What do you think?
Rate this book
Yes I Spit Fire: Το φαινόμενο Rage Against the Machine
Καθ’ όλη τη δεκαετία του ‘90, οι Rage Against the Machine αποτέλεσαν ακλόνητο σημείο αναφοράς, τόσο για τις δαιμονικές νότες που παρήγαγαν όσο και για την κατ’ επιλογήν ταύτιση της τέχνης τους με το πολιτικό μήνυμα. Αυτό το ηλεκτρισμένο κράμα «ραπομεταλοκομμουνισμού», όπως χαρακτηρίστηκε από τα καθηλωμένα αμερικανικά μίντια, είχε ως φυσικούς αυτουργούς τέσσερις κορυφαίους μουσικούς, τους Ζακ ντε Λα Ρότσα, Τομ Μορέλο, Τιμ Κόμερφορντ και Μπραντ Γουίλκ, των οποίων οι οργανικές ιδεολογικές και καλλιτεχνικές επιρροές εκτείνονται από τη Μεξικανική Επανάσταση, τους αντι-ιμπεριαλιστικούς αγώνες και τους Μαύρους Πάνθηρες, μέχρι τους Public Enemy, τους Led Zeppelin, τους Clash και το ατόφιο, ακατάλυτο αμερικάνικο χάρντκορ.
Γαλουχημένοι στο απόγειο του ριγκανισμού και της εξαθλίωσης μεγάλων λαϊκών στρωμάτων, της νεοφιλελεύθερης παντοδυναμίας και του «τέλους της ιστορίας», οι RATM έσκυψαν πάνω από τα πολιτικά σημαίνοντα που ανέβλυζαν στις ρωγμές της αυτοκρατορίας, τα τύλιξαν σε κόκκινα πανιά και τα διέχυσαν σε όλα τα μουσικά μήκη και πλάτη της γης, καθιστώντας την στρατευμένη τέχνη ακονισμένη και ολοζώντανη στον δημόσιο διάλογο.
Έως και τον Οκτώβριο του 2000, όταν και επήλθε το επώδυνο break, είχαν φροντίσει να αφήσουν πίσω τους μια σπάνια κληρονομιά. Τρία πρωτογενή άλμπουμ, αμέτρητα ιστορικά Live, στοχευμένες πολιτικές παρεμβάσεις και πάνω απ’ όλα, την πραγμάτωση της τέχνης σε εργαλείο διαλεκτικής ανάμεσα στα πολιτικά γεγονότα και τις μάζες, και ταυτόχρονα, αμφισβήτησης, της δυτικής πολιτισμικής ηγεμονίας.
To βιβλίο αυτό ανιχνεύει τα 30 χρόνια διαδρομής του συγκροτήματος που καθόρισε την έννοια της στρατευμένης μουσικής, ιχνηλατώντας παράλληλα τις ζωές και το υπόβαθρο των «τεσσάρων ένοχων μελών» καθώς και το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον εντός του οποίου αναδείχθηκαν, επηρεάστηκαν και έδρασαν ως φορείς μιας εξεγερσιακής καλλιτεχνικής πρωτοπορίας.
Γαλουχημένοι στο απόγειο του ριγκανισμού και της εξαθλίωσης μεγάλων λαϊκών στρωμάτων, της νεοφιλελεύθερης παντοδυναμίας και του «τέλους της ιστορίας», οι RATM έσκυψαν πάνω από τα πολιτικά σημαίνοντα που ανέβλυζαν στις ρωγμές της αυτοκρατορίας, τα τύλιξαν σε κόκκινα πανιά και τα διέχυσαν σε όλα τα μουσικά μήκη και πλάτη της γης, καθιστώντας την στρατευμένη τέχνη ακονισμένη και ολοζώντανη στον δημόσιο διάλογο.
Έως και τον Οκτώβριο του 2000, όταν και επήλθε το επώδυνο break, είχαν φροντίσει να αφήσουν πίσω τους μια σπάνια κληρονομιά. Τρία πρωτογενή άλμπουμ, αμέτρητα ιστορικά Live, στοχευμένες πολιτικές παρεμβάσεις και πάνω απ’ όλα, την πραγμάτωση της τέχνης σε εργαλείο διαλεκτικής ανάμεσα στα πολιτικά γεγονότα και τις μάζες, και ταυτόχρονα, αμφισβήτησης, της δυτικής πολιτισμικής ηγεμονίας.
To βιβλίο αυτό ανιχνεύει τα 30 χρόνια διαδρομής του συγκροτήματος που καθόρισε την έννοια της στρατευμένης μουσικής, ιχνηλατώντας παράλληλα τις ζωές και το υπόβαθρο των «τεσσάρων ένοχων μελών» καθώς και το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον εντός του οποίου αναδείχθηκαν, επηρεάστηκαν και έδρασαν ως φορείς μιας εξεγερσιακής καλλιτεχνικής πρωτοπορίας.
216 pages, Paperback
First published July 15, 2021
10 people want to read
About the author
Βαγγέλης Σ. Καρατζής
1 bookΟ Βαγγέλης Σ. Καρατζής γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Επικοινωνία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στο ΕΚΠΑ και Πολιτική Επιστήμη & Ιστορία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, όπου αποτελεί μέλος της ερευνητικής ομάδας του Εργαστηρίου Συγκρουσιακής Πολιτικής.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
July 24, 2021
Η μουσική των Rage Against the Machine δεν ξεχώριζε απλώς για την πρωτοτυπία της και τον σκληρό ήχο της. Το συγκρότημα επεδίωκε μέσα από τη μουσική του να «ταράξει» τα νερά της νεοφιλελεύθερης Αμερικής του Ρίγκαν. Κάθε νέο τους άλμπουμ, κάθε τραγούδι τους στόχευαν να μετατραπεί σε ένα επαναστατικό όπλο, στο ρυθμό και στα λόγια που θα κινητοποιήσουν μαζικά ακροατήρια σε ριζοσπαστικούς αγώνες που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, όπως έκανε το κίνημα των Ζαπατίστας που στήριζαν σταθερά. Με τους EZLN εξάλλου είχαν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας, με τον Subcomandante Marcos μάλιστα να ανοίγει με μία ομιλία του μία απ’ τις εμβληματικότερες συναυλίες του συγκροτήματος, εκείνη που έλαβε χώρα στο Μεξικό και έμεινε γνωστή με τον τίτλο «The Battle of Mexico City».
Πρόκειται για μία πολύ ιδιαίτερη κατάσταση (ειδικά για τα δεδομένα της αμερικάνικης μουσικής σκηνής) που προσπαθούσαν να κατανοήσουν οι μουσικοκριτικοί της εποχής τους, όταν εντυπωσιασμένοι υποδέχτηκαν τον αποκαλυπτικό πρώτο τους δίσκο και παρατηρούσαν ότι «η νέα μουσική και στιχουργική [τους] πλατφόρμα ήταν αποτέλεσμα μίας κοχλασμένης μείξης «από τα πολιτικά διδάγματα των Μάο, Μαρξ και Τσε Γκεβάρα, με τους ήχους των Led Zeppelin, BlackSabbath, SexPistols, House of Pain και PublicEnemy». Η δυναμική των RATM, όσον αφοράτην πολιτική τους επίδραση εντός και εκτός συνόρων των ΗΠΑ, αποτελεί ένα μοναδικό φαινόμενο που δύσκολα μπορεί κανείς να σκεφτεί ανάλογό του τις τελευταίες δεκαετίες.
Πώς να μην αναλογιστούμε ότι ένα πολυσήμαντο αντισυστημικό μήνυμα, που οι περισσότεροι θεωρητικοί και πολιτικές οργανώσεις θα χρειαζόντουσαν δεκάδες σελίδες προκειμένου να το εξηγήσουν στα ακροατήριά τους, οι Rage Against the Machine το συμπύκνωσαν σε μία κραυγή, που μπορούσε να δημιουργήσει σεισμικές δονήσεις όταν ακουγόταν στις συναυλίες τους:
«Fuck you, I won’t do what you tell me»
Το Υes I Spit Fire είναι απ’ τις περιπτώσεις των βιβλίων που το εντυπωσιακό τους εξώφυλλο αποτελεί μόνοτον προπομπό για το ευχάριστο και ξεχωριστό περιεχόμενό τους. Μας δίνει την ιδανική ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα το φαινόμενοτων RATM, τομουσικόσυγκρότημα πουξεκίνησεως «ένα crossover πείραμα διαφορετικών μουσικών και προσωπικών αφετηριών, με στίχους βγαλμένους από πολιτικά μανιφέστα του Μάλκολμ Χ, τουΤσε, του Μαρξ, τουΤσόμσκι και των IWW» και κατέληξε να γίνει ένας μουσικός θρύλος.
Κείμενο στοSmassing Culture
Πρόκειται για μία πολύ ιδιαίτερη κατάσταση (ειδικά για τα δεδομένα της αμερικάνικης μουσικής σκηνής) που προσπαθούσαν να κατανοήσουν οι μουσικοκριτικοί της εποχής τους, όταν εντυπωσιασμένοι υποδέχτηκαν τον αποκαλυπτικό πρώτο τους δίσκο και παρατηρούσαν ότι «η νέα μουσική και στιχουργική [τους] πλατφόρμα ήταν αποτέλεσμα μίας κοχλασμένης μείξης «από τα πολιτικά διδάγματα των Μάο, Μαρξ και Τσε Γκεβάρα, με τους ήχους των Led Zeppelin, BlackSabbath, SexPistols, House of Pain και PublicEnemy». Η δυναμική των RATM, όσον αφοράτην πολιτική τους επίδραση εντός και εκτός συνόρων των ΗΠΑ, αποτελεί ένα μοναδικό φαινόμενο που δύσκολα μπορεί κανείς να σκεφτεί ανάλογό του τις τελευταίες δεκαετίες.
Πώς να μην αναλογιστούμε ότι ένα πολυσήμαντο αντισυστημικό μήνυμα, που οι περισσότεροι θεωρητικοί και πολιτικές οργανώσεις θα χρειαζόντουσαν δεκάδες σελίδες προκειμένου να το εξηγήσουν στα ακροατήριά τους, οι Rage Against the Machine το συμπύκνωσαν σε μία κραυγή, που μπορούσε να δημιουργήσει σεισμικές δονήσεις όταν ακουγόταν στις συναυλίες τους:
«Fuck you, I won’t do what you tell me»
Το Υes I Spit Fire είναι απ’ τις περιπτώσεις των βιβλίων που το εντυπωσιακό τους εξώφυλλο αποτελεί μόνοτον προπομπό για το ευχάριστο και ξεχωριστό περιεχόμενό τους. Μας δίνει την ιδανική ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα το φαινόμενοτων RATM, τομουσικόσυγκρότημα πουξεκίνησεως «ένα crossover πείραμα διαφορετικών μουσικών και προσωπικών αφετηριών, με στίχους βγαλμένους από πολιτικά μανιφέστα του Μάλκολμ Χ, τουΤσε, του Μαρξ, τουΤσόμσκι και των IWW» και κατέληξε να γίνει ένας μουσικός θρύλος.
Κείμενο στοSmassing Culture
December 8, 2021
Κείμενο στο Smassing Culture
Μία απολαυστική διήγηση του μύθου των Rage Against the Machine
Λίγα συγκροτήματα έχουν καταφέρει να οδηγήσουν δεκάδες χιλιάδες κόσμου να παραληρούν με τη μουσική τους, τουλάχιστον με τον τρόπο που συνέβαινε αυτό στις συναυλίες των RageAgainst the Machine. Οι οποίοι μάλιστα το κατάφεραν με τον δύσκολο τρόπο: με οξύ κοινωνικοπολιτικό στίχο,αποδοσμένο μουσικάμε μία μίξη hard rock και hip hop, μοναδική για την εποχή της. Σήμερα οι Rage Against the Machine αποτελούν ένα «μύθο» των ‘90s, ένα μουσικό φαινόμενο που «ενηλικίωσε» πολλούς από τους σημερινούς 30ρηδες – 40ρηδες,οι οποίοι μάταια αναζητούν κάποιο μουσικό ανάλογο στη σημερινή εποχή, τουλάχιστον με την πρωτοτυπία, την πυγμή και τη μαζική απήχηση των θρυλικών RATM. Την ανατομία του φαινομένου RATM επιχειρεί ο Βαγγέλης Σ. Καρατζήςστο βιβλίο του «Υes I Spit Fire: Το φαινόμενο Rage Against the Machine» που κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες απ’ τις εκδόσεις Απρόβλεπτες.
Πώς έφτασε όμως στην απόλυτη μουσική κορυφή της εποχής του, ένα συγκρότημα με στίχους που βάλλουν «κατά ριπάς» εναντίον του καπιταλιστικού συστήματος και των κάθε λογής στηριγμάτων του (νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, αστυνομία, πολεμική βιομηχανία κ.α.); Στα πρώτα βήματα των RATM λίγοι μπορούσαν να προβλέψουν την τεράστια καλλιτεχνική (και εμπορική) επιτυχία που επρόκειτο να σημειώσουν. Το σημειώνει ο Καρατζής εντοπίζοντας το «πρόβλημα» στο ίδιο το «προφίλ» του συγκροτήματος:
«Ένα πολυφυλετικό σχήμα του σκληρού ήχου με στρατευμένους στίχους που έθιγε με απόλυτο θράσος και προκλητικότητα όλα τα αντιεμπορικά ζητήματα που κανένα άλλο συγκρότημα δεν ακουμπούσε με τόση επιθετικότητα».
Η μουσική των Rage Against the Machine δεν ξεχώριζε απλώς για την πρωτοτυπία της και τον σκληρό ήχο της. Το συγκρότημα επεδίωκε μέσα από τη μουσική του να «ταράξει» τα νερά της νεοφιλελεύθερης Αμερικής του Ρίγκαν. Κάθε νέο τους άλμπουμ, κάθε τραγούδι τους στόχευαν να μετατραπεί σε ένα επαναστατικό όπλο, στο ρυθμό και στα λόγια που θα κινητοποιήσουν μαζικά ακροατήρια σε ριζοσπαστικούς αγώνες που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, όπως έκανε το κίνημα των Ζαπατίστας που στήριζαν σταθερά.Με τους EZLN εξάλλου είχαν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας, με τον Subcomandante Marcos μάλιστα να ανοίγει με μία ομιλία του μία απ’ τις εμβληματικότερες συναυλίες του συγκροτήματος, εκείνη που έλαβε χώρα στο Μεξικό και έμεινε γνωστή με τον τίτλο «The Battle of Mexico City».
Πρόκειται για μία πολύ ιδιαίτερη κατάσταση (ειδικά για τα δεδομένα της αμερικάνικης μουσικής σκηνής) που προσπαθούσαν να κατανοήσουν οι μουσικοκριτικοί της εποχής τους, όταν εντυπωσιασμένοι υποδέχτηκαν τον αποκαλυπτικό πρώτο τους δίσκο και παρατηρούσαν ότι «η νέα μουσική και στιχουργική [τους] πλατφόρμα ήταν αποτέλεσμα μίας κοχλασμένης μείξης «από τα πολιτικά διδάγματα των Μάο, Μαρξ και Τσε Γκεβάρα, με τους ήχους των Led Zeppelin, BlackSabbath, SexPistols, House of Pain και PublicEnemy». Η δυναμική των RATM, όσον αφοράτην πολιτική τους επίδραση εντός και εκτός συνόρων των ΗΠΑ, αποτελεί ένα μοναδικό φαινόμενο που δύσκολα μπορεί κανείς να σκεφτεί ανάλογό του τις τελευταίες δεκαετίες.
