What do you think?
Rate this book
As long as I hope to live
The true and moving holocaust story of Jewish schoolgirl Alie Lopes Dias and the fate of her schoolfriends in Amsterdam. Only six of the 19 survived the war.
Through the discovery of a precious friendship album which belonged to 12-year-old Alie, a Jewish schoolgirl in Amsterdam, Claudia Carli has traced and preserved the lives of an entire class of girls, most of whom did not survive the War.
Alie and her friends are brought touchingly and vividly to life, along with their writings, in this extraordinary book. Their everyday hopes, pleasures and longings are offset by the constant fear of a knock on the door, a missing friend from class, a family member taken away.
Alie and her mother were to die in Sobibor in 1943. Alie’s sister Gretha survived Auschwitz and kept her promise to her sister to preserve the friendship album so long as she hoped to live. This book will sit alongside Anne Frank’s diary and The Cutout Girl as a unique window into occupied Amsterdam and the girls who will now never be forgotten.
(P) 2021 Hodder & Stoughton Ltd
Through the discovery of a precious friendship album which belonged to 12-year-old Alie, a Jewish schoolgirl in Amsterdam, Claudia Carli has traced and preserved the lives of an entire class of girls, most of whom did not survive the War.
Alie and her friends are brought touchingly and vividly to life, along with their writings, in this extraordinary book. Their everyday hopes, pleasures and longings are offset by the constant fear of a knock on the door, a missing friend from class, a family member taken away.
Alie and her mother were to die in Sobibor in 1943. Alie’s sister Gretha survived Auschwitz and kept her promise to her sister to preserve the friendship album so long as she hoped to live. This book will sit alongside Anne Frank’s diary and The Cutout Girl as a unique window into occupied Amsterdam and the girls who will now never be forgotten.
(P) 2021 Hodder & Stoughton Ltd
- GenresNonfiction
432 pages, Paperback
First published September 17, 2019
3 people are currently reading
99 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
October 14, 2020
Geschiedenis is op zijn krachtigst als het heel dichtbij komt en je het bijna aan kunt raken. Als het gaat over heel normale, herkenbare dingen. Een poesiealbum bijvoorbeeld. Waar al je vriendinnetjes in mogen schrijven. Vol trots, maar ook een beetje giechelig, want zo zijn meiden op die leeftijd... Ook de meisjes in dit hartverscheurend mooie boek.
In de beginjaren van de Tweede Wereldoorlog schreven 19 meisjes een versje in het poesiealbum van Alida Lopez Dias, niet wetend welk een noodlot er boven hun hoofd hing. Hun verhalen te lezen in het licht van wat we nu weten is extreem pijnlijk, maar ook het mooiste in memoriam dat zij konden krijgen.
Voor sommige boeken zijn geen andere woorden dan: lees dit boek!
In de beginjaren van de Tweede Wereldoorlog schreven 19 meisjes een versje in het poesiealbum van Alida Lopez Dias, niet wetend welk een noodlot er boven hun hoofd hing. Hun verhalen te lezen in het licht van wat we nu weten is extreem pijnlijk, maar ook het mooiste in memoriam dat zij konden krijgen.
Voor sommige boeken zijn geen andere woorden dan: lees dit boek!
October 31, 2019
Een heel mooi geschreven boek over Alie en haar vriendinnen en de Tweede Wereldoorlog.
Ik had gedacht dat dit boek alleen over Alie zou gaan, maar het gaat ook over haar vriendinnen die allemaal in haar boekje hebben geschreven. 19 meisjes, 6 hebben het overleefd. Degenen die het hebben overleefd krijgen ook hun eigen POV hoofdstuk. De andere meiden daar wordt over verteld door Alie of door middel van de poëzie die ze hebben geschreven in het boekje. Ik vond het erg mooi geschreven, en ik mocht Alie meteen. Ik heb haar een aantal keren willen knuffelen, willen troosten.
De verhalen die zijn verteld zijn gedeeltelijk uit archieven gevonden of van de overlevenden, maar een flink stuk (zoals dialogen) zijn erbij geschreven om het verhaal te maken. Ik vond het interessant om te lezen hoe de schrijfster het verhaal heeft kunnen maken, hoe ze alles samen heeft geweefd en er een mooi en verdrietig verhaal van heeft gemaakt.
Net als in zoveel boeken over de Tweede Wereldoorlog weten heel veel mensen niet wat er met ze gaat gebeuren. Dat brak mijn hart nog meer omdat ik wist dat als ze werden opgepakt ze waarschijnlijk nooit meer terug zouden komen. Je wilt gewoon het verhaal induiken en deze mensen redden. En de mensen hadden natuurlijk wel een vaag idee dat het gewoon slecht zou zijn, immers alles wordt van ze afgepakt, ze worden behandelt als vee, maar ik vraag me af hoeveel wisten dat ze nooit meer terug zouden komen. Dat opgepakt worden bijna altijd wel betekende dat je dood ging. Of in de kampen of onderweg of in een van de vele ghettos.
