What do you think?
Rate this book
Phenomen
Przelana na papier przygoda w postapokaliptycznym świecie, próba stworzenia czegoś nowego, a jednocześnie wzorująca się na popularnych tytułach takich jak S.T.A.L.K.E.R. I Metro 2033. Akcja książki dzieje się w świecie dotkniętym katastrofą, która zatarła granicę między tym co sztuczne, a naturalne. Niewielu ją przeżyło, a tym którym udało się przetrwać, czekał los gorszy od śmierci. Nowy Świat, w jakim przyszło im egzystować, wciąż stara się zetrzeć w pył resztki ludzkiej rasy.
Jednym z ocalałych jest Blady. Zwiadowca w służbie Fortecy, czyli jedynej, znanej, ostoi cywilizacji. Pewnego dnia, przez zwykły przypadek, przyjdzie mu zmierzyć się z najważniejszym w jego życiu zadaniem. Czeka go ciężka i długa przeprawa przez pełną niebezpieczeństw dzicz, a także walka z własną przeszłością, a wszystko po to, aby odnaleźć ostatnią nadzieję na przeżycie ocaleńców.
Jednym z ocalałych jest Blady. Zwiadowca w służbie Fortecy, czyli jedynej, znanej, ostoi cywilizacji. Pewnego dnia, przez zwykły przypadek, przyjdzie mu zmierzyć się z najważniejszym w jego życiu zadaniem. Czeka go ciężka i długa przeprawa przez pełną niebezpieczeństw dzicz, a także walka z własną przeszłością, a wszystko po to, aby odnaleźć ostatnią nadzieję na przeżycie ocaleńców.
364 pages, Paperback
Published September 9, 2020
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
July 19, 2021
Nadszedł Phenomen, świat się zmienił. Już nic nie jest takie samo jak kiedyś. Zmieniły się wszelkie rośliny, zwierzęta, ale także ludzie. Trzeba od początku poznać Nowy Świat i nauczyć się w nim funkcjonować.
Mi początkowo było trudno było się odnaleźć w tej nowej rzeczywistości i zrozumieć to, co się dzieje. Świat został przewrócony do góry nogami i nic nie było. Chciałabym Wam tutaj podać parę przykładów, ale powstrzymam się, bo poznawanie tego świata to była ogromna przyjemność (i trochę przerażenie tą nową rzeczywistością...)
Na szczęście to był tylko początek, który miał wprowadzić czytelnika w nową rzeczywistość. Następnie autor wszystko po kolei wyjaśnia, precyzyjnie opisuje Nowy Świat i występujące tam potwory i postacie. Cała akcja jest mocno dynamiczna. Tu ciągle się coś dzieje i nie ma miejsca na chwilę odpoczynku. Jedynymi spokojniejszymi momentami jest walka Bladego z samym sobą i swoimi wyrzutami sumienia. Ale dzięki temu książka ta dostaje więcej głębi.
Zwiadowcy - czyli poszukiwacze ocaleńców, ludzi którzy przeżyli, byli świetnie wykreowani i mocno nakreśleni. Wyruszają w wielką misję, by uratować siebie i miejsce w którym żyją. Każda z osób biorących udział w wyprawie czymś się wyróżniała - to było super! I bardzo się cieszę, że wśród nich znalazła się kobieta o silnym charakterze :)
Nie znam pana Macieja, ale to co mogę o nim powiedzieć, to na pewno że jest bardzo kreatywny. Fantazja mocno go poniosła przy pisaniu tej książki. Pojawia się tu mnóstwo przedziwnych potworów, a każdy z nich jest dokładnie opisany, dzięki czemu wiemy z czym mamy do czynienia.
A już nie wspominając o "bujnej" roślinności Nowego Świata! Wiem, że nie chciałam zdradzać, ale wyobraźcie sobie rosnące zapalniczki!
Ku mojej uciesze - nie ma romansu, yeeeey ♥
Bałam się bardzo, że ukochana Rdza zostanie w coś wplątana ale na szczęście ją interesowała tylko wyprawa, walka i bezpieczeństwo grupy.
Dzięki lekkiemu pióru autora, niezwykle ciekawej fabule i umiejętnie prowadzonych akcji ta książka została moją ulubioną książką sci-fi :) Oby tak dalej! Z niecierpliwością czekam na drugą część :D
Mi początkowo było trudno było się odnaleźć w tej nowej rzeczywistości i zrozumieć to, co się dzieje. Świat został przewrócony do góry nogami i nic nie było. Chciałabym Wam tutaj podać parę przykładów, ale powstrzymam się, bo poznawanie tego świata to była ogromna przyjemność (i trochę przerażenie tą nową rzeczywistością...)
Na szczęście to był tylko początek, który miał wprowadzić czytelnika w nową rzeczywistość. Następnie autor wszystko po kolei wyjaśnia, precyzyjnie opisuje Nowy Świat i występujące tam potwory i postacie. Cała akcja jest mocno dynamiczna. Tu ciągle się coś dzieje i nie ma miejsca na chwilę odpoczynku. Jedynymi spokojniejszymi momentami jest walka Bladego z samym sobą i swoimi wyrzutami sumienia. Ale dzięki temu książka ta dostaje więcej głębi.
Zwiadowcy - czyli poszukiwacze ocaleńców, ludzi którzy przeżyli, byli świetnie wykreowani i mocno nakreśleni. Wyruszają w wielką misję, by uratować siebie i miejsce w którym żyją. Każda z osób biorących udział w wyprawie czymś się wyróżniała - to było super! I bardzo się cieszę, że wśród nich znalazła się kobieta o silnym charakterze :)
Nie znam pana Macieja, ale to co mogę o nim powiedzieć, to na pewno że jest bardzo kreatywny. Fantazja mocno go poniosła przy pisaniu tej książki. Pojawia się tu mnóstwo przedziwnych potworów, a każdy z nich jest dokładnie opisany, dzięki czemu wiemy z czym mamy do czynienia.
A już nie wspominając o "bujnej" roślinności Nowego Świata! Wiem, że nie chciałam zdradzać, ale wyobraźcie sobie rosnące zapalniczki!
Ku mojej uciesze - nie ma romansu, yeeeey ♥
Bałam się bardzo, że ukochana Rdza zostanie w coś wplątana ale na szczęście ją interesowała tylko wyprawa, walka i bezpieczeństwo grupy.
Dzięki lekkiemu pióru autora, niezwykle ciekawej fabule i umiejętnie prowadzonych akcji ta książka została moją ulubioną książką sci-fi :) Oby tak dalej! Z niecierpliwością czekam na drugą część :D
June 18, 2026
3⭐️/5. Jak na debiut, było naprawdę nieźle. Podobał mi się pomysł na postapokaliptyczny świat wraz z wieloma nietypowymi mutacjami i nieśmiertelnymi. Mam też nadzieję, że w drugim tomie autor rozwija wątek postaci, która dzieli z inną ciało. Miejscami nie zabrakło nawet scen humorystycznych (członkowie Plemienia jako plemniki: do tej pory bawi). Z minusów, pierwsze 100 stron było męczące (nie rezygnujcie, później się rozkręca!) i irytowały mnie nawracające wizje oraz wyrzuty sumienia głównego bohatera, było tego zbyt wiele. Mimo to za jakiś czas chętnie sięgnę po kontynuację.
December 13, 2022
bardzo fajny koncept ale wykonanie dość średnie
August 31, 2025
Phenolisioł
.
W tym tygodniu Lisioł postanowił zmierzyć się z apokalipsą – znowu. W tym celu wsadził łeb do książki Phenomen autorstwa Macieja Rapy, szerzej znanego w czeluściach Instagrama jako Phenomenbook. Lisioł musi przyznać, że klimat od razu przypadł mu do gustu. Alkohol, papierosy, narkotyki i dużo broni, czego chcieć więcej?
.
Lisioł pojawił się w dziwnym miejscu, gdzie natura jakby zardzewiała nieco, a zwierzęta zamieniły zęby na gwoździe. Gorzej, że wszystkie są zainteresowane wgryzieniem się w lisi zadek. Na szczęście Lisioł przestrzega zasad Zwiadowców i na takie zwiady nie chodzi sam. Dlatego odważnie wskoczył na ramię Bladego i zaczął dowodzić z bezpiecznego stanowiska poczynaniami Bladego, który wcale pomocy nie potrzebował przy pociąganiu za spust. Deszcz kul z samego rana dobry niczym śmietana z truskawkami, czy coś w ten deseń.
.
Szybko okazało się, że phenomen to taki duży problem. W skrócie głośno walnęło i świat się mocno zmienił. Stworzył mnóstwo metalowych stworzeń, coś pokroju Horizont: Zero Dawn, zaś ludzie podzielili się na Plemieńców i Zwiadowców. Ci pierwsi to niby rolnicy, ale słuchają się chodzących kwietników. Czysty obłęd. Nic dziwnego, że Lisioł z miejsca polubił Zwiadowców. Jest to banda alkoholików, narkomanów i szaleńców z bronią w ręku. Idealne połączenie. Większość wolnego czasu spędzają w barze. Mają nawet sposób na szybkie trzeźwienie – ołowiana tabletka aplikowana z pistoletu w głowę. W skrócie: kula. Tak, dobrze czytacie. Strzelają sobie w łeb, ponieważ są nieśmiertelni! Główny bohater odradza się za każdym razem, tak, jak wszyscy Zwiadowcy. Dla kobiet Lisioł szepnie, że zawsze odradza się nago *baaardzo subtelne mrugnięcie lisim okiem*.
.
Co się stanie, gdy nagle Zwiadowca i szaman z plemienia dostaną misję? Cóż, tego można się dowiedzieć tylko w jeden sposób, czytając książkę! Czy nienawiść obu stron okaże się zbyt silna? A może Blady będzie wolał palnąć sobie w łeb – dosłownie i w przenośni? Lisioł zachęcałby do wybrania tej drogi, ale nie każdy lubi ciągle się odradzać. W końcu ile razy można umierać, zanim się całkiem oszaleje?
.
W tym tygodniu Lisioł postanowił zmierzyć się z apokalipsą – znowu. W tym celu wsadził łeb do książki Phenomen autorstwa Macieja Rapy, szerzej znanego w czeluściach Instagrama jako Phenomenbook. Lisioł musi przyznać, że klimat od razu przypadł mu do gustu. Alkohol, papierosy, narkotyki i dużo broni, czego chcieć więcej?
.
Lisioł pojawił się w dziwnym miejscu, gdzie natura jakby zardzewiała nieco, a zwierzęta zamieniły zęby na gwoździe. Gorzej, że wszystkie są zainteresowane wgryzieniem się w lisi zadek. Na szczęście Lisioł przestrzega zasad Zwiadowców i na takie zwiady nie chodzi sam. Dlatego odważnie wskoczył na ramię Bladego i zaczął dowodzić z bezpiecznego stanowiska poczynaniami Bladego, który wcale pomocy nie potrzebował przy pociąganiu za spust. Deszcz kul z samego rana dobry niczym śmietana z truskawkami, czy coś w ten deseń.
.
Szybko okazało się, że phenomen to taki duży problem. W skrócie głośno walnęło i świat się mocno zmienił. Stworzył mnóstwo metalowych stworzeń, coś pokroju Horizont: Zero Dawn, zaś ludzie podzielili się na Plemieńców i Zwiadowców. Ci pierwsi to niby rolnicy, ale słuchają się chodzących kwietników. Czysty obłęd. Nic dziwnego, że Lisioł z miejsca polubił Zwiadowców. Jest to banda alkoholików, narkomanów i szaleńców z bronią w ręku. Idealne połączenie. Większość wolnego czasu spędzają w barze. Mają nawet sposób na szybkie trzeźwienie – ołowiana tabletka aplikowana z pistoletu w głowę. W skrócie: kula. Tak, dobrze czytacie. Strzelają sobie w łeb, ponieważ są nieśmiertelni! Główny bohater odradza się za każdym razem, tak, jak wszyscy Zwiadowcy. Dla kobiet Lisioł szepnie, że zawsze odradza się nago *baaardzo subtelne mrugnięcie lisim okiem*.
.
Co się stanie, gdy nagle Zwiadowca i szaman z plemienia dostaną misję? Cóż, tego można się dowiedzieć tylko w jeden sposób, czytając książkę! Czy nienawiść obu stron okaże się zbyt silna? A może Blady będzie wolał palnąć sobie w łeb – dosłownie i w przenośni? Lisioł zachęcałby do wybrania tej drogi, ale nie każdy lubi ciągle się odradzać. W końcu ile razy można umierać, zanim się całkiem oszaleje?
July 12, 2024
[współpraca recenzencka]
Zgłaszając się do zrecenzowania tej książki liczyłam na coś bardzo dobrego. Cóż, może to mój błąd, bo dostałam coś co jest zwyczajnie dobre, ale nie zachwyca. Pomysł na fabułę jest naprawdę ciekawy, wykreowany świat satysfakcjonuje czytelnika i pokazuje nową, odmienną wizję tego, jak może funkcjonować rzeczywistość w czasach postapokaliptycznych. Co do wykonania? Sam początek zaskoczył mnie naprawdę pozytywnie, co po części dodatkowo podniosło poprzeczkę, jednak przechodząc do następnych rozdziałów, zaczynałam odczuwać znużenie wywołane mnogością opisów. Mam świadomość, że jest to gatunek, który zwyczajnie tego wymaga, jednak mimo wszystko zabrakło mi wywarzenia, ponieważ widać, że autor potrafi przekazać najważniejsze informacje w dosyć skondensowany sposób, a mimo wszystko trafiały się fragmenty, które się strasznie dłużyły. Śmiem nawet stwierdzić, że dopiero w okolicach połowy książki dopiero od nich odeszliśmy. Chcąc zaproponować ciekawe rozwiązanie na przyszłość, pokusiłabym się o stworzenie mini słowniczka na samym końcu. Kilkukrotnie już spotkałam się z nimi w literaturze z gatunku fantasy i sprawdzały się tam naprawdę fajnie.
Fajnym zagraniem były natomiast ilustracje w książce, które nadawały dodatkowy klimat, a sama mapka pomagała w odnalezieniu się. Niestety muszę zwrócić uwagę na korektę. Jeżeli chodzi o drobne literówki, staram się coraz częściej przymykać na to oko, jednak moment w którym dostaję zdanie, którego nawet nie jestem w stanie zrozumieć, sprawia, że moje serce wręcz krwawi.
Tak jak już wcześniej pisałam, druga część książki wypada moim zdaniem o wiele lepiej. Czytelnik ma możliwość rozpędzenia się przez fabułę i tak właściwie nie miałabym się do czego przyczepić, aż do samego zakończenia. Zostawiło ono pewien niedosyt i mocno liczę na powstanie następnej części, która pociągnie to dalej. Mimo tych licznych nieprzychylnych komentarzy z mojej strony muszę jeszcze raz podkreślić, że jest to książka dobra. Zważając również na to, że jeżeli dobrze wyczytałam, jest to debiut, to nie chcę zupełnie krytycznie oceniać tej pozycji. W stylu pisania autora widać naprawdę duży potencjał, który - mam nadzieję - będzie nadal rozwijany. Czekam z niecierpliwością na następne teksty.
Zgłaszając się do zrecenzowania tej książki liczyłam na coś bardzo dobrego. Cóż, może to mój błąd, bo dostałam coś co jest zwyczajnie dobre, ale nie zachwyca. Pomysł na fabułę jest naprawdę ciekawy, wykreowany świat satysfakcjonuje czytelnika i pokazuje nową, odmienną wizję tego, jak może funkcjonować rzeczywistość w czasach postapokaliptycznych. Co do wykonania? Sam początek zaskoczył mnie naprawdę pozytywnie, co po części dodatkowo podniosło poprzeczkę, jednak przechodząc do następnych rozdziałów, zaczynałam odczuwać znużenie wywołane mnogością opisów. Mam świadomość, że jest to gatunek, który zwyczajnie tego wymaga, jednak mimo wszystko zabrakło mi wywarzenia, ponieważ widać, że autor potrafi przekazać najważniejsze informacje w dosyć skondensowany sposób, a mimo wszystko trafiały się fragmenty, które się strasznie dłużyły. Śmiem nawet stwierdzić, że dopiero w okolicach połowy książki dopiero od nich odeszliśmy. Chcąc zaproponować ciekawe rozwiązanie na przyszłość, pokusiłabym się o stworzenie mini słowniczka na samym końcu. Kilkukrotnie już spotkałam się z nimi w literaturze z gatunku fantasy i sprawdzały się tam naprawdę fajnie.
Fajnym zagraniem były natomiast ilustracje w książce, które nadawały dodatkowy klimat, a sama mapka pomagała w odnalezieniu się. Niestety muszę zwrócić uwagę na korektę. Jeżeli chodzi o drobne literówki, staram się coraz częściej przymykać na to oko, jednak moment w którym dostaję zdanie, którego nawet nie jestem w stanie zrozumieć, sprawia, że moje serce wręcz krwawi.
Tak jak już wcześniej pisałam, druga część książki wypada moim zdaniem o wiele lepiej. Czytelnik ma możliwość rozpędzenia się przez fabułę i tak właściwie nie miałabym się do czego przyczepić, aż do samego zakończenia. Zostawiło ono pewien niedosyt i mocno liczę na powstanie następnej części, która pociągnie to dalej. Mimo tych licznych nieprzychylnych komentarzy z mojej strony muszę jeszcze raz podkreślić, że jest to książka dobra. Zważając również na to, że jeżeli dobrze wyczytałam, jest to debiut, to nie chcę zupełnie krytycznie oceniać tej pozycji. W stylu pisania autora widać naprawdę duży potencjał, który - mam nadzieję - będzie nadal rozwijany. Czekam z niecierpliwością na następne teksty.
March 18, 2026
Pomysł ciekawy, ale językowo ta książka ociera się o grafomanię tak bardzo, że jeśli nie zaczną się zabezpieczać może powstać coś strasznego.
Pozwólcie, że przytoczę cytat:
"Kilka pocisków nadal czekało w kolejce do bycia wyplutymi z lufy tej żelaznej bestii. [...] Odłączył resztę taśmy, pozostawiając w broni ostatni, równie upierdliwy co wielkokalibrowy nabój. [...] Teraz chwycił dźwignię zamka oburącz i zaparł się, chcąc ją odciągnąć. Po ogromnym wysiłku, jaki w to włożył, szerszeń wyskoczył z komory nabojowej rozpylacza i wylądował u stóp Diabła. Dysząc ze zmęczenia, dowódca przeszukał trupa i wyjął z jego kieszeni wodoszczelny worek, a właściwie wór. Potem zapakował do niego ciężki karabin i wrzucił do środka każdy nabój, jaki tylko znalazł przy zwłokach kompana."
