Zawsze jest ciąg dalszy. Rozmowy z psychoterapeutami

by Justyna Dąbrowska, Bogdan de Barbaro, Irena Namysłowska

Zawsze jest ciąg dalszy. Rozmowy z psychoterapeutami - Justyna Dąbrowska
Psychoterapeuci żyją i pracują najdłużej. Dlaczego tak jest? Skąd czerpią nadzieję, witalność i sens życia? Co daje im napęd do pracy i miłości? Czym są „bąble radości”?
„Zawsze jest ciąg dalszy” to kolejna odsłona rozmów Justyny Dąbrowskiej z Mistrzami, którymi tym razem są psychoterapeuci i psychoanalitycy a wśród nich: Bogdan de Barbaro, Irena Namysłowska, Vamik Volkan, Lidia Mieścicka, Yona Teichman, Emanuel Berman, Hanna Jaworska, Wiktor Sedlak, Ora Dresner, Ryszard Praszkier i Wojciech Eichelberger.

Genres: Psychology, Nonfiction, Polish Literature

232 pages, Hardcover

First published November 10, 2021

Reviews

[Paulina · Rating 1 out of 5]

Jestem autentycznie WŚCIEKŁA na niewykorzystany potencjał tej książki.
Autorka przeprowadza krótkie rozmowy z kilkunastoma bardzo doświadczonymi psychoteraputami. Ma możliwość zadać im pytanie o wszystko.
O to, jakie rady daliby samym sobie na początku kariery. O to, czy są takie problemy z którymi przychodzą klienci przez te kilkadziesiąt lat ich kariery, i czy mimo indywidualnego podejścia jest jakaś uniwersalna rada, którą mogliby dać każdemu. O to, komu nie udało się pomóc, o momenty bezsilności. O to, z czego są najbardziej dumni.
Natomiast pytaniem, które autorka zadaje każdemu rozmówcy jest to, czy wiedzą, że psychoterapeuci żyją dłużej. DLACZEGO?!?!

[Weneglafela · Rating 2 out of 5]

2/5
Faktem jest to, że chyba inaczej niż powinnam zrozumiałam tytuł książki lub autorka celowo wprowadziła nim w błąd. Byłam przekonana, że tematyka będzie dotyczyła pracy tych osób tj. pacjentów, trudnych przypadków, najczęstszych diagnoz, codziennych zmagań oraz czym na co dzień się zajmują. Inną opcją było spojrzenia na świat oczami osoby, która zna techniki oraz odpowiednie narzędzia, dzięki którym potrafi rozumieć swoje emocje, czym także ma zamiar się podzielić z czytelnikami. Zamiast tego dostałam opowieści o wojnie, emigracjach. Myślę, że bardziej adekwatny tytuł brzmiałby: „Rozmowy o przemijaniu”, gdyż ten temat również nieustannie się przewijał. Wszyscy (bez wyjątku) psychoterapeuci to osoby w podeszłym wieku, więc można było się spodziewać, że niosą ciężki bagaż przeżyć. Życie tych ludzi niewątpliwie było ciężkie, jednak byłam ciekawa ich zawodu, a nie powieści historycznej. Wiem, że są to ważne tematy, jednak nie zawsze i nie każdy lubi o nich czytać.
Z ludźmi, tak jak i z książkami, można polubić się mniej i bardziej. Jedni mają do zaoferowania więcej tego, co nas przyciąga, inni głoszą odpychające nas poglądy. Tak stało się również w tym przypadku – były osoby, które mnie zainteresowały, ale też takie których opowieści mi się dłużyły.
Mam również wątpliwości co do samych pytań – czemu każda z osób została zapytana o wiek oraz o to, czy wiedzą, że psychoterapeuci żyją najdłużej, czy aby na pewno były to kwestie na tyle ważne, by poruszać je w każdym wywiadzie?

[Patrycja1393 · Rating 4 out of 5]

3.75

[zuzanna · Rating 3 out of 5]

To nie była zła książka. Napisana lekką ręką, nie odczuwałam tej niechęci, którą zazwyczaj mam przy czytaniu wywiadów i myślę, że to kwestia zręczności językowej autorki.
Jednak jedną z większych spraw, które mi przeszkadzały nie był wiek gości (70+), bo uwielbiam uczyć się od starszych ludzi, szczególnie jeśli są takimi starszymi ludźmi jak postacie z tej książki: odnalezionymi w świecie, pewnymi, ciepłymi i ze wspaniałą, wręcz rażącą otwartością na to, co nowe. To jest chyba coś, czego od psychoterapeutów nauczyć się warto: traktowania drugiej osoby jako nowych ziem godnych zwiedzenia, nawet jeżeli klimat jest taki sam, jak w innych miejscach, w których byliśmy. Faktem, który mi przeszkadzał był określony schemat rozmów: podobne pytania i tematyka. Łatwo jest się domyślić, że autorkę interesuje tematyka powojennych traum i ich wpływu na społeczeństwo, szczególnie polskie, ale jestem przekonana, że po dwóch wywiadach w tej tematyce, poruszanie innych wątków nie byłoby ujmą, a raczej rozwinięciem historii.
Po lekturze tej książki czuję się trochę jak po warsztatach z tego co najważniejsze w życiu. A oczekiwałam rozmów z psychoterapeutami, które będą niewygodne, doprowadzą mnie do jakiejś ściany i konkluzji, od której nie będę mogła uciec. A tak naprawdę same w sobie wydawały się być ucieczką od tego, co w tej książce powinno wybrzmieć.

Poza tym chciałabym powiedzieć, że wywiad z panem Zbigniewem Sokolikiem jest ikoniczny i mimo, że na początku jego cynizm mnie frustrował, później poczułam, że ten człowiek musi mieć niesamowicie bogate wnętrze wypełnione po brzegi autentycznością.

[Jarosław · Rating 3 out of 5]

Jednak dużo bardziej poruszyła mnie "Soroczka" Angeliki Kuźniak.

[Mawdz :] · Rating 4 out of 5]

[3.75]

[Sasha Diachenko · Rating 5 out of 5]

cudowne. przeczytałem ją już po raz drugi, i jest to absolutnie wspaniale. Toć jak starzy ludzie opowiadają o swoim życiu i pracy jest przeciekawe. polecam

[Paweł P · Rating 3 out of 5]

Spodziewałem się chyba czegoś innego po rozmowach z psychoterapeutami. Warto dodać, że średnia wieków psychoterapeutów to jakieś 75 lat, a rozmowy dotyczą głównie patrzenia wstecz na swoje życie, myślenia o przemijaniu i gotowości na śmierć. Kilka ciekawych przemyśleń, których głębia wynika być może z tego, że pochodzą od osób na co dzień zajmujących się zagadnieniami psychologicznymi, aczkolwiek nie jestem pewien czy grupa przypadkowych seniorów nie udzieliłaby podobnych odpowiedzi na kilka z powtarzających się pytań.

[Książkolożka · Rating 4 out of 5]

To była czysta przyjemność!

[Krzysztof Jagusztyn · Rating 5 out of 5]

Książka oferuje fascynujące rozmowy, które otwierają oczy na światopogląd osób doświadczonych życiowo – ludzi, którzy przeszli przez wiele i mają bogaty bagaż wspomnień. W dzisiejszym świecie, skoncentrowanym na indywidualizmie i psychologicznych poradnikach często promujących narcyzm, takie perspektywy są szczególnie wartościowe. Jestem pod wrażeniem różnorodności spojrzeń na życie i przemijanie, które autorka zebrała od swoich rozmówców. Nie zgadzam się z krytycznymi opiniami twierdzącymi, że książka powinna zawierać więcej analiz przypadków pacjentów psychoterapeutów. Na rynku nie brakuje takich publikacji. Tymczasem pokazanie świata oczami autorytetów w dziedzinie psychologii i psychiatrii oraz ich refleksji nad przemijaniem to temat równie fascynujący, a może nawet bardziej rozwijający.

[Maria B · Rating 4 out of 5]

Książkę czyta się wspaniale, lekko! To co było dla mnie w tej książce najcenniejsze, to taki spokój związany z przemijaniem jaki od niej bił. Ludzie z którymi przeprowadzane były wywiady w tej książce, to ludzie starsi, którzy z przemijaniem i śmiercią już się pogodzili i nie boją się jej i czytając trochę ich spokoju się przejmuje:)

Zgadzam się jednak z opinią, że niektóre pytania w książce mogły być bardziej pogłębione i czułam lekki nie dosyt po niektórych wywiadach.
Niemniej jednak, polecam!

[Marcelina · Rating 3 out of 5]

3,75
trochę zawiedziona jestem bo miałam chyba inne oczekiwania wobec tej książki, widziałam opinię w której ktoś się wściekał że te wywiady mają totalnie niewykorzystany potencjał - zgadzam się z tym…
to chyba pozycja na inny moment dla mnie, gdy będę chciała pofilozofować nad przemijaniem, teraz akurat nie bardzo mam ochotę xd

[Hannah · Rating 3 out of 5]

Książka jest wartościowa, ponieważ wartościowy jest wgląd w spojrzenie na świat osób starszych, które niejako przeżyły nie tylko swoje życia, ale również tysiące innych żyć swoich pacjentów. Dobra pozycja w kontekście normalizowania myślenia o starości i przemijaniu.

[Ania Romańska · Rating 5 out of 5]

4.5

[jaikx · Rating 2 out of 5]

2,5

[nat.kwikert · Rating 4 out of 5]

Łagodna i dająca nowe perspektywy opowieść o tym, co w życiu ważne.

[Szara_k · Rating 3 out of 5]

3,5/5

[Malwina · Rating 5 out of 5]

Bardziej 4.5 :)