Ik vond de poëziealbum stukjes erg mooi, en ben blij dat de schrijver het ook heeft overgetypt zodat je het beter kan lezen (want soms was het niet meer heel duidelijk).
Aan het einde komen we wat meer te weten over de meisjes, degenen die het hebben overleefd, maar ook degenen die dus nooit meer zijn thuisgekomen. Sommige hebben een fotootje, maar van sommige is er niet heel veel bekend, wat ik gewoon erg verdrietig vond.
Ik trek toch een paar puntjes af vanwege de auteurs noot onder een van de gedichtjes. Het is echt van deze tijd om dat te doen om jezelf in te dekken want stel je voor dat iemand ergens boos over wordt. Ik vond het eerste stuk nog niet eens zo erg… maar toen kwam de laatste zin en die vond ik gewoon zo triest en treurig.. Ik heb ook met andere mensen gesproken, was ik de enige die dit nou niet vond kunnen? Maar nee, ze vonden het allemaal erg vreemd/apart en ook niet echt netjes om dat neer te zetten.
Maar ondanks die auteursnoot vond ik dit boek prachtig om te lezen. Ik zou het boek ook zeker aanraden aan iedereen.
Review first posted at https://twirlingbookprincess.com/
Ik had gedacht dat dit boek alleen over Alie zou gaan, maar het gaat ook over haar vriendinnen die allemaal in haar boekje hebben geschreven. 19 meisjes, 6 hebben het overleefd. Degenen die het hebben overleefd krijgen ook hun eigen POV hoofdstuk. De andere meiden daar wordt over verteld door Alie of door middel van de poëzie die ze hebben geschreven in het boekje. Ik vond het erg mooi geschreven, en ik mocht Alie meteen. Ik heb haar een aantal keren willen knuffelen, willen troosten.
De verhalen die zijn verteld zijn gedeeltelijk uit archieven gevonden of van de overlevenden, maar een flink stuk (zoals dialogen) zijn erbij geschreven om het verhaal te maken. Ik vond het interessant om te lezen hoe de schrijfster het verhaal heeft kunnen maken, hoe ze alles samen heeft geweefd en er een mooi en verdrietig verhaal van heeft gemaakt.
Net als in zoveel boeken over de Tweede Wereldoorlog weten heel veel mensen niet wat er met ze gaat gebeuren. Dat brak mijn hart nog meer omdat ik wist dat als ze werden opgepakt ze waarschijnlijk nooit meer terug zouden komen. Je wilt gewoon het verhaal induiken en deze mensen redden. En de mensen hadden natuurlijk wel een vaag idee dat het gewoon slecht zou zijn, immers alles wordt van ze afgepakt, ze worden behandelt als vee, maar ik vraag me af hoeveel wisten dat ze nooit meer terug zouden komen. Dat opgepakt worden bijna altijd wel betekende dat je dood ging. Of in de kampen of onderweg of in een van de vele ghettos.
Ik vond de poëziealbum stukjes erg mooi, en ben blij dat de schrijver het ook heeft overgetypt zodat je het beter kan lezen (want soms was het niet meer heel duidelijk).
Aan het einde komen we wat meer te weten over de meisjes, degenen die het hebben overleefd, maar ook degenen die dus nooit meer zijn thuisgekomen. Sommige hebben een fotootje, maar van sommige is er niet heel veel bekend, wat ik gewoon erg verdrietig vond.
Ik trek toch een paar puntjes af vanwege de auteurs noot onder een van de gedichtjes. Het is echt van deze tijd om dat te doen om jezelf in te dekken want stel je voor dat iemand ergens boos over wordt. Ik vond het eerste stuk nog niet eens zo erg… maar toen kwam de laatste zin en die vond ik gewoon zo triest en treurig.. Ik heb ook met andere mensen gesproken, was ik de enige die dit nou niet vond kunnen? Maar nee, ze vonden het allemaal erg vreemd/apart en ook niet echt netjes om dat neer te zetten.
Maar ondanks die auteursnoot vond ik dit boek prachtig om te lezen. Ik zou het boek ook zeker aanraden aan iedereen.
Review first posted at https://twirlingbookprincess.com/
September 17, 2019
Gehangen aan de versjes geschreven in een poesie-album in de oorlog, wordt het verhaal van de gezinnen van een heleboel meisjes verteld. Gedeeltelijk uit documentatie teruggevonden, geromantiseerd. Gedeeltelijk uit gesprekken met schaarse overlevenden.
Indringend inkijkje in het leven van alledag, zoals dat in de oorlogsjaren nog alledaags was. Klinkt eerlijk en rechtuit, geloofwaardig.
blijf herinneren!
Indringend inkijkje in het leven van alledag, zoals dat in de oorlogsjaren nog alledaags was. Klinkt eerlijk en rechtuit, geloofwaardig.
blijf herinneren!
