What do you think?
Rate this book
ปาริชาตลวง
'เป็นเรื่องที่คุณแม่แต่งอย่างประณีตบรรจงอย่างที่นักประพันธ์ใหม่ย่อมมีใจจดจ่อกับผลงานแรกของตน
ฉากที่ดำเนินเรื่องเป็นฉากจริงที่คุณแม่เคยพบเห็น
ลักษณะภูมิฐานบ้านเรือนของเจ้าคุณลุงของประกายแก้วนั้น
คุณแม่ดึงภาพมาจากวังของเจ้านายที่คุณแม่เคยไปเฝ้า
ฉากบ้านในป่าที่ตั้งเหมืองแร่เป็นตึกของฝรั่งที่เคยเข้ามาทำเหมืองดีบุกที่จังหวัดนครศรีธรรมราช
คุณแม่เคยตามคุณพ่อซึ่งเป็นวิศวกรเหมืองแร่ไปอยู่ที่เหมืองหนองเป็ด
ตำบลร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราชอยู่ระยะหนึ่ง
ได้เห็นบ้านนั้นและได้รับทราบเรื่องไม่ดีที่เคยเกิดในบ้านนั้น
สถานที่อื่นในเรื่องก็เป็นสถานที่จริงที่ประทับใจคุณแม่ทั้งนั้น
ภาพนิสิตหนุ่มสาวเดินคลอกันใต้ต้นปาริชาตก็เป็นสถานที่จริงที่คุณแม่รักไม่เคยลืมเลือน
ท่านเองเป็นนิสิตที่ทั้งเรียนเก่งและเก่งกิจกรรมเช่นเดียวกับประกายแก้ว
ทรงศักดิ์ ในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต้นจามจุรีสำหรับท่านก็คือต้นปาริชาต
ฉากที่ดำเนินเรื่องเป็นฉากจริงที่คุณแม่เคยพบเห็น
ลักษณะภูมิฐานบ้านเรือนของเจ้าคุณลุงของประกายแก้วนั้น
คุณแม่ดึงภาพมาจากวังของเจ้านายที่คุณแม่เคยไปเฝ้า
ฉากบ้านในป่าที่ตั้งเหมืองแร่เป็นตึกของฝรั่งที่เคยเข้ามาทำเหมืองดีบุกที่จังหวัดนครศรีธรรมราช
คุณแม่เคยตามคุณพ่อซึ่งเป็นวิศวกรเหมืองแร่ไปอยู่ที่เหมืองหนองเป็ด
ตำบลร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราชอยู่ระยะหนึ่ง
ได้เห็นบ้านนั้นและได้รับทราบเรื่องไม่ดีที่เคยเกิดในบ้านนั้น
สถานที่อื่นในเรื่องก็เป็นสถานที่จริงที่ประทับใจคุณแม่ทั้งนั้น
ภาพนิสิตหนุ่มสาวเดินคลอกันใต้ต้นปาริชาตก็เป็นสถานที่จริงที่คุณแม่รักไม่เคยลืมเลือน
ท่านเองเป็นนิสิตที่ทั้งเรียนเก่งและเก่งกิจกรรมเช่นเดียวกับประกายแก้ว
ทรงศักดิ์ ในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต้นจามจุรีสำหรับท่านก็คือต้นปาริชาต
230 pages
Published January 1, 2009
1 person want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
July 21, 2021
