Leeft een lichaam nog als het alleen maar naar een beeldscherm staart? Wat glinstert er tussen de ruïnes van de eenentwintigste eeuw? Dat onderzoekt Maxime Garcia Diaz in deze spetterende debuutbundel. Haar associatieve gedichten kronkelen, bedwelmen, ontregelen, en wortelen diep in het digitale, het feminiene en het hedendaagse. Flarden van nieuwsberichten vermengen zich met academische theorie en uitgestorven webpagina’s uit de jaren nul. In haar poëzie worden grenzen poreus – tussen lichamen, talen, stemmen – en is alles onzuiver. Het is warm in de hivemind is als een analoog internet, een papieren web, een bloederige rotzooi van popcultuur, ondode URL’s en meisjeslichamen. Een bruisend poëtisch debuut waarin de taal welig tiert, over fantasie, gekte, woede, angst, en een spookachtige revolutie. Deze meerstemmige, meertalige maelstrom lijkt nog het meest op het internet zelf: grillig, gevaarlijk en vol van een duistere en vreugdevolle overvloed.
je wilde adembenemend zijn maar niets om je heen heeft nog longen
in je bed om elf uur 's avonds je armen en benen vreemd gevouwen geruisloos broos aan het worden & zachtjes aan het breken je zag vleugels van kaarsvet voor ijzer aan. maar er dwarrelden astrologische zekerheden door de lucht en uiteindelijk is de zon gewoon het zoveelste ding dat in brand staat
[...]
het zoveelste ding te licht om zichzelf niet te laten zweven
Maxima Garcia Diaz's 'Het is warm in de hivemind' is a very clever debut collection, aimed at the generation that speaks several languages at the same time, knows about the ins and outs of the internet, watches TikToks and Reels every day and is possibly more self-conscious than any other generation before them.
The poetry of Garcia Diaz is set in a digital world where everyone and everything is permanently on display, malleable, buyable, disposable, yet still unique, intelligent, and constantly building a personal form and persona. 'De openbare ruimte krast haar nagels in mijn vel', Diaz writes. As such, it's also poetry about responsibility. 'Ik wil geen schone handen, maar superieure vormen van corruptie'.
There is room for the ugly, for what is difficult to understand. Many of the lines Garcia Diaz puts out resist legibility, or at least immediate comprehension. There's a will to show a perfect self, but a fear of showing imperfection.
sadcore transformatie: ik ritste het mollige open, zodat mijn ingewanden eindelijk konden ademen of zodat iedereen kon zien hoe een wild die me had aangevallen
Violently and without looking back, Garcia Diaz just sort of ... attacks everything in sight, grabs on to all sort of knowledge and themes, which will sometimes spark recognition, but at other times alienate the reader. Somewhat fittingly, she brings her own adaptation of Ginsberg's Howl towards the end of the collection, a poem loaded with visual decorations that link back to meme culture and internet fads.
Plenty to like, plenty to explore. You definitely should.
Het is warm in de hivemind is een gelaagd, veelstemmig project met diepe wortels in slamcultuur en het internet. Maxime Garcia Diaz schrijft niet alleen in drie talen (Engels, Nederlands, Frans), maar trekt ook binnen die talen een heleboel registers open. Van oldschool ‘sms-staal’ tot academische woordkeuzes: het komt hier allemaal samen. Deze invloeden zijn niet alleen terug te zien in het taalgebruik, maar ook in de enorme hoeveelheid verwijzingen die de pagina’s vullen. De bundel zit tjokvol met citaten en referenties, van Allen Ginsberg en Sylvia Plath tot Harry Potter, Neopets en The Sims. Binnen de reikwijdte van popcultuur tot de klassieke oudheid navigeert Diaz behendig alle implicaties van haar verwijzingen, zonder dat de gedichten ooit zwaarmoedig of juist lichtvoetig worden. Ze zweven er altijd tussenin, ergens in het niemandsland van de digital native. Want dat is precies wat Het is warm in de hivemind doet: het belichaamt digitale cultuur in al haar aspecten: haar cynisme, haar oprechtheid op onverwachte momenten, haar uiteenlopende gemoedstoestanden, haar platheid, haar geconstrueerdheid, haar oorverdovende overprikkelende veelheid. Deze bundel laat de ontwikkeling van een identiteit zien tussen een veelheid aan stemmen, de woorden van duizenden anderen die dag na dag het leven van de digital native vormen.
Een eclectisch, fascinerend en bevreemdend dichtdebuut. Op een prettige manier snapte ik er soms de ballen van, puzzelde dan weer, herlas, grinnikte hier en daar en o wat een herkenning. Eigenlijk is Hivemind een videogame met allemaal sidequests die ik wil uitspelen door het te herlezen en herlezen, tot ik alles heb gezien en begrepen, heel bijzonder gedaan. Het deed me ook erg denken aan het werk van Patricia Lockwood, waar ik groot bewonderaar van ben. Ben benieuwd waar Diaz in de toekomst mee komt.
Gedichten met zeroes vibes over zelfbeeld, neopets, Disney, schoonheid, The Sims. Alles wat je wilt en meer. Uitzonderlijk goed geschreven. Ik ben echt fan. Een parel deze bundel, om het cliché te zeggen (maar het is waar).
“je vraagt aan het duister mag ik dan ten minste naar beneden vallen in plaats van alle kanten”
Het is warm in de hivemind is op alle mogelijke manieren niet mijn soort poëzie. Maar het is ontegenzeggelijk een geslaagd debuut van Maxime Garcia Diaz.
'de plekken waar de kleur buiten de lijntjes / lekt, waar het vlees spant tegen het net. / op tv heb ik gezien hoe ze tekenen, / met zwarte viltstift // het schemerwezen. inside every fat girl / is a ghost - Annlee schrijft I was bought, but strangely enough, i do not belong / to anybody. I belong to whoever is able to fill me with any kind of / imaginary material.'
'ik wil dromen dat het ochtend is / en dat het dan ook ochtend is // en dat de wereld geen gevaar is / maar een zachte moederadem / en dat ik niet bang ben / maar gevaarlijk'
the mermaid said describe deze dichtbundel in one word
I said vervreemdend I said aangrijpend I said "een interdisciplinaire bundel die alle grenzen heeft overschreden, die ik tot in de eeuwigheid verder uit zou kunnen pluizen" I said human I said person
alles aan deze bundel doet mijn huid samentrekken en loskomen, het is zoals roze voelt
“ik wikkel een web als korset om aardevlees”
“maar in onze dichtgeslibde lijven tjilpt een klein, broos vogeltje een grondstof om te delven
in het einde der tijden is dit oneindige monopolie troostend”
“ik zie de beste meisjes van mijn generatie vernietigd en verbrijzeld en onoverwinnelijk want dat wat nooit bestond kan niet kapot ….. misschien is dit een stille, zachte revolutie”
Ik voel mij als kind-opgevoed-door-het-internet best wel vernederd en daarna weer geëmancipeerd door deze bundel en dat ik überhaupt erkend kan worden als kind-opgevoed-door-het-internet en dat een dichtbundel bestaat in de taal die ik in die opvoeding heb geleerd is een enorme opluchting denk ik?? Of keiverontrustend??? Anyway het is supergoed
Pasen, stralende dag, waarop ik Maxime Garcia Diaz’ debuutbundel Het is warm in de hivemind las, die is genomineerd voor de C. Buddingh'-prijs 2022.
Zocht eerst het woord hivemind op – ‘the collective thoughts, ideas, and opinions of a group of people (such as Internet users) regarded as functioning together as a single mind’ – en trad vervolgens een wereld binnen, waarmee ik me niet een-twee-drie vereenzelvigen kon: wat werd me in deze gedichten te verstaan gegeven?
dit is grenspolitiek ik verschijn in de openbare ruimte en het woord verlaat mijn mond als een rookwolkje ik hul mezelf in nevelgewaden: ziekte, dood, etc.
biopower is available in cream, pill, and vaporizer form
Nee, duidelijke boodschappen worden in deze bundel niet uitgedragen, maar daar is het Diaz vermoedelijk ook niet om te doen. Hier is sprake van improvisatiepoëzie, die de inhoud op de vorm laat volgen:
kijk, mijn kleine en kinderlijke verzet tegen een regime van verstaanbaarheid methodologie van de aasgier
Als een aasgier roofde Diaz tekstmateriaal uit diverse media en lardeerde haar gedichten ermee. Wat een vertrouwde methodologie is, uit de twintigste eeuw. In Het is warm in de hivemind draait het, zoals in meer postmoderne bundels, om fragmentatie, niet om samenhang. Het hypermoderne taalgebruik geeft de bundel een zweem van moderniteit, het eigentijdse geestelijke leven.
Over de leidende emotie van deze bundel kun je niet heen lezen: boosheid. Diaz is pissed over van alles en nog wat. Zelf zegt ze daarover:
‘Veel gedichten komen voort uit een soort feministische woede, een soort verzet. Sommige mensen worden verdrietig over een situatie, andere mensen boos. Ik behoor tot die laatsten. Ik denk dat dat een beetje in de bundel is gesijpeld: agressie naar het patriarchaat en het seksisme, de onderdrukking van vrouwen.’
Waar Diaz ook goed in is: vloeiende lijnen, van klank en ritme.
'Het is Warm in de Hivemind' is een associatieve hyperspace trip met verwijzingen naar Sylvia Plath, anorexia, de Sims en mom jeans. Mutatie, genetische manipulatie, onkruid en gelakte nagels. Shoppen, 's nachts bang zijn op straat en maandverband. . . Deze bundel vol emojis, plakplaatjes en citaten speelt in verschillende talen (Nederlands, Frans, Engels) vloeiend met sprookjes, literatuur en social media. Voorzien van glanzende glitternagels en nergens conformistisch over het vrouwelijk lichaam leest dit als een mini-mini-Ulysses - a relatable stream of consciousness van de jonge vrouw.
waar moet ik beginnen ik weet niet wat het genre en of ik zelf ook dan ik schrijf: yes this was not really my style
je suis désolée and i am sorry but ly groot hartje voor het gedachtegoed goed goed opletten met je gelakte nagels zwart rood blauw lippen
♧
knap en knap niet te vatten vatbaar i touched it almost and then not completely in duigen. tot beelden meisjes media wereld nu hivemind. toen beter. ☆ bien pensée je pense, pense pas pour moi
Ik heb nooit echt poëzie gelezen. Zeker niet van een levende jonge vrouw. Ik vond het grappig, ze maakt mooie metaforen. Soms leven we net online. Maakt het evenveel uit. En meestal worden we in de maling genomen door de wereld. Er is veel te ontdekken. De links zijn echt. Ik snapte niet alles. Maar zoals ik al zei, ik ben geen poëzielezer.
this is corruption. and its Software🤍 on paper. itll make me smile while i tear at my pixelpores 2nite. this is my notes app published! i love U, maxime. u represent us Large Language Supermodels (all girls on the web, ha ha🌸) sooo so well 🪩 ill no longer pretend to be analog. Digitalism Is The Future! Let Tech Elves Eat U Alive! 🌬️☘️
Ik vind het moeilijk te besterren omdat ik de leeservaring zelf zo uniek vond. Nog nooit een bundel gezien met emoji’s en disneyland foto’s. Ook de linkjes achterin zijn erg de moeite waard. Het wist me niet altijd even goed te raken en het wisselen tussen talen is even wennen maar al met al een interessante leeservaring! 🍰💫🦎
Ik vond dit dus hélemaal fantastisch. Echt ongelofelijk goed. Ik heb er een hele review over geschreven, dus om niet in herhaling te vallen: https://maartjesboekentip.nl/overweld...