Sakrament obłudy. Wspomnienia z seminarium

by Robert Samborski

Były duchowny, wyrzucony z seminarium tuż przed święceniami, opisuje jak przebiega formowanie przyszłych księży. Co jest ważne w ich nauczaniu? Czy liczy się powołanie, wiara, kontakt z bogiem, teologia, dobroć uczynność, chrześcijańska miłość? Czy naprawdę może chodzić tylko i wyłącznie o posłuszeństwo? Bo jak mówią w seminarium - ksiądz ma mieć BMW i być BMW – Bierny, Mierny ale Wierny.

Robert Samborski odsłania obłudę najstarszej instytucji religijnej. Z jego wstrząsających wspomnień dowiecie się nie tylko, jak wygląda pedagogika wg Jana Pawła II w praktyce, ale też jak dobierani i kształtowani są przyszli pasterze.

Poznajcie prawdę, a prawda was wyzwoli.

Genres: Nonfiction, Biography, Polish Literature, Poland, Audiobook, Religion

280 pages, Paperback

First published September 22, 2021

Reviews

[Mewa · Rating 2 out of 5]

Rozumiem, dlaczego wydawnictwo Krytyka Polityczna zdecydowało się wydać ten reportaż. Brakuje bowiem głosów, które tak szczegółowo pokazałyby codzienność w seminarium, a potem były w stanie podpisać się pod tym własnym imieniem i nazwiskiem. Nie można nie docenić ogromu informacji, które Robert Samborski podaje i podczas lektury zawsze miałam pod ręką znaczniki, by nie zgubić co ciekawszych fragmentów. Problem jednak w tym, że książka ta jest słaba. Przesycona emocjami autora (trudno się dziwić, w końcu mówi o własnych doświadczeniach, a jednak mąci to obraz całości), pełna powtórzeń tych samych informacji, a w dodatku napisana nużący stylem. Czytałam z ciekawością, ale jednocześnie irytacją, bo poziom reportażu mnie nie zadowalał. Nie mogę przez to tytułu z czystym sumieniem polecić, ale jednocześnie nie zamierzam odradzać, bo niewątpliwie można dzięki niemu sporo się dowiedzieć. Zakres informacji jest obszerny i tylko (aż) cała reszta kuleje.

[Klaudia_p · Rating 2 out of 5]

Wolę czytać te reportaże, których autorzy nie są zaangażowani w sprawę osobiście, bo unikają zbędnych treści. Samborski pisze bardzo emocjonalnie i ma do tego pełne prawo, ale miałam wrażenie, że ciągle czytam to samo. W narrację wkradł się chaos i nie do końca wiadomo, co właściwie autor chciał czytelnikowi przekazać. Że Kościół jest obłudną i dbającą wyłącznie o swoje interesy instytucją? Że seminaria to chore twory tego kościelnego systemu? To już wiadomo. Rozumiem, że autor poczuł się skrzywdzony przez seminarium i nie kwestionuję tego, ale mam wrażenie, że po prostu nie przepracował pobytu w seminarium (choć uparcie twierdzi, że ma te wszystkie przejścia za sobą), a książka posłużyła jako narzędzie terapeutyczne (nie do końca skuteczne).

Najpiękniejsze było to zakończenie. Jak autorowi udało się odnaleźć sens życia po odejściu z seminarium? Spotkał w lesie wilka, na nowo połączył się z naturą i dzięki temu życie nabrało nowego sensu...

[Yang Ma · Rating 3 out of 5]

Przeczytana od deski do deski w kilka godzin. Autorowi trudno odmówić lekkiego pióra, jak i oryginalnych wniosków dot. m.in. przyczyn pedofilii kościelnej.

[Anna Wilczyńska · Rating 4 out of 5]

Dostałam w tej książce to, czego oczekiwałam, a nawet więcej. Nie tylko pewien nowy wgląd w planetę seminarium, ale też osobistą historię, w której fragmentach mogłam zobaczyć siebie i swoich znajomych z przeszłości. Jako była dziewczyna z oazy rozumiałam autora w lot. Bardzo doceniam ten dojrzały głos, który mimo krzywdy stara się unikać goryczy, ale nie szczędzi ostrego słowa tam, gdzie jest potrzebne.

[algy]

nie mogę doczekać się dnia kiedy kościół katolicki runie w gruzach

[Wiktoria Januszkiewicz · Rating 4 out of 5]

Bardzo emocjonalny i szczegółowy opis życia w seminarium, ciekawe spojrzenie na pewne kwestie z nim związane. Książka nie próbuje być rzeczowym reportażem i nie tego od niej oczekiwałam.

[Paweł Czarnecki · Rating 2 out of 5]

Przeczytałem kilkanaście książek o seminarium dla duchownych, ale ta jest wyjątkowo kiepsko napisana o anachronicznej treści.To raczej nie kapłaństwo jest obłudne, lecz refleksje Autora świadczą o niedojrzałości. Po tym jak obsmarował kolegów dziwi się, że nie chcą podać mu ręki. Szkoda, że spłycony temat i to napisany kilkanaście lat po tym jak autor został wyrzucony z seminarium. Można było pogłębić rozważania tak jak to zrobił w książkach Tomasz Polak.Ciekawe dlaczego zdecydował się napisać książkę właśnie teraz? Niewątpliwie jednak książka jeszcze bardziej utwierdza mnie w przekonaniu, że trzeba mieć niesamowicie silny charakter, aby realizować swoje powołanie właśnie w seminarium. I nawet jak wiele osób twierdzi, że księża mają jak pączki w maśle, bo to taki świetny i opłacalny "zawód", to dlaczego jakoś nie garną się do niego, ani nie chcą takiego życia dla swoich dzieci?

[Bartek Andrzejczak · Rating 2 out of 5]

Czyta się lekko ale to zdecydowanie nie to czego oczekiwałem od tej książki. To nie musi oznaczać, że ta książka jest sama w sobie zła, może raczej ja już z takich wyrosłem. Oczekiwałem osobistych wspomnień, swego rodzaju pamiętnika, czegoś bardziej w skali szarości niż czarno-białego. Dostałem tyradę o złu instytucji KK okraszoną sporą garścią krótkich i powierzchownych anegdot. To może być dobra lektura dla kogoś kto niedawno z kościoła odszedł i ma do niego wiele żalu.

[Radek Puła · Rating 3 out of 5]

Czyta się lekko. Jednak odczuwam zdecydowany niedosyt. Autor kreuje bardzo czarno-biały obraz instytucjonalnego KK. Zdecydowanie zabrakło mi w tej książce „pamiętnikowego” charakteru.

[Julia Winiarz · Rating 2 out of 5]

W sumie to mam wrażenie, że ta książka to był dla autora sposób tylko i wyłącznie na wyrażenie swojego żalu do Kościoła - różnego rodzaju przytyki wtrącane były co chwilkę na zmianę z pojawiającymi się w losowych momentach komentarzami dotyczącymi pedofilii. Miałam wrażenie, że nie czytam reportażu dotyczącego pobytu w seminarium, tylko wywodu naburmuszonego dziecka, które wyraża niechęć w żaden sensowny sposób jej nie uzasadniając i o ile mogłabym się zgodzić z niektórymi jego myślami, to ogólnie przebrnięcie przez tę książkę było prostu dla mnie irytującym doświadczeniem (i rozczarowującym, bo byłam jej bardzo ciekawa).
[irytującym na tyle, że aż mi się chciało napisać opinie dłuższą niż 2 zdania xd]

[micusiowo · Rating 1 out of 5]

Bardzo słaba książka.

