What do you think?
Rate this book
Ανεμόγερτος
Ο Ανεμόγερτος είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο τρυφερότητα που, άλλοτε κωμικά και άλλοτε τραγικά, εξιστορεί τον αγώνα ενός ανθρώπου να αναμετρηθεί με την αδικία, να ζυγίσει τις δυνάμεις του και να προχωρήσει τη ζωή του. Αποτελεί καταγραφή βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και μιλάει για την παγίδα των προσδοκιών, τις συνέπειες ενός κρυμμένου τραύματος και τη διατήρηση της ελπίδας.
Ο ήρωας αυτού του βιβλίου είναι ένας άνθρωπος που βίωσε την απώλεια και την ολοκληρωτική καταστροφή των ονείρων του. Όταν συνέβη αυτό, αναγκάστηκε να αποδεχτεί την ήττα του –κάτι που θα μπορούσε να τον τρελάνει και εν μέρει το κατάφερε–, ενώ υπομένοντας τον πόνο του, κατέφυγε σε μια άλλη πραγματικότητα ώστε να μπορέσει να ζήσει. Στην πορεία, αναμετρήθηκε με δεκάδες ατυχίες που του συνέβησαν, γνώρισε απίθανους τύπους (φίλους μα και εχθρούς) και όλο αυτό τον δίδαξε πώς να διαχειριστεί τον εαυτό του, το τραύμα του, τις αλλεπάλληλες κρίσεις πανικού και την κατάθλιψη.
Ένα βιβλίο που εξυμνεί τη ζωή και μιλά για όλες εκείνες τις φορές που αδικούμαστε, γονατίζουμε, και σηκωνόμαστε πάλι στα πόδια μας ώστε να κερδίσουμε μια επόμενη μάχη.
Ο ήρωας αυτού του βιβλίου είναι ένας άνθρωπος που βίωσε την απώλεια και την ολοκληρωτική καταστροφή των ονείρων του. Όταν συνέβη αυτό, αναγκάστηκε να αποδεχτεί την ήττα του –κάτι που θα μπορούσε να τον τρελάνει και εν μέρει το κατάφερε–, ενώ υπομένοντας τον πόνο του, κατέφυγε σε μια άλλη πραγματικότητα ώστε να μπορέσει να ζήσει. Στην πορεία, αναμετρήθηκε με δεκάδες ατυχίες που του συνέβησαν, γνώρισε απίθανους τύπους (φίλους μα και εχθρούς) και όλο αυτό τον δίδαξε πώς να διαχειριστεί τον εαυτό του, το τραύμα του, τις αλλεπάλληλες κρίσεις πανικού και την κατάθλιψη.
Ένα βιβλίο που εξυμνεί τη ζωή και μιλά για όλες εκείνες τις φορές που αδικούμαστε, γονατίζουμε, και σηκωνόμαστε πάλι στα πόδια μας ώστε να κερδίσουμε μια επόμενη μάχη.
368 pages, Paperback
Published January 1, 2021
17 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
November 17, 2021
Ένας άντρας, μετά από εγχείρηση θυρεοειδούς, προσπαθεί να ξανασταθεί στα πόδια του και να καταλάβει τι συμβαίνει μέσα του και γύρω του. Κυνηγημένος από απανωτές επαγγελματικές αποτυχίες, με λάθος επιλογές βοήθειας, αγωνίζεται να βγει στο φως και να κερδίσει με αξιοπρέπεια μια θέση που του ανήκει. Θα τα καταφέρει; Ποιοι θα τον βοηθήσουν και ποιοι θα τον εμποδίσουν; Ποιο είναι το μυστικό της εσωτερικής μας γαλήνης και ευτυχίας; Υπάρχει ή πρέπει να δουλέψουμε εμείς πάνω στον χαρακτήρα μας και να τροποποιήσουμε τα «θέλω» και τα «πρέπει» μας;
Ο Γιώργος Τζιτζικάκης, μετά τον «Παραθεριστή», δοκιμάζει ξανά τις δυνάμεις του σε ένα είδος που ακροβατεί ανάμεσα στην αυτοβιογραφία και το ψυχολογικό δοκίμιο. Με το γνωστό του αγαπημένο στυλ βάζει κάτω τα πράγματα και τα αντιμετωπίζει επί ίσοις όροις. Με οξυδέρκεια και ειλικρίνεια, καταγράφει τα λάθη του, τις χαρές του, τις ελπίδες και τις προσδοκίες του, τα βήματα που τον έφεραν στο χείλος της καταστροφής και τις συμπτώσεις που τον έφεραν ξανά πίσω στη ζωή. Μέσα από ένα κείμενο-φωτιά, γεμάτο σκέψεις, απόψεις, διεισδυτικότητα και εμπειρίες περνά το μήνυμα της αισιοδοξίας, της δύναμης και των προϋποθέσεων που χρειάζονται ώστε κάποιος να βγει αλώβητος από τη μάχη με τη ζωή μα κυρίως με τον ίδιο του τον εαυτό. Όσο προχωρούσα την ανάγνωση, τόσο διαπίστωνα πως αναμιγνύεται ιδανικά ο «χάρτινος» αφηγητής με τον ίδιο τον συγγραφέα, σ’ ένα αξιοπρόσεκτο πάντρεμα ρεαλισμού και φαντασίας. Ο Γιώργος Τζιτζικάκης πετάει ψηφίδες της δικής του ζωής ανάμεσα στις περιπέτειες του αφηγητή με τόση ενάργεια και παραστατικότητα ώσπου σταδιακά καταλαβαίνουμε πως όλο αυτό είναι πείραμα γραφής βιωμάτων του, χάρη στο οποίο θα βγάλει από μέσα του αρνητικά συναισθήματα και συμπλέγματα που κατοικοεδρεύουν ακάλεστα μέσα του επί χρόνια, ώστε στο τέλος να πει «Γάμα τα» σε ό,τι τον γεμίζει με αρνητική ενέργεια.
«Είχα κουραστεί να στέκομαι αντιμέτωπος με τον πόνο και την αγωνία όσο η ζωή πετούσε κουβάδες με λασπόνερα καταπάνω μου» (σελ. 16). Ήδη ταλαιπωρημένος από τη ζωή, μια σειρά από συμπτώματα οδηγούν τον αφηγητή σε μια νέα σειρά περιπετειών υγείας μέσα από τις οποίες αναθεωρεί πολλά πράγματα και με την, όσο γίνεται, αισιόδοξη ματιά του καταφέρει να μεταλαμπαδεύσει δύναμη, πείσμα και επιμονή στον αναγνώστη. Δεν πρόκειται φυσικά για βιβλίο αυτοβοήθειας, ούτε θα κερδίσει κανείς πίσω τη ζωή του αν διαβάσει το μυθιστόρημα, σίγουρα όμως, χάρη στην έγνοια του συγγραφέα για όσους ανοίξουν το βιβλίο του και πορευτούν με τα λόγια του, θα καταφέρουν να βρουν κάποιες μικρές άκρες από τις οποίες, αν κρατηθούν σφιχτά, θα μπορέσουν να ξετυλίξουν και τον δικό τους μίτο και να καταλάβουν, έστω και σε αρχικό στάδιο, τι τους προβληματίζει, τι τους απασχολεί, τι κάνει τη ζωή τους δύσκολη και την καθημερινότητά τους αβίωτη. Γιατί: «…όλα εκείνα που χωράνε μέσα σου δεν έχουν πάντα να κάνουν με το φυσικό τους μέγεθος αλλά με τον χώρο που τους παραχωρείς εσύ ώστε να σε καταλάβουν» (σελ. 27).
Ωμότητα, ειλικρίνεια, υποδόριος σαρκασμός, σχεδόν προφορικός λόγος ξεδιπλώνουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία με ανατροπές, αναποδιές, προβλήματα, εξαπατήσεις, όσο το σταθερό σημείο αναφοράς, η σύζυγος, παραμένει στο πλάι του αφηγητή και τον στηρίζει όσο και όπως μπορεί. Υπάρχουν κι άλλοι συγγενείς και γνωστοί (φίλοι ελάχιστοι έως καθόλου), ο πατέρας, στο τυπογραφείο του οποίου εργάζεται, η γειτόνισσα η κυρία Ελένη («…έχει λαγουμιάσει στη μελαγχολική παραίτηση της τρίτης ηλικίας», σελ. 45 και «…αναμένοντας αμαχητί τον θάνατο, διατηρεί τον δικό της υπολογιστή-εγκέφαλο σε μια μόνιμη θέση αναμονής, μισοσβησμένο δηλαδή, και με τα προσωπικά της windows να παίζουν εφαρμογές βασισμένες σε όσα θα ήθελε να έχει επιλέξει να κάνει με τη ζωή της στο παρελθόν αλλά δεν τα επέλεξε», σελ. 47-48), εχθροί και απατεώνες, κι οι γιατροί, αχ, οι γιατροί…. Πόσους γνώρισε και τον απογοήτευσαν ή τον αποθάρρυναν ή τον τρομοκράτησαν, ελάχιστοι εκ των οποίων στάθηκαν ουσιαστικά δίπλα του, όχι όπως εκείνος ήθελε αλλά όπως έπρεπε να σταθούν απέναντι σε έναν τέτοιον ασθενή.
Η καθαυτή αφήγηση διέπεται από αρετές και έχει αρκετές ανατροπές και εκπλήξεις. Σε αρκετά σημεία ο συγγραφέας διακόπτει την αφήγηση περιγράφοντας συμπτώματα που δεν τον αφήνουν να συνεχίσει να γράφει ή αφήνει υπονοούμενα πως κάτι χειρότερο συνέβη αργότερα αλλά θα το αναφέρει στην ώρα του κλπ., κάτι που δημιουργεί αγωνία μέχρι να δούμε τι έχει συμβεί. Άλλο πλεονέκτημα είναι το γεγονός πως, όταν κοντεύουμε να φτάσουμε στη λύτρωση, όταν σχεδόν αγγίζουμε τη ρίζα του προβλήματος, επιστρέφουμε στο παρελθόν ώστε να δούμε πώς φτάσαμε ως εδώ και τι κράσαρε τον οργανισμό του αφηγητή. Αυτά είναι θετικά γνωρίσματα ενός συγγραφέα που ξέρει πώς να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο και που, παρά κάποιες λεπτομέρειες που ίσως κουράσουν ή θεωρηθούν περιττές, κρατάει αυστηρά το μέτρο, δεν παρασύρεται σε αναμνήσεις ή γεγονότα που δεν έχουν σχέση με την ιστορία, αντίθετα, τη στολίζουν με δευτερεύουσες πλοκές ώστε να την κάνουν πιο ολοκληρωμένη και πολυεπίπεδη.
Ο «Ανεμόγερτος» είναι ένα τρυφερό και ρεαλιστικό μυθιστόρημα που, μέσα από τις περιπέτειες και τις δυσκολίες του αφηγητή, χαρίζει αισιοδοξία και άφθονη τροφή για σκέψη γύρω από την αυτοεκτίμησή μας, τον ρόλο μας στη ζωή, τα πραγματικά μας «θέλω» και πώς μπορούμε να μειώσουμε το άγχος και την ένταση. Δεν παρέχει λύσεις αλλά τα σωστά βήματα εσωτερικής αφύπνισης που θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους ενώ η ενδιαφέρουσα πλοκή έχει απρόοπτα και εκπλήξεις που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον ως το αναπάντεχο τέλος. Γιατί «πριν σβήσουμε το λαμπάκι εκείνης της δύσκολης μέρας» αυτό που θέλει και περιμένει ο καθένας μας ανεξαιρέτως είναι: «να καταφέρω να ξυπνήσω και να είμαι υγιής, αγκαλιάζοντας τη γυναίκα μου, που δεν θα έχει φύγει ακόμη για την εργασία της, και να νιώσω τυχερός που ζω ακόμη μια μέρα πλάι της» (σελ. 99).
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%b1%ce%bd%c...
Ο Γιώργος Τζιτζικάκης, μετά τον «Παραθεριστή», δοκιμάζει ξανά τις δυνάμεις του σε ένα είδος που ακροβατεί ανάμεσα στην αυτοβιογραφία και το ψυχολογικό δοκίμιο. Με το γνωστό του αγαπημένο στυλ βάζει κάτω τα πράγματα και τα αντιμετωπίζει επί ίσοις όροις. Με οξυδέρκεια και ειλικρίνεια, καταγράφει τα λάθη του, τις χαρές του, τις ελπίδες και τις προσδοκίες του, τα βήματα που τον έφεραν στο χείλος της καταστροφής και τις συμπτώσεις που τον έφεραν ξανά πίσω στη ζωή. Μέσα από ένα κείμενο-φωτιά, γεμάτο σκέψεις, απόψεις, διεισδυτικότητα και εμπειρίες περνά το μήνυμα της αισιοδοξίας, της δύναμης και των προϋποθέσεων που χρειάζονται ώστε κάποιος να βγει αλώβητος από τη μάχη με τη ζωή μα κυρίως με τον ίδιο του τον εαυτό. Όσο προχωρούσα την ανάγνωση, τόσο διαπίστωνα πως αναμιγνύεται ιδανικά ο «χάρτινος» αφηγητής με τον ίδιο τον συγγραφέα, σ’ ένα αξιοπρόσεκτο πάντρεμα ρεαλισμού και φαντασίας. Ο Γιώργος Τζιτζικάκης πετάει ψηφίδες της δικής του ζωής ανάμεσα στις περιπέτειες του αφηγητή με τόση ενάργεια και παραστατικότητα ώσπου σταδιακά καταλαβαίνουμε πως όλο αυτό είναι πείραμα γραφής βιωμάτων του, χάρη στο οποίο θα βγάλει από μέσα του αρνητικά συναισθήματα και συμπλέγματα που κατοικοεδρεύουν ακάλεστα μέσα του επί χρόνια, ώστε στο τέλος να πει «Γάμα τα» σε ό,τι τον γεμίζει με αρνητική ενέργεια.
«Είχα κουραστεί να στέκομαι αντιμέτωπος με τον πόνο και την αγωνία όσο η ζωή πετούσε κουβάδες με λασπόνερα καταπάνω μου» (σελ. 16). Ήδη ταλαιπωρημένος από τη ζωή, μια σειρά από συμπτώματα οδηγούν τον αφηγητή σε μια νέα σειρά περιπετειών υγείας μέσα από τις οποίες αναθεωρεί πολλά πράγματα και με την, όσο γίνεται, αισιόδοξη ματιά του καταφέρει να μεταλαμπαδεύσει δύναμη, πείσμα και επιμονή στον αναγνώστη. Δεν πρόκειται φυσικά για βιβλίο αυτοβοήθειας, ούτε θα κερδίσει κανείς πίσω τη ζωή του αν διαβάσει το μυθιστόρημα, σίγουρα όμως, χάρη στην έγνοια του συγγραφέα για όσους ανοίξουν το βιβλίο του και πορευτούν με τα λόγια του, θα καταφέρουν να βρουν κάποιες μικρές άκρες από τις οποίες, αν κρατηθούν σφιχτά, θα μπορέσουν να ξετυλίξουν και τον δικό τους μίτο και να καταλάβουν, έστω και σε αρχικό στάδιο, τι τους προβληματίζει, τι τους απασχολεί, τι κάνει τη ζωή τους δύσκολη και την καθημερινότητά τους αβίωτη. Γιατί: «…όλα εκείνα που χωράνε μέσα σου δεν έχουν πάντα να κάνουν με το φυσικό τους μέγεθος αλλά με τον χώρο που τους παραχωρείς εσύ ώστε να σε καταλάβουν» (σελ. 27).
Ωμότητα, ειλικρίνεια, υποδόριος σαρκασμός, σχεδόν προφορικός λόγος ξεδιπλώνουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία με ανατροπές, αναποδιές, προβλήματα, εξαπατήσεις, όσο το σταθερό σημείο αναφοράς, η σύζυγος, παραμένει στο πλάι του αφηγητή και τον στηρίζει όσο και όπως μπορεί. Υπάρχουν κι άλλοι συγγενείς και γνωστοί (φίλοι ελάχιστοι έως καθόλου), ο πατέρας, στο τυπογραφείο του οποίου εργάζεται, η γειτόνισσα η κυρία Ελένη («…έχει λαγουμιάσει στη μελαγχολική παραίτηση της τρίτης ηλικίας», σελ. 45 και «…αναμένοντας αμαχητί τον θάνατο, διατηρεί τον δικό της υπολογιστή-εγκέφαλο σε μια μόνιμη θέση αναμονής, μισοσβησμένο δηλαδή, και με τα προσωπικά της windows να παίζουν εφαρμογές βασισμένες σε όσα θα ήθελε να έχει επιλέξει να κάνει με τη ζωή της στο παρελθόν αλλά δεν τα επέλεξε», σελ. 47-48), εχθροί και απατεώνες, κι οι γιατροί, αχ, οι γιατροί…. Πόσους γνώρισε και τον απογοήτευσαν ή τον αποθάρρυναν ή τον τρομοκράτησαν, ελάχιστοι εκ των οποίων στάθηκαν ουσιαστικά δίπλα του, όχι όπως εκείνος ήθελε αλλά όπως έπρεπε να σταθούν απέναντι σε έναν τέτοιον ασθενή.
Η καθαυτή αφήγηση διέπεται από αρετές και έχει αρκετές ανατροπές και εκπλήξεις. Σε αρκετά σημεία ο συγγραφέας διακόπτει την αφήγηση περιγράφοντας συμπτώματα που δεν τον αφήνουν να συνεχίσει να γράφει ή αφήνει υπονοούμενα πως κάτι χειρότερο συνέβη αργότερα αλλά θα το αναφέρει στην ώρα του κλπ., κάτι που δημιουργεί αγωνία μέχρι να δούμε τι έχει συμβεί. Άλλο πλεονέκτημα είναι το γεγονός πως, όταν κοντεύουμε να φτάσουμε στη λύτρωση, όταν σχεδόν αγγίζουμε τη ρίζα του προβλήματος, επιστρέφουμε στο παρελθόν ώστε να δούμε πώς φτάσαμε ως εδώ και τι κράσαρε τον οργανισμό του αφηγητή. Αυτά είναι θετικά γνωρίσματα ενός συγγραφέα που ξέρει πώς να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο και που, παρά κάποιες λεπτομέρειες που ίσως κουράσουν ή θεωρηθούν περιττές, κρατάει αυστηρά το μέτρο, δεν παρασύρεται σε αναμνήσεις ή γεγονότα που δεν έχουν σχέση με την ιστορία, αντίθετα, τη στολίζουν με δευτερεύουσες πλοκές ώστε να την κάνουν πιο ολοκληρωμένη και πολυεπίπεδη.
Ο «Ανεμόγερτος» είναι ένα τρυφερό και ρεαλιστικό μυθιστόρημα που, μέσα από τις περιπέτειες και τις δυσκολίες του αφηγητή, χαρίζει αισιοδοξία και άφθονη τροφή για σκέψη γύρω από την αυτοεκτίμησή μας, τον ρόλο μας στη ζωή, τα πραγματικά μας «θέλω» και πώς μπορούμε να μειώσουμε το άγχος και την ένταση. Δεν παρέχει λύσεις αλλά τα σωστά βήματα εσωτερικής αφύπνισης που θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους ενώ η ενδιαφέρουσα πλοκή έχει απρόοπτα και εκπλήξεις που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον ως το αναπάντεχο τέλος. Γιατί «πριν σβήσουμε το λαμπάκι εκείνης της δύσκολης μέρας» αυτό που θέλει και περιμένει ο καθένας μας ανεξαιρέτως είναι: «να καταφέρω να ξυπνήσω και να είμαι υγιής, αγκαλιάζοντας τη γυναίκα μου, που δεν θα έχει φύγει ακόμη για την εργασία της, και να νιώσω τυχερός που ζω ακόμη μια μέρα πλάι της» (σελ. 99).
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%b1%ce%bd%c...
April 7, 2022
“Ανεμόγερτος” τιτλοφορείται το τελευταίο βιβλίο του Γεωργίου Τζιτζικάκη, που κυκλοφορεί από τς εκδόσεις Κάκτος. Ένας ιδιαίτερος τίτλος, που ο ίδιος ο συγγραφέας επινόησε και που σημαίνει αυτόν που λυγίζει στις δυνατές ριπές του ανέμου, αλλά καταφέρνει ακόμα και πληγωμένος, να μένει όρθιος και να αντέχει!
Ο Γεώργιος Τζιτζικάκης ξεδιπλώνει με μία αφηγηματική ευφυΐα και δεξιοτεχνία, μία πραγματικότητα που δεν αφήνει ασυγκίνητο κανέναν αναγνώστη του βιβλίου, καθώς καταφέρνει επιδέξια να ακουμπήσει διάφορες ευαίσθητες χορδές και να πυροδοτήσει τον τρόπο σκέψης του, στρέφοντας τον σε νέα μονοπάτια, για τον καθένα χωριστά.
Ο συγγραφέας είναι ένας πραγματικός βιρτουόζος του λόγου, καθώς το μυθιστόρημα αυτό ακουμπά τόσο την αυτοβιογραφία, όσο το αφήγημα αλλά και το μυθιστόρημα σε απόλυτη ισορροπία, προσφέροντας δυνατές συγκινήσεις χωρίς να τις εκβιάζει και αποφεύγοντας εντέχνως τις μελοδραματοποιήσεις.
Ο Γεώργιος Τζιτζικάκης γράφει αυτή την ιστορία σε μια πολύ δύσκολή περίοδο της ζωής του και φαίνεται πως αυτό τον βοήθησε αρκετά, μιας και αποτελούσε διαφυγή για εκείνον. Πρόκειται για μια ελεγεία στο ψυχικό σθένος του ανθρώπου, στην δύναμη της θέλησης αλλά και στην ανάγκη του, να εξασφαλίσει μια ποιότητα στην ζωή του, χωρίς να καταπατήσει τα ιδανικά και τις αρχές του και με απόλυτο σεβασμό στην μοίρα, στον συνάνθρωπο αλλά και στην ίδια την ζωή.
Ο Γιώργης, ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, είναι ένας πολύπαθος και βασανισμένος άνθρωπος από τα χτυπήματα της μοίρας και της ίδιας της ζωής. Βίωσε την απώλεια και την ολοκληρωτική ματαιότητα των πάντων γύρω που, είδε τα όνειρα του να πεθαίνουν και τις ελπίδες του να ναυαγούν και ενώ τα σχέδια του συνεχώς κατέρρεαν και εκείνος στέκει μετέωρος σε κάθε ράπισμα του πεπρωμένου του, σαν ένα δεντράκι έρμαιο, στις λυσσαλέες ριπές ενός κυκλώνα, που το λυγίζει, του σπάει τα κλαδιά, διασκορπίζει τα φύλλα του, αλλά δεν το σπάει. Έτσι κι ο Γιώργης..αναγκάζεται να αποδεχτεί την μοίρα και την ήττα του και ενώ θα μπορούσε να περάσει εύκολα, εντελώς παραδομένος από όλα και να παρασυρθεί από την δίνη της τρέλας, εκείνος υπομένει κάθε αντιξοότητα και βρίσκει διαφυγή από την άπονη πραγματικότητα που τον τυλίγει, καταφεύγοντας σε μια άλλη, στην ουτοπία ενός δικού του κόσμου, φτιαγμένου από τα δικά του υλικά, ώστε να μπορέσει να ζήσει εκεί, όπως μπορεί και όπως θέλει. Ο Γιωργής βιώνει διάφορες τραγελαφικές καταστάσεις στην πορεία της ζωής, έρχεται αντιμέτωπος με δεκάδες ατυχίες που του συνέβησαν, γνωρίζει φίλους και εχθρούς, το κορμί και η καρδιά του είναι γεμάτα πληγές και τραύματα που άλλα μένουν ακόμα ανοιχτά και άλλα όχι, όμως εκείνος καταφέρνει να αποκωδικοποιεί τα πάντα με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Εντοπίζει το νόημα κάθε κακουχίας του, αποτυπώνει κάθε μάθημα που με σκληρό τρόπο η ζωή του διδάσκει και παραπαίοντας ανάμεσα στον πανικό και την κατάθλιψη, ψάχνει διακαώς τις δικές του σανίδες σωτηρίας για κρατηθεί, να πάρει τις ανάσες που χρειάζεται και να βρει τους πιο κατάλληλους για αυτόν τρόπους, για να διαχωριστεί και την ζωή του και την ψυχολογία του αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο Τζιτζικάκης σε αυτό το βιβλίο κάνει την δική του κατάθεση ζωής. Είναι ένας άνθρωπος που νιώθει την ανάγκη να μοιραστεί πράγματα με τους αναγνώστες του και ταυτόχρονα, είναι ένας συγγραφέας που δεν κρύβεται πίσω από τς λέξεις, αλλά εφορμά με αυτές για όπλα του στο άρμα της αφήγησης, για να καταθέσει όσα τον τραυμάτισαν, όσα τον τρόμαξαν, όσα τον αλλοίωσαν, τον χαροποίησαν, τον αναστάτωσαν, τον τροφοδότησαν με πίστη και ελπίδα και όλα τα παραπάνω, μέσω του ήρωα του. Καταφέρνει με αξιοθαύμαστο τρόπο να είναι παρών στις εξελίξεις και οι εξελίξεις δεν του ξεφεύγουν ούτε όταν τις αφηγείται. Γνωρίζει πως να εντοιχίσει στο μυθιστόρημά του με έναν δικό του ξεχωριστό τρόπο τα συμβάντα της ζωής του, κοιτώντας τα πια υπό άλλο πρίσμα. Τοποθετεί τον ήρωα του στο κέντρο όλων και αποτυπώνει εύστοχα και διεισδυτικά το ψυχογράφημα του.
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή.
