Mr. Lightbulb

by Wojtek Wawszczyk, Antonia Lloyd-Jones (Translator)

Mirroring the world we live in, the protagonist of this graphic novel comes from a broken home. However, in this case, the term is quite literal. Due to freak accidents at the steelworks where his parents work, his mom is snapped, his dad is flattened. As if that wasn't enough to deal with, one day, he suffers his own life-changing experience: mistakenly swallowing a glob of molten metal gives him the strange power to radiate heat and light — like a lightbulb. As he grows up, evolving from Bulb Boy to Mr. Lightbulb, he finds that his unique abilities can be a curse and a blessing; while they alienate him from others, they also allow him to shine.



At once surrealist, comedic, heartbreaking, bitterly sarcastic, and deeply sincere, Mr. Lightbulb is an essential work of comics autobio. With bold, expressive ink strokes and brilliant use of visual metaphor, Wojtek Wawszczyk renders an affecting self-portrait, as his protagonist balances challenging family dynamics with his creative ambitions and desire to forge his way in the world. This book, which clocks in at over 600 pages, combines a grand scope with brisk plotting, adding up to a tour de force of artistry and honesty.

Genres: Graphic Novels, Comics, Graphic Novels Comics, Comix, Magical Realism, Fiction, Comic Book

624 pages, Paperback

First published April 16, 2018

Reviews

[tomoe]

dziwaczna kreska, dziwaczny pomysł - świetna opowieść.

[Wojciech Szot]

Rozbudowana, epickich rozmiarów metafora, w której udanie połączono polski smutek średniego kapitalizmu i surrealistyczną przypowieść o samotności. “Pan Żarówka” to opowieść o chłopcu, który ma tylko trzy druciki, ojca-naleśnika, matkę też walniętą, a szkołę, jak to szkołę - silniejszy zawsze zje ci śniadanie. Nie mogę się zdecydować w ocenie tego komiksu - z jednej strony Wojtek Wawszczyk zrobił coś wielkiego w skali i opowiedział naprawdę mądrą, wzruszającą i wciągającą opowieść, do tego z użyciem różnorodnych metod wizualnych i zabaw komiksową formą, z drugiej jest to bardzo proste w dekodowaniu i odkłada się może ze zbyt dużą pewnością, że wszystko jest zrozumiałe. Tak jakby w całym tym surrealizmie i przekraczaniu granic wyobraźni zabrakło tego przekroczenia w warstwie narracyjnej, gdzie dzieje się przypowieść opowiedziana zgodnie z klasyką gatunku. Ale jeśli szukacie komiksu, który doskonale się czyta i nikt nie obrazi waszej inteligencji - bardzo trzeba.

[Między sklejonymi kartkami]

Zakochałam się! <3

[টক দইয়ের চা]

It's the first time I have read a Polish graphic novel. It makes me a fan of Wojtek's work. Antonia's translation gives the true essence of this great work. Loved it...

[Dave Schaafsma]

622 pages I read in one sitting, a comics coming-of-age story written by the Polish comics artist Wojtek Wawszczyk, one of my faves of 2022. Bleak, in thick lines, sketchy, relatable, surreal, absurd, darkly funny, I am told it is a auto-fiction. A boy's (six) parents work in a steel mill, but one day is Dad is flattened like a pancake. They can roll him up like a crepe and take him to the doctor. At one point they blow him up to become a ballloon so they can carry him around on a string.

So the six-year-old kid stays home with Dad, but is essentially abandoned, so Mom takes the boy to work and exposes him to molten steel, he swallows a globule, it burns him inside out and he becomes. . . Bulb Boy, he can radiate heat and light. He's a loner, though he also draws comics. Mom also gets injured at the mill, and over time he decides to go to art school to draw Bulb Boy comics and find ways to be Mr. Lighbulb--I mean, you gotta eat! So find some work!! He gets jobs heating a house, as a streetlamp, and so on. A couple girls along the way are sorta impressed with him, support him.