ปาริชาตลวง เป็นนิยายเรื่องยาวชิ้นแรกของอาจารย์ศุภร บุนนาค ก่อนหน้านี้ท่านมักจะเขียนงานออกมาเป็นเรื่องสั้น หลังจากเริ่มเขียนปาริชาตลวงก็ได้ถูกนำมาตีพิมพ์ลงเป็นตอนๆ ในนิตยสารสตรีสาร ช่วงราวปี 2497-2498 เมื่อท่านเขียนแล้วเสร็จก็ได้ถูกนำมาพิมพ์รวมเล่มปกแข็งโดยสำนักพิมพ์คลังวิทยาในปี 2501 และนำกลับมาพิมพ์อีกครั้งโดยสำนักพิมพ์เพื่อนดีในปี 2552
จากคำบอกเล่าของศาตราจารย์ ดร.คุณหญิงสุริยา รัตนกุล ผู้ซึ่งนอกจากจะเป็นบุตรสาวของท่านอาจารย์ศุภรแล้ว ยังเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการรวบรวมผลงานชิ้นอื่นของท่านมาเผยแพร่ คุณหญิงสุริยาได้บอกเล่าถึงการสร้างงานเขียนของท่านอาจารย์ไว้ว่า ท่านเป็นผู้ที่มักจะหยิบเอาสิ่งที่ได้พบเห็นด้วยตนเองมาสร้างเป็นงานเขียน ทั้งฉากต่างๆ ตั้งแต่ลักษณะบ้านเรือน สภาพภายในวัง หรือแม้กระทั่งฉากป่า ฉากเหมืองแร่ ล้วนเป็นสิ่งที่ท่านได้พบเจอด้วยตนเองเมื่อครั้งได้มีโอกาสติดตามสามีไปทำงานที่ภาคใต้
การวางตัวละครก็เช่นกัน ทั้งลักษณะนิสัย การกระทำสูงต่ำของบุคคล ล้วนเป็นสิ่งที่ท่านได้พบเห็นด้วยตนเอง ทำให้ตัวละครของท่านมีมิติของความเป็นมนุษย์ ไม่แบนเรียบ เมื่อรวมเข้ากับความประณีตในงานเขียน การใช้คำ สำนวนที่ท่านร่ายเรียง ทำให้งานของท่านมักถูกใครหลายคนยกย่องว่าเป็นผลงานชั้นครู ซึ่งน่าเสียดายที่ผลงานของท่านมีอยู่จำนวนไม่มาก
สำหรับปาริชาตลวง หนังสือเล่มไม่หนาแต่เล่าเรื่องเยอะมาก เรื่องราวพัวพันตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ที่ตายจากมาถึงรุ่นลูก มีปมชิงรักหักสวาท จุดเด่นอยู่ที่นางเอก เป็นคนที่มีความชัดเจนเด็ดขาดมากๆ เมื่อบอกว่าจะตัดก็ตัดได้เลย สาแก่ใจคนอ่านเป็นที่สุด
นิยายเรื่องนี้ ถือว่าเปิดอีกหนึ่งตำนานของผัวชั่ว จริงๆ แอบชั่วตั้งแต่ก่อนแต่งงาน มาแสดงออกชัดเจนหลังแต่งงานได้วันเดียว อ่านแล้วสงสารนางเอกเป็นที่สุด อุตส่าห์ผูกใจรัก แต่ยังดีที่ความชั่วของผัวมาจากความโง่และความทะนงตัวผิดๆ ไม่ใช่ชั่วเพราะแพ้ต่อกิเลสตัณหา เลยถือว่ายังพอให้อภัยได้ (มั้ง) 555+
ถ้าจะแสดงความเห็นให้สุภาพหน่อย คงต้องบอกว่า นิสัยของพระเอกเป็นนิสัยที่ผู้ชายพึงจะมี อย่างการเป็นคนเอาจริงเอาจริง เคร่งขรึม เด็ดขาด เมื่อได้รักใคร ก็ยืนยันที่จะผูกใจต่อผู้หญิงคนนั้น ไม่เคยกล่าวโทษผู้หญิงที่ทิ้งไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นเลย แต่ขณะเดียวกัน วินธัยก็มีนิสัยเหล่านี้ในด้านที่สุดโต้งเกินไป จนกลายเป็นแข็งกระด้าง ในนิยายเรื่องอื่นผู้หญิงอาจต้องยอมทน แต่นิยายเรื่องนี้ จุดแข็งของนางเอกคือมีความทะนงในสายเลือด มันเลยกลายเป็นแข็งชนแข็ง ไม่ลดราวาศอกกัน สนุกดี
