Πάρτε το ψες! (κάποιες σκέψεις για το δεύτερο τεύχος ‘’Αλλόκοσμες Ιστορίες’’)
Πόσο όμορφο είναι το συναίσθημα να συμμετέχεις σε κάτι που θα ήσουν φαν σε μικρότερη ηλικία; Πραγματικά, με κάθε νέο τεύχος του περιοδικού, νιώθω ενθουσιασμό και ανυπομονησία, όχι μόνο για τα σχόλια του κόσμου που το στηρίζει, μα και για να το πιάσω κι εγώ στα χέρια μου και να το ξεκοκαλίσω!
Αρχικά, τα εντιτόριαλ και οι συνεντεύξεις του Θ.Π, όσο κι αν γκρινιάζει, είναι τόσο άμεσα και τόσο… ‘’Θανάσης’’, που απλά τα αγαπώ. Έπειτα όλες οι προτάσεις με κάνουν να κάνω ακόμα μακρύτερες τις λίστες μου. Και τέλος, τα αφιερώματα και τα διηγήματα κάθε τεύχους είναι απλά μούρλια και προσεγμένα όσο πάει!
Τι έχουμε όμως εδώ;
‘’Το ελληνικό φανταστικό ανά τους αιώνες’’ : ένα αφιέρωμα που χρειαζόταν, έλειπε και είθε να είναι οδηγός και στους νέους (και όχι μόνο) του χώρου. Τα ‘’ριζικά κείμενα’’, ο Όμηρος, ο Ησίοδος και ο Αίσωπος είναι το σημείο εστίασης του πρώτου κειμένου και με βλέπω οι λίστες μου να ανανεώνονται σύντομα.
‘’Αίμα, σεξ και φτηνός χαρτοπολτός’’ : λατρεμένη σειρά και λατρεμένος σχολιαστής. Το διάβασα με ένα χαμόγελο καθώς με πολιορκούσαν μνήμες.
‘’Πραλένα’’ : μετά από το προηγούμενο αφιέρωμα, ήταν η τέλεια σκυτάλη στο περιοδικό. Ακραίο, σιχαμερό και με έντονη αισθητική ταινίας β’ διαλογής. Άρα, κυρίες και κύριοι, απολαυστικότατο. Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω το ίδιο και για την Πραλένα.
‘’Τζάλο σημαίνει κίτρινο’’ : πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα, αν και δεν πιστεύω να πιάσω το συγκεκριμένο είδος ποτέ. Αν και έχω ακούσει πολλά (κυρίως από τον Θανάση) κι έχω δει και δύο τρία, δεν ήξερα ότι οι ρίζες τους ήταν από βιβλία. Το κομμάτι με τα ελληνικά τζάλι, μου άρεσε πολύ.
‘’Νυχτερινή φωνή’’ : η συνέχεια ήταν εξίσου ποιοτική με του πρώτου τεύχους. Εδώ έχουμε ένα διήγημα που είναι σαν φόρος τιμής στον Λάβκραφτ (αρουραίοι στους τοίχους) κι ένα που θα μπορούσε να είναι του Κέτσαμ. Μου άρεσε αυτή η εναλλαγή, ένα ατμοσφαιρικό και ένα σπλάτερ. Η ιστορία της Τζάνετ μου άρεσε πιο πολύ από του Γουίλ, για να είμαι ειλικρινής. Με ανατρίχιασε και σχεδόν μπορούσα να ακούσω την γεροντοφωνή του γιαγιουδικού. Ο Γουίλ όμως, με έκανε να νοσταλγήσω και να θυμηθώ πράγματα από τις εποχές των βίντεο κλαμπ που είχα ξεχάσει. Διαμαντάκια και τα δύο, αναμένω την συνέχεια.
Όλα τέλεια, μα ένα παραπονάκι: τι πάει να πει ‘’για όσο το θέλει ο δημιουργός της’’!?!?!?!?! Όσο υπάρχουν ‘’αλλόκοσμες’’, θα είναι μαζί τους και η Μπαφομέτα!!!