Οκτώ μήνες μιας επιδημίας που εξελίσσεται σε πανδημία. Έξι αλληλοσυνδεόμενοι αστυνομικοί γρίφοι για έναν αρχαιολόγο που, παραδόξως για όλους τους υπόλοιπους, βρίσκει κάποια κοινά σημεία ανάμεσα στην επιστήμη του και τη διαλεύκανση εγκλημάτων, αλλά και για έναν δημόσιο υπάλληλο, για τον οποίο η διαλεύκανση εγκλημάτων είναι η δουλειά του. Είναι κρίμα που δεν μπορούν να συνεργαστούν μεταξύ τους.
Έ να τηλεφωνικό κέντρο της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες, μια συνάντηση παλιών συμμαθητών και μια πολυκατοικία σε lockdown στη Θεσσαλονίκη, ένα νοσοκομείο αναφοράς για τον κορωνοϊό στην Αθήνα, μια πολυτελής βίλα στην Πάτμο, δύο ιστιοπλοϊκά δεμένα αρόδου στις Μικρές Κυκλάδες και μια κρουαζιέρα στον Ειρηνικό, που κινεί το ενδιαφέρον του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Οκτώ γυναίκες. Η καθεμιά τους έχει ένα τραγούδι ν’ ακούσει και μια ιστορία να διηγηθεί.
Ένα ευφάνταστο σπονδυλωτό αστυνομικό μυθιστόρημα για μια σειρά φόνων την πρώτη χρονιά της καραντίνας. Συνδέονται χαλαρά μέσω των πρωταγωνιστών τους, ακολουθούν την παράδοση της Αγκάθα Κρίστι περισσότερο (μην περιμένετε ρεαλισμό, πρόκειται για γρίφους μυστηρίου, όχι ψυχολογικό θρίλερ ή gritty αστυνομικό), έχουν πολλές αρχαιολογικές αναφορές που τις βρήκα άκρως ενδιαφέρουσες και ακόμα περισσότερες μουσικές αναφορές που τις βρήκα ως επί το πλείστον ακαταλαβίστικες, και απρόοπτο τέλος. Μου θύμισε πολύ τα αστυνομικά διηγήματα της Αθήνας Κακούρη.
3,5 αστέρια, αλλά στρογγυλοποιώ προς τα πάνω γιατί ήταν διασκεδαστικό και στο τέλος μου την έφερε.