What do you think?
Rate this book
밝은 밤
“슬픔을 위로하고 감싸주는 더 큰 슬픔의 힘” _오정희(소설가)
백 년의 시간을 감싸안으며 이어지는 사랑과 숨의 기록
『쇼코의 미소』 『내게 무해한 사람』 최은영 첫 장편소설
공감을 불러일으키는 이야기와 서정적이며 사려 깊은 문장, 그리고 그 안에 자리한 뜨거운 문제의식으로 등단 이후 줄곧 폭넓은 독자의 지지와 문학적 조명을 두루 받고 있는 작가 최은영의 첫 장편소설. ‘문화계 프로가 뽑은 차세대 주목할 작가’(동아일보) ‘2016, 2018 소설가들이 뽑은 올해의 소설’(교보문고 주관) ‘독자들이 뽑은 한국문학의 미래가 될 젊은 작가’(예스24) 등 차세대 한국소설을 이끌 작가를 논할 때면 분야를 막론하고 많은 사람들의 머릿속에 가장 선명히 떠오르며 활발한 작품활동을 이어가던 최은영 작가는 2019년, 예정돼 있던 소설 작업을 중단한 채 한차례 숨을 고르며 멈춰 선다. 의욕적으로 소설 작업에 매진하던 작가가 가져야 했던 그 공백은 “다시 쓰는 사람의 세계로 초대받”(‘작가의 말’에서)기까지 보낸 시간이자 소설 속 인물들이 찾아오기를 기다리는 시간이기도 했다.
『밝은 밤』은 그런 작가가 2020년 봄부터 겨울까지 꼬박 일 년 동안 계간 『문학동네』에 연재한 작품을 공들여 다듬은 끝에 선보이는 첫 장편소설로, 「쇼코의 미소」 「한지와 영주」 「모래로 지은 집」 등 긴 호흡으로 이야기를 이끌어가는 중편소설에서 특히 강점을 보여온 작가의 특장이 한껏 발휘된 작품이다. 첫 소설집 『쇼코의 미소』가 출간된 2016년의 한 인터뷰에서 장편 계획을 묻는 질문에 작가는 “엄마나 할머니, 아주 옛날에 이 땅에 살았던 여성들의 이야기를 써보고 싶다는 바람이 있어요”라고 말했던바, 『밝은 밤』은 작가가 오랫동안 마음속에 품어왔던 ‘증조모-할머니-엄마-나’로 이어지는 4대의 삶을 비추며 자연스럽게 백 년의 시간을 관통한다. 증조모에게서 시작되어 ‘나’에게로 이어지는 이야기와 ‘나’에게서 출발해 증조모로 향하며 쓰이는 이야기가 서로를 넘나들며 서서히 그 간격을 메워갈 때, 우리는 사람들의 입을 통해 이야기가 전해진다는 건 서로를 살리고 살아내는 숨이 연쇄되는 과정이기도 하다는 것을, 그리고 그것이 이야기 자체가 가진 본연의 힘이기도 하다는 것을 느끼게 될 것이다. 은은하며 강인한 존재감으로 서서히 주위를 밝게 감싸는 최은영의 소설이 지금 우리에게 도착했다.
백 년의 시간을 감싸안으며 이어지는 사랑과 숨의 기록
『쇼코의 미소』 『내게 무해한 사람』 최은영 첫 장편소설
공감을 불러일으키는 이야기와 서정적이며 사려 깊은 문장, 그리고 그 안에 자리한 뜨거운 문제의식으로 등단 이후 줄곧 폭넓은 독자의 지지와 문학적 조명을 두루 받고 있는 작가 최은영의 첫 장편소설. ‘문화계 프로가 뽑은 차세대 주목할 작가’(동아일보) ‘2016, 2018 소설가들이 뽑은 올해의 소설’(교보문고 주관) ‘독자들이 뽑은 한국문학의 미래가 될 젊은 작가’(예스24) 등 차세대 한국소설을 이끌 작가를 논할 때면 분야를 막론하고 많은 사람들의 머릿속에 가장 선명히 떠오르며 활발한 작품활동을 이어가던 최은영 작가는 2019년, 예정돼 있던 소설 작업을 중단한 채 한차례 숨을 고르며 멈춰 선다. 의욕적으로 소설 작업에 매진하던 작가가 가져야 했던 그 공백은 “다시 쓰는 사람의 세계로 초대받”(‘작가의 말’에서)기까지 보낸 시간이자 소설 속 인물들이 찾아오기를 기다리는 시간이기도 했다.
『밝은 밤』은 그런 작가가 2020년 봄부터 겨울까지 꼬박 일 년 동안 계간 『문학동네』에 연재한 작품을 공들여 다듬은 끝에 선보이는 첫 장편소설로, 「쇼코의 미소」 「한지와 영주」 「모래로 지은 집」 등 긴 호흡으로 이야기를 이끌어가는 중편소설에서 특히 강점을 보여온 작가의 특장이 한껏 발휘된 작품이다. 첫 소설집 『쇼코의 미소』가 출간된 2016년의 한 인터뷰에서 장편 계획을 묻는 질문에 작가는 “엄마나 할머니, 아주 옛날에 이 땅에 살았던 여성들의 이야기를 써보고 싶다는 바람이 있어요”라고 말했던바, 『밝은 밤』은 작가가 오랫동안 마음속에 품어왔던 ‘증조모-할머니-엄마-나’로 이어지는 4대의 삶을 비추며 자연스럽게 백 년의 시간을 관통한다. 증조모에게서 시작되어 ‘나’에게로 이어지는 이야기와 ‘나’에게서 출발해 증조모로 향하며 쓰이는 이야기가 서로를 넘나들며 서서히 그 간격을 메워갈 때, 우리는 사람들의 입을 통해 이야기가 전해진다는 건 서로를 살리고 살아내는 숨이 연쇄되는 과정이기도 하다는 것을, 그리고 그것이 이야기 자체가 가진 본연의 힘이기도 하다는 것을 느끼게 될 것이다. 은은하며 강인한 존재감으로 서서히 주위를 밝게 감싸는 최은영의 소설이 지금 우리에게 도착했다.