So it's crazy absurd and underneath all of it is a kind of allegory about shining, doing what you can in adversity, but it is not sappy and sentimental or simple as in lighting a candle in the darkness. It's black humor/absurd and I loved it, very original to me.

Here's a link to check it out:

https://wojwaw.com/en/books/mr-light-...

[Senga krew_w_piach]

Historia opowiedziana w tym komiksie brzmi bardzo surrealistycznie, jednak warstwa symboliczna jest łatwa do rozszyfrowania i bardzo przejmująca. „Pan żarówka” to smutny komiks o trudnym dzieciństwie i dorastaniu, mierzeniu się z problemami za dużymi dla małego człowieka i nie dającymi żyć dużemu. Ta niepozbawiona ironii opowieść rezonuje ze mną, bo nasze dorastanie przypadało na podobny czas, więc pamiętam i atmosferę tamtych dni i kanapki z serkiem topionym i wizyty u babci.
Wojtka Wawszczyka obserwuję od dawna, chyba od czasu teledysku, który nakręcił dla syna, nie wiem czemu po komiks sięgnęłam dopiero dziś, ale urzekła mnie zarówno wrażliwość, jak i patrzenie na świat autora. Polecam bardzo.

[Jeff]

I've previously encountered Wojtek Wawszczyk's in the pages of Fungae, a collaboration he did with fellow Polish creator Tomasz Lew Leśniak. I absolutely loved that book, so I've been on the lookout for more translated material from these artists.

Mr. Lightbulb is a solo creation from Wawszczyk, and it's a wonderful autobiographical meditation on damaged lives and the necessity of pursuing improbable dreams. The protagonist's parents both have long-term injuries incurred in their working lives: a father who has been flattened into the physical form of a giant pancake, and a mother who has been literally broken in half (and needs mechanical support to reunite the parts of her body).

In that strong metaphorical vein, their son (the titular "Mr. Lightbulb") accidentally swallows molten metal while visiting his mother at work, and many of his internal organs are replaced with the physical structure of a lightbulb, allowing him to generate light and heat when connected to an electrical outlet.

The son is of course the dreamer, and his circuitous path towards a meaningful life makes for a beautiful tale of acceptance and perseverance. Wawszczyk's intentionally rough graphic style successfully captures the grim industrial landscape in which the family lives, and the transcendent moments resonate all the more with his powerful use of black-and-white contrast.

[Armando]

A powerful self portrait of a graphic novel detailing the artists life growing up as a child in a poverty stricken home to his life as an artist, dealing with both his father and mother's illnesses and injuries, all the while struggling to find his identity and purpose.

This book is both joyful and sorrowful, finding what little moments of joy that shine in the darkness of life's grief and struggle. The book deals with poverty, bullying, parent's illness, the inability to control things and overwhelming anxiety when everything comes crashing down. But all in all, much like the cover itself, the book is about finding that joy, finding that light in the darkness, however small it is.

This is a very powerful book that I enjoyed immensely because of its outlook at life. It certainly doesn't sugarcoat anything, which is what I like. And I love how it captures those moments of clarity or beauty, when you think you've got everything figured out. The story is obviously told through some very creative illustrations and artwork. The main protagonist, the author of the story, is depicted as having the ability to glow like a lightbulb whenever he plugs himself into an outlet. His mother is literally depicted as being broken in half after an accident at her job, and his father is a giant pancake after a giant iron fell on him at work. These illustrations are goofy and cartoonish in nature and depiction, but at the same time, they show a bleakness and darkness to them as well. Not knowing much factual things about the actual artist, I can't say for sure what these were supposed to represent, I took it as a symbol translatable to being about depression and being overworked, how despite how hard you work sometimes things can just get too much and can break you.

Also, while in his pancake state, his father only speaks rubbish, but at one point when his condition seems to get better, can be understood by his family. But he explains that "I've been speaking this whole time, you just couldn't understand me." I feel like this is a beautiful symbol for talking through depression or mental illness, and that some of our inner problems just can't be communicated so easily. It shows the cloud that depression puts over not just the individual, but also those around them.

The protagonist finds escape from the bleakness of depression around him through his drawings, and later on, finds a way to use his lightbulb powers to enhance his drawing abilities. Even though his ability can be misunderstood or frightening to others, and when he is taken seriously, is often done so just to be used by others. He'll have to find his own ownership over his abilities and powers, which all seems to be a stand-in for the author's own craftmanship and inner creativity. I really related to his journey as an artist.

Overall I picked this up because I enjoyed the art doodles and inking, but I really loved the story and the many, many symbols and themes of this very, very personal story. Bravo.

[Cyborg]

Funny, gross, and emotionally gut punching. Oh also really weird, in a good way. This is one of those comics that is doing a magic trick of making the comic storytelling seem effortless when I think it's actually a tight rope walk.

The sub genre is "comics that have a few panels on each page and part of the fun is flipping through them".

Magic realism. Family dynamics. Art / work. It's really good.

[mrzokonimow]

Na pierwszy rzut oka "Pan Żarówka" to absurdalna historyjka o chłopaku, który świeci. Na drugi, trzeci i kolejne to gęsta, metaforyczna i niezwykle treściwa opowieść o życiu i o tym, jak szorstko nas czasem dopieszcza. Jeden z tych rzadkich przypadków, gdy dostajemy dużo więcej, niż nam obiecano.

[Nati]

Cudowne

[mer]

smutne:(

[Lara B.]

this comic is just perfect. a beautiful story that makes us reflect a lot

[Estibaliz]

3.75

This Polish graphic novel is sure and odd work, quite difficult to recount, and though one wouldn't use the word pretty to describe it, the whole final product it is quite beautiful indeed, thanks to all the sentiment that it encompasses.

It is also mighty sad, be warned. The story of Mr. Lightbulb might feel even discouraging at times, and the strangeness of its telling doesn't make it less so. One wonders how autobiographical this might be... and if so, thanks for the epilogue to lift it a bit (not pun intended).

[mel]

an autobiographical surrealist graphic novel

[Jacob Hewitt]

Interesting, eccentric, inspiring. And you can get through it in about an hour.

[Jeff]

This is a graphic novel about a boy whose life changes when he is impacted by an accident and gains the ability to glow like a lightbulb (when he has access to an electrical outlet, of course). After his parents suffer their own mishaps, Bulb Boy must chart his own path to build his life and become Mr. Lightbulb. This is a Polish graphic novel translated to English.

I enjoyed this book. While some drawings can appear crude, the story is charmingly told and has good messages about sharing your talents and facing life. The story contains humor but is also thoughtful about life, and has both real and fantastical elements.

[Przemysław Skoczyński]

Czytając recenzje i spojlery spodziewałem się bardzo pretensjonalnej i wydumanej historii, bo ciężko spodziewać się czegoś innego, gdy wiadomo, że bohater jest żarówką, ojciec stał się przez przypadek naleśnikiem, a matka została w połowie złamana. Nic z tych rzeczy, groteską autor wprawdzie operuje na każdym kroku, ale jest tak bliskie życia, tak łatwe do przełożenia na naszą codzienność, tak pomysłowe i pomocne w zobrazowaniu faktycznych problemów (szkoła - mistrzostwo), że wypada tylko przyklasnąć. Bardzo dobra pozycja, choć mało co tak mnie ostatnio zdołowało.

[Renee]

This was a very odd story. Through various accidents at the steelworks the main character and his parents are forever changed. The journey of the main character is heart wrenching at times, feeling the pull in two directions throughout the story. He just wants to feel worthy and needed, yet independent.

Grateful to have had the opportunity to read the ARC courtesy of edelweiss+.

[Joshy]

way too fucking long, i noped out after 200 pages when i realised i wasn't even halfway through, the story wasn't worth the investment

[Matt]

Strange and interesting.

[Anton]

in the darkest depths, a true wonder is revealed—finding a gentle glow, a celestial guide that connects all realms.

[Hannah Garden]

Really loved this. Terrific art, singular story, and BIG, baby. Nice big fat book like I like. Feels like a lot of time went into it and I love the feel of the art.

[Robert]

Wawszczyk's thick brushy cartooning is really stellar: heartfelt and atmospheric AF. For me, analog cartooning (i.e. hand-drawn) will always be light years better than digital.

[Pi]

PAN ŻARÓWKA, to komiks, który od pierwszego spojrzenia przyciąga do siebie. Ciekawy, niestandardowy, jakby kieszonkowy format połączony z gargantuicznym wnętrzem (624 strony) tworzy niesamowite wrażenie. Sam projekt okładki uważam za wyśmienity, minimalistyczny, elegancki i intrygujący. Od dawna chciałam poznać tę historię i bardzo się cieszę, że w końcu mi się to udało.
WOJTEK WAWSZCZYK stworzył coś dziwnego, innego, oryginalnego. Za absurdem kryje się głęboka treść, samo życie. Na pozór: kto widziała tatę naleśnika? Albo kogo mama jest złamana - na pół i potrzebuje podpórki by trzymać pion? I wreszcie kto świeci jak żarówka, bo nałykał się w hucie toksyn? Przecież takich ludzi nie ma! To totalny absurd i szaleństwo! ... tylko, że są tacy ludzie... tylko, że jest nas wielu.
Ten komiks porusza masę wątków, począwszy od ubóstwa, które jest chorobą rdzewiejącego państwa, bo za ciężką pracę nie można przeżyć, idąc dalej i zahaczając o wadliwy i szalenie krzywdzący system edukacji, którego paranoje wychowują niezdolnych do życia ludzi z dyplomem, kończąc na smutnych relacjach - niedocenianej miłości matki i wysoce przecenianym uczuciu zakochania, które ginie przy pierwszym problemie i wysysa energię przy sprzyjającej okoliczności.
WAWSZCZYK bardzo sprytnie prowadzi czytelnika przez tę opowieść o świecącym dziecku, by na finiszu pokazać człowieka zmuszonego do pogodzenia się z marnością świata i próbującego - nawet skutecznie - doszukiwać się piękna w rzeczach małych. W tej opowieści EPILOG pozwala na westchnięcie... bo bohater zdążył... ale czy my też zdążymy? Czy może jednak spóźnimy się na ostatnie pożegnanie?
Uważam, że PAN ŻARÓWKA, to piękny komiks, z bardzo ciekawą kreską i niesamowicie intrygującą fabułą. Jest wielowątkowy, wielowymiarowy i w sposób totalny ogarnia życie i śmierć. Zdecydowanie warto poznać PANA ŻARÓWKĘ i razem z nim poszukać sensu.

świecie Pan... po co?
Wydawnictwo Kultura Gniewu
egzemplarz recenzencki

[Monika Kilijańska]

Szara polska rzeczywistość, zwykła rodzina. Ojciec zajmujący się zawodowo prasowaniem, zajmująca się synem matka, pracująca na drugą zmianę w hucie. Kłótnie o opiekę, brak czasu. W tym wszystkim dziecko, które niewiele poza pustym ojcowskim fotelem pamięta. Ojciec ulega wypadkowi. Dość dziwnemu, bo rozprasowuje się żelazkiem i jest niczym naleśnik. Teraz jest non stop w domu, ale to nie ten taka, który miał w nim być.

Matka, nie mogąc liczyć na pomoc męża, zabiera ze sobą syna do pracy, a tam dochodzi do tragedii. Znowu. Tym razem z udziałem chłopca. Jego wnętrzności zostają wypalone przez połknięta surówkę i tworzy się w nim coś na kształt rusztowania z trzech drucików. Jakim cudem sześciolatek żyje, nikt nie ma pojęcia. Nikt też nie wie, że już wkrótce stanie się człowiekiem żarówką. Jednak co to będzie oznaczało dla jego bliskich, otoczenia i przede wszystkim jego samego? I co się stanie, kiedy i jego matka ulegnie wypadkowi? Czy da się im trzem dalej budować rodzinę, kiedy jej głową staje się nastolatek?
Więcej na https://www.monime.pl/pan-zarowka/

[madziar]

Przeciętna, kochająca się rodzina - niepełnosprawny tata w domu (wypadek w pracy spowodowany nowymi typami ogromnych żelazek, które miały na celu poprawić efektywność pracy, ale tylko rozprasowały go w ogromnego naleśnika), mama pracująca zbyt wiele, by zapewnić przyszłość jedynakowi (od dźwigania kadzi w hucie na dwa etaty złamana w pół i reperująca wciąż łamiące się podpórki), syn na studiach artystycznych (przeciętny student prezentujący wciąż ten sam program artystyczny świecenia zwierzątkami, uciekający w świat od rodziny, znajdujący pierwszą miłość w osobie poranionej w dzieciństwie, wiecznie zmarzniętej dziewczyny). Pierwsza spokojna praca na latarni ulicznej, śmierć ojca, ulatującego za okno w przeciągu...
Kadry Wawszczyka nie są przeznaczone dla dzieci, chociaż w tej kategorii najczęściej ta książka się znajduje. Są smutne. Książka mówi o ciemności ukrytej w upływającym dzień po dniu życiu, nawet jeśli tytułowy bohater świeci jak stuwatowa żarówka.

[William]

Read in approximately three sittings, Mr. Lightbulb made me cry. From the very beginning, with no expectation for the level of comedy, I was endeared by this novel. Not often will you find such well structured and well designed chapters in a graphic novel, and they were certainly necessary with a book this size. They were a wonderful addition to graphics, when the very specific art style drives you to read faster and faster, these chapters make for a fantastic retaining wall, keeping you from falling into the world of bulb boy. The art is unique, and intentionally simple. It has the effect of someone who has spent an hour on their hair, only for it to look casually unstyled. That is a compliment. This book was a hilarious mannifestation of childhood trauma- or an adorable story about a boy who just wants to glow. Read it about autism, read it about mental illness, read it about socioeconomic determinants, or read it and feel nothing but unashamed joy. But I would definitely read it...

[Kevin]

Holy moly, I was unprepared for how affecting this is. I went to the local Fantagraphics bookstore with a buddy and had browsed some titles before going. This one had caught my attention. I flipped through a couple pages and don't think I would've purchased it, but it was in the discounted section. I'm so glad I got it. It's a beautiful, expansive tale of growing up, being from a working poor family, disability, aging, art, loneliness, depression. The epilogue had me tearing up. There's minimal overt narration - we are mostly observing, and there are some beautiful, symbolic moments that capture what is going on emotionally. The art is charming, and mirrors the narration with bold, confident lines. It's sometimes a grim story, but not relentlessly so, and so worth reading. This is one of my new favorites graphic novels.

[365_ksiazek]

Nasz bohater to sześcioletni chłopiec, który nie ma lekko. Po pierwsze, jest żarówką, która podłączona do prądu świeci. Po drugie, jego ojciec został rozprasowany przez żelazko, a matka złamała się na pół.
Jest samotność, radzenie sobie z przeciwnościami losu i trwanie, mimo wszystko.
Pod powierzchnią ciekawej fabuły, mamy jeszcze drugie dno. To wspaniała opowieść o dorastaniu i o szukaniu sensu życia. Jest szara rzeczywistość i światło. W końcu to „Pan Żarówka”.
Jest tam rozmach. Ponad 600 stron. Jest historia, doprawiona odrobiną absurdu. Są wzruszenia. I śmieszno, i straszno.

Uprzedzam, wciąga.