Ο “Ανεμόγερτος” είναι ένα βιβλίο αφύπνισης, μια γροθιά σε όσα μέχρι τώρα ξέρεις και ταυτόχρονα είναι ένα βιβλίο που μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή. Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ψυχολογικό, κοινωνικό, ακόμα και να το δούμε ως ένα χρονικό, στην πραγματικότητα όμως καμία ταμπέλα δεν θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει επιτυχώς. Το βιβλίο αυτό μας δείχνει την εσωτερική μας δύναμη και πώς έχουμε μάθει να την χρησιμοποιούμε ακούσια μεν αλλά λανθασμένα δε, εναντίον μας. Κανένας δεν μπορεί να μας πληγώσει και κανένας δεν μπορεί να μας γιατρέψει εκτός από τον ίδιο μας τον εαυτό. Κάθε τι που συμβαίνει στην ζωή μας είναι μια πραγματικότητα, ένα δεδομένο που δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Άρα οφείλουμε να την αποδεχτούμε, να βρούμε τους τρόπους να την διαχειριστούμε και να την αντέξουμε και, να μην σπάσουμε, να γίνουμε και εμείς ανεμόγερτοι και να μην λυγίσουμε στους ανέμους που θα θελήσουν να υποτάξουν την δύναμη μας. Σε αυτό το βιβλίο ο Γεώργιος Τζιτζικάκης κάνει και κάτι ακόμα πιο όμορφο. Εντελώς ανεπιτήδευτα μας βάζει σε θέση να επεξεργαστούμε τη ζωή μας, να κάνουμε την δική μας αναδρομή και απολογισμό, να δούμε πώς την έχουμε ζήσει μέχρι τώρα και να εντοπίσουμε τις ευκαιρίες που έχουμε να την αλλάξουμε προς το καλύτερο, ξεκινώντας από μέσα μας και καταλήγοντας στο γύρω από μας και στον κόσμο που μας εσωκλείσει. Γιατί κάπως έτσι μπορεί να αλλάξει κανείς τον κόσμο, γιατί εμείς είμαστε αυτός ο κόσμος!
Ο “Ανεμόγερτος” είναι ένας ολόκληρος θησαυρός και μία ατελείωτη πηγή έμπνευσης, θάρρους και αποφασιστικότητας για όλους όσους αναζητούν μία καινούρια διάσταση στην προσωπικότητα τους και στη ζωή τους μέσα από τους δρόμους της κατανόησης της αποδοχής αλλά και της αγάπης. Ο έρωτας είναι τροφοδοτικό συναίσθημα αλλά εφήμερο, έρχεται στην ζωή απροειδοποίητα και φεύγει ακριβώς έτσι τις περισσότερες φορές. Η αγάπη από την άλλη είναι ένα συναίσθημα που αντέχει περισσότερο στον χρόνο και στις αντιξοότητες. Μένει στις ζωές μας και μας μαθαίνει πως να την δείχνουμε ειλικρινά αλλά και πόσο σημαντικό είναι να την εισπράττουμε. Η αγάπη όμως χρειάζεται κι άλλα για να τραφεί και να μας θρέψει. Χρειάζεται ανιδιοτέλεια και εμπιστοσύνη, σεβασμό και εκτίμηση, θυσία και προσφορά, ειλικρίνεια και τιμή. Αν έτσι μάθεις να φέρεσαι σε όσους αγαπάς αυτό θα δώσεις και στους συνανθρώπους σου, αυτό θα διδάξεις, αυτό θα αποκομίσουν οι άλλοι, αυτό θα μεταδώσουν και κάπως έτσι, όλα θα γίνουν καλύτερα, για όλους,
Ο Τζιτζικάκης σε αυτό το βιβλίο γίνεται κοινωνός μεγάλων ιδεών και μηνυμάτων και όλα αυτά γίνονται ακόμα πιο σημαντικά γιατί δεν απηχούν σε θεωρίες αλλά σε βιώματα. Πέρασε από τα μονοπάτια που μας δείχνει και έχοντας εντοπίσει τις κακοτοπιές τους, μας τις φωνάζει με τον δικό του τρόπο. Παραδίδει μαθήματα αυτοκυριαρχίας, που θα μας βοηθήσουν να ανακαλύψουμε το σκοπό μας, να ελέγξουμε τη ζωή μας και να δαμάσουμε τις δυνάμεις που διαμορφώνουν το πεπρωμένο μας. Με παράδειγμα τον Γιωργή του, προτείνει τους δικούς του τρόπους ώστε να αντιμετωπίσουμε τις καταστροφικές, πολλές φορές, σκέψεις και τα τυχόν αρνητικά συναισθήματα που μας παραλύουν και σαν αδίσταχτοι άνεμοι απειλούν να μας τσακίσουν.
Ξοδεύουμε πολύ χρόνο αναζητώντας την ευτυχία, ενώ ο κόσμος γύρω μας είναι γεμάτος θαύματα. Και μόνο που είμαστε ζωντανοί, είναι ένα πραγματικό θαύμα με πολύ ξεχωριστή σημασία ειδικά στις μέρες μας, που ακούμε συνεχώς για θανάτους, επιδημίες και πολέμους. Ωστόσο, οι περισσότεροι από εμάς τρέχουμε λες και υπάρχει κάποιο καλύτερο μέρος που μας περιμένει, ξεχνώντας πως ο παράδεισος που ψάχνουμε είναι μέσα μας και γύρω μας. Η ομορφιά είναι εδώ και μας καλεί κάθε μέρα, κάθε ώρα, αλλά σπάνια είμαστε σε θέση να την δούμε, να την θαυμάσουμε, να την ακούσουμε, να την απολαύσουμε.
Την δύναμη να αλλάξουμε τα πάντα την έχουμε έμφυτη, μας ανήκει και δεν μας την χάρισε κανείς… Αρκεί να επιλέξουμε να την χρησιμοποιήσουμε. Αυτό άκουσα να μου λέει ο Τζιτζικάκης και τον ευχαριστώ πολύ για αυτό.
Μία ταλαιπωρημένη ψυχή και ο ίδιος, μπόρεσε να κάνει τον κάθε πόνο και άτυχη στιγμή δύναμη. Με την ευαισθησία και το ανήσυχο πνεύμα του δημιουργού όμως, κατάφερε να μετουσιώσει την οδύνη του σε έργο. Ένας ήρωας που έχρισε και δημιούργησε η καθημερινότητα, χωρίς να το επιλέξει ο ίδιος, μέσα σε μία κοινωνία που δεν έχει κατανόηση και χώρο για το διαφορετικό, εκείνος βρήκε τον τρόπο και την αφορμή να κάνει την δική του υπέρβαση.
Εμείς άραγε είμαστε έτοιμοι;
Ο Γεώργιος Τζιτζικάκης ξεδιπλώνει με μία αφηγηματική ευφυΐα και δεξιοτεχνία, μία πραγματικότητα που δεν αφήνει ασυγκίνητο κανέναν αναγνώστη του βιβλίου, καθώς καταφέρνει επιδέξια να ακουμπήσει διάφορες ευαίσθητες χορδές και να πυροδοτήσει τον τρόπο σκέψης του, στρέφοντας τον σε νέα μονοπάτια, για τον καθένα χωριστά.
Ο συγγραφέας είναι ένας πραγματικός βιρτουόζος του λόγου, καθώς το μυθιστόρημα αυτό ακουμπά τόσο την αυτοβιογραφία, όσο το αφήγημα αλλά και το μυθιστόρημα σε απόλυτη ισορροπία, προσφέροντας δυνατές συγκινήσεις χωρίς να τις εκβιάζει και αποφεύγοντας εντέχνως τις μελοδραματοποιήσεις.
Ο Γεώργιος Τζιτζικάκης γράφει αυτή την ιστορία σε μια πολύ δύσκολή περίοδο της ζωής του και φαίνεται πως αυτό τον βοήθησε αρκετά, μιας και αποτελούσε διαφυγή για εκείνον. Πρόκειται για μια ελεγεία στο ψυχικό σθένος του ανθρώπου, στην δύναμη της θέλησης αλλά και στην ανάγκη του, να εξασφαλίσει μια ποιότητα στην ζωή του, χωρίς να καταπατήσει τα ιδανικά και τις αρχές του και με απόλυτο σεβασμό στην μοίρα, στον συνάνθρωπο αλλά και στην ίδια την ζωή.
Ο Γιώργης, ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, είναι ένας πολύπαθος και βασανισμένος άνθρωπος από τα χτυπήματα της μοίρας και της ίδιας της ζωής. Βίωσε την απώλεια και την ολοκληρωτική ματαιότητα των πάντων γύρω που, είδε τα όνειρα του να πεθαίνουν και τις ελπίδες του να ναυαγούν και ενώ τα σχέδια του συνεχώς κατέρρεαν και εκείνος στέκει μετέωρος σε κάθε ράπισμα του πεπρωμένου του, σαν ένα δεντράκι έρμαιο, στις λυσσαλέες ριπές ενός κυκλώνα, που το λυγίζει, του σπάει τα κλαδιά, διασκορπίζει τα φύλλα του, αλλά δεν το σπάει. Έτσι κι ο Γιώργης..αναγκάζεται να αποδεχτεί την μοίρα και την ήττα του και ενώ θα μπορούσε να περάσει εύκολα, εντελώς παραδομένος από όλα και να παρασυρθεί από την δίνη της τρέλας, εκείνος υπομένει κάθε αντιξοότητα και βρίσκει διαφυγή από την άπονη πραγματικότητα που τον τυλίγει, καταφεύγοντας σε μια άλλη, στην ουτοπία ενός δικού του κόσμου, φτιαγμένου από τα δικά του υλικά, ώστε να μπορέσει να ζήσει εκεί, όπως μπορεί και όπως θέλει. Ο Γιωργής βιώνει διάφορες τραγελαφικές καταστάσεις στην πορεία της ζωής, έρχεται αντιμέτωπος με δεκάδες ατυχίες που του συνέβησαν, γνωρίζει φίλους και εχθρούς, το κορμί και η καρδιά του είναι γεμάτα πληγές και τραύματα που άλλα μένουν ακόμα ανοιχτά και άλλα όχι, όμως εκείνος καταφέρνει να αποκωδικοποιεί τα πάντα με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Εντοπίζει το νόημα κάθε κακουχίας του, αποτυπώνει κάθε μάθημα που με σκληρό τρόπο η ζωή του διδάσκει και παραπαίοντας ανάμεσα στον πανικό και την κατάθλιψη, ψάχνει διακαώς τις δικές του σανίδες σωτηρίας για κρατηθεί, να πάρει τις ανάσες που χρειάζεται και να βρει τους πιο κατάλληλους για αυτόν τρόπους, για να διαχωριστεί και την ζωή του και την ψυχολογία του αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο Τζιτζικάκης σε αυτό το βιβλίο κάνει την δική του κατάθεση ζωής. Είναι ένας άνθρωπος που νιώθει την ανάγκη να μοιραστεί πράγματα με τους αναγνώστες του και ταυτόχρονα, είναι ένας συγγραφέας που δεν κρύβεται πίσω από τς λέξεις, αλλά εφορμά με αυτές για όπλα του στο άρμα της αφήγησης, για να καταθέσει όσα τον τραυμάτισαν, όσα τον τρόμαξαν, όσα τον αλλοίωσαν, τον χαροποίησαν, τον αναστάτωσαν, τον τροφοδότησαν με πίστη και ελπίδα και όλα τα παραπάνω, μέσω του ήρωα του. Καταφέρνει με αξιοθαύμαστο τρόπο να είναι παρών στις εξελίξεις και οι εξελίξεις δεν του ξεφεύγουν ούτε όταν τις αφηγείται. Γνωρίζει πως να εντοιχίσει στο μυθιστόρημά του με έναν δικό του ξεχωριστό τρόπο τα συμβάντα της ζωής του, κοιτώντας τα πια υπό άλλο πρίσμα. Τοποθετεί τον ήρωα του στο κέντρο όλων και αποτυπώνει εύστοχα και διεισδυτικά το ψυχογράφημα του.
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή.
Ο “Ανεμόγερτος” είναι ένα βιβλίο αφύπνισης, μια γροθιά σε όσα μέχρι τώρα ξέρεις και ταυτόχρονα είναι ένα βιβλίο που μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή. Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ψυχολογικό, κοινωνικό, ακόμα και να το δούμε ως ένα χρονικό, στην πραγματικότητα όμως καμία ταμπέλα δεν θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει επιτυχώς. Το βιβλίο αυτό μας δείχνει την εσωτερική μας δύναμη και πώς έχουμε μάθει να την χρησιμοποιούμε ακούσια μεν αλλά λανθασμένα δε, εναντίον μας. Κανένας δεν μπορεί να μας πληγώσει και κανένας δεν μπορεί να μας γιατρέψει εκτός από τον ίδιο μας τον εαυτό. Κάθε τι που συμβαίνει στην ζωή μας είναι μια πραγματικότητα, ένα δεδομένο που δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Άρα οφείλουμε να την αποδεχτούμε, να βρούμε τους τρόπους να την διαχειριστούμε και να την αντέξουμε και, να μην σπάσουμε, να γίνουμε και εμείς ανεμόγερτοι και να μην λυγίσουμε στους ανέμους που θα θελήσουν να υποτάξουν την δύναμη μας. Σε αυτό το βιβλίο ο Γεώργιος Τζιτζικάκης κάνει και κάτι ακόμα πιο όμορφο. Εντελώς ανεπιτήδευτα μας βάζει σε θέση να επεξεργαστούμε τη ζωή μας, να κάνουμε την δική μας αναδρομή και απολογισμό, να δούμε πώς την έχουμε ζήσει μέχρι τώρα και να εντοπίσουμε τις ευκαιρίες που έχουμε να την αλλάξουμε προς το καλύτερο, ξεκινώντας από μέσα μας και καταλήγοντας στο γύρω από μας και στον κόσμο που μας εσωκλείσει. Γιατί κάπως έτσι μπορεί να αλλάξει κανείς τον κόσμο, γιατί εμείς είμαστε αυτός ο κόσμος!
Ο “Ανεμόγερτος” είναι ένας ολόκληρος θησαυρός και μία ατελείωτη πηγή έμπνευσης, θάρρους και αποφασιστικότητας για όλους όσους αναζητούν μία καινούρια διάσταση στην προσωπικότητα τους και στη ζωή τους μέσα από τους δρόμους της κατανόησης της αποδοχής αλλά και της αγάπης. Ο έρωτας είναι τροφοδοτικό συναίσθημα αλλά εφήμερο, έρχεται στην ζωή απροειδοποίητα και φεύγει ακριβώς έτσι τις περισσότερες φορές. Η αγάπη από την άλλη είναι ένα συναίσθημα που αντέχει περισσότερο στον χρόνο και στις αντιξοότητες. Μένει στις ζωές μας και μας μαθαίνει πως να την δείχνουμε ειλικρινά αλλά και πόσο σημαντικό είναι να την εισπράττουμε. Η αγάπη όμως χρειάζεται κι άλλα για να τραφεί και να μας θρέψει. Χρειάζεται ανιδιοτέλεια και εμπιστοσύνη, σεβασμό και εκτίμηση, θυσία και προσφορά, ειλικρίνεια και τιμή. Αν έτσι μάθεις να φέρεσαι σε όσους αγαπάς αυτό θα δώσεις και στους συνανθρώπους σου, αυτό θα διδάξεις, αυτό θα αποκομίσουν οι άλλοι, αυτό θα μεταδώσουν και κάπως έτσι, όλα θα γίνουν καλύτερα, για όλους,
Ο Τζιτζικάκης σε αυτό το βιβλίο γίνεται κοινωνός μεγάλων ιδεών και μηνυμάτων και όλα αυτά γίνονται ακόμα πιο σημαντικά γιατί δεν απηχούν σε θεωρίες αλλά σε βιώματα. Πέρασε από τα μονοπάτια που μας δείχνει και έχοντας εντοπίσει τις κακοτοπιές τους, μας τις φωνάζει με τον δικό του τρόπο. Παραδίδει μαθήματα αυτοκυριαρχίας, που θα μας βοηθήσουν να ανακαλύψουμε το σκοπό μας, να ελέγξουμε τη ζωή μας και να δαμάσουμε τις δυνάμεις που διαμορφώνουν το πεπρωμένο μας. Με παράδειγμα τον Γιωργή του, προτείνει τους δικούς του τρόπους ώστε να αντιμετωπίσουμε τις καταστροφικές, πολλές φορές, σκέψεις και τα τυχόν αρνητικά συναισθήματα που μας παραλύουν και σαν αδίσταχτοι άνεμοι απειλούν να μας τσακίσουν.
Ξοδεύουμε πολύ χρόνο αναζητώντας την ευτυχία, ενώ ο κόσμος γύρω μας είναι γεμάτος θαύματα. Και μόνο που είμαστε ζωντανοί, είναι ένα πραγματικό θαύμα με πολύ ξεχωριστή σημασία ειδικά στις μέρες μας, που ακούμε συνεχώς για θανάτους, επιδημίες και πολέμους. Ωστόσο, οι περισσότεροι από εμάς τρέχουμε λες και υπάρχει κάποιο καλύτερο μέρος που μας περιμένει, ξεχνώντας πως ο παράδεισος που ψάχνουμε είναι μέσα μας και γύρω μας. Η ομορφιά είναι εδώ και μας καλεί κάθε μέρα, κάθε ώρα, αλλά σπάνια είμαστε σε θέση να την δούμε, να την θαυμάσουμε, να την ακούσουμε, να την απολαύσουμε.
Την δύναμη να αλλάξουμε τα πάντα την έχουμε έμφυτη, μας ανήκει και δεν μας την χάρισε κανείς… Αρκεί να επιλέξουμε να την χρησιμοποιήσουμε. Αυτό άκουσα να μου λέει ο Τζιτζικάκης και τον ευχαριστώ πολύ για αυτό.
Μία ταλαιπωρημένη ψυχή και ο ίδιος, μπόρεσε να κάνει τον κάθε πόνο και άτυχη στιγμή δύναμη. Με την ευαισθησία και το ανήσυχο πνεύμα του δημιουργού όμως, κατάφερε να μετουσιώσει την οδύνη του σε έργο. Ένας ήρωας που έχρισε και δημιούργησε η καθημερινότητα, χωρίς να το επιλέξει ο ίδιος, μέσα σε μία κοινωνία που δεν έχει κατανόηση και χώρο για το διαφορετικό, εκείνος βρήκε τον τρόπο και την αφορμή να κάνει την δική του υπέρβαση.
Εμείς άραγε είμαστε έτοιμοι;
September 17, 2021
Είναι από τις ελάχιστες φορές που δυσκολεύομαι να γράψω τις σκέψεις μου για ένα βιβλίο. Διάβασα τις απόψεις διαφόρων μελών και σκέφτομαι πως είναι αδύνατον να αξιολογήσει κάνεις το βιβλίο αυτό σαν βιβλίο. Δεν μπορώ να το κρίνω ως βιβλίο γιατί είμαι κάτι παραπάνω από αυτό. Όμως θα σας πω πως ένιωθα σε διάφορα σημεία του βιβλίου. Ξεκίνησα με το χμμμ υποσχόμενο βιβλίο, πέρασα στο μμμμ ίσως είναι μέτριο, από τη μέση και μετά έπιασα τον εαυτό μου να νιώθει άβολα, να νιώθει τύψεις γιατί παρακολουθούσε την ζωή ενός ανθρώπου από την κλειδαρότρυπα. Και όταν έγινε η τελική αποκάλυψη με πήραν τα κλάματα. Ένιωσα ένα μείγμα από αγανάκτηση παρέα με ένα τεράστιο γιατί.
Ξέρω πως ακούγονται αλλοπροσαλλα αυτά που γράφω αλλά πιστέψτε με είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω για ένα τέτοιο είδους βιβλίο .
Ξέρω πως ακούγονται αλλοπροσαλλα αυτά που γράφω αλλά πιστέψτε με είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω για ένα τέτοιο είδους βιβλίο .
June 8, 2022
Ο Ανεμόγερτος δεν είναι απλά ένα ταξίδι αλλά κατάθεση ψυχής...
Μέσα στις γραμμές συναντάς αλήθειες που πονούν, φόβους που όλοι κάποια στιγμή αντιμετωπίσαμε ή αντιμετωπίζουμε, παράλογες καταστάσεις και.... συναντάς ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό.
Θα μου πεις πώς γίνεται αυτό;;; Γίνεται γιατί είπαμε, όλα μέσα στην ζωή είναι!
Ωστόσο ο ήρωας πάλεψε και παλεύει και γίνεται κάθε φορά πιο δυνατός, μαθαίνοντας από τα λάθη του παρελθόντος αλλά και από τυχαίους ανθρώπους που συναντά και αναθεωρεί πράγματα.
""Για δες! Για δες πόσα πέρασα και- χαμογελώντας πια- δες όμως και πόσα δημιούργησα!" Ήμουν ανεμόγερτος και μπορεί να έπεσα κάμποσες φορές και ακόμη περισσότερες να λύγισα, όμως δεν έσπασα, άντεξα! Τελικά σήμερα είμαι καλά! Είμαι καλά και είμαι ακόμα εδώ! Ζω!"
Ο Ανεμόγερτος, δεν είναι ένα συνηθισμένο βιβλίο αλλά ένα βιβλίο με μαθήματα ζωής. Τα συγχαρητήρια μου!
Εύχομαι να ταξιδέψει παντού και να αγαπηθεί!
Μέσα στις γραμμές συναντάς αλήθειες που πονούν, φόβους που όλοι κάποια στιγμή αντιμετωπίσαμε ή αντιμετωπίζουμε, παράλογες καταστάσεις και.... συναντάς ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό.
Θα μου πεις πώς γίνεται αυτό;;; Γίνεται γιατί είπαμε, όλα μέσα στην ζωή είναι!
Ωστόσο ο ήρωας πάλεψε και παλεύει και γίνεται κάθε φορά πιο δυνατός, μαθαίνοντας από τα λάθη του παρελθόντος αλλά και από τυχαίους ανθρώπους που συναντά και αναθεωρεί πράγματα.
""Για δες! Για δες πόσα πέρασα και- χαμογελώντας πια- δες όμως και πόσα δημιούργησα!" Ήμουν ανεμόγερτος και μπορεί να έπεσα κάμποσες φορές και ακόμη περισσότερες να λύγισα, όμως δεν έσπασα, άντεξα! Τελικά σήμερα είμαι καλά! Είμαι καλά και είμαι ακόμα εδώ! Ζω!"
Ο Ανεμόγερτος, δεν είναι ένα συνηθισμένο βιβλίο αλλά ένα βιβλίο με μαθήματα ζωής. Τα συγχαρητήρια μου!
Εύχομαι να ταξιδέψει παντού και να αγαπηθεί!
September 25, 2021
Ανεμόγερτος είναι αυτός που λυγίζει στο δυνατό φύσημα του ανέμου αλλά μένει όρθιος.
Ένα βιβλίο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα όπως τα έζησε ο ίδιος ο συγγραφέας.
Η ζωή του μια αέναη μάχη για επιβίωση.
Οι καταστάσεις που μας αφηγείται σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση, είναι δοσμένες άλλοτε με πολύ χιούμορ και άλλοτε με τραγικότητα.
Προβλήματα υγείας, οικονομικές δυσκολίες, ανεργία είναι κάποια από τα γεγονότα που αναφέρονται και φέρνουν τον ήρωα στο χείλος του γκρεμού. Εκείνος όμως αντιστέκεται σθεναρά με υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια.
Και το βιβλίο δεν σε αφήνει να το αφήσεις γιατί κάπου πρέπει να καταλήξει. Τι θα γίνει με αυτόν τον άνθρωπο; Πόσα ακόμα θα αντέξει;
Ο τρόπος που είναι γραμμένο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση φέρνει τον συγγραφέα μπροστά στον αναγνώστη.
Ο Γιώργος Τζιτζικάκ��ς συγκλονίζει με αυτό το βιβλίο. Η στάση του απέναντι στην ζωή και η αισιοδοξία που προσφέρει είναι απίστευτη.
Το τέλος ανατρέπει ο,το διαβάσαμε μέσα στο υπέροχο αυτό μυθιστόρημα.
Πολλά συγχαρητήρια!!!
Ένα βιβλίο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα όπως τα έζησε ο ίδιος ο συγγραφέας.
Η ζωή του μια αέναη μάχη για επιβίωση.
Οι καταστάσεις που μας αφηγείται σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση, είναι δοσμένες άλλοτε με πολύ χιούμορ και άλλοτε με τραγικότητα.
Προβλήματα υγείας, οικονομικές δυσκολίες, ανεργία είναι κάποια από τα γεγονότα που αναφέρονται και φέρνουν τον ήρωα στο χείλος του γκρεμού. Εκείνος όμως αντιστέκεται σθεναρά με υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια.
Και το βιβλίο δεν σε αφήνει να το αφήσεις γιατί κάπου πρέπει να καταλήξει. Τι θα γίνει με αυτόν τον άνθρωπο; Πόσα ακόμα θα αντέξει;
Ο τρόπος που είναι γραμμένο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση φέρνει τον συγγραφέα μπροστά στον αναγνώστη.
Ο Γιώργος Τζιτζικάκ��ς συγκλονίζει με αυτό το βιβλίο. Η στάση του απέναντι στην ζωή και η αισιοδοξία που προσφέρει είναι απίστευτη.
Το τέλος ανατρέπει ο,το διαβάσαμε μέσα στο υπέροχο αυτό μυθιστόρημα.
Πολλά συγχαρητήρια!!!
August 17, 2021
"Anemogertos" einai apo ta biblia pou den mporeis na afhseis kato.
To biblio einai basismeno se pragmatika gegonota pou se kanei akoma pio polu na thes na deis pos xetuligete h istoria. Ena biblio pou mporeis na deis kai na matheis polla gia th zoh sthn sugxronh Ellada. Kathe istoria exei ta pano kai ta kato ths, pantou uparxei kapoio mathima, alla mh protrexeis na peis pos xereis to telos, giati den einai kati pou mporeis na fantasteis.
Polu omorfa grammeno pou me agkixe pragmatika.
To biblio einai basismeno se pragmatika gegonota pou se kanei akoma pio polu na thes na deis pos xetuligete h istoria. Ena biblio pou mporeis na deis kai na matheis polla gia th zoh sthn sugxronh Ellada. Kathe istoria exei ta pano kai ta kato ths, pantou uparxei kapoio mathima, alla mh protrexeis na peis pos xereis to telos, giati den einai kati pou mporeis na fantasteis.
Polu omorfa grammeno pou me agkixe pragmatika.
July 19, 2021
"Ανεμόγερτος" είναι ο τίτλος του αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος του Γιώργου Ελ. Τζιτζικάκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος.
Ο ήρωας αυτού του βιβλίου αφηγείται τη ζωή του:τα παιδικά του χρόνια και την εγκατάλειψη του από τη μητέρα του μετά το διαζύγιο των γονιών του ,τις αγωνιώδεις προσπάθειες που έκανε για να βιοποριστεί , τις αδικίες και την εξαπάτηση που βίωσε στον εργασιακό του χώρο.Εστιάζοντας στα προβλήματα υγείας που προέκυψαν στην πορεία της ζωής του , προσπαθεί να βρει λύσεις που θα τον βοηθήσουν να ξεπεράσει τον πόνο ,τις ψυχολογικές διακυμάνσεις ,την απογοήτευση ,τις ανασφάλειες.
" Ένιωσα πως δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα από το να ζεις, όμως ήμουν ακόμα στα ριζά του τεράστιου βουνού που έπρεπε να αναρριχηθώ , ενώ για να ζήσω έπρεπε να βιώσω και να αποδεχτώ πολλούς ακόμη θανάτους." (σελ.32)
Δίπλα σε όλα αυτά τα χτυπήματα της μοίρας ,τις ήττες , "τις μικρές ή μεγάλες νοθείες" έχει τη γυναίκα της ζωής του που προσπαθεί να τον στηρίξει , άλλοτε πραγματικά και άλλοτε νοητά ,να του δώσει κουράγιο και δύναμη.
"Τα ζευγάρια που αγαπιούνται δε χρειάζεται να χάνουν χρόνο σε άσκοπες συζητήσεις , χρειάζεται μονάχα να αγαπιούνται." (σελ 98).
Ένα ταξίδι στο Βίλνιους της Λιθουανίας , μια φυγή στα Χανιά και η επιλογή του να ζήσει για τρεις μήνες ως ερημίτης σε μια παραλία στα νότια του νησιού, η ανάγκη του να στηριχτεί σε λίγους καλούς φίλους ή σε νέες γνωριμίες , όπως ο Γιώργος Σ. , ένας νεαρός που στα 21 του χρόνια διαγνώστηκε με τη νόσο Νάξου, αλλά συνέχισε να αγωνίζεται και βγήκε νικητής ήταν ερείσματα που τον βοήθησαν να χαμογελάσει , να γραπώσει την ελπίδα και να συνεχίσει την φρενήρη διαδρομή που λέγεται ζωή.
" Έκτοτε ξεκίνησε μια δύσβατη πορεία αναρρίχησης από το σκοτάδι στο φως , από τον πόνο στη χαρά , από το φόβο του θανάτου στην εκτίμηση της ζωής. Κυρίως αυτό είναι το κέρδος εκείνου που έχει μια δεύτερη ευκαιρία και δεν πεθαίνει , καθώς εκτιμά τη ζωή και αναθεωρεί για πολλά πράγματα." ( σελ.345)
Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου ο αφηγητής δίνει στον αναγνώστη τις δικές του συμβουλές επιβίωσης ως "Ανεμόγερτος" που γέρνει , λυγίζει ,κοπανιέται δυνατά σαν ξεροκάλαμο , όμως εντέλει δεν σπάζει.
"Να θυμάσαι πως έχεις μονάχα μια διαδρομή σε τούτο το τρελό λούνα παρκ που βαστάει μόλις λίγα χρόνια, μη τη σπαταλάς."
Ο ήρωας αυτού του βιβλίου αφηγείται τη ζωή του:τα παιδικά του χρόνια και την εγκατάλειψη του από τη μητέρα του μετά το διαζύγιο των γονιών του ,τις αγωνιώδεις προσπάθειες που έκανε για να βιοποριστεί , τις αδικίες και την εξαπάτηση που βίωσε στον εργασιακό του χώρο.Εστιάζοντας στα προβλήματα υγείας που προέκυψαν στην πορεία της ζωής του , προσπαθεί να βρει λύσεις που θα τον βοηθήσουν να ξεπεράσει τον πόνο ,τις ψυχολογικές διακυμάνσεις ,την απογοήτευση ,τις ανασφάλειες.
" Ένιωσα πως δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα από το να ζεις, όμως ήμουν ακόμα στα ριζά του τεράστιου βουνού που έπρεπε να αναρριχηθώ , ενώ για να ζήσω έπρεπε να βιώσω και να αποδεχτώ πολλούς ακόμη θανάτους." (σελ.32)
Δίπλα σε όλα αυτά τα χτυπήματα της μοίρας ,τις ήττες , "τις μικρές ή μεγάλες νοθείες" έχει τη γυναίκα της ζωής του που προσπαθεί να τον στηρίξει , άλλοτε πραγματικά και άλλοτε νοητά ,να του δώσει κουράγιο και δύναμη.
"Τα ζευγάρια που αγαπιούνται δε χρειάζεται να χάνουν χρόνο σε άσκοπες συζητήσεις , χρειάζεται μονάχα να αγαπιούνται." (σελ 98).
Ένα ταξίδι στο Βίλνιους της Λιθουανίας , μια φυγή στα Χανιά και η επιλογή του να ζήσει για τρεις μήνες ως ερημίτης σε μια παραλία στα νότια του νησιού, η ανάγκη του να στηριχτεί σε λίγους καλούς φίλους ή σε νέες γνωριμίες , όπως ο Γιώργος Σ. , ένας νεαρός που στα 21 του χρόνια διαγνώστηκε με τη νόσο Νάξου, αλλά συνέχισε να αγωνίζεται και βγήκε νικητής ήταν ερείσματα που τον βοήθησαν να χαμογελάσει , να γραπώσει την ελπίδα και να συνεχίσει την φρενήρη διαδρομή που λέγεται ζωή.
" Έκτοτε ξεκίνησε μια δύσβατη πορεία αναρρίχησης από το σκοτάδι στο φως , από τον πόνο στη χαρά , από το φόβο του θανάτου στην εκτίμηση της ζωής. Κυρίως αυτό είναι το κέρδος εκείνου που έχει μια δεύτερη ευκαιρία και δεν πεθαίνει , καθώς εκτιμά τη ζωή και αναθεωρεί για πολλά πράγματα." ( σελ.345)
Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου ο αφηγητής δίνει στον αναγνώστη τις δικές του συμβουλές επιβίωσης ως "Ανεμόγερτος" που γέρνει , λυγίζει ,κοπανιέται δυνατά σαν ξεροκάλαμο , όμως εντέλει δεν σπάζει.
"Να θυμάσαι πως έχεις μονάχα μια διαδρομή σε τούτο το τρελό λούνα παρκ που βαστάει μόλις λίγα χρόνια, μη τη σπαταλάς."
July 18, 2021
Η πλοκή του βιβλίου ξετυλίγεται μέσα από την αφήγηση του ήρωα. Ενας νέος άντρας που έρχεται αντιμέτωπος με τον θάνατο. Μια εμπειρία που του δημιουργεί μια έντονη φοβία και η ανάγκη του για αγάπη και τρυφερότητα τον κάνουν ακόμα πιο ευάλωτο απέναντι σ'αυτόν τον φόβο, στις συνεχόμενες ατυχίες και την αδικία που βιώνει.
Υπάρχουν στιγμές που ακροβατεί πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί, με δίχτυ ασφαλείας την ικανότητα του να μπορεί να βλέπει την αστεία πλευρά των πραγμάτων ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις, δοσμένη πάντα με το χαρακτηριστικό χιούμορ του συγγραφέα και αμέσως μετά αφήνεται σε συναισθήματα ειλικρινή και τρυφερά με μια ευαισθησία σχεδόν παιδική.
Αγαπημένο κεφάλαιο το ταξίδι στη Σουγια και την "Ιαματική της ενέργεια " όπως λέει και ο ίδιος, όπου μέσα από την γείωση που του προσφέρει, έρχεται σε ουσιαστική επαφή με τον εαυτό του, καταφέρνει να γιατρέψει τις πληγές του και να βρει τις ισορροπίες του.
Ενα βιβλίο σύγχρονο με έντονα στοιχεία εσωτερική αναζήτησης. 😊
Υπάρχουν στιγμές που ακροβατεί πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί, με δίχτυ ασφαλείας την ικανότητα του να μπορεί να βλέπει την αστεία πλευρά των πραγμάτων ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις, δοσμένη πάντα με το χαρακτηριστικό χιούμορ του συγγραφέα και αμέσως μετά αφήνεται σε συναισθήματα ειλικρινή και τρυφερά με μια ευαισθησία σχεδόν παιδική.
Αγαπημένο κεφάλαιο το ταξίδι στη Σουγια και την "Ιαματική της ενέργεια " όπως λέει και ο ίδιος, όπου μέσα από την γείωση που του προσφέρει, έρχεται σε ουσιαστική επαφή με τον εαυτό του, καταφέρνει να γιατρέψει τις πληγές του και να βρει τις ισορροπίες του.
Ενα βιβλίο σύγχρονο με έντονα στοιχεία εσωτερική αναζήτησης. 😊
July 24, 2021
Ένα πολύ δυνατό βιβλίο άγγιξε την Ψυχη μού!!!!Συγχαρητήρια Γιώργο μου!!!Ανεμογερτος και η δικια μου ψυχή μαζί σου!!!!
November 1, 2021
https://dominicamat.blogspot.com/2021...
''Ανεμόγερτος'' ο τίτλος που επιλέγει ο συγγραφέας Γιώργος Τζιτζικάκης για το νέο του μυθιστόρημα που κυκλφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος καί βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Ένας τίτλος ασυνήθιστος. Ένας τίτλος που με έκανε να θέλω να δω πίσω από το πρώτο άκουσμα. Ένας τίτλος που θεωρώ πως αξίζει να εστιάσουμε σε αυτόν. Ίσως καί να προβούμε σε κάποια ανάλυσή του,ακόμη κι αν δεν ειδικευόμαστε στην επιστήμη της γλωσσολογίας.
Ανεμόγερτος
Άνεμος + γέρνω
Άρα αυτός που γέρνει με το φύσημα του ανέμου...
Εκείνος που δεν προβάλλει την παραμικρή αντίσταση σε ό,τι προκύψει στη ζωή του,αφήνοντας ουσιαστικά σε εκείνη τον έλεγχο καί την χάραξη της όποιας του πορείας μέσα σε αυτήν...
''Ο ήρωας αυτού του βιβλίου είναι ένας άνθρωπος που βίωσε την απώλεια και την ολοκληρωτική καταστροφή των ονείρων του. Όταν συνέβη αυτό, αναγκάστηκε να αποδεχτεί την ήττα του –κάτι που θα μπορούσε να τον τρελάνει και εν μέρει το κατάφερε–, ενώ υπομένοντας τον πόνο του, κατέφυγε σε μια άλλη πραγματικότητα ώστε να μπορέσει να ζήσει. Στην πορεία, αναμετρήθηκε με δεκάδες ατυχίες που του συνέβησαν, γνώρισε απίθανους τύπους (φίλους μα και εχθρούς) και όλο αυτό τον δίδαξε πώς να διαχειριστεί τον εαυτό του, το τραύμα του, τις αλλεπάλληλες κρίσεις πανικού και την κατάθλιψη." διαβάζουμε στην περίληψη που κοσμεί το οπισθόφυλλο καί λαμβάνουμε τις όποιες πληροφορίες για τον άνθρωπο που φέρει τον επιθετικό προσδιορισμό ''ανεμόγερτος''...
Προσωποκεντρικό,λοιπόν,το μυθιστόρημα βασίζεται στην αφήγηση σε πρώτο ενικό πρόσωπο από τον ίδιο τον ήρωα. Τί τον κάνει,άραγε,να προβεί σε αυτήν την άτυπη εξομολόγηση; Για ποιον πιθανό λόγο μας επιτρέπει να δούμε τη ζωή του μέσα από την κλειδαρότρυπα; Τί θα αποκομίσουμε από την επαφή μας με τις σκέψεις του; Θα μου επιτρέψετε αυτήν την φορά να μην σταθώ στην γραφή του συγγραφέα,αλλά να εστιάσω την προσοχή μου στην ουσία του κειμένου καί των λεγομένων του. Όσοι/ες έχουμε διαβάσει κι άλλα έργα του,κατά το παρελθόν,γνωρίζουμε την αξία της πένας του καί το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του. Οπότε,θεωρώ κουραστική μία αναφορα ξανά σε αυτήν.
Τί είναι αυτό που μας ενεργοποιεί ως ανθρώπους; Ο αγώνας για επιβίωση απέναντι σε όποια αντιξοότητα; Η ανάγκη για πάταξη της αδικίας; Η άσβεστη ελπίδα πως όλα εντέλει θα πάνε καλά; Ή η αστείρευτη δύναμη που κρύβουμε όλοι κι όλες μέσα μας καί έρχεται καί μας αγκαλιάζει όταν πραγματικά την έχουμε ανάγκη; Κι από την άλλη μεριά,τί είναι αυτό που μας κάνει να ''βουλιάζουμε'' μέσα στην ματαιοπονία,την κατάθλιψη καί την παραίτηση; Τα όποια τραύματα ''κουβαλάμε'' στην ψυχή μας; Η συνειδητοποίηση πως κάποιες επιθυμίες καί όνειρα,δυστυχώς,δεν πρόκειται να υλοποιηθούν ποτέ; Μήπως αυτός ο πόνος είναι μεγαλύτερος σε ένταση από αυτά;
Ξεκίνησα,λοιπόν,να διαβάζω το βιβλίο με μεγάλη λαχτάρα,αλλά δεν σας το κρύβω πως στις πρώτες του σελίδες ένιωσα έναν ενδοιασμό για το αν θα έπρεπε να συνεχίσω την ανάγνωση,ή όχι. Πήρα την απόφαση καί πήγα κόντρα στην αρχική μου σκέψη καί ολοκλήρωσα το βιβλίο μέχρι το τέλος. Η όποια μου ένσταση άρχισε να κάμφθεται καί εντέλει ανατράπηκε σχεδόν από την μέση της εξιστόρησης των γεγονότων. Συγγνώμη που αδίκησα τον ήρωα προβαίνοντας σε λανθασμένα συμπεράσματα πριν καν να ολοκληρώσει την αφήγηση καί να μας δώσει όλη την εικόνα των γεγονότων. Ευτυχώς,δεν άργησα να αντιληφθώ το λάθος μου καί μπόρεσα να πλησιάσω τον ήρωα. Να τον νοιαστώ,να τον κατανοήσω,να τον συμπονέσω καί να αισθανθώ πληθώρα συναισθημάτων για εκείνον μα καί να λάβω ακόμη ένα σημαντικό μάθημα για τη ζωή μου.
Οδηγούμενη στο μεγάλο φινάλε,η συναισθηματική μου φόρτιση ''χτύπησε'' κόκκινο. Αφού πλέον μας έχουν αποκαλυφθεί τα πάντα,ξέρετε τί είναι αυτό που συνειδητοποίησα; Πώς όταν φτάνουμε σε ένα καίριο σημείο της ζωής μας,είτε λόγω κάποιου σοβαρού προβλήματος υγείας,είτε λόγω ενός αιφνίδιου χαμού ενός αγαπημένου μας προσώπου,πρέπει να βρούμε τη δύναμη για να σταθούμε ξανά στα πόδια μας. Μία φράση λέει πως μπορείς να πέσεις,αλλά επιβάλλεται να σηκωθείς. Έτσι κι ο ήρωας,μαζί με εμάς,θα προβεί σε μία βαθειά ενδοσκόπηση,θα παλέψει τους φόβους του,θα συμφιλιωθεί με τον πόνο καί θα δώσει μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή του. Κάτι που το οφείλουμε όλοι κι όλες στον εαυτό μας.
Άν με ρωτούσαν ποιο είναι το νόημα,τελικά,του βιβλίου,η απάντησή μου είναι ο ύμνος στη ζωή. Η ζωή είναι γλυκειά παρά τις όποιες αντιξοότητες καί άσχημες στιγμές που θα συναντήσουμε στον δρόμο μας. Θέλει θάρρος η ζωή! Ακόμη κι αν ξεκινάμε ως ανεμόγερτοι,μπορούμε να παλέψουμε καί να τα καταφέρουμε.
Καλά σας αναγνώσματα!
''Ανεμόγερτος'' ο τίτλος που επιλέγει ο συγγραφέας Γιώργος Τζιτζικάκης για το νέο του μυθιστόρημα που κυκλφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος καί βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Ένας τίτλος ασυνήθιστος. Ένας τίτλος που με έκανε να θέλω να δω πίσω από το πρώτο άκουσμα. Ένας τίτλος που θεωρώ πως αξίζει να εστιάσουμε σε αυτόν. Ίσως καί να προβούμε σε κάποια ανάλυσή του,ακόμη κι αν δεν ειδικευόμαστε στην επιστήμη της γλωσσολογίας.
Ανεμόγερτος
Άνεμος + γέρνω
Άρα αυτός που γέρνει με το φύσημα του ανέμου...
Εκείνος που δεν προβάλλει την παραμικρή αντίσταση σε ό,τι προκύψει στη ζωή του,αφήνοντας ουσιαστικά σε εκείνη τον έλεγχο καί την χάραξη της όποιας του πορείας μέσα σε αυτήν...
''Ο ήρωας αυτού του βιβλίου είναι ένας άνθρωπος που βίωσε την απώλεια και την ολοκληρωτική καταστροφή των ονείρων του. Όταν συνέβη αυτό, αναγκάστηκε να αποδεχτεί την ήττα του –κάτι που θα μπορούσε να τον τρελάνει και εν μέρει το κατάφερε–, ενώ υπομένοντας τον πόνο του, κατέφυγε σε μια άλλη πραγματικότητα ώστε να μπορέσει να ζήσει. Στην πορεία, αναμετρήθηκε με δεκάδες ατυχίες που του συνέβησαν, γνώρισε απίθανους τύπους (φίλους μα και εχθρούς) και όλο αυτό τον δίδαξε πώς να διαχειριστεί τον εαυτό του, το τραύμα του, τις αλλεπάλληλες κρίσεις πανικού και την κατάθλιψη." διαβάζουμε στην περίληψη που κοσμεί το οπισθόφυλλο καί λαμβάνουμε τις όποιες πληροφορίες για τον άνθρωπο που φέρει τον επιθετικό προσδιορισμό ''ανεμόγερτος''...
Προσωποκεντρικό,λοιπόν,το μυθιστόρημα βασίζεται στην αφήγηση σε πρώτο ενικό πρόσωπο από τον ίδιο τον ήρωα. Τί τον κάνει,άραγε,να προβεί σε αυτήν την άτυπη εξομολόγηση; Για ποιον πιθανό λόγο μας επιτρέπει να δούμε τη ζωή του μέσα από την κλειδαρότρυπα; Τί θα αποκομίσουμε από την επαφή μας με τις σκέψεις του; Θα μου επιτρέψετε αυτήν την φορά να μην σταθώ στην γραφή του συγγραφέα,αλλά να εστιάσω την προσοχή μου στην ουσία του κειμένου καί των λεγομένων του. Όσοι/ες έχουμε διαβάσει κι άλλα έργα του,κατά το παρελθόν,γνωρίζουμε την αξία της πένας του καί το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του. Οπότε,θεωρώ κουραστική μία αναφορα ξανά σε αυτήν.
Τί είναι αυτό που μας ενεργοποιεί ως ανθρώπους; Ο αγώνας για επιβίωση απέναντι σε όποια αντιξοότητα; Η ανάγκη για πάταξη της αδικίας; Η άσβεστη ελπίδα πως όλα εντέλει θα πάνε καλά; Ή η αστείρευτη δύναμη που κρύβουμε όλοι κι όλες μέσα μας καί έρχεται καί μας αγκαλιάζει όταν πραγματικά την έχουμε ανάγκη; Κι από την άλλη μεριά,τί είναι αυτό που μας κάνει να ''βουλιάζουμε'' μέσα στην ματαιοπονία,την κατάθλιψη καί την παραίτηση; Τα όποια τραύματα ''κουβαλάμε'' στην ψυχή μας; Η συνειδητοποίηση πως κάποιες επιθυμίες καί όνειρα,δυστυχώς,δεν πρόκειται να υλοποιηθούν ποτέ; Μήπως αυτός ο πόνος είναι μεγαλύτερος σε ένταση από αυτά;
Ξεκίνησα,λοιπόν,να διαβάζω το βιβλίο με μεγάλη λαχτάρα,αλλά δεν σας το κρύβω πως στις πρώτες του σελίδες ένιωσα έναν ενδοιασμό για το αν θα έπρεπε να συνεχίσω την ανάγνωση,ή όχι. Πήρα την απόφαση καί πήγα κόντρα στην αρχική μου σκέψη καί ολοκλήρωσα το βιβλίο μέχρι το τέλος. Η όποια μου ένσταση άρχισε να κάμφθεται καί εντέλει ανατράπηκε σχεδόν από την μέση της εξιστόρησης των γεγονότων. Συγγνώμη που αδίκησα τον ήρωα προβαίνοντας σε λανθασμένα συμπεράσματα πριν καν να ολοκληρώσει την αφήγηση καί να μας δώσει όλη την εικόνα των γεγονότων. Ευτυχώς,δεν άργησα να αντιληφθώ το λάθος μου καί μπόρεσα να πλησιάσω τον ήρωα. Να τον νοιαστώ,να τον κατανοήσω,να τον συμπονέσω καί να αισθανθώ πληθώρα συναισθημάτων για εκείνον μα καί να λάβω ακόμη ένα σημαντικό μάθημα για τη ζωή μου.
Οδηγούμενη στο μεγάλο φινάλε,η συναισθηματική μου φόρτιση ''χτύπησε'' κόκκινο. Αφού πλέον μας έχουν αποκαλυφθεί τα πάντα,ξέρετε τί είναι αυτό που συνειδητοποίησα; Πώς όταν φτάνουμε σε ένα καίριο σημείο της ζωής μας,είτε λόγω κάποιου σοβαρού προβλήματος υγείας,είτε λόγω ενός αιφνίδιου χαμού ενός αγαπημένου μας προσώπου,πρέπει να βρούμε τη δύναμη για να σταθούμε ξανά στα πόδια μας. Μία φράση λέει πως μπορείς να πέσεις,αλλά επιβάλλεται να σηκωθείς. Έτσι κι ο ήρωας,μαζί με εμάς,θα προβεί σε μία βαθειά ενδοσκόπηση,θα παλέψει τους φόβους του,θα συμφιλιωθεί με τον πόνο καί θα δώσει μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή του. Κάτι που το οφείλουμε όλοι κι όλες στον εαυτό μας.
Άν με ρωτούσαν ποιο είναι το νόημα,τελικά,του βιβλίου,η απάντησή μου είναι ο ύμνος στη ζωή. Η ζωή είναι γλυκειά παρά τις όποιες αντιξοότητες καί άσχημες στιγμές που θα συναντήσουμε στον δρόμο μας. Θέλει θάρρος η ζωή! Ακόμη κι αν ξεκινάμε ως ανεμόγερτοι,μπορούμε να παλέψουμε καί να τα καταφέρουμε.
Καλά σας αναγνώσματα!
Read
August 21, 2021Η δκή μου απάντησή στο δημιούργημά σου :
Ο Τσάρλι Τσάπλιν έγραψε το παρακάτω ποίημα σε ηλικία 70 ετών,
και με λίγα λόγια - είπε πολλά ....
"Το μυαλό είναι ο στόχος"
"Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
ανακάλυψα ότι η αγωνία και η συναισθηματική οδύνη
είναι απλώς προειδοποιητικά σινιάλα ότι ζούσα
εναντίον της δικής μου αλήθειας.
σήμερα, γνωρίζω, αυτό λέγεται Αυθεντικότητα.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
κατάλαβα πόσο πολύ μπορεί να προσβάλλει κάποιον
αν προσπαθήσω να επιβάλλω τις επιθυμίες επάνω του,
ακόμα και αν γνώριζα ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή
και ότι ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν έτοιμος,
ακόμα και όταν αυτός ο άνθρωπος ήμουν Εγώ.
Σήμερα αυτό το αποκαλώ Σεβασμό.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
σταμάτησα να αδημονώ για μια διαφορετική ζωή,
και μπόρεσα να δω ότι όλα όσα με περιβάλλαν
με προσκαλούσαν να αναπτυχθώ.
Σήμερα αυτό το αποκαλώ Ωριμότητα.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
κατάλαβα ότι σε κάθε περίπτωση,
είμαι στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή,
και όλα συμβαίνουν ακριβώς την κατάλληλη ώρα.
Οπότε μπορούσα να βρίσκομαι σε γαλήνη.
Σήμερα αυτό το λέω Αυτοπεποίθηση.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
παραιτήθηκα από το να κλέβω από τον χρόνο μου,
και σταμάτησα να σχεδιάζω τεράστια πρότζεκτ
για το μέλλον.
Σήμερα, κάνω μόνο αυτό που μου φέρνει χαρά και ευτυχία,
πράγματα που αγαπώ να κάνω
τα οποία κάνουν την καρδιά μου να αναθαρεί,
και τα κάνω με τον δικό μου τρόπο και με τον δικό μου ρυθμό.
Σήμερα αυτό το λέω Απλότητα.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
τον απελευθέρωσα από οτιδήποτε
δεν ήταν καλό για την υγεία μου –
φαγητό, ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις,
και καθετί που με τραβούσε κάτω
και μακριά από τον εαυτό μου.
Στην αρχή αυτό το αποκάλεσα μια στάση υγιούς εγωισμού.
Σήμερα γνωρίζω ότι ήταν Αγάπη για τον Εαυτό.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
παραιτήθηκα από το να προσπαθώ να είμαι πάντα σωστός,
Και από τότε, έσφαλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα ανακάλυψα ότι αυτό είναι η Μετριοφροσύνη.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
αρνήθηκα να επιστρέφω για να ζω στο παρελθόν
και να ανησυχώ για το μέλλον.
και τώρα, ζω μόνο για τη στιγμή,
εκεί όπου συμβαίνουν τα πάντα.
Σήμερα ζω την κάθε μέρα,
μια ημέρα τη φορά.
και αυτό το αποκαλώ Εκπλήρωση.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
αναγνώρισα ό,τι το μυαλό μου μπορεί και με διαταράσσει.
Και μπορεί να με αρρωστήσει.
Όταν όμως το συνέδεσα με την καρδιά μου,
το μυαλό μου έγινε πολύτιμος σύμμαχος.
Σήμερα αυτό το αποκαλώ τη Σοφία της Καρδιάς.
Πλέον, δεν πρέπει να φοβόμαστε τις λογομαχίες,
τις αντιπαραθέσεις και κάθε είδους πρόβλημα
με τους εαυτούς μας ή τους άλλους.
Ακόμα και τα άστρα συγκρούονται.
Και μέσα από την συντριβή, νέοι κόσμοι γεννιούνται.
Σήμερα γνωρίζω: Αυτό λέγεται Ζωή!"
Ο Τσάρλι Τσάπλιν έγραψε το παρακάτω ποίημα σε ηλικία 70 ετών,
και με λίγα λόγια - είπε πολλά ....
"Το μυαλό είναι ο στόχος"
"Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
ανακάλυψα ότι η αγωνία και η συναισθηματική οδύνη
είναι απλώς προειδοποιητικά σινιάλα ότι ζούσα
εναντίον της δικής μου αλήθειας.
σήμερα, γνωρίζω, αυτό λέγεται Αυθεντικότητα.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
κατάλαβα πόσο πολύ μπορεί να προσβάλλει κάποιον
αν προσπαθήσω να επιβάλλω τις επιθυμίες επάνω του,
ακόμα και αν γνώριζα ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή
και ότι ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν έτοιμος,
ακόμα και όταν αυτός ο άνθρωπος ήμουν Εγώ.
Σήμερα αυτό το αποκαλώ Σεβασμό.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
σταμάτησα να αδημονώ για μια διαφορετική ζωή,
και μπόρεσα να δω ότι όλα όσα με περιβάλλαν
με προσκαλούσαν να αναπτυχθώ.
Σήμερα αυτό το αποκαλώ Ωριμότητα.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
κατάλαβα ότι σε κάθε περίπτωση,
είμαι στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή,
και όλα συμβαίνουν ακριβώς την κατάλληλη ώρα.
Οπότε μπορούσα να βρίσκομαι σε γαλήνη.
Σήμερα αυτό το λέω Αυτοπεποίθηση.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
παραιτήθηκα από το να κλέβω από τον χρόνο μου,
και σταμάτησα να σχεδιάζω τεράστια πρότζεκτ
για το μέλλον.
Σήμερα, κάνω μόνο αυτό που μου φέρνει χαρά και ευτυχία,
πράγματα που αγαπώ να κάνω
τα οποία κάνουν την καρδιά μου να αναθαρεί,
και τα κάνω με τον δικό μου τρόπο και με τον δικό μου ρυθμό.
Σήμερα αυτό το λέω Απλότητα.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
τον απελευθέρωσα από οτιδήποτε
δεν ήταν καλό για την υγεία μου –
φαγητό, ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις,
και καθετί που με τραβούσε κάτω
και μακριά από τον εαυτό μου.
Στην αρχή αυτό το αποκάλεσα μια στάση υγιούς εγωισμού.
Σήμερα γνωρίζω ότι ήταν Αγάπη για τον Εαυτό.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
παραιτήθηκα από το να προσπαθώ να είμαι πάντα σωστός,
Και από τότε, έσφαλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα ανακάλυψα ότι αυτό είναι η Μετριοφροσύνη.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
αρνήθηκα να επιστρέφω για να ζω στο παρελθόν
και να ανησυχώ για το μέλλον.
και τώρα, ζω μόνο για τη στιγμή,
εκεί όπου συμβαίνουν τα πάντα.
Σήμερα ζω την κάθε μέρα,
μια ημέρα τη φορά.
και αυτό το αποκαλώ Εκπλήρωση.
Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου
αναγνώρισα ό,τι το μυαλό μου μπορεί και με διαταράσσει.
Και μπορεί να με αρρωστήσει.
Όταν όμως το συνέδεσα με την καρδιά μου,
το μυαλό μου έγινε πολύτιμος σύμμαχος.
Σήμερα αυτό το αποκαλώ τη Σοφία της Καρδιάς.
Πλέον, δεν πρέπει να φοβόμαστε τις λογομαχίες,
τις αντιπαραθέσεις και κάθε είδους πρόβλημα
με τους εαυτούς μας ή τους άλλους.
Ακόμα και τα άστρα συγκρούονται.
Και μέσα από την συντριβή, νέοι κόσμοι γεννιούνται.
Σήμερα γνωρίζω: Αυτό λέγεται Ζωή!"
November 18, 2021
ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη
Η πένα του κυρίου Τζιτζικάκη σε αυτό το ρεαλιστικό, θα έλεγα, μυθιστόρημα, είναι καλύτερη από κάθε άλλη φορά. Όχι απλώς εκφράζει αμεσότητα, αλλά έχει κανείς την αίσθηση πως βρίσκεται ο ίδιος απέναντί μας και ακούμε την ίδια του τη φωνή να μας διηγείται όλα αυτά. Το γεγονός πως μπορεί αρκετές φορές και καταφέρνει να αυτοσαρκάζεται, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο.
Δεν παραδίδει μόνο ένα μάθημα ζωής, απλώνει μπροστά μας την ίδια τη ζωή, τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Πολύ πιθανόν μερικοί από σας να αναρωτηθούν, μα γιατί να γράψει κάτι τόσο προσωπικό, όπως τον «Ανεμόγερτο»;
Ο λαός μας δε λέει «Μοιρασμένη χαρά είναι διπλή χαρά, και η μοιρασμένη στεναχώρια είναι μισή στενοχώρια»; Πολύ σοφός ο λαός μας, αλλά γιατί πρέπει να φτάνουμε στη πολυθρόνα του ψυχολόγου για να το διαπιστώσουμε αυτό;
Πόσοι από μας έχουμε τα κότσια να πετάξουμε τις παρωπίδες μας, να καθίσουμε απέναντί μας, στη πολυθρόνα του ψυχολόγου τον εαυτό μας και να κάνουμε – όχι αυτοκριτική, η λέξη αυτή μπορεί να θεωρηθεί ισοπεδωτική – μια σωστή αυτοαξιολόγηση των πεπραγμένων μας;
Και γιατί να φοβόμαστε να είμαστε ειλικρινής με τον εαυτό μας; Άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε, ήττες βιώνουμε, αρκεί να τα συνειδητοποιούμε, να τα παραδεχόμαστε και να μπορούμε, με αξιοπρέπεια, να διορθώσουμε ό,τι φταίει, γιατί μπορεί να φταίμε κι εμείς. Αν μη τι άλλο μας αξίζει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, και να πάψουμε να είμαστε ελαστικοί με τον εαυτό μας και αυστηροί με τους άλλους.
Αν το καλοσκεφτούμε, πόσο όμοια ή έστω παρόμοια προβλήματα μπορεί να αντιμετωπίζουμε κι εμείς. Και ποιος δεν έχει αντιμετωπίσει, έστω και μια φορά στη ζωή του, μια κρίση πανικού ή μια κρίση άγχους; Και τα ψυχοσωματικά νοσήματα νομίζω πως είναι πολύ γνωστά σε όλους μας.
Κακά τα ψέματα, κανείς μας δεν τρέχει στην ουσία, και μάλιστα τέτοια εποχή, ξένοιαστος και ευτυχισμένος σε καταπράσινα λιβάδια.
Δεν είναι ένα απλό βιβλίο, και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αντιμετωπιστεί σαν ένα απλό μυθιστόρημα. Περιέχει μπόλικο υλικό για προβληματισμό. Αξίζει να ανατρέξει κανείς σε αυτό παραπάνω από μια φορά.
Η ζωή είναι σκληρή αλλά και γλυκιά συνάμα. Οι δυσκολίες της ζωής είναι σαν το φύσημα του ανέμου που προσπαθεί να μας λυγίσει, να μας σπάσει. Για να μην συμβεί κάτι τέτοιο, και να παραμείνουμε απλά και μόνο «ανεμόγερτοι», πρέπει να δούμε τις δυσκολίες κατάματα, να βρούμε τη δύναμη να τις αντιμετωπίσουμε με το κεφάλι ψηλά και με αισιοδοξία. Γιατί τελικά τη δύναμη την έχουμε όλοι μας μέσα μας. Μένει να την ανακαλύψουμε.
Κύριε Τζιτζικάκη, σας ευχαριστούμε που αλήθειες σας γίνονται αφορμή να ανακαλύψουμε τη δική μας.
Η πένα του κυρίου Τζιτζικάκη σε αυτό το ρεαλιστικό, θα έλεγα, μυθιστόρημα, είναι καλύτερη από κάθε άλλη φορά. Όχι απλώς εκφράζει αμεσότητα, αλλά έχει κανείς την αίσθηση πως βρίσκεται ο ίδιος απέναντί μας και ακούμε την ίδια του τη φωνή να μας διηγείται όλα αυτά. Το γεγονός πως μπορεί αρκετές φορές και καταφέρνει να αυτοσαρκάζεται, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο.
Δεν παραδίδει μόνο ένα μάθημα ζωής, απλώνει μπροστά μας την ίδια τη ζωή, τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Πολύ πιθανόν μερικοί από σας να αναρωτηθούν, μα γιατί να γράψει κάτι τόσο προσωπικό, όπως τον «Ανεμόγερτο»;
Ο λαός μας δε λέει «Μοιρασμένη χαρά είναι διπλή χαρά, και η μοιρασμένη στεναχώρια είναι μισή στενοχώρια»; Πολύ σοφός ο λαός μας, αλλά γιατί πρέπει να φτάνουμε στη πολυθρόνα του ψυχολόγου για να το διαπιστώσουμε αυτό;
Πόσοι από μας έχουμε τα κότσια να πετάξουμε τις παρωπίδες μας, να καθίσουμε απέναντί μας, στη πολυθρόνα του ψυχολόγου τον εαυτό μας και να κάνουμε – όχι αυτοκριτική, η λέξη αυτή μπορεί να θεωρηθεί ισοπεδωτική – μια σωστή αυτοαξιολόγηση των πεπραγμένων μας;
Και γιατί να φοβόμαστε να είμαστε ειλικρινής με τον εαυτό μας; Άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε, ήττες βιώνουμε, αρκεί να τα συνειδητοποιούμε, να τα παραδεχόμαστε και να μπορούμε, με αξιοπρέπεια, να διορθώσουμε ό,τι φταίει, γιατί μπορεί να φταίμε κι εμείς. Αν μη τι άλλο μας αξίζει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, και να πάψουμε να είμαστε ελαστικοί με τον εαυτό μας και αυστηροί με τους άλλους.
Αν το καλοσκεφτούμε, πόσο όμοια ή έστω παρόμοια προβλήματα μπορεί να αντιμετωπίζουμε κι εμείς. Και ποιος δεν έχει αντιμετωπίσει, έστω και μια φορά στη ζωή του, μια κρίση πανικού ή μια κρίση άγχους; Και τα ψυχοσωματικά νοσήματα νομίζω πως είναι πολύ γνωστά σε όλους μας.
Κακά τα ψέματα, κανείς μας δεν τρέχει στην ουσία, και μάλιστα τέτοια εποχή, ξένοιαστος και ευτυχισμένος σε καταπράσινα λιβάδια.
Δεν είναι ένα απλό βιβλίο, και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αντιμετωπιστεί σαν ένα απλό μυθιστόρημα. Περιέχει μπόλικο υλικό για προβληματισμό. Αξίζει να ανατρέξει κανείς σε αυτό παραπάνω από μια φορά.
Η ζωή είναι σκληρή αλλά και γλυκιά συνάμα. Οι δυσκολίες της ζωής είναι σαν το φύσημα του ανέμου που προσπαθεί να μας λυγίσει, να μας σπάσει. Για να μην συμβεί κάτι τέτοιο, και να παραμείνουμε απλά και μόνο «ανεμόγερτοι», πρέπει να δούμε τις δυσκολίες κατάματα, να βρούμε τη δύναμη να τις αντιμετωπίσουμε με το κεφάλι ψηλά και με αισιοδοξία. Γιατί τελικά τη δύναμη την έχουμε όλοι μας μέσα μας. Μένει να την ανακαλύψουμε.
Κύριε Τζιτζικάκη, σας ευχαριστούμε που αλήθειες σας γίνονται αφορμή να ανακαλύψουμε τη δική μας.
August 19, 2021
“...Βηματίζουμε τη ζωή πιστεύοντας ότι ζούμε αλλά δεν το κάνουμε πράγματι, γιατί διαρκώς, αντί να ζήσουμε, ψάχνουμε εκείνο που, όπως νομίζουμε, μας λείπει για να συμπληρώσει την ευτυχία μας και λησμονούμε όσα ήδη έχουμε (και με αυτά μπορούμε μια χαρά να απολαύσουμε τη ζωή μας)“.
Ανεμόγερτος είναι εκείνος που λυγίζει και γέρνει στο δυνατό φύσημα του ανέμου, σαν δεντράκι που χάνει τα φύλλα του, αλλά δεν πέφτει τελικά και διατηρεί τον κορμό του αλώβητο.
Ένας τέτοιος ανεμόγερτος είναι και ο Γιώργος στο ομότιτλο βιβλίο του Χανιώτη συγγραφέα Γεωργίου Τζιτζικάκη, μιας γνήσιας κατάθεσης ψυχής με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία.
Πρόκειται για μία πρωτοπρόσωπη εξομολόγηση ιδιαιτέρως συγκινητική και γραμμένη με τρόπο που καθηλώνει τον αναγνώστη. Ο συγγραφέας μας αφηγείται τη ζωή ενός ανθρώπου που αδικήθηκε από τη ζωή, αλλά δεν έπαψε να παλεύει και να αγωνίζεται για το καλύτερο.
Ο Γιώργος είναι κάτοικος Αθηνών και αντιμετωπίζει ένα χρόνιο πρόβλημα με τον υπερτροφικό θυροειδή του, ενώ, παράλληλα, δεν έχει σταθερή εργασία. Είναι παντρεμένος με μια γυναίκα που λατρεύει,- το πιο καλό πράγμα που έχει συμβεί στη ζωή του, όπως ομολογεί-αλλά τα οικονομικά και τα προβλήματα υγείας που τον ταλανίζουν, του αφαιρούν ενίοτε κάθε θετική διάθεση και τον φέρνουν, συχνά, αντιμέτωπο με το φάσμα της κατάθλιψης. Διότι, πράγματι, κάποιες φορές όλα φαίνονται να πηγαίνουν στραβά στη ζωή μας. Το σημαντικό, όμως, είναι ο τρόπος που θα ανταπεξέλθουμε τις δυσκολίες.
Ο Γιώργος θα ζήσει τραγελαφικές καταστάσεις, άλλοτε περισσότερο τραγικές και άλλοτε πιο κωμικές. Ταυτόχρονα, όμως, θα συναντήσει στη ζωή του ανθρώπους δύο ειδών: εκείνων που απομυζούν κάθε ικμάδα χαράς και ενέργειάς του με τη συμπεριφορά τους και συχνά θα θελήσουν να τον εκμεταλλευτούν και εκείνους που θα του τείνουν χείρα βοηθείας και θα του διδάξουν το δικό τους μάθημα ζωής μέσα από τις- χειρότερες πολλές φορές από τις δικές του- δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Διότι, όπως θα διαπιστώσει ο Γιώργος, τελικά πάντα υπάρχουν χειρότερα και μεγαλύτερα προβλήματα από τα δικά μας, όσο κι αν εμείς νομίζουμε ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο!
Το βιβλίο περιλαμβάνει την αφήγηση αρκετών κωμικοτραγικών συμβάντων με γιατρούς, διαρρήκτες, αστυνομικούς και άλλους, διαλόγους με απατεώνες που εργάζονται σε αδίστακτες εταιρείες και γοητευτικά ταξίδια στη Λιθουανία και την Κρήτη που δίνουν την απαραίτητη νότα αισιοδοξίας.
Η υπόλοιπη κριτική στο tetragwno.gr
Ανεμόγερτος είναι εκείνος που λυγίζει και γέρνει στο δυνατό φύσημα του ανέμου, σαν δεντράκι που χάνει τα φύλλα του, αλλά δεν πέφτει τελικά και διατηρεί τον κορμό του αλώβητο.
Ένας τέτοιος ανεμόγερτος είναι και ο Γιώργος στο ομότιτλο βιβλίο του Χανιώτη συγγραφέα Γεωργίου Τζιτζικάκη, μιας γνήσιας κατάθεσης ψυχής με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία.
Πρόκειται για μία πρωτοπρόσωπη εξομολόγηση ιδιαιτέρως συγκινητική και γραμμένη με τρόπο που καθηλώνει τον αναγνώστη. Ο συγγραφέας μας αφηγείται τη ζωή ενός ανθρώπου που αδικήθηκε από τη ζωή, αλλά δεν έπαψε να παλεύει και να αγωνίζεται για το καλύτερο.
Ο Γιώργος είναι κάτοικος Αθηνών και αντιμετωπίζει ένα χρόνιο πρόβλημα με τον υπερτροφικό θυροειδή του, ενώ, παράλληλα, δεν έχει σταθερή εργασία. Είναι παντρεμένος με μια γυναίκα που λατρεύει,- το πιο καλό πράγμα που έχει συμβεί στη ζωή του, όπως ομολογεί-αλλά τα οικονομικά και τα προβλήματα υγείας που τον ταλανίζουν, του αφαιρούν ενίοτε κάθε θετική διάθεση και τον φέρνουν, συχνά, αντιμέτωπο με το φάσμα της κατάθλιψης. Διότι, πράγματι, κάποιες φορές όλα φαίνονται να πηγαίνουν στραβά στη ζωή μας. Το σημαντικό, όμως, είναι ο τρόπος που θα ανταπεξέλθουμε τις δυσκολίες.
Ο Γιώργος θα ζήσει τραγελαφικές καταστάσεις, άλλοτε περισσότερο τραγικές και άλλοτε πιο κωμικές. Ταυτόχρονα, όμως, θα συναντήσει στη ζωή του ανθρώπους δύο ειδών: εκείνων που απομυζούν κάθε ικμάδα χαράς και ενέργειάς του με τη συμπεριφορά τους και συχνά θα θελήσουν να τον εκμεταλλευτούν και εκείνους που θα του τείνουν χείρα βοηθείας και θα του διδάξουν το δικό τους μάθημα ζωής μέσα από τις- χειρότερες πολλές φορές από τις δικές του- δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Διότι, όπως θα διαπιστώσει ο Γιώργος, τελικά πάντα υπάρχουν χειρότερα και μεγαλύτερα προβλήματα από τα δικά μας, όσο κι αν εμείς νομίζουμε ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο!
Το βιβλίο περιλαμβάνει την αφήγηση αρκετών κωμικοτραγικών συμβάντων με γιατρούς, διαρρήκτες, αστυνομικούς και άλλους, διαλόγους με απατεώνες που εργάζονται σε αδίστακτες εταιρείες και γοητευτικά ταξίδια στη Λιθουανία και την Κρήτη που δίνουν την απαραίτητη νότα αισιοδοξίας.
Η υπόλοιπη κριτική στο tetragwno.gr
October 20, 2021
Ανεμόγερτος , το λέει η ίδια η λέξη.
Είναι αυτός που γέρνει , που λυγίζει στο κάθε φύσημα του ανέμου .
Γέρνει αλλά δεν σπάει !
Ο Ανεμόγερτος δεν είναι απλά ένα μυθιστόρημα , αλλά είναι μια κατάθεση ψυχής !
Εδώ ,θέλω να σε ευχαριστήσω και να σε συγχαρώ που βρήκες την δύναμη και έκανες αυτή την εξομολόγηση δημόσια.
Ξεγύμνωσες την ψυχή σου και μας κατέθεσες τα συναισθήματά σου , την οργή σου , τον πόνο σου , τα πάθη σου , τον θυμό σου , την ήττα σου ..
Δεν σου κρύβω , πώς μέσα από το κομμάτι αυτό της ζωής σου , ταυτίστηκα πολλές φορές με τον ήρωα σου , πήρα δύναμη και αναθεώρησα πολλά από τα πιστεύω μου .
Τα μηνύματα που εκπέμπεις αμέτρητα.
Ναι , κατά καιρούς πέφτουμε γιατί έχουμε ξεπεράσει τα όριά μας.
Η θέλησή μας όμως για ζωή είναι εκείνο που μετράει , είναι η κινητήριος δύναμη για να πατήσουμε ξανά γερά στα πόδια μας και να συνεχίσουμε τον αγώνα . Έναν αγώνα δύσκολο , άνισο πολλές φορές , για μια ζωή όπως την θέλουμε , όσο εφικτό μπορεί να είναι κάτι τέτοιο.
" Όλοι πέφτουμε κατά καιρούς, κι αν για να σηκωθούμε χρειαζόμαστε ενίοτε κάποιον να μας σηκώσει, χρειαζόμαστε επίσης κάτι για να μας ξεδιψάσει ώστε να βρούμε τα κουράγια μας και να συνεχίσουμε το τρέξιμο της ζωής”.
Georgios Tzitzikakis σε ευχαριστώ !
Συνέχισε να " τρέχεις " !!!
Για να συνεχίσω και εγώ μαζί σου !
Είναι αυτός που γέρνει , που λυγίζει στο κάθε φύσημα του ανέμου .
Γέρνει αλλά δεν σπάει !
Ο Ανεμόγερτος δεν είναι απλά ένα μυθιστόρημα , αλλά είναι μια κατάθεση ψυχής !
Εδώ ,θέλω να σε ευχαριστήσω και να σε συγχαρώ που βρήκες την δύναμη και έκανες αυτή την εξομολόγηση δημόσια.
Ξεγύμνωσες την ψυχή σου και μας κατέθεσες τα συναισθήματά σου , την οργή σου , τον πόνο σου , τα πάθη σου , τον θυμό σου , την ήττα σου ..
Δεν σου κρύβω , πώς μέσα από το κομμάτι αυτό της ζωής σου , ταυτίστηκα πολλές φορές με τον ήρωα σου , πήρα δύναμη και αναθεώρησα πολλά από τα πιστεύω μου .
Τα μηνύματα που εκπέμπεις αμέτρητα.
Ναι , κατά καιρούς πέφτουμε γιατί έχουμε ξεπεράσει τα όριά μας.
Η θέλησή μας όμως για ζωή είναι εκείνο που μετράει , είναι η κινητήριος δύναμη για να πατήσουμε ξανά γερά στα πόδια μας και να συνεχίσουμε τον αγώνα . Έναν αγώνα δύσκολο , άνισο πολλές φορές , για μια ζωή όπως την θέλουμε , όσο εφικτό μπορεί να είναι κάτι τέτοιο.
" Όλοι πέφτουμε κατά καιρούς, κι αν για να σηκωθούμε χρειαζόμαστε ενίοτε κάποιον να μας σηκώσει, χρειαζόμαστε επίσης κάτι για να μας ξεδιψάσει ώστε να βρούμε τα κουράγια μας και να συνεχίσουμε το τρέξιμο της ζωής”.
Georgios Tzitzikakis σε ευχαριστώ !
Συνέχισε να " τρέχεις " !!!
Για να συνεχίσω και εγώ μαζί σου !
August 18, 2021
ΣΥΝΧΑΡΙΤΗΡΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!ΓΙΩΡΓΟ ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΝΕΜΟΓΕΡΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΒΙΒΛΙΟ!!!!!!!!!!!!!!ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΣΥΓΡΑΦΕΑΣ,ΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΝΑ ΣΟΥ ΜΕ ΠΗΓΕΣ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ,ΠΟΥ ΕΧΩ ΖΗΣΗ,ΚΑΙ ΠΟΥ ΖΩ.Η ΑΦΗΓΙΣΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ!!!!!!!!!!!!!ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΚΑΘΟΜΑΣΤΕ ΠΑΡΕΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΑΦΗΓΙΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΙΩΘΩ ΠΟΛΥ ΕΝΤΟΝΑ.ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΝΕΥΣΗΣ!!!!!!!!!!!!!!!ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΩΩ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΟΥ ΠΟΥ ΕΧΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
August 21, 2021
Στην αρχή θα ομολογήσω όπως είπα και στον ίδιο τον συγγραφέα ότι μου φάνηκε πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα βιβλία του. Καθώς συνέχιζα να το διαβάσω τόσο πιο πολύ με απορροφούσε..το τέλος του Απρόβλεπτο..Συγκλονιστικό για εμένα.. Από τα λίγα που με "τάραξαν" τόσο.. Αξίζει πάρα πολύ...
September 17, 2021
Πάρα πολύ καλογραμμένο. Καθηλωτικό. Ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσει κάποιος, που δίνει δύναμη και ελπίδα.
Displaying 1 - 17 of 17 reviews