October 31, 2020
Het neemt je mee. Indrukwekkend. Het zijn echte meisjes. Echte mensen. Toen ik het boek uit had, kon ik alleen maar verzuchten: Arme, arme meisjes...
May 7, 2022
Zelden heb ik een boek geleden dat zo simpel maar zo duidelijk weergaf hoe groot de angst en onrust moet zijn geweest tijdens WOII. Voor iemand van ver na die tijd zoals ik is het lastig om zoiets voor te stellen, maar dit boek draagt eraan bij dat we deze oorlog nooit zullen vergeten. De lieve gedichtjes maken het helemaal af. Dit boek lees je in één ruk uit. Hulde aan Claudia Carli voor het vele onderzoek en de mooie schrijfstijl.
June 24, 2022
Be prepared with some tissues if your planning on reading this book.
Just like the cover says, it's the moving true story of a Jewish girl and her schoolfriends under Nazi occupation. A fun element in the book is photo copies of the girls' original writings and drawings from a friendship album.
Through the eyes of these girls we see into occupied Amsterdam and the lives of those who will never be forgotten.
Just like the cover says, it's the moving true story of a Jewish girl and her schoolfriends under Nazi occupation. A fun element in the book is photo copies of the girls' original writings and drawings from a friendship album.
Through the eyes of these girls we see into occupied Amsterdam and the lives of those who will never be forgotten.
May 23, 2020
Anne Frank had een dagboek, Alie Lopes Dias had een poëzie-album. En op basis van dat album is Claudia Carli op zoek gegaan. Op zoek naar de meisjes die in dat album hadden geschreven, op zoek naar hoe het er nou precies aan toeging in Nederland in 1943, op zoek naar de verhalen van overlevenden en overledenen.
Dit boek komt binnen!
Dit boek komt binnen!
December 1, 2024
Dit boek laat je zien en voelen hoe dramatisch het lijden van onze Joodse bevolking was aan de hand van de verhalen bij de poëzieversjes in het album van de hoofdpersoon. Vooral vanaf blz 378. Maar begin wel bij het begin!
October 10, 2021
Incredibly sad. I bawled my eyes out more than once.
March 19, 2020
Ik zat zo in het verhaal dat ik was vergeten dat Alida de oorlog niet had overleefd, net als veel van de mensen die in het boek beschreven waren.
July 28, 2021
This well-intentioned account of the tragic fate of Alida Lopes Dias, a Dutch Jewish school girl caught up in Nazi occupied Amsterdam, personalised her story and remembered her as an individual rather than an anonymous victim among the 6,000,000 Jews murdered during the Holocaust. The friendship album Alie received on her birthday in 1942 was saved by her older sister, Gretha, who had promised to keep the album safe “for as long as she lives”. When it was passed on to the author’s stepfather after Gretha’s death, Claudia Cardi saw it as her mission in 2011 to research the stories that belonged to Alie and to the friends who had signed her album, only six of whom survived the Holocaust out of Ali’s nineteen classmates at the Jewish Herman School.
Cardi used the autographed pages of each classmate to begin the chronological chapters about Alie, her family, and her schoolmates. Each one’s personalised poem, a gentle message to Alie about their friendship, was accompanied by the photo of the classmate and any drawings that had been included on her page. Although this was a valuable inclusion, I was often confused by thinking that the research that followed it would involve the classmate. That was not always the case as it depended upon what the author had been able to discover. While I greatly admired the author’s dedication, I was also confused and disappointed by her acknowledgement that much of the dialogue and conversations were fictionalised, as were some scenes that she had depicted. This cast a shadow over my reading it as an historical text.
What I relished was the opportunity to explore occupied Amsterdam in the meticulously detailed “excursions” around the areas that the Jews were permitted to enter. This made the time and place come alive and gave credit to this aspect of Cardi’s research. She is not listed as an historian, but her work with “War in my Neighbourhood” certainly reflects her dedication to the preservation of memories, to the lives lost during the Holocaust.
Cardi used the autographed pages of each classmate to begin the chronological chapters about Alie, her family, and her schoolmates. Each one’s personalised poem, a gentle message to Alie about their friendship, was accompanied by the photo of the classmate and any drawings that had been included on her page. Although this was a valuable inclusion, I was often confused by thinking that the research that followed it would involve the classmate. That was not always the case as it depended upon what the author had been able to discover. While I greatly admired the author’s dedication, I was also confused and disappointed by her acknowledgement that much of the dialogue and conversations were fictionalised, as were some scenes that she had depicted. This cast a shadow over my reading it as an historical text.
What I relished was the opportunity to explore occupied Amsterdam in the meticulously detailed “excursions” around the areas that the Jews were permitted to enter. This made the time and place come alive and gave credit to this aspect of Cardi’s research. She is not listed as an historian, but her work with “War in my Neighbourhood” certainly reflects her dedication to the preservation of memories, to the lives lost during the Holocaust.
December 7, 2019
Mooi, waargebeurd verhaal. Verschillende verhaallijnen afgewisseld met poezieversjes.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews