Το όργιο: Μια παιδική νουβέλα

by John Fante, Θάνος Σαμαρτζής (Translator), Μαργαρίτα Ζαχαριάδου (Editor)

Κολοράντο, μέσα της δεκαετίας του ’20.

Ο Νικ Στεφανίνι ξεκίνησε απλός χτίστης, αλλά δούλεψε πολύ στη ζωή του κι έχει πια γίνει εργολάβος με δικό του συνεργείο. Είναι πατέρας τριών παιδιών, νοικοκύρης, προκομμένος.

Ώσπου μια μέρα ένας εργάτης του, ο Φούριας, πιάνει την καλή στο χρηματιστήριο και κάνει ένα απίστευτο δώρο στον Νικ: ένα ανεκμετάλλευτο χρυσωρυχείο.

Ο Νικ συνεταιρίζεται με τον Φρανκ Γκαλιάνο, που ξέρει από ορυχεία αλλά δεν πιστεύει στον Θεό, κι οι δυο μαζί αρχίζουν τη σκληρή δουλειά.

Ω, πόσο θ’ αλλάξει η ζωή της οικογένειας Στεφανίνι! Θα ζήσουν σ’ έναν πύργο, θα έχουν υπηρέτριες, μπάτλερ και σοφέρ!

Κανένας δεν είναι τόσο ενθουσιασμένος όσο ο αφηγητής μας, ο 10χρονος γιος του Νικ, που βιάζεται να μεγαλώσει και να γίνει άντρας.

Όταν όμως μια μέρα ανεβαίνει στο ορυχείο να δει την πρόοδο των εργασιών, τον περιμένει μια τρομερή έκπληξη…

Μια κωμωδία γεμάτη ζωή για το οδυνηρό τέλος της παιδικής αθωότητας.

Genres: American, Fiction

84 pages, Paperback

First published January 1, 1986

About the author

Fante's early years were spent in relative poverty. The son of an Italian born father, Nicola Fante, and an Italian-American mother, Mary Capolungo, Fante was educated in various Catholic schools in Boulder and Denver, Colorado, and briefly attended the University of Colorado.

In 1929, he dropped out of college and moved to Southern California to concentrate on his writing. He lived and worked in Wilmington, Long Beach, and in the Bunker Hill district of downtown Los Angeles, California.

He is known to be one of the first writers to portray the tough times faced by many writers in L.A. His work and style has influenced such similar authors as "Poet Laureate of Skid Row" Charles Bukowski and influential beat generation writer Jack Kerouac. He was proclaimed by Time Out magazine as one of America's "criminally neglected writers."

Reviews

[Marilena ⚓ · Rating 4 out of 5]

Τ Ο Ο Ρ Γ Ι Ο / John Fante

Η ιστορία ακολουθεί τον δεκάχρονο γιο μιας φτωχής οικογένειας της δεκαετίας του '20 στην Αμερική. Ο Νικ -ο πατέρας- δουλεύει σε οικοδομές, όμως ξαφνικά θα βρεθεί ιδιοκτήτης ορυχείου και μαζί με τον άθεο φίλο του Φρανκ, θα συνεργαστούν για να βρουν τον πολυπόθητο χρυσό, που θα τους βγάλει απο την φτώχεια. Η γυναίκα του Νικ βαθιά θρησκευόμενη δεν θέλει κοντά στην οικογένεια της τον άθεο φίλο του άντρα της και αναγκάζει τον γιο να πάει μαζί του μια ημέρα στο ορυχείο. Αυτή η μία φορά θα γίνει η αιτία να μεγαλώσει ενηλικιωθεί απότομα.

Πρώτη μου επαφή με βιβλίο του Fante και δηλώνω γοητευμένη! Η γραφή του μπορεί να είναι απλή και διακριτική αλλά με μεγάλη ένταση. Νιώθω ότι διάβασα κανονικό βιβλίο και όχι νουβέλα, καθώς οι καυστικοί διάλογοι και η ατμόσφαιρα που δημιούργησε γεμίζουν τις σελίδες.
Επόμενο στην λίστα μου είναι το "Ο σκύλος μου ο ηλίθιος".

[somuchreading · Rating 2 out of 5]

είστε για ένα όργιο;

εδώ έχουμε ένα βιβλίο της μεγάλης κατηγορίας που θα ονομάσω Shrug Books

τι είναι Shrug Book; είναι ένα βιβλίο που πέρασα μεν καλά όσο το διάβαζα, δεν έχω στην πραγματικότητα κάτι αρνητικό να πω για αυτό, αλλά σε δέκα μέρες θα έχω ξεχάσει και το γεγονός πως πέρασε από τα χέρια μου. αυτά τα βιβλία, δηλαδή, που όταν μου μιλάει κάποιος για αυτά ή με ρωτά πώς μου φάνηκε, εγώ θα ανασηκώνω τους ώμους. Shrug Book

δεν είναι καθόλου κακό να ανήκει ένα βιβλίο σε αυτή την κατηγορία, μιας και δε χρειάζεται όλα τα βιβλία να είναι Τα Καλύτερα Βιβλία Που Έχουμε Διαβάσει Ποτέ. κι εδώ μιλάμε για μια νουβέλα, κλασικής δομής, για χιλιοπαιγμένη θεματική, υπάρχει ένα ταβάνι θεωρώ στο τι μπορεί να μας δώσει το Όργιο

αλλά και η ιστορία του Fante δε λαθεύει κάπου. εξαιρετικός πιτσιρικάς αφηγητής, το τέλος της αθωότητας ως θέμα, υποδειγματική κορύφωση, όλα μια χαρά

από την άλλη όμως, έχω τις ενστάσεις μου για το ύφος του Fante, που οκέι, μια χαρά ο άνθρωπος, καλά κάνει και βγάζει έτσι λίγο χλευασμό, χρειάζεται, αλλά εμένα μάλλον δε μου ταιριάζει ακριβώς, αλλά και για κάποιες επιλογές του συγγραφέα σχετικά με τη θρησκεία και τη θρησκοληψία

all in all, σύντομο και ευχάριστο διάβασμα, εξαιρετικό για μαραθωνίους ανάγνωσης *wink wink*, προχωράμε

εδώ να πω πως κακώς επιλέχθηκε να βγει αυτή εδώ η νουβέλα και το Ο σκύλος μου ο ηλίθιος σε διαφορετικές εκδόσεις, μιας και βρίσκονταν στο ίδιο βιβλίο που έχει τίτλο West of Rome και λειτουργούν σίγουρα καλύτερα ως σύνολο παρά ξεχωριστά

στηρίζω το μίνιμαλ εξώφυλλο αυτουνού πάντως, μπράβο Δώμα

[B. Faye · Rating 5 out of 5]

Φέτος το καλοκαίρι αποφάσισα ότι θα διαβάσω μόνο βιβλία που δεν θα μου μαυρίσουν την ψυχή και δεν θα απαιτούν από μένα και πολύ σκέψη Μεγάλη ανακάλυψη της φετινής χρονιάς λοιπόν ο Φάντε Περιμένει στο ράφι και το Ρώτα τη σκόνη αν και έχω τους ενδοιασμούς μου ως προς το θέμα και πόσο ευχάριστο μπορεί να είναι
ΥΓ Θα μου άρεσε μια έκδοση όπου το Όργιο θα ήταν μαζί με τον Σκύλο

[Aggeliki Spiliopoulou · Rating 4 out of 5]

Το 1985, δύο χρόνια μετά το θάνατο του συγγραφέα, οι νουβέλες "Ο σκύλος μου ο Ηλίθιος" και "Το όργιο" εκδόθηκαν με τον τίτλο "Δυτικά της Ρώμης". Και οι δύο νουβέλες κυκλοφορούν ανεξάρτητα από τις εκδόσεις @domabooks.
Ενώ στη διήγηση της πρώτης έχουμε την μετάβαση ενός οικογενειάρχη στην μέση ηλικία, στον απογαλακτισμό των παιδιών του, και στον απολογισμό του, επαγγελματικά και ως συζύγου, στη δεύτερη περιγράφεται η μετάβαση από την παιδική αθωότητα στον κόσμο των ενηλίκων.
Αφηγητής της ιστορίας μας είναι ένα δεκάχρονο αγόρι. Ο πατέρας του, Νικ Στεφανίνι, πατέρας τριών παιδιών, εργάζεται στις οικοδομές. Η μητέρα, μια βαθιά θρησκευόμενη Καθολική, στα όρια της θρησκοληψίας και της δεισιδαιμονίας, ασχολείται με το νοικοκυριό και τα παιδιά.
Αγκάθι στις σχέσεις της οικογένειας ο φίλος και συνεργάτης του Νικ, ο άθεος Φράνκ Γκαλιάνο. Αιτία εντάσεων η μη αποδοχή του από την μητέρα της οικογένειας και η αντίληψη της πως η αθεΐα του είναι πηγή κακού.
Η ανατροπή έρχεται όταν ο Φούριας, έτερος συνάδελφος τους, αποκομίζει τεράστια κέρδη από το χρηματιστήριο και χαρίζει στον Νικ ένα χρυσωρυχείο. Ο συνεταιρισμός Νικ και Φράνκ εκτός από εντάσεις φέρνει και αλλαγές στην συμπεριφορά του Νικ. Τα Σαββατοκύριακα τους στο ορυχείο είναι ένας τρόπος διαφυγής από την οικογενειακή εστία και ζωή. Η μία και μοναδική επίσκεψη του γιου του στο ορυχείο, θα είναι αρκετή για να του αποκαλυφθεί ο κόσμος των μεγάλων.

Η πίστη στο Θεό, στον τζόγο, στο χρήμα, στα όνειρα για ευμάρεια, συναντούν τα ένστικτα, τις ορμές, την ματαιοδοξία, την αμαρτία, το Αμερικανικό όνειρο, στην Αμερική του 1925, λίγο πριν τη "Μεγάλη Ύφεση".

Ο Φαντέ με την ιδιαίτερα χιουμοριστική διάθεση του, με ειρωνική χροιά, εξομολογητικό ύφος, άκρως ρεαλιστικά, σατυρίζει και καυτηριάζει κοινωνικές συμπεριφορές και στερεότυπα, αποδομώντας τα. Τα έργα του μπορούν να χαρακτηριστούν ημι-αυτοβιογραφικά καθώς συχνά αναφέρεται στην τάξη των Ιταλών μεταναστών, ανθρώπων που εργάζονται όπως ο πατέρας του στις οικοδομές, και στην ανατροφή του σε περιβάλλον καθολικής πίστης.

[Roula · Rating 5 out of 5]

Όπως έχω ξαναπεί,αγαπώ τον Φαντε.οκ,είναι ακραίος σε σημεία,οκ εκφράζει ιδέες που ίσως ανήκουν σε μια άλλη αισθητική και εποχή ,αλλά προσωπικά έχω προσπαθήσει και κατορθώσει να διαβάζω "αποστασιοποιημένα".μου αρέσει να ακούω ,να βλέπω ,να διαβάζω απόψεις που ακόμη και να με νευριάζουν μπορούν ,αλλά αυτό φυσικά να μη σημαίνει ότι τις ενστερνίζομαι. Με αυτό τον τρόπο μπορώ να εστιάσω στο ότι ο Φαντε είναι ένας συγγραφέας που με έχει κάνει να γελάσω,να συγκινηθώ και στην προκειμένη περίπτωση,του οργίου να εντυπωσιαστω.ο λόγος είναι ότι σε αυτή την πολύ πολύ σύντομη νουβέλα ,την οποία ονομάζει "παιδική νουβέλα", ο συγγραφέας αφηγείται το τέλος εποχής,αθωότητας,νεότητας του δεκάχρονου γιου της οικογένειας Στεφανινι,μιας οικογένειας που ζει το δικό της αμερικανικό όνειρο όταν ο πατέρας,από φτωχός χτίστης καταλήγει να γίνει αποδέκτης ενός "δώρου",μιας μικρής περιουσίας από έναν εργάτη του.ειναι όμως τα πράγματα πάντα όπως φαίνονται?είναι όντως αλήθεια αυτό το λεγόμενο αμερικανικό όνειρο?
Ο Φαντε παίρνει διάφορα θέματα που απασχολούσαν την τότε κοινωνία και κάνει πλάκα μαζί τους,ως συνήθως.εκει όμως που για μένα κάνει τα μαγικά του ,είναι στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου όπου το "λόγο"παίρνει ο μικρός της οικογένειας και μέσα από τα μάτια του βλέπουμε κυριολεκτικά το μπέρδεμα ,τη σύγχυση αλλά και τελικά την πλήρη αποδόμηση που συμβαίνει στο παιδικό μυαλό όταν αναγκάζεται να μπει στον κόσμο τον μεγάλων που κατά τα άλλα έπρεπε να έχει όλες τις απαντήσεις...αυτό το καταφέρνει με απίστευτη μαεστρία ο Φαντε σε σημείο που και πάλι με συγκίνησε.θεωρω αυτό το βιβλίο πιο σκοτεινό,πιο μελαγχολικό ,λιγότερο αστείο από αλλά του ίδιου ,αλλά ισάξιο τους σε κάθε περίπτωση.
🌟🌟🌟🌟🌟/5 αστερια

[George K. · Rating 4 out of 5]

Τρίτη επαφή με το έργο του Τζον Φάντε, μετά το καταπληκτικό μυθιστόρημα "Ρώτα τον άνεμο" που διάβασα τον Φεβρουάριο του 2013 και την πάρα πολύ ωραία νουβέλα "Ο σκύλος μου ο ηλίθιος" που διάβασα πέρυσι τέτοια εποχή, και δηλώνω ξανά ιδιαίτερα ευχαριστημένος, αν και βέβαια όχι και τόσο... χορτασμένος, αφού πρόκειται για μια πολύ μικρή νουβέλα, που διαβάστηκε σε λιγότερο από μια ώρα. Πραγματικά ευχαριστήθηκα τη γραφή του Φάντε (αναμενόμενο φυσικά!), όλη την ατμόσφαιρα που κατάφερε και έφτιαξε σε τόσες λίγες σελίδες, όλες αυτές τις εικόνες που δημιούργησε, και μόνο που με έκανε να θέλω να διαβάσω κι άλλο και να στεναχωριέμαι που, αυτό ήταν, τελείωσε... ε, σίγουρα σημαίνει ότι η νουβέλα πέτυχε τον σκοπό της. Στη συλλογή μου έχω επίσης το "Μπαντίνι", που κατάφερα και εντόπισα φέτος τον Μάρτιο μετά από χρόνια και χρόνια ερευνών, ελπίζοντας πάντα ότι οι εκδόσεις Δώμα (ή οποιεσδήποτε άλλες εκδόσεις) να μεταφράσουν και άλλα βιβλία του συγγραφέα, που είναι τόσο μα τόσο ωραίος.

[Makis Dionis · Rating 4 out of 5]

Ο Φάντε σε ακόμα μία νουβέλα δι��κωμωδεί τον παροξυσμό του Αμερικανικού ονείρου. Τον εύκολο πλουτισμό κ το πλασάρισμα στην αριστοκρατία.
Η κατάληξη είναι η καταβύθιση στους στροβίλους των αγελαιων ενστίκτων με οδηγό το προσωπικό Θεό: αλκοόλ, χρήμα, θρησκεία , οτιδήποτε αναλαμβάνει να ανακουφίσει από την σκληρή πραγματικότητα

[Leonidas Moumouris · Rating 4 out of 5]

84 σελιδούλες, μια απλή ιστορία για το πώς ο κόσμος των μεγάλων λερώνει τον κόσμο των παιδιών την ίδια στιγμή που τα παιδιά βιάζονται να γίνουν μεγάλοι.

[MimbleWimble___ Elli Maria Moutsopoulou · Rating 3 out of 5]

Είχα πει πως πρέπει να κάνω μια ακόμα δοκιμή με τον Fante και τον λόγο μου τον κρατώ πάντα.

Οκ.
Είναι μια οκ ιστορία, έχει την κορύφωσή της, έχει αποδώσει όμορφα την παιδική φωνή, έχει θίξει το ζήτημα της θρησκοληψίας προσπαθώντας να διατηρήσει μια τίμια ισορροπία αλλά ως εκεί.

Νομίζω πως εγώ κι ο Fante δε θα τα βρούμε ποτέ και είναι πολύ οκ αυτό.

Πάντως δε με εκνεύρισε, ούτε και με κούρασε όσο ο σκύλος του 🙃

Αγαπώ εξώφυλλο 🧡

[Tonia · Rating 5 out of 5]

Τον αγαπώ τον Φάντε. Έχει ένα τρόπο να σε κάνει να γελάς, να συγκινείσαι και να αναρωτιέσαι.
Και μπορεί σε λίγο καιρό να μη θυμαμαι το περιεχόμενο του βιβλίου σίγουρα όμως θα θυμαμαι ότι πέρασα ευχάριστα διαβάζοντας το.

[Dia · Rating 4 out of 5]

Μια πολύ ευχάριστη νουβέλα για τη στιγμή που το τείχος της παιδικής αθωότητας αποκτά τις πρώτες του ρωγμές και για τις εξιδανικευμένες εικόνες που διατηρούμε ως την ενηλικίωση.

[Maria · Rating 3 out of 5]

American dream gone wrong.

[Οδυσσέας Μουζίλης · Rating 3 out of 5]

Να οργανωθούμε ρε παιδιά :p

https://pepperlines.blogspot.com/2021...

[Εva · Rating 4 out of 5]

...ευχάριστο ανάγνωσμα παραλίας!

[Gerasimos Evangelatos]

Μετά το «σκύλο», το «όργιο». Κάπως πιο ευκολοδιάβαστο - ίσως γιατί είναι και πιο σύντομο - αλλά και πάλι δεν είναι το στιλ μου. Γράφει καλά ο κυριος Φάντε αλλά για ένα δικό του κόσμο.

[Lazaros Antoniadis · Rating 5 out of 5]

Έχω διαβάσει αρκετά Μπουκόφσκι, αλλά όχι τόσο ως φαίνεται για να συναντηθώ νωρίτερα με τον Τζων Φάντε ίσως, και λέω ίσως, να με πρόδωσε ο καιρός. Στο πρώτο μου ανάγνωσμα στο «Όργιο» κλήθηκα να δεντροφυτεύσω το βίο του, ώστε να προσεγγίσω και να αναρριχηθώ στα κλαδιά του από τον παλμό και τον ιδρώτα που ρέει και πάλλεται η κάθε του λέξη, σε κάθε του ρωγμή.

Ο Φάντε θα γίνει πρότυπο συγγραφής για τον Μπουκόφσκι. Θα τον επανασυστήσει συγγραφικά, όταν έχει ήδη αποσυρθεί από τις στοές του Χόλιγουντ, τα σενάρια, τα βραβεία και τις κατακτήσεις, για να αναμετρηθεί με το μεγαλειώδες ταλέντο του. Αφηγούμενος πάντα προσωπικές διαδρομές.

Ο βίος του εκ δια μέτρου αντίθετος από το κλειστό περιβάλλον που περικλείεται ως παιδί καταγόμενος από μια ιταλική χριστιανική και συντηρητική οικογένεια, κάτι το οποίο μετουσιώνει στο «Όργιο» κι ο δαίμονας Φρανκ γίνεται ο μισητός εχθρός του δεκάχρονου αφηγητή.

Κολοράντο, 1925. Ο σύζυγος, οικογενειάρχης τριών παιδιών και εργατικός Νικ Στεφανίνι θα κρατήσει στα χέρια του κατά τύχη τον τίτλο ιδιοκτησίας ενός ορυχείου εν ονόματι «Κίτρινη κοιλιά» τον οποίο του παραχώρησε ο Φούριας, ένας εργάτης μανιώδης επενδυτής μετοχών, και θα συνεταιριστεί με τον άθεο Φρανκ, ώστε να αποκτήσουν χρυσό. Ο δεκάχρονος γιος του Νικ – υποθέτω ο Φάντε- αφηγείται το χριστιανικό πλαίσιο κάτω από το οποίο ζει ο ίδιος και η οικογένεια του και τη διαδρομή του προς την ενηλικίωση του με τρόπο παράδοξο, αποζητώντας να γευτεί τα προνόμια ενός ενήλικα από τις πρώτες κιόλας σελίδες του βιβλίου .

Η γραφή του αναβλύζει πάθος κι ένταση. Ειρωνική και ταυτόχρονα χιουμοριστική. Από τη μια κοχλάζει το σώμα του να καταγράψει την ηδονή της χριστιανολαγνείας κι από την άλλη ρίχνει παγωμένο νερό για να τη κατευνάσει. Ο Τζων Φάντε είναι από τους συγγραφείς που θα τον λατρέψεις, επειδή κινείται ανάμεσα στο περιθώριο και την κομψότητα.

Η νουβέλα χωρίζεται σε έντεκα κεφάλαια που περιγράφουν το οικογενειακό και επαγγελματικό περιβάλλον του Νικ Στεφανίνι, αλλά και τη διαδρομή του γιου του. Υπάρχει σαφήνεια γεγονότων και καταστάσεων, ρεαλιστική γραμμική αφήγηση και διάλογοι που εμπλουτίζουν τους χαρακτήρες.

«Το μυστικό για να πραγματοποιηθούν οι προσευχές σου ήταν να τις απευθύνεις σε κάποιον αρχαίο, λησμονημένο υπερχιλιετή πατριάρχη, έναν καλοκάγαθο, συμπονετικό γέροντα, ο οποίος θα περίμενε επί ματαίω στον ουρανό για κάποιον, έστω κι έναν ασήμαντο ανθρωπάκο σαν εμένα, να του φανερώσει τι λαχταρούσε το φυλλοκάρδι του. Επίσης, ήξερα που να ψάξω έναν τέτοιου σπουδαίου και ξεχασμένου προσώπου. Στη βιβλιοθήκη του σχολείου, στους Βίους των Αγίων».

Ο Τζων Φάντε έχει φανατικούς φίλους, αλλά και φανατικούς εχθρούς. Μετά το θάνατο του αναγνωρίστηκε ως γίγαντας της αμερικάνικης λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, πλάι στον Χέμινγουεϊ, τον Φώκνερ και τον Στάινμπεκ. Το «Όργιο», από τη συλλογή West of Rome, είναι το δεύτερο κατά σειρά που εκδίδεται από τις εκδόσεις Δώμα, το οποίο και πρωτοδημοσιεύτηκε το 1985, μετά το θάνατο του.

H κριτική μου στο https://tetragwno.gr/

[Δημήτρης · Rating 4 out of 5]

Μπορώ να πω ότι μετά το αριστουργηματικό Ρωτά τη Σκόνη και το πολύ καλό Ο σκύλος μου ηλίθιος, το Όργιο, ήταν το έργο του Φάντε που απόλαυσα λιγότερο. Από την άλλη ακόμα και εδώ ο Φάντε γράφει ένα κείμενο που κρατάει τον αναγνώστη και δεν κουράζει. Διαβάζεται απνευστί.
Ο Φάντε εδώ σχολιάζει το Αμερικάνικο Όνειρο, τη θρησκεία και την πίστη σε μια εποχή που έπαιζαν πολύ σημαντικό ρόλο εντός της οικογένειας, την ίδια την αμερικανική οικογένεια και μεγαλομανία του άντρα όταν του δίνεται η ευκαιρία να νιώσει άντρας.

[Angelique_Book_Choices · Rating 4 out of 5]

Πρώτη μου γνωριμία με τον Φάντε και χάρηκα πολύ που αγόρασα κάποια από τα βιβλία του. Αν και μικρό αυτό το βιβλίο σε βάζει σε σκέψεις. Η γραφή του απλή (την ευχαριστήθηκα πολύ), καυστική και με χιούμορ. Και όπως έχουν γράψει οι The New York Times “Τον Φάντε ή δεν τον ξέρεις ή δεν μπορείς να τον ξεχάσεις”.  Εγώ θα βάλω τον εαυτό μου στη δεύτερη κατηγορία.
Ανυπομονώ να διαβάσω και το “Ο σκύλος μου ο ηλίθιος”.

[Konstantinos · Rating 3 out of 5]

...3,5..νουβέλα που διαβάζεται απνευστί...το ύφος της αφήγησης είναι άμεσο...ρεαλιστικό...με αρκετά χιουμοριστικά στοιχεία...

[George Makridakis · Rating 3 out of 5]

Μια σύντομη φάρσα με το πο��ύ ευχάριστο ύφος του Fante, που κυλάει εύκολα . Το πρώτο μισό είναι μάλλον το πξο καλογραμμένο. Το πρόβλημα εντοπίζεται όσο η ιστορία πλησιάζει στην κορύφωσή της, καθώς η όποια πλοκή αρχίζει να επαναλαμβάνεται και να χάνει την πρωτοτυπία της, με αποτέλεσμα να καταλήξει εντελώς προβλέψιμη και ελλιπής σε ένταση

[Christinesoli · Rating 5 out of 5]

��ένε και συμφωνώ, πως πρώτα βλέπεις μια ταινία και μετά διαβάζεις τη κριτική της. Εγώ αυτό το κάνω και με τα βιβλία, διαβάζω πρώτα το βιβλίο και μετά ψάχνω να διαβάσω και να μάθω κάτι για αυτό και το συγγραφέα του και πάντα καταλήγει να γίνεται πιο απολαυστικό.
Το όργιο ανοίγεις να το διαβάσεις για να δεις αν όντως υπάρχει κάποιο όργιο στο βιβλίο (έλα τώρα!). Υπάρχει; Αααα δεν ξέρω, μπορείς να το ανοίξεις να μάθεις. Ξέρω όμως πως είναι μια απολαυστική νουβέλα, για την ακρίβεια μια απολαυστική παιδική νουβέλα, όπως προδίδει και ο υπότιτλος του. Τόσο όσο, μέσα σε ελάχιστες σελίδες με αρκετά κωμικά στοιχεία ο ήρωας του βιβλίου περνά από τη παιδική αθωότητα στον ρεαλισμό της ενήλικης ζωής, που τόσο βιάζεται να φτάσει.
Αν όμως κλείσεις το βιβλίο και είσαι εγώ θα κάτσεις να διαβάσεις κάποια πράγματα για τον Τζων Φαντε και θα καταλάβεις πως αυτή η ιστορία είναι σχεδόν αυτοβιογραφική, βγαλμένη από τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας στο Κολοραντο. Θα μάθεις επίσης πως ο Φαντε αποτέλεσε έμπνευση για τον Μπουκοβσκι και τον επηρέασε πολύ στο τρόπο γραφής του. Θα μάθεις επίσης ότι το όργιο κυκλοφόρησε σε μια κοινή έκδοση με το «Ο σκύλος μου ο ηλίθιος» (και αυτό κυκλοφορεί από τις @domabooks και φυσικά θα το διαβάσω) με τίτλο West of Rome.
Που καταλήγουμε;;
Τι είναι μικρό, μπλε και απολαυστικό;
Το όργιο, κυρία Κατερίνα μου,το όργιο! Του ρου ρου ρου ρου ρου( main theme Ρετιρέ)
Cheers νταρλινγκς!!!
*θέλω να πιστεύω πως μέχρι και το μέγεθος της γραμματοσειράς όπως και η επιμέλεια του βιβλίου είναι προέκταση της παιδικής αφήγησης και για αυτό μοιάζει με παιδικό αναγνωστικό
**αν δεν είναι, μην μου το πείτε, για μένα είναι
https://www.instagram.com/p/CSeSApgI5wU/

[Φερειπείν · Rating 2 out of 5]

Μετά την αντιρρητική  ανάγνωση του "Ο σκύλος μου, ο Ηλίθιος", βρίσκω "Το όργιο" και εντοπίζω μια δημιουργία αβίαστη, ήπια,  λιγότερη χαμενη στην εκφραστική ιδιοτέλεια του σκύλου. Όλη η ανωτέρω αίσθηση καλλιέργησε μια εφησυχαστική προσέγγιση αυτού του πολύ σύντομου βιβλίου που έσπερνε στην επιφάνεια της -προφανώς λανθασμένης- ησυχίας μου μια συναισθηματική απλότητα που νόμιζα πως δομούνταν με μια ομοιόμορφη κατανομή σοβαρότητας και αστεϊσμού, και που με τη σειρά της κυλούσε φυσικά χωρίς τον εντοπισμό της πρόθεσης ενός εκβιασμένου εντυπωσιασμού, αίσθηση με την οποία με άφησε ο σκύλος, αλλά δοσμένη με τη βοήθεια της άδολης ματιάς ενός παιδιού. Και εκεί πάνω που εγκαταλείπω τις αντιστάσεις μου και θρέφω τις προσδοκίες μιας αναγνωστικής εμπειρίας, αν μη τι άλλο συμπαθητικής, ο Φάντε κάνει την ανατροπή και με κάνει να θέλω να κινηθώ απειλητικά εναντίον της δημιουργίας του και να χειροδικήσω στην ηλεκτρονική μορφή της. Δεν το έχω μαζί του, πάει και τελείωσε.

[Φερειπείν · Rating 2 out of 5]

Το όργιο. Τζον Φάντε.
📖📖📖
Μετά την ανάγνωση του "Ο σκύλος μου, ο Ηλίθιος", βρίσκω "Το όργιο" και εντοπίζω μια δημιουργία αβίαστη, ήπια,  λιγότερη χαμενη στην εκφραστική ιδιοτέλεια του σκύλου. Όλη η ανωτέρω αίσθηση καλλιέργησε μια εφησυχαστική προσέγγιση αυτού του πολύ σύντομου βιβλίου που έσπερνε στην επιφάνεια της -προφανώς λανθασμένης- ησυχίας μου μια συναισθηματική απλότητα που νόμιζα πως δομούνταν με μια ομοιόμορφη κατανομή σοβαρότητας και αστεϊσμού, και που με τη σειρά της κυλούσε φυσικά χωρίς τον εντοπισμό της πρόθεσης ενός εκβιασμένου εντυπωσιασμού, αίσθηση με την οποία με άφησε ο σκύλος, αλλά δοσμένη με τη βοήθεια της άδολης ματιάς ενός παιδιού. Και εκεί πάνω που εγκαταλείπω τις αντιστάσεις μου και θρέφω τις προσδοκίες μιας αναγνωστικής εμπειρίας, αν μη τι άλλο συμπαθητικής, ο Φάντε κάνει την ανατροπή και με κάνει να θέλω να κινηθώ απειλητικά εναντίον της δημιουργίας του και να χειροδικήσω στην ηλεκτρονική μορφή της. Δεν το έχω μαζί του, πάει και τελείωσε.

[pantelif · Rating 3 out of 5]

Πιο λιπόσαρκο και, εν τέλει, λιγότερο αξιόλογο από το "ο Σκύλος μου ο Ηλίθιος".

Και εδώ βέβαια ο Φάντε δεν χαρίζει κάστανα, μια χαρά και περιεκτικά τα ρίχνει στους λούμπεν (κάθε είδους) που, όταν δεν τους βγαίνει, το ρίχνουν στο αχαλίνωτο carpe diem.

Διαβάζεται σε έναν καφέ απάνω, τρία αστέρια εξαιτίας του ότι ξέρω πως δε θα μου μείνει.

[MARIALENA VYZAKI · Rating 4 out of 5]

Ευχάριστο καλοκαιρινό ανάγνωσμα!

[Achilleas · Rating 3 out of 5]

Δεν κερδίζεις κάτι από την ιστορία, αλλά δε χάνεις και κάτι. Ενδιαφέρουσα γραφή, αλλά μέχρι εκεί. 2.5/5.0.

[Athena Venetaki · Rating 4 out of 5]

4,5 stars. Read it in one hour- very entertaining

[Jo PS · Rating 4 out of 5]

Απο τους συγγραφείς που ξερεις πως ο,τι δικο του και αν διαβασεις θα ειναι τουλαχιστον απολαυστικό!
Kudos to Δωμα για τις επιλογες τους

[Christina Spyropoulou · Rating 4 out of 5]

Τζον Φάντε, που ήσουν κρυμμένος τόσα χρόνια. Για άλλη μια φορά,- χωρίς να είναι το καλύτερο του - πρόζα στακάτη, ροή που νεροκυλάει, χαρακτήρες ζωντανοί σαν να κάθονται δίπλα σου.

[Αγάπη Μπουντούρη · Rating 3 out of 5]

3.5
δεν είναι στα είδη που προτιμώ συνήθως αλλά ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ!;
πήρε λιγότερο από ένα τέταρτο να το διαβάσω όμως το τελος είναι αυτό που το απογείωσε στα μάτια μου!
διαβάστε το!