Human, All Too Human: A Book for Free Spirits

by Friedrich Nietzsche, Marion Faber (Introduction), Arthur C. Danto (Introduction)

W ksiazce skupia sie Nietzsche na jak pisze Z Kuderowicz podstawowych pojeciach etyki jak wolnosc woli odpowiedzialnosc wina kara sumienie Analizujac sens tych pojec chcial uswiadomic sobie funkcje i znaczenie etyki normatywnej oraz poddac krytyce moralnosc jako dziedzine ludzkiego zycia

275 pages, Paperback

Published December 1, 1996

About the author

Friedrich Wilhelm Nietzsche was a German classical scholar, philosopher, and critic of culture, who became one of the most influential of all modern thinkers. He began his career as a classical philologist before turning to philosophy. He became the youngest person to hold the Chair of Classical Philology at the University of Basel in 1869 at the age of 24, but resigned in 1879 due to health problems that plagued him most of his life; he completed much of his core writing in the following decade. In 1889, at age 44, he suffered a collapse and afterward a complete loss of his mental faculties, with paralysis and probably vascular dementia. He lived his remaining years in the care of his mother until her death in 1897 and then with his sister Elisabeth Förster-Nietzsche. Nietzsche died in 1900, after experiencing pneumonia and multiple strokes.
Nietzsche's work spans philosophical polemics, poetry, cultural criticism, and fiction while displaying a fondness for aphorism and irony. Prominent elements of his philosophy include his radical critique of truth in favour of perspectivism; a genealogical critique of religion and Christian morality and a related theory of master–slave morality; the aesthetic affirmation of life in response to both the "death of God" and the profound crisis of nihilism; the notion of Apollonian and Dionysian forces; and a characterisation of the human subject as the expression of competing wills, collectively understood as the will to power. He also developed influential concepts such as the Übermensch and his doctrine of eternal return. In his later work, he became increasingly preoccupied with the creative powers of the individual to overcome cultural and moral mores in pursuit of new values and aesthetic health. His body of work touched a wide range of topics, including art, philology, history, music, religion, tragedy, culture, and science, and drew inspiration from Greek tragedy as well as figures such as Zoroaster, Arthur Schopenhauer, Ralph Waldo Emerson, Richard Wagner, Fyodor Dostoevsky, and Johann Wolfgang von Goethe.
After his death, Nietzsche's sister Elisabeth became the curator and editor of his manuscripts. She edited his unpublished writings to fit her German ultranationalist ideology, often contradicting or obfuscating Nietzsche's stated opinions, which were explicitly opposed to antisemitism and nationalism. Through her published editions, Nietzsche's work became associated with fascism and Nazism. 20th-century scholars such as Walter Kaufmann, R.J. Hollingdale, and Georges Bataille defended Nietzsche against this interpretation, and corrected editions of his writings were soon made available. Nietzsche's thought enjoyed renewed popularity in the 1960s and his ideas have since had a profound impact on 20th- and early 21st-century thinkers across philosophy—especially in schools of continental philosophy such as existentialism, postmodernism, and post-structuralism—as well as art, literature, music, poetry, politics, and popular culture.

Reviews

[Glenn Russell · Rating 5 out of 5]

There are many generalizations and sweeping judgments made about Nietzsche and his philosophy. I find such remarks next to useless. For me, there is only one way to approach Nietzsche – read each paragraph and maxim and aphorism slowly and carefully and arrive at my own conclusions after seeing how his words apply to my own life. As by way of example, below are several of his shorter aphorisms from this book coupled with my comments.

“FROM CANNIBAL COUNTRY – In solitude the lonely man is eaten up by himself, among crowds by the many. Choose which you prefer.” ---------------- I’ve spent many hours in solitude, sometimes days or even weeks at a time. For me, solitude is pure gold: to live within, to mediate, to relax into the core of one’s body and inner light is most refreshing, a sheer joy, anything but an experience of being lonely. Matter of fact, any feelings of loneliness quickly poisons one’s solitude. If you feel lonely, perhaps it’s time to slow down and take a serious account of your life.

“AGAINST THE DISPARAGERS OF BREVITY – A brief dictum may be the fruit and harvest of long reflection. The reader, however, who is a novice in this field and has never considered the case in point, sees something embryonic in all brief dicta, not without a reproachful hint to the author, requesting him not to serve up such raw and ill-prepared food.” ---------------- I enjoy 800 page novels but I also enjoy reading aphorisms. The shorter, the better. Sometimes, one, two or three sentences is all that’s needed to spark probing reflection and sincere consideration.