จุดติงของเรา คือพระเอกนางเอกเป็นคนใจแข็งทั้งคู่ แต่กลับรักกันง่าย ยิ่งนางเอกเป็นคนมีหัวคิด เป็นผู้หญิงหัวก้าวหน้าแต่กลับรักพระเอกมาหลายปีตั้งแต่เห็นพระเอกยังเดินอยู่กับแฟนเก่า พออ่านถึงตรงนี้เราก็งงนิดนึง ส่วนพระเอกที่บอกกับตัวเองและคนอื่นหลายครั้งว่ายังรักพนิดา แต่เจอนางเอกไม่กี่ครั้ง ก็ไปส่งสายตาหวานหยดย้อยบ้าง ไปดักรอบ้าง อ่านแล้วแบบรู้สึกอีหยังมาก
อีกจุดคือ หลังจากพระเอกถูกไถ่ตัวพามาส่งในเมือง ก็รีบมาบอกรักนางเอก จากนั้นนิยายก็ตัดจบเลย เราไม่รู้เลยว่านางเอกจะให้อภัยได้ง่ายๆ ไหม ซึ่งถ้าง่ายก็คงจะผิดหวัง มันผิดคาแรตเตอร์นางเอก พระเอกอุตส่าห์ทำเลวขนาดนี้ อันนี้เราเสียดายจริงๆ อยากอ่านต่อ โดนตัดจบกระทันหันแบบนี้ นักอ่านปวดใจมาก
ส่วนพาร์ทที่เราชอบ เป็นพาร์ทหลังแต่งงาน ที่พระเอกหลุดปากว่ารักแฟนเก่า อยากบอกว่า โอโห สนุก แบบเราที่อ่านอยู่รู้สึกอึ้งมาก ผู้ชายที่มีสมองน้อยก็น่าจะคิดได้ว่าไม่ควรพูดกับเมียตัวเองว่ารักผู้หญิงคนอื่น แต่นี่พระเอกออกจะฉลาด ดันพูดคำที่ไม่ควรพูด ยังไม่นับความเจ็บปวดของแม่ที่ตลอดชีวิตต้องอยู่พ่อที่รักผู้หญิงอื่น ตัวเองดันเลือกเดินตามรอยพ่อซะงั้น นางเอกก็ทะนงมาก เมื่อยังรักคนอื่น ก็ควรไปอยู่กับคนอื่นซะ ส่วนพระเอกจากที่นิสัยน่านับถือ เริ่มตรรกะเพี้ยน เหตุก็มาจากปมที่ตัวเองด้อยกว่า และศักดิ์ศรีความเป็นลูกผู้ชายที่ค้ำคอ เลยพาชีวิตคู่ดิ่งลงเหวตั้งแต่วันแรกของการแต่งงานเลย ช่วงปะทะคารมกันสนุกดี
ในแง่จังหวะการเล่าเรื่องของนิยายเล่มนี้ สำนวนกระชับมาก ก่อนหน้านี้มีคนบอกว่าอาจารย์ศุภรภาษาเขียนสวย เราก็นึกว่าจะเยิ่นเย้อ ปรากฏว่าสั้น เขียนได้มีเสน่ห์ดี แต่บางขณะก็อารัมภบทสิ่งแวดล้อมเยอะไปหน่อย เหมือนเทน้ำหนักให้กับการพรรณนาเรื่องแวดล้อมมากกว่าคนหรือความรู้สึกของตัวละคร
นิยายเรื่องนี้เรา #แนะนำ มากๆ นะคะ สนุกดี อันนี้ความรู้สึกส่วนตัวล้วนๆ เหมือนได้กินอาหารตัดเลี่ยน ปกติอ่านเจอแต่นางเอกจำต้องยอมทน หรือต้องยอมจนจะตายก่อนถึงลุกขึ้นสู้ แต่สำหรับเรื่องนี้ชัดเจนค่ะ พร้อมต่อปากต่อคำ สอยหมัดต่อหมัด อ่านแล้วได้อารมณ์เหมือนตัวเองโดนสามีทิ้งเอง 55+ เชียร์จริงๆ ค่ะ นิยายเก่าแต่ไม่น่าเบื่อเลย ลองหามาอ่านดูนะคะ 😊😊