To jest jeden akapit i to niepełny. Może ja nie rozumiem języka i jego dynamiki, ale 10-20 lat temu takiej jakości tekst trafiał do ZakuŻonej Planety czy na podobne forum na którym autor mógł spokojnie i w barbarzyńskich warunkach nauczyć się jak pisać tak, aby u odbiorców nie powodować trwałych uszkodzeń psychiki. Bo sam tekst nie jest zły, ale usilne próby samozaspokojenia przy (nad-)użyciu metafor, imiesłowów i figur retorycznych prowadzą do kwiatków typu szerszeń wkładający wysiłek w wyskakiwanie z komory.
A w ogóle co autor ma z tymi błonkoskrzydłymi? Chyba ani razu na przestrzeni 75 stron z luf broni palnej nie wyleciała zwykła kula/pocisk - same szerszenie, osy i pszczoły.
Zdecydowanie nie polecam osobom, które przykłądają jakąkolwiek wagę do jakości języka z którym obcują. Zazdroszczę tym, którzy nie są tak wymagający bo mogą zapoznać się z tą - zapowiadającą się na nietuzinkową - opowieścią. Ja niestety nie dałem rady.
Największym szokiem w tym wszystkim jest, że książka ma nie jedną a dwie redaktorki; to do nich mam większy żal niż do autora.
Pozwólcie, że przytoczę cytat:
"Kilka pocisków nadal czekało w kolejce do bycia wyplutymi z lufy tej żelaznej bestii. [...] Odłączył resztę taśmy, pozostawiając w broni ostatni, równie upierdliwy co wielkokalibrowy nabój. [...] Teraz chwycił dźwignię zamka oburącz i zaparł się, chcąc ją odciągnąć. Po ogromnym wysiłku, jaki w to włożył, szerszeń wyskoczył z komory nabojowej rozpylacza i wylądował u stóp Diabła. Dysząc ze zmęczenia, dowódca przeszukał trupa i wyjął z jego kieszeni wodoszczelny worek, a właściwie wór. Potem zapakował do niego ciężki karabin i wrzucił do środka każdy nabój, jaki tylko znalazł przy zwłokach kompana."
To jest jeden akapit i to niepełny. Może ja nie rozumiem języka i jego dynamiki, ale 10-20 lat temu takiej jakości tekst trafiał do ZakuŻonej Planety czy na podobne forum na którym autor mógł spokojnie i w barbarzyńskich warunkach nauczyć się jak pisać tak, aby u odbiorców nie powodować trwałych uszkodzeń psychiki. Bo sam tekst nie jest zły, ale usilne próby samozaspokojenia przy (nad-)użyciu metafor, imiesłowów i figur retorycznych prowadzą do kwiatków typu szerszeń wkładający wysiłek w wyskakiwanie z komory.
A w ogóle co autor ma z tymi błonkoskrzydłymi? Chyba ani razu na przestrzeni 75 stron z luf broni palnej nie wyleciała zwykła kula/pocisk - same szerszenie, osy i pszczoły.
Zdecydowanie nie polecam osobom, które przykłądają jakąkolwiek wagę do jakości języka z którym obcują. Zazdroszczę tym, którzy nie są tak wymagający bo mogą zapoznać się z tą - zapowiadającą się na nietuzinkową - opowieścią. Ja niestety nie dałem rady.
Największym szokiem w tym wszystkim jest, że książka ma nie jedną a dwie redaktorki; to do nich mam większy żal niż do autora.
August 9, 2024
„Phenomen” to debiutancka opowieść Macieja Rapy.
Akcja książki dzieje się w bliżej nieokreślonym czasie po tym jak na ziemię zszedł phenomen – zmieniający florę i faunę ziemi, w całkowicie niesprzyjającą człowiekowi. Rośliny to metalowo – brezentowe twory nie nadające się do eksploatacji, a tym bardziej do spożywania. Natomiast zwierzęta zostały zamienione w mechaniczne lub półmechaniczne stworzenia w większość wrogo nastawione do człowieka.
Pośród tego całego złomowiska przetrwali ludzie. Część z nich jest zupełnie zwyczajna, ale są też wyjątkowi : nieśmiertelni i tajemniczy mnisi. Ci drudzy pojawiali się z głębi kontynentu i nikt o nich za wiele nie wie. Zbudowali osadę głosząc wiarę w najwyższego i przynosząc ze sobą prawdziwe rośliny, które dzięki ich niezwykłym umiejętnością można uprawiać na tej nieprzyjaznej ziemi.
Jak łatwo się domyślić obie ta nacje nie darzą się specjalnie przyjaznymi uczuciami, choć egzystują obok siebie. Zbieg wydarzeń powoduje, że muszą połączyć siły aby wspólnie uratować swoje osady. W tym miejscu czytelnik zaczyna podróż z drużyną tak różniącą się od siebie jak kryształki w kalejdoskopie. Bliżej poznajemy jednego bohatera – Bladego. Troszkę zabrakło mi poznania historii innych postaci, które również były bardzo interesujące.
Bardzo ciekawa koncepcja autora odnoście stworzenia tak nieprzyjaznego świata dla człowieka. Teoretycznie misja została zakończona, ale ze względu na kilka niewyjaśnionych wątków wydaje mi się, że książka będzie miała kontynuację. Panuje tu raczej twardy męski język, mimo to książkę czyta się dobrze.
Akcja książki dzieje się w bliżej nieokreślonym czasie po tym jak na ziemię zszedł phenomen – zmieniający florę i faunę ziemi, w całkowicie niesprzyjającą człowiekowi. Rośliny to metalowo – brezentowe twory nie nadające się do eksploatacji, a tym bardziej do spożywania. Natomiast zwierzęta zostały zamienione w mechaniczne lub półmechaniczne stworzenia w większość wrogo nastawione do człowieka.
Pośród tego całego złomowiska przetrwali ludzie. Część z nich jest zupełnie zwyczajna, ale są też wyjątkowi : nieśmiertelni i tajemniczy mnisi. Ci drudzy pojawiali się z głębi kontynentu i nikt o nich za wiele nie wie. Zbudowali osadę głosząc wiarę w najwyższego i przynosząc ze sobą prawdziwe rośliny, które dzięki ich niezwykłym umiejętnością można uprawiać na tej nieprzyjaznej ziemi.
Jak łatwo się domyślić obie ta nacje nie darzą się specjalnie przyjaznymi uczuciami, choć egzystują obok siebie. Zbieg wydarzeń powoduje, że muszą połączyć siły aby wspólnie uratować swoje osady. W tym miejscu czytelnik zaczyna podróż z drużyną tak różniącą się od siebie jak kryształki w kalejdoskopie. Bliżej poznajemy jednego bohatera – Bladego. Troszkę zabrakło mi poznania historii innych postaci, które również były bardzo interesujące.
Bardzo ciekawa koncepcja autora odnoście stworzenia tak nieprzyjaznego świata dla człowieka. Teoretycznie misja została zakończona, ale ze względu na kilka niewyjaśnionych wątków wydaje mi się, że książka będzie miała kontynuację. Panuje tu raczej twardy męski język, mimo to książkę czyta się dobrze.
July 6, 2024
Zdecydowanie polecam! Ta książka to cos cudownego. Kocham post apo a to jest normalnie jak wisienka na torcie ❤️🔥
August 24, 2024
Cóż jest to druga moja książka po Metrze 2033, gdzie akcja rozgrywa się w świecie post apo i cieszę się, że mam ją na półce. Dziękuję wydawnicwtu HM, że dało mi szansę na jej poznanie.
December 30, 2024
3.5/5 Naprawdę spoko, trochę zamula na początku topornym tłumaczeniem świata, ale poza tym fajne. Jakby nie ten początek, byłoby solidne 4/5
Displaying 1 - 10 of 10 reviews