάζω ακριβώς γιατί οι χαρακτήρες και τα γεγονότα δίνονταν τόσο στρωτά και όμορφα που με παρέσυραν στις ζωές τους και μου εμπιστεύονταν την ψυχοσύνθεσή τους. Κάτι τα πρωθύστερα, κάτι η τραγικότητα και των δύο περιόδων αφήγησης, έμεινα προσκολλημένος στο κείμενο ως το λυτρωτικό τέλος.
«Έχει γερή μνήμη η Λευκομηλιά… Ακόμη και η Μνημοσύνη λύγισε εδώ. Δεν κατάφερε να κάνει τους ανθρώπους να ξεχάσουν» (σελ. 327). Είναι έτσι ή μήπως θα έρθει η λύτρωση και η ανακούφιση με τρόπο απρόσμενο για ανθρώπους και αδικοχαμένες ψυχές; Η «Μνημοσύνη» είναι ένα μυθιστόρημα για τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις και για το κακό που αυτά προκαλούν στις ζωές των ανθρώπων. Είναι ένας διαφορετικός ύμνος στην αγάπη, γεμάτος τρυφερότητα που βοηθάει το δάκρυ να κυλήσει χωρίς εκβιασμό. Ζωές που καταστράφηκαν από την κακή στιγμή, από άγνοια ή από επιμονή και που όλες τους αποζητούν τη λήθη ή και τη συγχώρεση παρελαύνουν από τις σελίδες αυτού του υπέροχου μυθιστορήματος που με γέμισε σκέψεις και όμορφες εικόνες.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%bc%ce%bd%c...
June 7, 2023
ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη
Τη κυρία Ακαρέπη τη πρωτογνώρισα με τη κυκλοφορία του προηγούμενου βιβλίου της «Το αίνιγμα της Κερασόπιτας» και για πω την αλήθεια, μου έλειψε πολύ η γραφή της.
Η ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ όμως με αποζημίωσε, και με το παραπάνω μάλιστα, για την αναμονή.
Ένα υπέροχο μυθιστόρημα που αριθμεί 520 απόλυτα χορταστικές σελίδες.
Μια υπόθεση που μας ταξιδεύει από την Αστόρια, το «ελληνικό χωριό» της Νέας Υόρκης, σε ένα ονειρικό χωριό στους πρόποδες του Ολύμπου.
Η συγγραφέας κάνει μια δεξιοτεχνική, και πολύ πετυχημένη από μέρους της χρονική εναλλαγή, από το σήμερα στο χθες, με μια διαφορά 30 ετών.
Κεντρική ηρωίδα είναι μια ταλαντούχα, διάσημη χορεύτρια tribal fusion και μετά από μια τυχαία ανακάλυψη, η οποία της κινεί την περιέργεια, αποφασίζει να μάθει τι συμβαίνει. Έτσι ξεκινά να ξετυλίγεται το κουβάρι της ιστορίας μας.
Μια πολυπρόσωπη αφήγηση, πολύ καλά δεμένη, χωρίς να κάνει κοιλιά πουθενά.
Το μυθιστόρημα κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο μέχρι την τελευταία σελίδα. Διαβάζεται κυριολεκτικά απνευστί.
Δεν υπάρχουν δευτεραγωνιστές . Όλοι παίζουν ένα πολύ καίριο ρόλο στην ιστορία.
Πανέμορφες περιγραφές της Θεσσαλικής υπαίθρου και της περιοχής γύρω από τους πρόποδες του Ολύμπου.
Υπάρχει πλούσια πλοκή, συνεχόμενες ανατροπές, εφτασφράγιστα μυστικά, έρωτες.
Με τον τρόπο της η κυρία Ακαρέπη στιγματίζει τις κλειστές κοινωνίες της ελληνικής επαρχίας, ειδικά του παρελθόντος, που είχαν και σε αρκετές περιπτώσεις έχουν ακόμα έναν δικό τους ηθικό και πολύ αυστηρό αξιακό κώδικα, όπου η γνώμη της κοινωνίας έπαιζε τον πρωταρχικό ρόλο.
Διαβάστε το! Πρόκειται για ένα υπέροχο, λυτρωτικό ταξίδι, που αφήνει στο τέλος μια πολύ γλυκιά επίγευση.
Τη κυρία Ακαρέπη τη πρωτογνώρισα με τη κυκλοφορία του προηγούμενου βιβλίου της «Το αίνιγμα της Κερασόπιτας» και για πω την αλήθεια, μου έλειψε πολύ η γραφή της.
Η ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ όμως με αποζημίωσε, και με το παραπάνω μάλιστα, για την αναμονή.
Ένα υπέροχο μυθιστόρημα που αριθμεί 520 απόλυτα χορταστικές σελίδες.
Μια υπόθεση που μας ταξιδεύει από την Αστόρια, το «ελληνικό χωριό» της Νέας Υόρκης, σε ένα ονειρικό χωριό στους πρόποδες του Ολύμπου.
Η συγγραφέας κάνει μια δεξιοτεχνική, και πολύ πετυχημένη από μέρους της χρονική εναλλαγή, από το σήμερα στο χθες, με μια διαφορά 30 ετών.
Κεντρική ηρωίδα είναι μια ταλαντούχα, διάσημη χορεύτρια tribal fusion και μετά από μια τυχαία ανακάλυψη, η οποία της κινεί την περιέργεια, αποφασίζει να μάθει τι συμβαίνει. Έτσι ξεκινά να ξετυλίγεται το κουβάρι της ιστορίας μας.
Μια πολυπρόσωπη αφήγηση, πολύ καλά δεμένη, χωρίς να κάνει κοιλιά πουθενά.
Το μυθιστόρημα κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο μέχρι την τελευταία σελίδα. Διαβάζεται κυριολεκτικά απνευστί.
Δεν υπάρχουν δευτεραγωνιστές . Όλοι παίζουν ένα πολύ καίριο ρόλο στην ιστορία.
Πανέμορφες περιγραφές της Θεσσαλικής υπαίθρου και της περιοχής γύρω από τους πρόποδες του Ολύμπου.
Υπάρχει πλούσια πλοκή, συνεχόμενες ανατροπές, εφτασφράγιστα μυστικά, έρωτες.
Με τον τρόπο της η κυρία Ακαρέπη στιγματίζει τις κλειστές κοινωνίες της ελληνικής επαρχίας, ειδικά του παρελθόντος, που είχαν και σε αρκετές περιπτώσεις έχουν ακόμα έναν δικό τους ηθικό και πολύ αυστηρό αξιακό κώδικα, όπου η γνώμη της κοινωνίας έπαιζε τον πρωταρχικό ρόλο.
Διαβάστε το! Πρόκειται για ένα υπέροχο, λυτρωτικό ταξίδι, που αφήνει στο τέλος μια πολύ γλυκιά επίγευση.
May 21, 2023
Συγκλονιστικό!!!
Θίγονται κοινωνικά ζητήματα με τόσο εύστοχο τρόπο. Μέσα από την αναδρομή στο παρελθόν της οικογένειάς της η Ισιδώρα μας φέρνει αντιμέτωπους με τις προκαταλήψεις μιας κλειστής κοινωνίας. Προκαταλήψεις που προκαλούν ανείπωτο πόνο, φόβο και οργή. Και όταν ο άνθρωπος κατακλύζεται από οργή κάνει πράξεις που τον κυνηγούν σε όλη του τη ζωή και καταστρέφουν τα πάντα.
Τελικό συμπέρασμα: όλα ξεπερνιούνται με την αγάπη και την αποδοχή των συνανθρώπων μας. Τότε επέρχεται η συγχώρεση και τελικά η λύτρωση!
Αξίζει να το διαβάσετε!!!
Θίγονται κοινωνικά ζητήματα με τόσο εύστοχο τρόπο. Μέσα από την αναδρομή στο παρελθόν της οικογένειάς της η Ισιδώρα μας φέρνει αντιμέτωπους με τις προκαταλήψεις μιας κλειστής κοινωνίας. Προκαταλήψεις που προκαλούν ανείπωτο πόνο, φόβο και οργή. Και όταν ο άνθρωπος κατακλύζεται από οργή κάνει πράξεις που τον κυνηγούν σε όλη του τη ζωή και καταστρέφουν τα πάντα.
Τελικό συμπέρασμα: όλα ξεπερνιούνται με την αγάπη και την αποδοχή των συνανθρώπων μας. Τότε επέρχεται η συγχώρεση και τελικά η λύτρωση!
Αξίζει να το διαβάσετε!!!
Displaying 1 - 5 of 5 reviews