Πώς να μην αναλογιστούμε ότι ένα πολυσήμαντο αντισυστημικό μήνυμα, που οι περισσότεροι θεωρητικοί και πολιτικές οργανώσεις θα χρειαζόντουσαν δεκάδες σελίδες προκειμένου να το εξηγήσουν στα ακροατήριά τους, οι Rage Against the Machine το συμπύκνωσαν σε μία κραυγή, που μπορούσε να δημιουργήσει σεισμικές δονήσεις όταν ακουγόταν στις συναυλίες τους:
«Fuck you, I won’t do what you tell me»
Φυσικά η διαδρομή των Rage Against the Machine δεν ήταν πάντοτε αρμονική. Ήδη απ’ τα πρώτα τους βήματα είχαν προκύψει διαφωνίες για τα μουσικά μονοπάτια που ήθελαν να ακολουθήσει το συγκρότημά τους, παρά το γεγονός ότι συμφωνούσαν στον ιδεολογικοπολιτικό χαρακτήρα του μουσικού τους εγχειρήματος. Έτσι υπήρξαν χρονικά διαστήματα που το συγκρότημα βρισκόταν σε καλλιτεχνική απραξία, που έφτανε σε μουσικά τέλματα, μέχρι που οι φήμες που κυκλοφορούσαν για χρόνια τελικά επιβεβαιώθηκαν και εντέλει οδηγήθηκαν στην οριστική διάλυση. Όμως υπήρξαν και εμβληματικές στιγμές που το πολιτικό τους μήνυμα μετουσιώθηκε σε εκκωφαντική δράση, ίσως με χαρακτηριστικότερο γεγονός τις συγκρούσεις έξω απ’ το Συνέδριο των Δημοκρατικών την εποχή που έπαιρνε το «χρίσμα» ο Αλ Γκορ:
«Πριν προλάβουν να ολοκληρώσουν το πρόγραμμά τους, η αστυνομία κατέβασε τον διακόπτη και άρχισε να διαλύει ό,τι αργότερα αποκάλεσε ως «παράνομη συγκέντρωση» […] Πολύ γρήγορα, δακρυγόνα, σπρέι πιπεριού, πλαστικές σφαίρες, μονάδες της τάξης και έφιπποι ένστολοι κατέκλυσαν τον χώρο χτυπώντας στον ψαχνό διαδηλωτές, συλληφθέντες, δημοσιογράφους και δικηγόρους»
Τη διαδρομή απ’ την μουσική κορυφή στη διάλυση (αλλά και στα πρόσφατα σχέδια -ελέω Trump- για επανένωση του συγκροτήματος, που αναβλήθηκαν λόγω πανδημίας), διηγείται με πληρότητα ο Βαγγέλης Καρατζάς στο βιβλίο του, το οποίο διαβάζεται εξίσου ευχάριστα από κάθε αναγνώστη, είτε είναι ήδη fan του συγκροτήματος, είτε βρίσκεται ακόμα στα πρώτα βήματα της ανακάλυψής της μουσικής των RATM. Η ερευνητική και συγγραφική δουλειά του Καρατζά είναι πολύτιμη, καθώς έχει μελετήσει τις ήδη υπάρχουσες (φυσικά ξενόγλωσσες) μουσικές βιογραφίες του συγκροτήματος, αλλά έχει ανατρέξει και σε περιοδικά και σε οπτικοακουστικό υλικό, άγνωστο στο ευρύ κοινό. Μάλιστα έχει κάνει εύστοχη και ισορροπημένη χρήση επιλεγμένων κειμένων της εποχής που διηγείται, ανάμεσα στα οποία βρίσκουμε δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις σημαντικών τουρ τους, συνεντεύξεις και αρθρογραφία, μέσω των οποίων γνωρίζουμε από «πρώτο χέρι» τη σημασία του συγκροτήματος, όσο ο μύθος τους ήταν ακόμα υπό διαμόρφωση.
Το Υes I Spit Fire είναι απ’ τις περιπτώσεις των βιβλίων που το εντυπωσιακό τους εξώφυλλο αποτελεί μόνοτον προπομπό για το ευχάριστο και ξεχωριστό περιεχόμενό τους. Μας δίνει την ιδανική ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα το φαινόμενοτων RATM, τομουσικόσυγκρότημα πουξεκίνησεως «ένα crossover πείραμα διαφορετικών μουσικών και προσωπικών αφετηριών, με στίχους βγαλμένους από πολιτικά μανιφέστα του Μάλκολμ Χ, τουΤσε, του Μαρξ, τουΤσόμσκι και των IWW» και κατέληξε να γίνει ένας μουσικός θρύλος.
Μία απολαυστική διήγηση του μύθου των Rage Against the Machine
Λίγα συγκροτήματα έχουν καταφέρει να οδηγήσουν δεκάδες χιλιάδες κόσμου να παραληρούν με τη μουσική τους, τουλάχιστον με τον τρόπο που συνέβαινε αυτό στις συναυλίες των RageAgainst the Machine. Οι οποίοι μάλιστα το κατάφεραν με τον δύσκολο τρόπο: με οξύ κοινωνικοπολιτικό στίχο,αποδοσμένο μουσικάμε μία μίξη hard rock και hip hop, μοναδική για την εποχή της. Σήμερα οι Rage Against the Machine αποτελούν ένα «μύθο» των ‘90s, ένα μουσικό φαινόμενο που «ενηλικίωσε» πολλούς από τους σημερινούς 30ρηδες – 40ρηδες,οι οποίοι μάταια αναζητούν κάποιο μουσικό ανάλογο στη σημερινή εποχή, τουλάχιστον με την πρωτοτυπία, την πυγμή και τη μαζική απήχηση των θρυλικών RATM. Την ανατομία του φαινομένου RATM επιχειρεί ο Βαγγέλης Σ. Καρατζήςστο βιβλίο του «Υes I Spit Fire: Το φαινόμενο Rage Against the Machine» που κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες απ’ τις εκδόσεις Απρόβλεπτες.
Πώς έφτασε όμως στην απόλυτη μουσική κορυφή της εποχής του, ένα συγκρότημα με στίχους που βάλλουν «κατά ριπάς» εναντίον του καπιταλιστικού συστήματος και των κάθε λογής στηριγμάτων του (νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, αστυνομία, πολεμική βιομηχανία κ.α.); Στα πρώτα βήματα των RATM λίγοι μπορούσαν να προβλέψουν την τεράστια καλλιτεχνική (και εμπορική) επιτυχία που επρόκειτο να σημειώσουν. Το σημειώνει ο Καρατζής εντοπίζοντας το «πρόβλημα» στο ίδιο το «προφίλ» του συγκροτήματος:
«Ένα πολυφυλετικό σχήμα του σκληρού ήχου με στρατευμένους στίχους που έθιγε με απόλυτο θράσος και προκλητικότητα όλα τα αντιεμπορικά ζητήματα που κανένα άλλο συγκρότημα δεν ακουμπούσε με τόση επιθετικότητα».
Η μουσική των Rage Against the Machine δεν ξεχώριζε απλώς για την πρωτοτυπία της και τον σκληρό ήχο της. Το συγκρότημα επεδίωκε μέσα από τη μουσική του να «ταράξει» τα νερά της νεοφιλελεύθερης Αμερικής του Ρίγκαν. Κάθε νέο τους άλμπουμ, κάθε τραγούδι τους στόχευαν να μετατραπεί σε ένα επαναστατικό όπλο, στο ρυθμό και στα λόγια που θα κινητοποιήσουν μαζικά ακροατήρια σε ριζοσπαστικούς αγώνες που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, όπως έκανε το κίνημα των Ζαπατίστας που στήριζαν σταθερά.Με τους EZLN εξάλλου είχαν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας, με τον Subcomandante Marcos μάλιστα να ανοίγει με μία ομιλία του μία απ’ τις εμβληματικότερες συναυλίες του συγκροτήματος, εκείνη που έλαβε χώρα στο Μεξικό και έμεινε γνωστή με τον τίτλο «The Battle of Mexico City».
Πρόκειται για μία πολύ ιδιαίτερη κατάσταση (ειδικά για τα δεδομένα της αμερικάνικης μουσικής σκηνής) που προσπαθούσαν να κατανοήσουν οι μουσικοκριτικοί της εποχής τους, όταν εντυπωσιασμένοι υποδέχτηκαν τον αποκαλυπτικό πρώτο τους δίσκο και παρατηρούσαν ότι «η νέα μουσική και στιχουργική [τους] πλατφόρμα ήταν αποτέλεσμα μίας κοχλασμένης μείξης «από τα πολιτικά διδάγματα των Μάο, Μαρξ και Τσε Γκεβάρα, με τους ήχους των Led Zeppelin, BlackSabbath, SexPistols, House of Pain και PublicEnemy». Η δυναμική των RATM, όσον αφοράτην πολιτική τους επίδραση εντός και εκτός συνόρων των ΗΠΑ, αποτελεί ένα μοναδικό φαινόμενο που δύσκολα μπορεί κανείς να σκεφτεί ανάλογό του τις τελευταίες δεκαετίες.
Πώς να μην αναλογιστούμε ότι ένα πολυσήμαντο αντισυστημικό μήνυμα, που οι περισσότεροι θεωρητικοί και πολιτικές οργανώσεις θα χρειαζόντουσαν δεκάδες σελίδες προκειμένου να το εξηγήσουν στα ακροατήριά τους, οι Rage Against the Machine το συμπύκνωσαν σε μία κραυγή, που μπορούσε να δημιουργήσει σεισμικές δονήσεις όταν ακουγόταν στις συναυλίες τους:
«Fuck you, I won’t do what you tell me»
Φυσικά η διαδρομή των Rage Against the Machine δεν ήταν πάντοτε αρμονική. Ήδη απ’ τα πρώτα τους βήματα είχαν προκύψει διαφωνίες για τα μουσικά μονοπάτια που ήθελαν να ακολουθήσει το συγκρότημά τους, παρά το γεγονός ότι συμφωνούσαν στον ιδεολογικοπολιτικό χαρακτήρα του μουσικού τους εγχειρήματος. Έτσι υπήρξαν χρονικά διαστήματα που το συγκρότημα βρισκόταν σε καλλιτεχνική απραξία, που έφτανε σε μουσικά τέλματα, μέχρι που οι φήμες που κυκλοφορούσαν για χρόνια τελικά επιβεβαιώθηκαν και εντέλει οδηγήθηκαν στην οριστική διάλυση. Όμως υπήρξαν και εμβληματικές στιγμές που το πολιτικό τους μήνυμα μετουσιώθηκε σε εκκωφαντική δράση, ίσως με χαρακτηριστικότερο γεγονός τις συγκρούσεις έξω απ’ το Συνέδριο των Δημοκρατικών την εποχή που έπαιρνε το «χρίσμα» ο Αλ Γκορ:
«Πριν προλάβουν να ολοκληρώσουν το πρόγραμμά τους, η αστυνομία κατέβασε τον διακόπτη και άρχισε να διαλύει ό,τι αργότερα αποκάλεσε ως «παράνομη συγκέντρωση» […] Πολύ γρήγορα, δακρυγόνα, σπρέι πιπεριού, πλαστικές σφαίρες, μονάδες της τάξης και έφιπποι ένστολοι κατέκλυσαν τον χώρο χτυπώντας στον ψαχνό διαδηλωτές, συλληφθέντες, δημοσιογράφους και δικηγόρους»
Τη διαδρομή απ’ την μουσική κορυφή στη διάλυση (αλλά και στα πρόσφατα σχέδια -ελέω Trump- για επανένωση του συγκροτήματος, που αναβλήθηκαν λόγω πανδημίας), διηγείται με πληρότητα ο Βαγγέλης Καρατζάς στο βιβλίο του, το οποίο διαβάζεται εξίσου ευχάριστα από κάθε αναγνώστη, είτε είναι ήδη fan του συγκροτήματος, είτε βρίσκεται ακόμα στα πρώτα βήματα της ανακάλυψής της μουσικής των RATM. Η ερευνητική και συγγραφική δουλειά του Καρατζά είναι πολύτιμη, καθώς έχει μελετήσει τις ήδη υπάρχουσες (φυσικά ξενόγλωσσες) μουσικές βιογραφίες του συγκροτήματος, αλλά έχει ανατρέξει και σε περιοδικά και σε οπτικοακουστικό υλικό, άγνωστο στο ευρύ κοινό. Μάλιστα έχει κάνει εύστοχη και ισορροπημένη χρήση επιλεγμένων κειμένων της εποχής που διηγείται, ανάμεσα στα οποία βρίσκουμε δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις σημαντικών τουρ τους, συνεντεύξεις και αρθρογραφία, μέσω των οποίων γνωρίζουμε από «πρώτο χέρι» τη σημασία του συγκροτήματος, όσο ο μύθος τους ήταν ακόμα υπό διαμόρφωση.
Το Υes I Spit Fire είναι απ’ τις περιπτώσεις των βιβλίων που το εντυπωσιακό τους εξώφυλλο αποτελεί μόνοτον προπομπό για το ευχάριστο και ξεχωριστό περιεχόμενό τους. Μας δίνει την ιδανική ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα το φαινόμενοτων RATM, τομουσικόσυγκρότημα πουξεκίνησεως «ένα crossover πείραμα διαφορετικών μουσικών και προσωπικών αφετηριών, με στίχους βγαλμένους από πολιτικά μανιφέστα του Μάλκολμ Χ, τουΤσε, του Μαρξ, τουΤσόμσκι και των IWW» και κατέληξε να γίνει ένας μουσικός θρύλος.
August 11, 2021
Καταπληκτική μελέτη για την μπάντα που έντυσε μουσικά τις πιο εξεγερσιακές μας ώρες. Μπράβο Βαγγέλη. Μου άρεσε και η δομή και οι αναφορές και πήρα και σημειώσεις ν'ακούσω και 5 πράγματα που δεν έχω ακούσει μέχρι σήμερα.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews