Ветрот носи убаво време

by Ацо Шопов, Aco Šopov

„Ветрот носи убаво време, најновата збирка поезија на Ацо Шопов, не распнувајќи се да биде емоционална, таа е тоа во секој стих; не претендирајќи да биде филозофија, таа е тоа со многу филозофски зрнца во себе, филозофија која носи меланхоличен потсмев на еден поет („Чудак“ „Здравица“, „Добра ноќ“) – еден необичен, по малку темен хумор, сосем непознат во нашата поезија”, пишува Славко Јаневски на внатрешната страница на корицата од оваа книга, пред да заклучи: „Поезијата во оваа збирка кажува сè што сакала да каже, а секоја песна до заокруженосте завршена, вонредно јасна во својата смисла, дурии кога е преполна со метафори и поетски фигури, со една симболика што ги раздвижува сите сетила на читателот.”

За другите аспекти на тоа нешто непознато во македонската поезија што го донесува оваа збирка говори и Георги Старделов во словото изречено на промоцијата на оваа книга во 1957 год.: „Вечерва се среќаваме, би рекол, со еден многу осамен поетски феномен во нашата литература, со феноменот Ацо Шопов. Кога велам осамен поетски феномен, тогаш го мислам следново: реткост, онтолошка реткост е во современата македонска литература да се сознае и прочувствува одданоста на поетот на самиот себе си, да се осети меѓата на поетовиот свет и при тоа да може да се констатира: на оваа, врз оваа меѓа длаби тој и тој поет, тука е неговото поетско царство, тука тој поетски ја адаптирал својата поетска органика и само тука може тој − потаму и на другоместо − не. Оваа ограниченост врз конкретно определена животна сфера, што е за мене од суштествено значење, се сметаше до скоро во нашата современа литература за поетско слепооштво, за поетско сознајна кусогледост”.

52 pages, Unknown Binding

Published January 1, 1957