[Klaudiakreads]

50% DNF

[L.L. · Rating 4 out of 5]

Książka jest ciekawa i dobrze się czyta, nie nudzi ani przez chwilę... ale mam takie małe "ale", którego jednak nie umiem do końca określić ;) Może to rzeczywiście to, że jest w sposób bardzo emocjonalny napisana, a ja jednak jestem przyzwyczajony do czegoś innego... Choć tytuł brzmi "wspomnienia" i mogę to zrozumieć, w końcu takie były doświadczenia autora... tylko że mam wrażenie, że są ludzie, którzy by swoje doświadczenia z seminarium pewnie odczuli inaczej... Ale to normalne w sumie.
Tak czy siak daje do myślenia, zwraca uwagę na pewne rzeczy, które może i nawet można by było zmienić... ale nie prędko Kościół Katolicki się na to zdecyduje, o ile kiedykolwiek...
Wiele z poruszanych tematów czy problemów nie będzie nowych na pewno też dla innych czytelników (w końcu nie raz się słyszy o różnych skandalach z duchownymi), ale na inne rzeczy zwraca uwagę. Ciekawy jest np. taki fragment na temat pedofilii wśród księży, myślę że autor ma dużo racji:

"Żadnemu bezstronnemu psychologowi nie pozwolono zbadać tego, czym jest polskie seminarium. Ja sam psychologiem nie jestem, ale ośmielę się stwierdzić, że bardzo rzadko się zdarza, żeby do seminarium wstępowali świadomi swoich preferencji pedofile z myślą o tym, żeby zdobyć zawód dający im stały dostęp do dzieci. O wiele łatwiej jest przecież zostać nauczycielem czy opiekunem kolonii.
Do seminarium trafiają jeszcze niedojrzali psychicznie chłopcy, którzy są nieobyci z seksualnością własną i innych. Zadbała o to religia: bigoteryjne rodziny albo przemożny autorytet księdza. A najczęściej zadbali o to koledzy w szkole, którzy wmówili swojej ofierze, że jest gorsza, zepchnęli ją na margines normalnego życia. A tam już czyha religia ze swoimi pocieszeniami i pruderią.
Taki to niedojrzały i podatny na kształtowanie nastolatek zostaje zamknięty z kilkudziesięcioma tak samo niedojrzałymi jak on chłopcami, a wszystko to pod przewodnictwem przeżywających kryzys wieku średniego mężczyzn opętanych paranoicznym strachem przed „światem" i „mocami ciemności", przed „cywilizacją śmierci", a nade wszystko przed pokusami ciała.
To, czego człowiek się panicznie i irracjonalnie boi, ma na niego większy wpływ niż to, co kocha, lubi i szanuje. Przedmiot irracjonalnego strachu łatwo staje się przedmiotem równie irracjonalnej, wykoślawionej fascynacji."

Mocny jest też inny cytat (jego końcówka):

"Dziś wiem, że homoseksualizm jest dziełem Przyrody i nie może być rozpatrywany jako "choroba" ani tym bardziej "zboczenie".
Nestety, na takie osłągnięcła wiedzy naukowej Kościół katolicki (i nie tylko on - dotyczy to wielu odłamów chrześcijaństwa i wielu religii na świecie) jest troglodycko odporny.
A więc w katolickich rodzinach i na finansowanych z publicznych pieniędzy lekcjach religii po dziś dzień wkłada się dzieciom do głów lęk i obrzydzenie wobec homoseksualizmu. Zasiewa się w umysłach ten strach — co ważne! - zanim to dziecko będzie w stanie odkryć własną seksualność, na długo przedtem, zanim umieszczone w nim przez prawa natury preferencje się ujawnią i rozwiną. A wszystko po to, żeby je w zarodku zduszać, tłamsić, niszczyć.
Dlatego wychowany w religii nastolatek, gdy sam zaczyna doświadczać pierwszych objawów „niewłaściwej" orientacji, natychmiast je odrzuca, spycha do podświadomości, stara się sam sobie udowodnić, że gejem czy lesbijką nie jest, i za wszelką cenę próbuje przybrać „normalną" preferencję.
A wszystko to odbywa się straszliwym, jeśli nie najstraszliwszym kosztem, jaki może ponieść w swoim życiu psychicznym człowiek: kosztem utraty zdolności do kochania i bycia kochanym.
Wiem, co mówię, i przysięgam, że tak jest. Przysięgam, że religia katolicka popełnia zbrodnię, straszną i niewybaczalną zbrodnię, zmuszając młodych ludzi do dokonywania gwałtu na własnej naturze. Za tę zbrodnię nigdy nie zostanie rozliczona, bo niepoliczalny jest ogrom krzywd, jaką wyrządzają te czy inne fragmenty Biblii oraz kulturowe, głęboko zakorzenione rzeczywiste zboczenie, zboczenie nienawiści do wszelkiej "inności "."

(czytana/słuchana: 19.12.23-8.01.24, Legimi)
4/5 [7/10]

[Even · Rating 5 out of 5]

Rzadko daję książce pięć gwiazdek. Zwykle, gdy jestem z książki zadowolony i jest OK, daję cztery. Pięć zostawiam dla tych, które naprawdę wywarły na mnie wrażenie. Ta książka jest jedną z nich.

Książka zrobiła na mnie duże wrażenie nie przez to, co opisuje, bo ze skatoliczenia wyleczyłem się już bardzo dawno temu i nie spodziewałem się po kościele niczego dobrego (choć książka ta powinna być obowiązkową lekturą każdego katolika), ale przez to, w jaki sposób to opisuje.

Autor ma talent literacki. Nie przesadzę mówiąc, że czytając można wręcz dotknąć jego duszy. Mało kto potrafi tak pisać – tak otwarcie, tak uczciwie, tak blisko czytelnika. Autor jest niesamowicie wrażliwą osobą i potrafi tę wrażliwość przelać na papier. To jest talent. Byłaby ogromna szkoda, gdyby ten talent zamknął się tylko w tej jednej książce.

Mam nadzieję, że nie jest to ostatnia książka autora. Pisz, Robert. Robisz to dobrze.

[Karol Kollinger · Rating 5 out of 5]

"Wstrząsające wspomnienia" z seminarium duchownego w Legnicy, z którego Autor został wyrzucony na kilka miesięcy przed święceniami. Uważa On, że "[...] w instytucji Kościoła instytucja seminarium jest sama w sobie źródłem wielkiego zła", a droga, którą tam przebył, była "w dużej mierze" jego "drogą do ateizmu". "Wyższe Seminarium Duchowne. Nie idź tam" - tymi słowami kończy się książka. Nie brak w niej mocnych stwierdzeń. Autor zaznaczył jednak, że nie zamierza przekonywać do swoich poglądów i jedynie dokumentuje, co sam zaobserwował. Nie ukrywając swojej orientacji, pisze m.in.:
"[...] Przysięgam, że religia katolicka popełnia zbrodnię, straszną i niewybaczalną zbrodnię, zmuszając młodych ludzi do dokonywania gwałtu na własnej naturze. Za tę zbrodnię nigdy nie zostanie rozliczona, bo niepoliczalny jest ogrom krzywd, jaką wyrządzają te czy inne fragmenty Biblii oraz kulturowe, głęboko zakorzenione rzeczywiste zboczenie, zboczenie nienawiści do wszelkiej 'inności '."
Polecam.

[Weronika Moock · Rating 4 out of 5]

Sa emocje, jest stronniczość, jest dużo, interesujących informacji jak okiem autora seminarium wyglądają od wewnątrz.
I tego oczekiwalam.
Jesli ktos szuka obiektywnego reportażu- ta ksiazka z pewnością sie nie przyda.
Po lekturze Martela - W Szafie Watykanu, raczej nie szokuje mnie, ze duchowienstwo i religia z wiara nie maja wiele wspólnego. Tak jest w Watykanie, czemu w Legnicy ma byc inaczej?
Autor sprawia wrazenie inteligentnego i wrażliwego człowieka, ktory szukal swojej życiowej misjiz. A kiedy zamiast tego znalazł rozczarowanie i systemowa patologię poczul sie w obowiązku to opisac, a przy okazji rozprawić z wlasnymi demonami.
Bylo mi bardzo przykro dowiedzieć się, ze autorowi nie bylo dane dozyc nawet 40 roku zycia, o czym dowiedzialam sie po lekturze. Mam nadzieje, ze lata po seminarium przyniosly mu ukojenie.

[Pacia · Rating 3 out of 5]

Sporo informacji o tym jak funkcjonuje seminarium.
Jednak tekst również bardzo osobisty i przesiąknięty emocjami autora. Trochę rozliczanie się z przeszłością. Bardzo subiektywny.
Dobrze, że książka wydana. Warto poczytać. Jednak autor jako pisarz/reportażysta niedojrzały.
Nie jestem osobą wierzącą, a na temat instytucji kościoła mam (niedopowiadając) bardzo złe zdanie.
Jednak chętniej przeczytałabym w tej książce o twardych faktach z datami, rozmowy z innymi osobami, które opuściły seminarium. Można by się pokusić o opinie psychologów, teologów, nawet anonimowo. Na to miejsce mamy zaprezentowane opinie autora.
Jak wspomniałam, reportaż emocjonalny i niedojrzały, ale nie jest to zła książka. Szybko się czyta.

[Vichta · Rating 3 out of 5]

Wspomnienia kleryka, który tuż przed święceniami został wyrzucony z legnickiego seminarium.
Bardzo dokładny braz codzienności zamkniętego i do granic zhierarchizowanego społeczeństwa. Zazdrość, duma, wzajemne zależności, mściwość i faworyzowanie. Absurdalne zasady i nauka rzeczy zbędnych. I co najważniejsze, brak wiary. Liczą się tylko układy i posłuszeństwo.
Czego mi zabrakło, to jakichś osobistych relacji autora z kolegami. Zaznacza on, że takowe były bezwzględnie tępione, ale jakoś nie chce mi się wierzyć, że przez kilka lat autorowi nie udało się nawiązać z nikim bardziej osobistych relacji. W zamian za to skupił się na szczegółowych opisach, takich jak organizacja codziennych zajęć.

[dzbannik]

Czytało się trochę ciężko, styl wypowiedzi autora jednak nasiąknięty przygotowaniem do wygładzania kazań. Ale jednak bardzo ciekawa pozycja pod względem zawartości, otwiera oczy na pewne sprawy. Trochę jak kronika - styl może przeszkadzać, ale to treść się liczy.

[Arnika · Rating 5 out of 5]

Bardzo potrzebna książka. Powinna być obowiązkową lekturą dla chłopców rozważających zostanie księdzem.

[Kofeina · Rating 2 out of 5]

Raczej emocjonalne wspomnienia a nie reportaż. Szkoda, bo duży potencjał. Czyta się lekko, ale to jednak „czytadło”. Cieszę się, że autor uciekł z tego bagna.

[Aleksandra Szranko · Rating 3 out of 5]

Pierwsze 75 stron to długi rozbieg, potem już czyta się samo.
3,5 gwiazdki.

[Tommy S. · Rating 5 out of 5]

Super książka, choć nie dowiedziałem się z niej niczego, czego już bym wcześniej nie wiedział...

[niedokladnyczytacz · Rating 3 out of 5]

3.5, trochę przeciągnięte niektóre wątki, inne za mało rozwinięte

[Aleksandra Kamińska · Rating 3 out of 5]

Bardzo osobista, czuć w niej że autor nosi w sobie poczucie krzywdy. Czyta się ją szybko, ale piszą ją emocje i to one dyktują treść. Nie uważam tego za wadę, ale za cechę.

[Mateusz Buczek · Rating 3 out of 5]

Po pierwsze, to nie jest reportaż (a tak był reklamowany), tylko wspomnienia głównego autora o kilku latach spędzonych w seminarium. Po drugie, ze względu na charakter, jest to wizja mocno subiektywna i podczas lektury da się odczuć, że narrator ma wiele problemów z KK i znam lepsze miejsca na przepracowanie takich rzeczy, niż pisanie książki. Nie zrozumcie mnie źle, jestem pierwszy do krytykowania wszelkich religii, ale, mimo wszystko, wymagam od reportażu minim obiektywizmu.

[Michalina · Rating 5 out of 5]

5 stars