Wanneer de elfjarige Micha door zijn papa wordt opgehaald na het zomerkamp, merkt hij meteen dat er iets aan de hand is. Tijdens de vakantie is er iets verschrikkelijks gebeurd: Micha’s neefje Andreas is uit het leven gestapt.
Twiggy Bossuyt kruipt in het hoofd van Micha en beschrijft prachtig treffend hoe die de pijn, de leegte en het gemis probeert te verwerken. De brieven die de jongen schrijft aan zijn grote idool, Antoine Griezmann, spelen daarbij een grote rol.
Het verhaal van Micha is gebaseerd op waargebeurde feiten.
De schrijfster kruipt in de huid van haar zoon die treurt om de zelfmoord van zijn neef. Ze spiegelt zijn emoties en het niet begrepen worden vanuit zijn denkwereld. Heel mooi en eerlijk waar geschreven vanuit het oogpunt van een jonge puber. Poetisch maar met net genoeg woorden fijngevoelig boek voor jongeren en volwassenen.
Een mooi en verdrietig boek over een jongen wiens neef zelfmoord pleegt en overlijdt.
Ik kan me alleen voorstellen hoe heftig het is als je wordt opgehaald door je ouders en je weet dat er iets mis is. Je weet dat het goed fout is. En dat je dan hoort dat je favoriete neef zelfmoord heeft gepleegd, waarschijnlijk nooit meer levend zal zijn. Ik wilde gewoon in het verhaal stappen en deze jongen een knuffel geven.
We zien hoe de familie omgaat met het verdriet, hoe ze rouwen, en hoe iedereen op zijn manier het probeert te verwerken. Voor onze hoofdpersoon betekent dat brieven schrijven.. maar ook vechten en heel tegendraads zijn. Ik was wel blij dat hij heel veel mensen om zich heen had die er voor hem waren. Zoals de geweldig juf Kaat, of zijn oudere zus. Ook is er zijn beste vriendin LouLou die vaak bij hem is. Ik was zo blij dat hij zoveel support had om zich heen.
Ik had alleen voor een deel van het boek (tot hij Fifa ging spelen) geen idee naar wie hij de brieven schreef en dat had ik dus liever anders gezien. Voor mij leidde het erg af omdat ik me maar bleef afvragen wie die persoon was. Een andere naam voor zijn neef? Iemand uit de familie? God?
Het was echt een goed boek en ik zou hem zeker aanraden. Het is simpel/makkelijk geschreven maar het grijpt je echt.
Mijn verjaardag was een ramp. Er was geen feest. Juli is voor altijd de donkerste maand van het jaar.
Ik weet niet met wie ik hierover kan praten. Iedereen heeft zoveel verdriet. Daarom schrijf ik jou.
Wanneer Micha door zijn vader wordt opgehaald op kamp, ziet hij direct dat er iets aan de hand is. Iets ergs. ‘Waar is mama?’ vraagt hij. Zijn vader vertelt hem dat zijn moeder in het ziekenhuis is, waar zijn neef Andreas (15 jaar) op de IC ligt. Andreas heeft een zelfmoordpoging gedaan.
Andreas is enorm belangrijk voor Micha. Ze delen veel, hun liefde voor voetbal voorop. Om een manier te vinden om goed met de situatie om te gaan, begint Micha brieven te schrijven aan Antoine Griezmann. Zijn favoriete voetballer. Met wie kan hij anders zijn verdriet delen?
Dit boek resoneert nog wel even na. Wat een prachtig geformuleerd, emotioneel geladen verhaal. Wat ik ongelofelijk knap vind, is de wijze waarop Twiggy Bossuyt woorden geeft aan alle verschillende gevoelens die Micha in dit boek ervaart. Hij heeft een enorm verdriet, is ook boos, voelt zich schuldig en heeft een wankelend zelfbeeld (was ik dan niet belangrijk genoeg?). Maar alles is zo geschreven dat het past bij zijn leeftijd. Dat vind ik ontzettend sterk gedaan. De vorm is goed bedacht, de hoofdstukken wisselen af tussen een gebeurtenis en een brief aan Griezmann. Hierdoor krijg je echt een treffende inkijk in de gedachten van Micha.
Dag, is al een aantal jaar geleden uitgekomen. In eerste instantie heb ik het zelf gemist toen het uit kwam. Maar nadat ik een stukje schreef over Als ik WOEst ben is er WEInig wow gaf Twiggy mij zelf de tip om dit boek eens op te zoeken. Daar heb ik absoluut geen spijt van. Het verhaal van Micha en Andreas heeft me diep geraakt en is direct op mijn lijst van favorieten terecht gekomen. Geen lichte kost, maar een vertelling om niet te missen.
[...] Waar zijn de woorden? Ze spelen verstoppertje. Ik moet ze vinden, want ik wil je zo graag troosten. Loulou, met één kruisje ernaast.
This a little beautiful and sad book about an 11-year old boy, named Micah, who's teenage nephew, Andreas, commits suicide. We see as a reader how the family deals with death, grief and acceptance. In his own way, Micah writes letters to his favorit football player Griesmann, to cope with his grief. The book shifts between the letters and what Micah, in the first person, deals with. Micah becomes contrarian, he begins to fight...But, he sees that he's not alone: his teacher miss Kaat, his best friend Loulou, his older sister...everyone is there to help him accept the sad event that has happened. I think that this book is perfect for 11 to 12 year old readers to help them with the pain, the sadness, the grief...that comes with the death of a loved person. It's written in a very accessible manner.
LEESJURY 10-12j: Het is een heftig thema, waardoor ik denk dat niet elk 10-12jarig kind dit boek even graag vast zal nemen. Dat neemt niet weg dat het thema op een laagdrempelige manier is aangepakt en het de woede, de verwarring en het verdriet op een heel herkenbare manier aantoont. De brieven aan voetballer Griezmann zijn een afwisseling tussen de verhalende stukken, soms noodzakelijk, soms aangenaam, soms wat gek, maar zijn altijd zeer duidelijke voorbeelden van hoe Micha zich voelt en wat hij denkt. Ik moest natuurlijk weer wat huilen. Ik denk dat dat goed aangeeft dat het boek iets met me deed, dus score!
Ik vind het boek zelf heel interessant. Ik had hem gehaald omdat het over een voetballer genaamd Antoine Griezmann gaat. Goede punten aan het boek is dat het boek kort en leuk is. Maar een nadeel is dat het boek een beetje droog is en niet erg spannend. Micha schrijft steeds briefjes aan Griezmann en voor de rest gebeurd er niet veel. Maar alsnog vond ikzelf het boek leuk en interessant. Voor mensen die onzeker zijn en houden van voetbal zeker een aanrader.
het boek gaat over een jonge wiens neef zelfmoord heeft gepleegd en het boek toont hoe hij ermee omgaat. plus en min punten het is een interessant onderwerp en verhaal maar he boek valt vaak in herhaling, het gaat vaak over hetzelfde.
als verwerking van de dood je interesseert is het wel een tof boek.
Het boek gaat over een tienjarige jongen genaamd Micha, die zijn neef verliest.
De pluspunten van het boek zijn dat het makkelijk is om te lezen en het is makkelijk om mee te nemen. Ze gebruiken ook niet moeilijke woorden waardoor het makkelijker is om te begrijpen. De minpunten zijn dat ze teveel onnodige informatie geven.
Het boek is geschikt voor mensen die moeilijk kunnen lezen.
Dag Twiggy, In 1 keer uitgelezen , verwerking voor jong/oud zijn hetzelfde . Als je maar bij iemand terecht kan . Vele zouden een juf Kaat in hun leven willen . Je schrijftaal is toegankelijk , mooi en vlot 💁♀️
De elfjarige Micha krijgt van zijn ouders slecht nieuws te horen. Hij krijgt te horen dat zijn neef Andreas in het ziekhuis ligt, omdat hij zelfmoord heeft gepleegd. De auteur van het verhaal is Twiggy Bossuyt. Twiggy Bossuyt schrijft voornamelijk kinderboeken. In 2022 won ze een Bronzen Griffel met het boek Dag.
Micha was in juli op kamp. Een paar dagen voor zijn verjaardag is het kamp gedaan en komt zijn papa hem halen. Micha verwachte dat zijn beide ouders hem kwam halen maar het was alleen zijn papa. Hij ziet zijn papa in de verte, zijn papa heeft een droevige blik. Micha vraagt waar mama is, zij is in het ziekenhuis met zijn neef Andreas. Blijkt dat Andreas zelfmoord heeft proberen plegen. Micha en Andreas kwamen heek goed overeen. Ik vond het boek soms een beetje saai omdat het veel ging over hoe Micha hem voelde, maar ik wouw zeker weten hoe Andreas hem voelde en waarom hij zelfmoord pleegde.
Het boek is zeker een aanrader voor mensen die een gelijkwaardige situatie hebben meegemaakt. Ze vertellen hoe je kunt omgaan met zo situaties.
In Dag, lees je brieven die Micha schrijft aan zijn idool, nadat zijn neef van 15 zelfmoord heeft gepleegd. Erg sprekend, stevig onderwerp. De uitwerking valt me wat tegen. De vorm, in brieven had goed kunnen zijn, maar er mist wat inhoud. Het onderwerp leent zich voor 'voelen' maar dat miste ik.