“DEBAUCHERY – Not joy but joylessness is the mother of debauchery.” --------------- I recall college drinking parties with lots and lots of beer and hard liquor, where everyone drank themselves into numbness and a drunken stupor. Those memories are like a distant bad dream. Fortunately, it only took a party or two for me to realize that wasn’t my scene. I started practicing yoga and meditation and have had the good fortune to experience great joy for many years as a direct result of this practice.

“KNOWING HOW TO WASH ONESELF CLEAN – We must know how to emerge cleaner from unclean conditions, and, if necessary, how to wash ourselves even with dirty water.” ---------------When I encounter ugliness, whether in people or in my surroundings, I try to use such ugliness as a sting, a reminder to cherish experiences of kindness and beauty.

“THE FARCE OF MANY INDUSTRIOUS PERSONS - By an excess of effort they win leisure for themselves, and then they can do nothing with it but count the hours until the tale is ended.” -------------------- I recall Joseph Campbell relating how many workaholics and professionals spend many years climbing the ladder but when they get to the top they realize they are leaning against the wrong wall. From my own experience, I’ve had a couple professional careers but I’ve always enjoyed weekends more than weekdays. I think Nietzsche hits the bulls-eye here: If you are at a loss when you spend time away from your work-a-day world, ask yourself if you are really living life from your own creative and spiritual depth.

“SIGNS FROM DREAMS - What one sometimes does not know and feel accurately in waking hours whether one has a good or a bad conscience as regards some person is revealed completely and unambiguously by dreams.” --------------------- I just finished ‘The Kindly Ones’ by Jonathan Littell where the main character recalls his life as a Nazi SS officer when he had a series of vivid, horrific, hellish dreams. However, he refused to listen carefully to what he dreams were telling him; if he did, he probably wouldn’t have continued to engage in twisted, perverted practices and a number of senseless murders. For myself, for years I’ve kept a dream journal and practiced lucid dreaming. Most fruitful for self-discovery.

Since this is a review of one of Nietzsche’s books, Nietzsche gets the last word. And since we are all readers of books here, I thought this maxim most appropriate:
“A GOOD BOOK NEEDS TIME – Every good book tastes bitter when it first comes out, for it has the defect of newness. Moreover, it suffers damage from its living author, if he is well known and much talked about. For all the world is accustomed to confuse the author with his work. Whatever of profundity, sweetness, and brilliance the work may contain must be developed as the years go by, under the case of growing, then old, and lastly traditional reverence. Many hours must pass, many a spider must have woven its web about the book. A book is made better by good readers and clearer by good opponents.”

[فرشاد · Rating 5 out of 5]

این کتاب، هدیه ایست به جان‌های آزاده، آن کس که پاسخ معمای رهایی خویش را یافته و برای آن کس که میخواهد متولد شود. این کتاب، هدیه ای‌ست به روحی که می‌خواهد رادیکال باشد. نیچه، جان‌های آزاده را این‌گونه معرفی میکند:

"کسی دارای یک جان آزاده است که اندیشه او با آنچه که جامعه از او انتظار دارد، متفاوت باشد. در این صورت جان‌های اسیر، او را به این دلیل که سرچشمه اصول آزادانه‌اش، یا به علت میل شدید به مطرح شدن است، یا با اخلاقیات دربند آنها همخوانی ندارد سرزنش می‌کنند. اما در این‌جا آن پلیدی سخن می‌گوید که خود به آن‌چه می‌گوید باور ندارد.
در عمق وجود جان آزاده اهمیت ندارد که عقایدش درست باشد یا خیر. بلکه او کاری بزرگ‌تر را انجام می‌دهد، یعنی جدایی از رسوم معمول و عرف جامعه. حتی اهمیت ندارد که او در راهش موفق باشد یا نه. زیرا معمولا حقیقت یا جان حقیقت‌پژوه همراه اوست."

حال، از فلسفه درس می‌گیرم و در برابر بلندای با شکوه این کتاب، و نویسنده‌ی آن، سکوت اختیار می‌کنم. زیرا همان‌گونه که می‌گویند، گاهی تنها با سکوت میتوان همچون یک فیلسوف، به فلسفه ادای احترام کرد.

[ZaRi]

وقتی تصمیم می گیری یک احساس را به سرانجامی به نام " ازدواج " برسانی، اولین حرکت مفید این است که از خودت بپرسی :
" آیا واقعاً باور داری که تا سنین پیری از سخن گفتن با این زن، لذت
خواهی برد ؟ "
" سخن گفتن " و نه " همخوابگی " !
تمامی مسائل دیگر در ازدواج موقت و گذرا است.
تا زمانی که دو نفر حرفی برای گفتن و گوشی برای شنیدن دارند، می شود به عمر ارتباطشان امید داشت ...

[سارة ناصر · Rating 5 out of 5]

يناقش نيتشه كيف يترقى الإنسان بذاته لكي يصبح إنسانا مفرطا في إنسانيته ويبتعد ويوسع الهوة بينه وبين الحيوان.

[Rachel · Rating 3 out of 5]

Though I really enjoyed this book and love studying the works of Nietzsche, Sartre, and others, I'm reminded of a quote recently use on the Daily Show: "I was once a college sophomore, too".

Quoting this book or carrying it around with you on the bus on your way to work doesn't necessarily transform you into someone with deep, cutting insight into our existentialist situation...nor does it make you the "overman". Remember: We all took the same PHIL 101 classes;)

[AiK · Rating 4 out of 5]

Название соответствует содержанию - 638 философско-психологических мыслей, «афоризмов житейской мудрости» о природе человека, его сущности, сущности понятий, связанных с человеком, их происхождении. Большое внимание он уделяет сну и считает, что из сновидений произошли понятия дух, душа, и даже бог. Соглашусь с его мнением, что надежда – худшее из зол, поскольку она продляет мучения надеющегося.
В этом произведении идет разбор практически всех сторон жизни человека, добра и зла, хорошего и плохого.
Любопытно, что критерием хорошести/нехорошести является нравственность/безнравственность. А нравственность происходит от обычая. Например, у древних греков мщение было в обычае, и хороший человек следует обычаю, независимо от того, как и почему возник обычай. Хорошие люди – каста, плохие люди – масса. Разница в связанности корпоративным чувством. В своих размышлениях Ницше задается вопросом: « Нельзя ли перевернуть все ценности? И, может быть, добро есть зло? А Бог — выдумка и ухищрение дьявола? И, может быть, в последней своей основе все ложно?»
С каждым пунктом Ницше продвигается по всем аспектам человеческого бытия – искусство, религия, мораль, политика, общество, мужчина, женщина, брак. Читателю придется самому решать, в чем прав, в чем неправ Ницше.

[Rêbwar Kurd · Rating 4 out of 5]

در «انسانی، بسیار انسانی» نیچه برای نخستین‌بار از سایه‌ سنگین متافیزیک، هنر، اسطوره و دیونیزوس بیرون می‌زند و گام در قلمرویی می‌گذارد که خودش آن را «روشنگری فردی» می‌نامد. این کتاب آغازگذار نیچه به سوی فلسفه‌ای سرد، تحلیلی و روان‌شناسانه است؛ دیگر خبری از واگنر، از تراژدی یونان و از شور شاعرانهٔ «زایش تراژدی» نیست. در عوض، نویسنده‌ای را می‌بینیم که بی‌رحمانه، گام‌به‌گام، افسانه‌ها را فرو می‌کوبد، خدایان را از عرش پایین می‌کشد و اخلاق را کالبدشکافی می‌کند.

نیچه در این کتاب با سبک خاص خود – پاره‌نوشت‌ها، تأملات کوتاه، ضربه‌هایی تیز و گزنده – به بررسی موضوعاتی چون اخلاق، دین، فرهنگ، علم، دوستی، عشق، تنهایی، و حتی آیندهٔ انسان می‌پردازد. او دیگر آن نیچهٔ شوریده‌حالِ دیونیزوسی نیست؛ اینجا با فیلسوفی مواجهیم که نیش‌دار، مشکوک، و خونسرد به جهان می‌نگرد. «انسانی، بسیار انسانی» محصول دوره‌ای‌ست که نیچه، نه تنها از هنر و اسطوره، بلکه از فلسفهٔ سنتی نیز دل کنده. خودِ کتاب را «برای جان های آزاده » نام‌گذاری کرده، یعنی برای کسانی که جرئت شک کردن در هر حقیقت مقدس را دارند.

در این اثر، اخلاق دیگر فرمانی آسمانی نیست؛ بلکه محصول تاریخ و روان‌شناسی انسان است. عشق، دیگر الهامی رمانتیک نیست؛ بلکه بازی‌ای از غریزه و خودخواهی. دین، دیگر ارتباطی با قدسی ندارد؛ بلکه نیازی روانی‌ست برای معنا دادن به آشوبِ جهان. نیچه اینجا دین را نه فقط نقد، که ریشه‌شناسی می‌کند؛ به‌دنبال خاستگاهِ ترس‌ها، امیدها و توهمات ماست. او ایمان را نه نشانهٔ نور، که نشانهٔ درماندگی می‌داند.

از مهم‌ترین نکات این کتاب، نقد نیش‌دار نیچه به اخلاق مبتنی بر ترحم و خودفریبی‌ست؛ او در بسیاری از جملات، به شکلی مقدماتی، ایده‌هایی را مطرح می‌کند که بعدها در «چنین گفت زرتشت» یا «تبارشناسی اخلاق» شکوفا خواهند شد. مثلاً ایدهٔ «روح آزاد»، «انتقاد از خیر و شر مطلق»، و حتی زمزمه‌هایی از مفهوم ابرانسان.

«انسانی، بسیار انسانی» کتابِ عبور است. عبور از اسطوره به تفکر، از دیونیزوس به روشنگری، از شور به خودآگاهی، از موسیقی به منطق. اما این عبور برای نیچه آسان نیست؛ ردّ اضطراب، شک، و حتی اندوه در بسیاری از پاره‌ها پیداست. این کتاب نه فقط نقد دین و اخلاق، بلکه نوعی درون‌نگری نیز هست؛ نیچه دارد خودش را بازسازی می‌کند، چون از دنیای گذشته‌اش دل‌کنده اما هنوز مقصد آینده را نمی‌بیند.

اگر «زایش تراژدی» نوای نخستین ارکستر طغیان بود، «انسانی، بسیار انسانی» صدای خشک و هشیار کسی‌ست که از مستی بیرون آمده و حالا، با نگاهی سرد اما تیز، به انسان و ضعف‌هایش می‌نگرد. این کتاب، لحظه‌ای‌ست که نیچه برای نخستین‌بار، به‌جای نجات از راه زیبایی، نجات را از مسیر حقیقت‌جویی و ریشه‌یابی اخلاق جست‌وجو می‌کند. و در این مسیر، چیزی جز رهایی فردی نمی‌طلبد. نه از خدا، نه از فلسفه، نه از ملت، نه از عشق. فقط: خود.

[باقر هاشمی · Rating 3 out of 5]

کتاب خوب‌تری می‌بود اگر خوب ترجمه می‌شد.

[Fouz Aljameel · Rating 3 out of 5]

هناك وجه شبه بين نيتشه وميخائيل نعيمه .. اللغة ، الإنسانية ، التأملات الوجودية ، لا أعلم ..

[Νικολέττα · Rating 5 out of 5]

Πολύ καλό!

[Sara Aljaryan · Rating 5 out of 5]

عن انسان مفرط في انسانيتة، عن مفضلي نيتشه اتحدث حول روعة تحليله للامور والمواقف المرافقة للحياة ، عن فلسفته لامور الدين والديانات، المذاهب ، المال، الحب، الاخلاق، حتى عن منهجية الفكر وتشعباتها وغيرها كثيرة،، كان فلسفة منطقية، دقيقة، ذات نظرة بعيدة المدى، من الممكن انها كانت ملائمة في التحليل ، خلال الفترة االاولى لظهورها كفلسفة ، بغض النظر عن المؤيدين والرافضين في وقتها ، لكن الان بالتأكيد اجدها ملائمة ،دقيقة و جدا في تحليل تلك الامور التي نعيشها اليوم، و رغم اختلاف العقليات بمرور الازمان، لكن انبهاري هو عن كيفية مناسبة هذه الفلسفة لنفس الامور و باختلاف الزمن،... تستحق ال5 نجمات

[Eman Alasfoor · Rating 2 out of 5]

لا أدري هل هو سوء الترجمة أو عدم ترابط الأفكار الذي يجعل تقييمي لهذا الكتاب نجمتين بالحد الأقصى.

[Dan · Rating 3 out of 5]

Re-read: Jan 26-Feb 4, 2017

This would not be among my top choices if I were looking through Nietzsche's works for a beach read--for that, I would want a copy of Zarathustra, The Gay Science or Twilight of the Idols. No, this one I see as something you might read on the commuter train to work or during your lunch break or in that quiet that forms when the party's over and everyone has gone home.

Nor do I think this book is the best introduction to Nietzsche's work. A number of themes closely associated with Nietzsche's thought, such as the the will to power, the genealogy of morals and even the concept of the Ubermensch emerge from his discussion in Human, All Too Human, but here they often appear to be in a looser and more rudimentary form, whereas in his later books the same concepts seem much more fully thought out, and more effectively expressed.

As with many of his other books, here Nietzsche's thought might be termed "post-metaphysical." That is, in terms of his philosophical argumentation in Human, All Too Human, Nietzsche does not stoop to disproving metaphysics, but assumes that it has already been disproven, and that this is the case for his reader as well.

In Beyond Good and Evil, Nietzsche writes "It has gradually become clear to me what every great philosophy up till now has consisted of--namely, the confession of its originator, and a species of involuntary and unconscious autobiography..." This seems particularly fitting with regard to Human, All Too Human, which, as Marion Faber's introduction points out, was written while Nietzsche was breaking with Richard Wagner, with Schopenhauerian philosophy, and as he had taken up residence with a friend, psychologist Paul Ree. Each of these concerns are reflected in the book, which includes aphorisms explicitly attacking Schopenhauer, others implicitly attacking Wagner, and still others in which Nietzsche comments on Ree's De l'origine des sentiments moraux and on the science of psychology in general.

Acquired 1999
The Word, Montreal, Quebec

[Ekram · Rating 3 out of 5]

هذه أول قراءاتي لنيتشه. أنهيت الكتاب برأسٍ محموم وأهم ما استنتجته مجملًا هو أن الكتاب الجيد يُميّز بنقطتان؛ أولًا أنه يتطلب التأني والوقت، ثانيًا أنه يأتي كالكارثة فوق رأسك.. كارثة تغيّر مفاهيمك التي لطالما كنت مسلّمًا بصحتها.
لكوني جديد على الفلسفة، بطبيعة الحال ما استطعت فهم نصف الكتاب لكنّي أوصمه بخمسة أنجم لأن ما أدركته من النصف الآخر ما كان تأثيره يسيرًا على وعيي بالعالم.
أرى أن على قارئ هذا الكتاب إعادة قراءته على فترات متباعدة لتمحيصه والتّفكر في جميع اعتقاداته بلا ظلم أو انحياز.

[Mehrdad · Rating 5 out of 5]

نوشتن یک نقد برای چنین کتابی کار بسیار دشواریست. چون جدای سنگینی بحث، موضوعات بسیار متعددی مطرح شده اند و هرکدام از چهارصد و اندی گزین گویه جای بحث دارند.

اما به طور کل چند مورد هست که در اکثر مباحث مطرح میشدند:

1.تلاش و کوشش برای پیشرفت و رسیدن به اهداف والا و تبدیل شدن به انسان آزاده. اما در عین حال کار زیاد بدون  تفکر و کار از روی اجبار قابل تقدیر نیستند. در جایی از کتاب میخوانیم :هرآنکس که دو سوم وقت خود را به خود اختصاص ندهد یک برده است.


2.دین هنگامی که تبدیل به وسیله شود بدترین اتفاق است.

در واقع به دلیل اینکه مردم ضعف و سستی و کمبودهای خود را با دین توجیه میکنند و یا دولت ها از آن برای حکومت بر مردم و راضی نگه داشتنشان هنگامی که دولت ناکارامد است استفاده می‌کنند ؛ دین می‌تواند اثرات منفی زیادی بر انسان ها به طور خاص و عام بگذارد.

ازین رو نیچه می‌گوید "الکل و مسیحیت دو مخدر بزرگ اروپا هستند" 

همچنین اگر دقت کنیم صحبت های نیچه در مورد خود دین نیست و بیشتر تمرکزش بر سواستفاده انسان ها از آن است، همانطور که در چنین گفت زرتشت می‌گوید "خدا مرده است و ما آن را کشتیم" و جلوتر با رفتار زرتشت حتی شخصیتی او را با وجود بی خدایی، با خدا ترین فرد میخواند! 

همچنین دین را کنار گذاشتن بدون اینکه جایگزین مناسبی برای آن بیابیم اشتباه بزرگیست. نیچه توصیه ميكند کم کم از هنر و فلسفه کمک بگیریم تا استفاده های غلط دین را جایگزین کنیم.


3.زن: نیچه نزد زن ها اصلاً محبوب نبود و این خود میتواند دلیل موجهی باشد برای دیدگاه ضد زن او در کتاب های مختلفش. اما جالب اینجاست او برای عشق و دوستی ارزش قائل بود.


4.هنر: نیچه به هنر هم دید مثبتی ندارد چرا که مردم را ازواقعیت دور میکند و در سطح نگه می‌دارد و یا هنر را تبدیل به چیزی فرازمینی و بزرگ می‌کنند تا توجیهی داشته باشند که تلاش نکنند و خود را بهتر نکنند چراکه آن هنر مال این دنیا نیست!


5.فرهنگ: در این مورد هم باز از اثر منفی دین گفته میشود ولی قسمتی از کتاب بود که بسیار برایم جذاب بود :

فرهنگی که دیگر به معجزات معتقد نباشد مجبور است به سه نکته توجه نماید: نخست توان انسان تا چه حد موروثی است؟ دوم این نیروی جدید چگونه میتواند مشتعل گردد؟ سوم چگونه فرد میتواند با مقتضیات گوناگون و بیشمار فرهنگ سازگار گردد بی آنکه به وسیله آنها پریشان خاطر گردد و فردیت او از هم گسیخته گردد.


در کل این کتاب را باید در هر دوره ای از زندگی خود بازخوانی کرد چرا که تجربیات و دانسته های دیگر خواننده بر درک و تجربه او از این کتاب تاثیر می‌گذارد. 

[Hatebeams]

My copy was stolen before I could finish, but I did get at least as far as aphorism 201 - and what a gem it is! I keep a copy in my workstation at all times and will transcribe it here. I edited the text a little for extra venom (not usually necessary with FWN!).

201
Bad writers necessary. There will always have to be bad writers, for they reflect the taste of CRETINS who have needs as much as the mature do. If human life were longer, there would be more of the individuals who have matured than of the CRETINS, or at least as many. But as it is, the great majority ARE CRETINS which means there are always many more undeveloped intellects with bad taste. Moreover, these people demand satisfaction of their needs with the greater vehemence of CRETINS and they force the existence of bad authors.

Don't say it ain't so!

[Samira Rastegar panah · Rating 3 out of 5]

٥٢. ميزان صداقت در فريب

براي تاثير فراوان بايد خود را نيز فريفت، زيرا انسان ها آنچه را كه در ظاهر، ديگران به آن ايمان دارند، حقيقت مي پندارند.

[Michael Kress · Rating 4 out of 5]

I got this paperback for $10 at The Strand in NYC. (Excellent bookstore!) I don't spend much money on books, but this was worth every penny. I was foolishly reading an earlier translation that was in the public domain, but you get what you pay for. It didn't make any sense to me and I decided it was trash. The Faber/Lehmann translation is the one to get. Part of the reason translations are so important is because Nietzsche's philosophy is sophisticated; with a simpler message, the translation isn't as crucial. As with much of Nietzsche's writing, these aphorisms in here cause pleasurable little light bulbs to flick on in my head. So many times I told myself "I never thought about it that way." This is because I'm "all too human" with my own prejudices that Nietzsche was able to rise above. A theme of his writing is that humans aren't as important as they think they are. I can accept this intellectually, but how easy it is too slip back into self-importance. I read a lot of this on my flight back from NYC to Nashville. The short aphorisms made the book more accessible because it didn't seem like a big commitment. The bite size pieces were easy to digest but still left you feeling full of enlightenment.

[Onyango Makagutu · Rating 5 out of 5]

The criticisms on religion in this book are as valid as they were when they were first written.
I have enjoyed my second reading of this volume by one of the greatest minds to have walked on earth.

[Heghine Barseghyan · Rating 4 out of 5]

Գիրք ազատ մտածելակերպով մարդկանց համար, որոնք, ինչպես Նիցշեն է գրում, միշտ պատրաստ են "դավաճանել" իրենց հին գաղափարները։
Իհարկե գրքում ամեն ինչի հետ չէ, որ համաձայն եմ (հատկապես կանանց մասին գլուխը, չնայած հասկանում ու չեմ զարմանում այս թեմայով նրա կարծիքների վրա), բայց, էլի ինչպես Նիցշեն է գրում, իմաստունից կամ փիլիսոփայից պետք չէ պատրաստի մտքեր ուզել, այլ` փաստարկներ։

Արդեն այս գրքից հասկացա, որ Նիցշեն ինձ ամենահոգեհարազատ մտածողն է...

[Einzige · Rating 5 out of 5]

It really is a magical feeling when a work of 19th Century German Philosophy is not written like or requires you to understand Kant/Hegel - let alone be engaging at the same time.

Don't let his reputation for inspiring/get plagiarised by edgelords dissuade you - there is a lot of wit and insight in these short aphorisms no matter what your beliefs are.

[Diva 3aLyONaH · Rating 4 out of 5]

"الشرّ هو الصفة المميزة للإنسان، لكل كائنٍ حي، ولكل ما هو معترف به، وكل مظهر الخير والتعاطف والاهتمام لا تعدو عن كونها خدعةً، مقدمةً لنهاية شريرة"

"هل يعرف الإنسان حقاً مدى الألم الذي يُسببه فعلٌ ما للآخر؟"

"لا ينبغي للمرء إصدار أية أحكام أياً كانت"

"تجدُ غالبية الناس في الاستخفاف والحطّ من قيمة الناس الذين يعرفونهم ضرورةً للحفاظ على تقديرهم الذاتي وجدارة سلوكهم"

"اعلموا أنّه لا شيءَ شائعٌ أكثرَ من الإساءة بغرض نيل المتعة منها"

[απέραντος · Rating 3 out of 5]

Muy entretenidas las notas del móvil de Nietzche

[Negar Noshadi · Rating 3 out of 5]

انسانی بسیار انسانی اولین بخش از سه گانه‌ی «جان های آزاده» است،
که در آن نیچه شرح می‌دهد منظور از انسانی با جانِ آزاده چیست؟
از دید نیچه، چنین انسانی، توانايی اين را دارد كه از چارچوب ها و ارزش‌های از پيش تعيين شده عبور كند و ارزش و تعاريفِ تازه‌ی خودش را بسازد. کسی كه خارج از محدوده‌ی تعاریفی باشد كه اجتماع، خانواده، دین و مرسومات از او انتظار دارد. جانِ در بند، كسی‌ست كه همه چيز را فارغ از اينكه بازبينى كند می‌پذيرد. برعکسِ جان‌ِ آزاد، که مدام بازبینی و بازآفرینی می‌کند.
‌
‌نيچه با شیوه‌ی فیلسوفان براى در نظر گرفتن انسان به عنوان يك عنصر ثابت مشكل داشت. چراكه ذاتِ انسان، و باورهايش مدام در حال تغيير‌اند. نبايد به چيزى لفظ مطلق داد، حقيقت دائمى وجود ندارد. درواقع از دید نیچه انسان‌ ميل شديدی به “تعريف سازی” دارد. چيزى را تعريف می‌کند، بر آن نام می‌نهد و گمان می‌کند این پایان ماجراست. ما ميل شديدی به «حقيقت ابدى» داريم. درحالی‌که هيچ حقيقتی ابدی نيست. بلکه طى زمان اين حقيقت دستخوش تغيير می‌شود تا تعریف تازه‌ای بسازد.
‌
نیچه در نقد مسیحیت می‌گوید دین سعی دارد انسان را هميشه گناهكار جلوه دهد. زيرا گناهكار بودن انسان است كه او را نيازمند به رستگاری و متافيزيك و دين و خدا می‌كند. بنابراين، مقررات شديدی در مسيحيت ذكر شده كه انجام همه آنها از توان انسان خارج است. اين دستورات براي اين نيست كه انسان پايبند به اخلاق بماند بلکه برای اين است كه انسان انجامشان ندهد و گناهكار شود!

در بخشی دیگر‌، نيچه عقایدش را در دفاع از فردیت مطرح می‌کند. او معتقد است فرديت نبايد فدای جمع شود. هميشه فضيلت‌های اخلاقى را به اين نسبت ميدهند كه فرد از خود بگذرد و برای جمع كاری كند. گويي كه خود فرد اهمیتی ندارد، گويی كه فرديت بد است و بايد آن را قربانی كرد. به باور‌ نیچه، فردیت هم به اندازه‌ی كافى اخلاقى‌ست‌ و نیاز به دفاع دارد.

از مسائل ديگری كه لابلای متن حضور دارد، «شادكامىِ حاصلِ پوچی» است، همان پسانیهیلیسمی که نیچه با آری گویی به زندگی می‌سازد. مادامی كه تجربيات معكوس شوند و ما از زير بار محكوميت ضروريات، آزادانه خارج شويم می‌توانيم دل به بازی بسپاريم.
‌
نیچه در فصل بندی‌های این کتاب، پیرامون مسائل زیادی بحث می‌کند، اما تمامِ آن در راستای ساختنِ تصویرِ انسانی بسیار‌ انسانی‌ست. انسان آزاده‌ای که فراتر از یک انسان عادی قدم بر‌می‌دارد‌، صعود می‌کند و پشتِ این کوه، زندگی، به شکل دیگری برای او طلوع خواهد کرد.‌

[Erik Graff · Rating 4 out of 5]

Not all of Nietzsche was available in English while I poured through his works in college. Consequently, I had to read Human, All Too Human and Untimely Meditations later, only portions of each having been previously included in Kaufmann's editions.

The aphoristic style of this book does not lend itself to a normal reading. Instead, one might benefit from reading it aloud with others, preferably in German and English, following such recitations with discussion. This I did not do and, so, did not get as much from the effort as I might have. Still, despite my quick run-through, some of the sections were outstandingly provocative.

[Asma Qannas · Rating 4 out of 5]

قرأت الكتاب بترجمة علي مصباح و الترجمة جداً ممتازة.. نيتشه أرتبط فيه بعاطفة روحية عظيمة جداً هذا الفيلسوف سابق لعصره،
فكر نيتشة عظيم و مميز جداً.. نظرته للوجود و تأملاته تحرقني بحق

فعلا كل شيء حولنا ما هو إلا إنساني مفرط في إنسانيته.

[Nada Aj · Rating 3 out of 5]

هل المعايير الإنسانية و الأخلاقية ثابتة؟
هل هي دائمًا مرتبطة بالنفعية؟
هذا الكتاب عبارة بحث مستمر عن مخرج لجميع التساؤلات حول كل مايرتبط بالإنسان سلوكيًا ، اخلاقيًا ، فكريًا.

[Mohammed Shihon · Rating 1 out of 5]

الفلسفة ليست لي.
من اسوأ ما قرأت.
مضيعة للوقت و المال.
الفائدة الوحيدة التي استفدتها من هذا الكتاب انه جعلني الغي فكرة قرائة اي كتاب فلسفة آخر من دماغي.

[Penelope · Rating 5 out of 5]

4,5⭐️

[Nikolaus · Rating 4 out of 5]

Human, All Too Human is the first from Nietzche's canon to feature the crucial concepts of his later (and better known) philosophy, such as the will to power, the idea of the Übermensch, and the need to transcend conventional Christian morality. His book was reportedly born out of a personal crisis, shortly after he had concluded his friendship to Wagner, a time when he arguably matured as a philosopher. From these writings Nietzsche would in due course deliver achievements such as Thus spake Zarathustra, Beyond Good and Evil, and finally The Antichrist.

Despite having been written about 120 years ago, Human, All Too Human is still fresh, novel and deeply unsettling. It covers many realms in philosophy and psychology, stating views and beliefs unheard of before its publication. In this books alone, Nietzsche comes to heavy blows with the principles of morality, religion, metaphysics and the German state, while in other areas expresses his notions about art, family, society and culture. The formulations in Human, All Too Human are all divided into numerous aphorisms (as in the works of Schopenhauer), each of which either states something different from the last, or acts as an unique example to a particular theory. In short, the author attempts at providing every possible angle of his theories to his readers.

Many people are familiar with Friedrich Nietzsche's takes on our culture and traditions. He explains in depth that religion was born out of man's dissatisfaction with the world; that morality strongly opposes the principles and laws of nature, and is therefore unhealthy to any individual influenced by it. In addition, he talks of the follies of metaphysics (Nietzsche sees Schopenhauer and Plato as foolish), the dangers and misinterpretations of art and music - namely, that art comprises little depth and meaning, and imposes strong metaphysical beliefs onto people; and finally, he imposes roles and behavior onto the citizens of both his and today's society. Other notable theorems either created or further developed by Nietzsche include the impossibility of freedom (which functions as a strong basis for his notion of morality), and the "Will to Power", which serves as a primary instinct for any organism in the universe, according to the philosopher.

Human, All Too Human is a book I have been anticipating for some time. Being an atheist, I was delighted by his passages on Religion, for instance; however, there are also places where his blunt messages do shock, as in, for example, "From the Soul of Artists and Writers". The book has great power, and, in some manner, has me guessing of what possibly else could feature in Nietzsche's subsequent works. It has made, overall, a great, positive impression on me, since I do agree with most of his theorems. I would dearly either like to revisit his works, or move onto more recent philosophers, such as Foucault, whose ideologies have been influenced by Friedrich Nietzsche.