จากคำบอกเล่าของศาตราจารย์ ดร.คุณหญิงสุริยา รัตนกุล ผู้ซึ่งนอกจากจะเป็นบุตรสาวของท่านอาจารย์ศุภรแล้ว ยังเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการรวบรวมผลงานชิ้นอื่นของท่านมาเผยแพร่ คุณหญิงสุริยาได้บอกเล่าถึงการสร้างงานเขียนของท่านอาจารย์ไว้ว่า ท่านเป็นผู้ที่มักจะหยิบเอาสิ่งที่ได้พบเห็นด้วยตนเองมาสร้างเป็นงานเขียน ทั้งฉากต่างๆ ตั้งแต่ลักษณะบ้านเรือน สภาพภายในวัง หรือแม้กระทั่งฉากป่า ฉากเหมืองแร่ ล้วนเป็นสิ่งที่ท่านได้พบเจอด้วยตนเองเมื่อครั้งได้มีโอกาสติดตามสามีไปทำงานที่ภาคใต้
การวางตัวละครก็เช่นกัน ทั้งลักษณะนิสัย การกระทำสูงต่ำของบุคคล ล้วนเป็นสิ่งที่ท่านได้พบเห็นด้วยตนเอง ทำให้ตัวละครของท่านมีมิติของความเป็นมนุษย์ ไม่แบนเรียบ เมื่อรวมเข้ากับความประณีตในงานเขียน การใช้คำ สำนวนที่ท่านร่ายเรียง ทำให้งานของท่านมักถูกใครหลายคนยกย่องว่าเป็นผลงานชั้นครู ซึ่งน่าเสียดายที่ผลงานของท่านมีอยู่จำนวนไม่มาก
สำหรับปาริชาตลวง หนังสือเล่มไม่หนาแต่เล่าเรื่องเยอะมาก เรื่องราวพัวพันตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ที่ตายจากมาถึงรุ่นลูก มีปมชิงรักหักสวาท จุดเด่นอยู่ที่นางเอก เป็นคนที่มีความชัดเจนเด็ดขาดมากๆ เมื่อบอกว่าจะตัดก็ตัดได้เลย สาแก่ใจคนอ่านเป็นที่สุด
นิยายเรื่องนี้ ถือว่าเปิดอีกหนึ่งตำนานของผัวชั่ว จริงๆ แอบชั่วตั้งแต่ก่อนแต่งงาน มาแสดงออกชัดเจนหลังแต่งงานได้วันเดียว อ่านแล้วสงสารนางเอกเป็นที่สุด อุตส่าห์ผูกใจรัก แต่ยังดีที่ความชั่วของผัวมาจากความโง่และความทะนงตัวผิดๆ ไม่ใช่ชั่วเพราะแพ้ต่อกิเลสตัณหา เลยถือว่ายังพอให้อภัยได้ (มั้ง) 555+
ถ้าจะแสดงความเห็นให้สุภาพหน่อย คงต้องบอกว่า นิสัยของพระเอกเป็นนิสัยที่ผู้ชายพึงจะมี อย่างการเป็นคนเอาจริงเอาจริง เคร่งขรึม เด็ดขาด เมื่อได้รักใคร ก็ยืนยันที่จะผูกใจต่อผู้หญิงคนนั้น ไม่เคยกล่าวโทษผู้หญิงที่ทิ้งไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นเลย แต่ขณะเดียวกัน วินธัยก็มีนิสัยเหล่านี้ในด้านที่สุดโต้งเกินไป จนกลายเป็นแข็งกระด้าง ในนิยายเรื่องอื่นผู้หญิงอาจต้องยอมทน แต่นิยายเรื่องนี้ จุดแข็งของนางเอกคือมีความทะนงในสายเลือด มันเลยกลายเป็นแข็งชนแข็ง ไม่ลดราวาศอกกัน สนุกดี
จุดติงของเรา คือพระเอกนางเอกเป็นคนใจแข็งทั้งคู่ แต่กลับรักกันง่าย ยิ่งนางเอกเป็นคนมีหัวคิด เป็นผู้หญิงหัวก้าวหน้าแต่กลับรักพระเอกมาหลายปีตั้งแต่เห็นพระเอกยังเดินอยู่กับแฟนเก่า พออ่านถึงตรงนี้เราก็งงนิดนึง ส่วนพระเอกที่บอกกับตัวเองและคนอื่นหลายครั้งว่ายังรักพนิดา แต่เจอนางเอกไม่กี่ครั้ง ก็ไปส่งสายตาหวานหยดย้อยบ้าง ไปดักรอบ้าง อ่านแล้วแบบรู้สึกอีหยังมาก
อีกจุดคือ หลังจากพระเอกถูกไถ่ตัวพามาส่งในเมือง ก็รีบมาบอกรักนางเอก จากนั้นนิยายก็ตัดจบเลย เราไม่รู้เลยว่านางเอกจะให้อภัยได้ง่ายๆ ไหม ซึ่งถ้าง่ายก็คงจะผิดหวัง มันผิดคาแรตเตอร์นางเอก พระเอกอุตส่าห์ทำเลวขนาดนี้ อันนี้เราเสียดายจริงๆ อยากอ่านต่อ โดนตัดจบกระทันหันแบบนี้ นักอ่านปวดใจมาก
ส่วนพาร์ทที่เราชอบ เป็นพาร์ทหลังแต่งงาน ที่พระเอกหลุดปากว่ารักแฟนเก่า อยากบอกว่า โอโห สนุก แบบเราที่อ่านอยู่รู้สึกอึ้งมาก ผู้ชายที่มีสมองน้อยก็น่าจะคิดได้ว่าไม่ควรพูดกับเมียตัวเองว่ารักผู้หญิงคนอื่น แต่นี่พระเอกออกจะฉลาด ดันพูดคำที่ไม่ควรพูด ยังไม่นับความเจ็บปวดของแม่ที่ตลอดชีวิตต้องอยู่พ่อที่รักผู้หญิงอื่น ตัวเองดันเลือกเดินตามรอยพ่อซะงั้น นางเอกก็ทะนงมาก เมื่อยังรักคนอื่น ก็ควรไปอยู่กับคนอื่นซะ ส่วนพระเอกจากที่นิสัยน่านับถือ เริ่มตรรกะเพี้ยน เหตุก็มาจากปมที่ตัวเองด้อยกว่า และศักดิ์ศรีความเป็นลูกผู้ชายที่ค้ำคอ เลยพาชีวิตคู่ดิ่งลงเหวตั้งแต่วันแรกของการแต่งงานเลย ช่วงปะทะคารมกันสนุกดี
ในแง่จังหวะการเล่าเรื่องของนิยายเล่มนี้ สำนวนกระชับมาก ก่อนหน้านี้มีคนบอกว่าอาจารย์ศุภรภาษาเขียนสวย เราก็นึกว่าจะเยิ่นเย้อ ปรากฏว่าสั้น เขียนได้มีเสน่ห์ดี แต่บางขณะก็อารัมภบทสิ่งแวดล้อมเยอะไปหน่อย เหมือนเทน้ำหนักให้กับการพรรณนาเรื่องแวดล้อมมากกว่าคนหรือความรู้สึกของตัวละคร
นิยายเรื่องนี้เรา #แนะนำ มากๆ นะคะ สนุกดี อันนี้ความรู้สึกส่วนตัวล้วนๆ เหมือนได้กินอาหารตัดเลี่ยน ปกติอ่านเจอแต่นางเอกจำต้องยอมทน หรือต้องยอมจนจะตายก่อนถึงลุกขึ้นสู้ แต่สำหรับเรื่องนี้ชัดเจนค่ะ พร้อมต่อปากต่อคำ สอยหมัดต่อหมัด อ่านแล้วได้อารมณ์เหมือนตัวเองโดนสามีทิ้งเอง 55+ เชียร์จริงๆ ค่ะ นิยายเก่าแต่ไม่น่าเบื่อเลย ลองหามาอ่านดูนะคะ 😊😊
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 of 1 review