Het testament

by Karl-Heinz Ott, Els Snick (Translator)

Joschi is een soort clochard die het midden houdt tussen Karl Marx en een aan lager wal geraakte monnik. Jakob is een televisieman die op een zolderkamertje in Parijs woont, Uli een alternatieveling die zich van de materialistische maatschappij heeft afgekeerd. Linda, hun zus, is de drijvende kracht in het gezin. Sinds hun vader zijn testament toevertrouwde aan een gehate advocaat en zich laat verzorgen door een vrouw die zij aanduiden als de ‘Hongaarse hoer’, hebben de kinderen haast geen contact meer met hem. Nu is vader dood en zitten ze allemaal om hem heen. De onderlinge spanningen blijken gaandeweg om veel meer te gaan dan de erfenis alleen. Karl-Heinz Ott schreef een herkenbare familieroman over wat een gezin bij elkaar houdt, en wat hen uit elkaar drijft. Op briljante en humoristische wijze doet de schrijver ons reikhalzend uitkijken naar de ontknoping. Wie zal wat erven? En welke verrassingen houdt vader nog achter de hand?

333 pages, Paperback

First published August 24, 2015

About the author

Karl-Heinz Ott wurde 1957 in Ehingen bei Ulm geboren. Er besuchte ein katholisches Internat und studierte Philosophie, Germanistik und Musikwissenschaft. Anschließend arbeitete er als Dramaturg in Freiburg, Basel und Zürich. 1998 erschien sein Romandebüt "Ins Offene", das mit dem Förderpreis des Hölderlin-Preises und dem Thaddäus-Troll-Preis ausgezeichnet wurde.

Reviews

[Marianne · Rating 4 out of 5]

“Het testament - Karl-Heinz Ott”

Is er nog iets te erven!
Zelf weinig materialistisch ingesteld werken zenuwtoestanden over erfeniskwesties meestal op mijn lachspieren. Dit thema is dus echt mijn ding. Een grappige roman over de zorg die een onbekend testament mee kan brengen.

Het verhaal: Linda vraagt, neen sommeert, op een mooie morgen haar drie broers om met grote spoed naar het ouderlijk huis te komen omdat ze haar vader dood heeft gevonden. Is er verdriet rond de zetel waarop hun vader dood ligt? Gehuil en geween? Wanhoop en verwarring? Neen, niets van dat alles. Eerder boosheid en rancune op hun vader en op elkaar. Al op de eerste pagina voel je dat hier het een en ander fout gelopen is. Zo wil Linda geen dokter laten komen vóór ze weten wat er in het testament van hun vader staat. Mogelijk dat alles is weggegeven aan de ‘Hongaarse hoer’ zoals Linda de vrouw noemt die na de dood van hun moeder zorg droeg voor hun vader. Het zomerhuis heeft ze immers al gekregen. Toppunt van ellende voor de drie broers en hun zus is dat vader zijn testament in bewaring heeft gegeven bij advocaat Max Schmeler, een man die door iedereen nog enkel ‘de rotzak’ mag worden genoemd sinds hij Linda kort voor hun huwelijk liet staan.
En daar zitten ze dan, alle kinderen in het ouderlijk huis, rond de zetel met hun overleden vader er in het midden op. Vanuit dit middelpunt, letterlijk en figuurlijk, vertrekken complexe lijnen naar herinneringen waardoor het wel en wee van deze min of meer geschifte familie uit de doeken wordt gedaan.
Een hechte familie is het al lang niet meer. Hun moeder is overleden en op eigen verzoek in het graf van haar moeder bijgezet, vier uur verwijderd van hun huis. De kinderen zijn grosso modo uit elkaar gegroeid, voornamelijk omdat ze allemaal verschillend van karakter zijn en uit ongeïnteresseerdheid in elkaars leven. Hun vader, een voormalig trauma – chirurg, die altijd een burgerlijk leven heeft geleefd lijkt na het overlijden van zijn vrouw wel een totaal andere man te worden. ‘In de veertig jaar dat hij met mama getrouwd was geweest, hadden ze weinig gemerkt van overdreven begeerte en lust.’ En plots moet Linda tot haar grote ergernis, wanneer ze op bezoek komt, eerst alle porno foto’s van de muren halen. Er verschijnt opeens een buitenlandse vrouw die voor haar vader zorgt en die door LInda met uiterst wantrouwen wordt bekeken. De nieuwe levensstijl van hun vader zorgt ervoor dat het contact met zijn kinderen hoe langer hoe meer verwatert. En nu is daar dus het testament. Een erfenis die bij iedereen wel welkom zou zijn.

Linda runt een galerie die om het beleefd te zeggen niet overloopt van klandizie. Zij en haar man Fred benaderen nog het meest het predicaat geslaagd en het is ook Linda die probeert het gezin nog enigszins bij elkaar te houden. “zonder haar hadden ze na moeders dood misschien inderdaad nooit meer samen kerst gevierd en wie weet zelfs niet eens papa’s tachtigste verjaardag”. Ze heeft iets van een kruideniersmentaliteit. Ze houdt precies bij wie van hun vader geld of hulp heeft gekregen en laat niet na dat ook te laten merken.

Jacob woont in Parijs en leeft van het maken van films en documentaires. Zijn manier van werken is ondertussen achterhaalt waardoor hij steeds minder opdrachten krijgt. Heel zijn volwassen leven leefde hij alsof het eeuwig succesvol door zou gaan. Nu dat niet zo blijkt te zijn verliest hij zich meer en meer in Pascal en filosofische overdenkingen . ‘Ik zeg wel niet dat ik in God geloof, maar ik geloof er ook niet níét in. De meest dogmatische gelovigen zijn ondertussen sowieso van die atheïstische dwepers geworden die heel precies menen te weten dat alles met de oerknal is begonnen, waarmee ze denken dat alles verklaard te hebben, maar de meest fundamentele vraag durven ze niet te stellen: Waarom is er eigenlijk iets en niet eerder niets?’

Joschi, een mix van Karl Marx en een zwerver, die in de gevangenis heeft gezeten en nadien 10 jaar onder de bruggen heeft geleefd in Boedapest komt ook naar het ouderlijk huis. Hij is aan lager wal geraakt door zijn gedweep met het communisme en zijn aversie van het kapitalisme. Te pas en te onpas citeert hij Karl Marx. ‘In het sjofele plunje dat hij draagt voelt hij zich nog steeds een strijder tegen de consumptieterreur die de geesten van de mensen vertroebelt en hen blind maakt voor de echte realiteit.’

Uli, nog steeds een hippie leeft samen met Franziska en hun kinderen en ze proberen vooral zelfvoorzienend te zijn. Hij is de rust zelve, voornamelijk door het gebruik van marihuana, maar sommigen worden daar gek van. ‘Zelfs als de wereld zou vergaan, zou Uli op z’n dooie gemak zijn sjekkie oproken. Misschien is hij daarom zo vredelievend omdat hij al het andere te vermoeiend vindt.’ Hij is dan wel niet, zoals hij op zijn twintigste wilde, net als Thoreau in een boshut gaan wonen, maar het afgelegen dorpje met enkele huizen waar hij terecht kwam bewijst wel dat die droom geen kortstondige bevlieging was.
Uit deze roman is meer te puren dan de erfeniskwestie. Het gaat vooral over wat een gezin bij elkaar houdt of eigenlijk meer nog wat een gezin uit elkaar kan drijven. Je kan je familie niet kiezen en het toeval steekt soms rare combinaties binnen een gezin. Kleinburgerlijke ouders die revolutionaire spruiten voortbrengen. Broers en zussen die totaal niet bij elkaar lijken te passen. Jaren van zelfgekozen afstand waardoor niemand de ander nog kent.
Tot er opeens een testament verschijnt en de vraag wie er wat zal krijgen de zenuweinden bloot legt.

Karl – Heinz Ott geeft aan dit thema een hilarische draai door de dialogen en bizarre momenten. Dat wisselt hij af met diepzinnigere overdenkingen. Tot op het laatst blijft het voor de lezer spannend. Wie erft er uiteindelijk het meest of heeft vader nog een verborgen kaart in de mouw? Ik vond het boek niet overal even sterk wanneer hier en daar thema’s als cultuur en godsdienst worden aangeraakt maar het is goed dat de Vlaamse uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts zich ook aan fictie literatuur waagt. Benieuwd wat deze uitgeverij in de toekomst aan literatuur op gaat vissen.

Alle info over dit boek vind je op https://borgerhoff-lamberigts.be/boek...

[Anna · Rating 3 out of 5]

Die Auferstehung ist ein bitterböser, bisweilen subtiler, kluger und fesselnder Roman, der leider zu lang geraten ist. Vier Kinder treffen sich am Totenbett ihres Vaters, und versuchen zu entscheiden, wie man trotz der Existenz einer "ungarischen Hure" das gemeinsame Erbe sichern kann. Dabei wird reminisziert, angeklagt und erzählt. Diese Lebensgeschichten machen die sechsziger und siebziger Jahre greifbar, und unterhalten dabei oft sehr gut. Das liegt auch an dem erfreulichen Mangel an Sentimentalität, der manchmal die Grenzen des Glaubwürdigen etwas überdehnt. Die Exkurse und Erzählungen beginnen allerdings, wie bereits angedeutet, zu ermüden, und während dieser Tag und diese Nacht sehr greifbar werden, verliert die Geschichte an Prägnanz. Das Ende ist nicht überraschend, aber gut umgesetzt - gleichzeitig würde man sich als Belohnung für 300 Seiten Kontext etwas mehr Katharsis wünschen.

Ich bin also etwas unentschlossen. Teile der Prosa waren auf den Punkt, die Portraitierung der unterschiedlichen weltanschaulichen und charakterlicher Typen oft schmerzhaft treffend, anderes dagegen zog und zog sich dahin. In jedem Fall ein Buch, das gelesen werden kann - sofern man es nicht eilig hat.

[Raf Verbeke · Rating 3 out of 5]

Ik heb hier veel langer dan mijn gewoonte is over gedaan en ik ben er ondertussen achter waarom. Het is goed geschreven, uitzonderlijk meeslepend zelfs, maar het is zo rotfrustrerend om tijd met deze personages door te brengen. Wat wilt ge mij zeggen, Ott, dat mensen nooit echt iets kunnen communiceren? Dat cynisme en nihilisme de enige juiste manier zijn? Of juist bij uitstek de foute? In ieder geval ben ik blij dat ik nooit meer een letter van Jakob, Joschi, Fred, of Linda hun gedachtengang moet lezen. Uli en Franziska mogen effe blijven maar ze bevinden zich op flinterdun ijs met hun tantra-bullshit. Godmiljaarde het talent van deze schrijver heeft mij kwaad gemaakt

[Bruno Laschet · Rating 3 out of 5]

Vater ist gestorben und seine vier Kinder sitzen im Elternhaus und diskutieren was im Testament stehen könnte. Alte Geschichten werden aufgewärmt und alte Probleme kommen neu auf. Es ist von Vorteil wenn man in den 50er Jahren geboren wurde - man versteht den Sarkasmus besser! Ab und zu habe ich mal gelächelt, aber er dauert dann doch sehr lange bis zum überraschenden Schluss...

[Sarah · Rating 2 out of 5]

Am Anfang dachte ich mir, hey, das lässt sich ja gar nicht mal so schlecht lesen. Aber irgendwann nach dem ersten Drittel hat sich dann die Langeweile eingeschlichen und die zunehmend unsympathischen Figuren haben mich immer mehr genervt.

[HediBähren · Rating 4 out of 5]

Ein tolles Buch. Vier Erwachsene Kinder versammeln sich um den Toten Vater, erzählen, streiten, klagen an und verfluchen die nicht anwesende, aus dem Ostblock kommende Pflegerin, weil sie befürchten, dass Ihr Vater alles Hab und Gut ihr vermacht und die Kinder enterbt hat.

[lärm · Rating 4 out of 5]

Je leert een mens pas kennen wanneer er geld mee gemoeid is. Vooral bij het afhandelen van een erfenis kan de meest vileine kant van sommigen naar boven komen. Oude vetes en oude rekeningen vertroebelen de rede. Interessant wordt het pas echt wanneer schoonfamilie zich ermee begint te bemoeien. Het is aandoenlijk om te zien hoe sommigen zich rijk rekenen met het verwachte erfdeel.
Maar wat als papa in de herfst van zijn leven er lustig op los vogelt met een Hongaarse? Is een paringsdrift op hoge leeftijd voldoende reden om iemand ontoerekeningsvatbaar te laten verklaren?
Waar gaat het geld naar toe? Is er eigenlijk wel iets over?

Ott weet heel dat kleingeestig gedoe op magistrale wijze weer te geven.
Er gebeurt niet gek veel, er wordt vooral veel gediscussieerd maar hoe meer je te weten komt van de protagonisten, hoe interessanter het wordt.
Mij bleef het verhaal in ieder geval boeien en het einde was een knaller.
Feit is wel dat Ott niet met hoofdstukken werkt, voor sommigen leest dat misschien moeilijker..

[Corry · Rating 3 out of 5]

Tja. Boeiend begin: kinderen willen vader onterven omdat ie op zijn oude dag een leven leidde dat hen niet beviel (door pillen tegen dementie te nemen werd hij bijzonder seksbelust). Na zijn dood hopen de nazaten toch nog op een deel van het testament. Interessant hoe je inzicht krijgt in de persoonlijkheid van enkele kinderen en hun onderlinge relaties. Maar soms wint de karikatuur het van de inhoud. Ik bleef op mijn honger zitten.