344 pages, Paperback
First published July 27, 2021
About the author
Choi Eunyoung
58 books151 followersChoi Eun-young ( 최은영) is a South Korean writer. She began her literary career in 2013, when her short story “Shokoui miso” (쇼코의 미소; Shoko's Smile) was selected for the quarterly literary magazine Writer's World's New Writer's Award. With the same work, she received the 5th Munhakdongne Young Writer's Award in 2014. She was awarded the 8th Heo Gyun Writer's Award in 2016, and was awarded the 8th Munhakdongne Young Writer's award in 2017.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 96 reviews
April 9, 2026
Przepiękna książka! Łapie za serce, ściska je, wzrusza, wkurza. I jestem pewna, że główna bohaterka będzie bliska wielu kobietom w swoim pogubieniu w życiu, samotności i prawdopodobnie depresji.
Nie mogłam się doczekać każdego momentu powrotu do tej historii i jeśli lubicie powieści o kobietach, bardzo polecam.
Wielkie ukłony dla tłumaczki za próbę oddania dialektów regionalnych. Cudownie się to czytało.
Nie mogłam się doczekać każdego momentu powrotu do tej historii i jeśli lubicie powieści o kobietach, bardzo polecam.
Wielkie ukłony dla tłumaczki za próbę oddania dialektów regionalnych. Cudownie się to czytało.
January 17, 2026
ja też
ja też boję się, że ta chwila stanie się odległym wspomnieniem, a może nawet nie będę jej pamiętać
ja też boję się, że ta chwila stanie się odległym wspomnieniem, a może nawet nie będę jej pamiętać
August 2, 2021
Longing for my mom who passed 11 years ago,
Longing for my maternal grandma who passed 24 years ago,
Longing for my great grandmother whom I don't have memory or stories to remember
And longing for all the mothers-daughters who got me here
This is the first book made me wish for my girls to learn to read Korean; so I can share this story with them. The author draws lives of mother-daughters through 4 generations from Japanese occupation to now. The conversations between the mother and the daughter (main character) is so ordinary- it brought back some small and some big conversations with my mom.
We end up hurting the most loved ones, because of unresolved hurt/scar of own our own. Sometimes, we do it without knowing, more tragically, sometimes knowing fully a new scar/hurt forming on your loved ones, because you cannot help it. I think this story painted such relationships so well. I loved the calm tone of the story, even when emotions running high. And there's underline warmth to all the humans (women) no matter how big their flaws are.
The best female writer I've encountered recently. Hope she can continue to say what she wants to say on her own pace.
Longing for my maternal grandma who passed 24 years ago,
Longing for my great grandmother whom I don't have memory or stories to remember
And longing for all the mothers-daughters who got me here
This is the first book made me wish for my girls to learn to read Korean; so I can share this story with them. The author draws lives of mother-daughters through 4 generations from Japanese occupation to now. The conversations between the mother and the daughter (main character) is so ordinary- it brought back some small and some big conversations with my mom.
We end up hurting the most loved ones, because of unresolved hurt/scar of own our own. Sometimes, we do it without knowing, more tragically, sometimes knowing fully a new scar/hurt forming on your loved ones, because you cannot help it. I think this story painted such relationships so well. I loved the calm tone of the story, even when emotions running high. And there's underline warmth to all the humans (women) no matter how big their flaws are.
The best female writer I've encountered recently. Hope she can continue to say what she wants to say on her own pace.
February 23, 2026
Fenomenalna, poruszająca, dobra. Każde słowo i zdanie ma wartość. Żyłam opowieściami o Samcheon i Seabi tak jak główna bohaterka, która ich słuchała. Najlepsza książka, jaką czytałam w ostatnim czasie
February 17, 2026
Przyznam się wam w tajemnicy, że jestem wielkim fanem sag rodzinnych. A w szczególności takich, które dzieją się na tle wydarzeń historycznych. „Jasna noc” jest dokładnie taką książką. Główna bohaterka powieści przeprowadza się do miasteczka w Korei Południowej, w którym kiedyś przeżyła szczęśliwe wakacje z swoją babcią, z którą nie ma już kontaktu. Los chce, że obie kobiety spotykają się ponownie, co pozwala nam na poznanie wspomnień babci narratorki i losów jej rodziny. I czego tu nie ma! Okupacja japońska, druga wojna światowa i wojna domowa. A gdyby czytelnikowi było mało historii, to dostajemy tu też spojrzenie na społeczeństwo koreańskie i powoli zmieniając się w nim rolę kobiet. Wspaniała rzecz. Wciąga od pierwszej strony, bawi, wzrusza i uczy. Idealna lektura, przy której można spędzić miło czas, ale i dowiedzieć się czegoś ciekawego.
April 15, 2026
Po prostu piękna. To jak autorka opisała relacje rodzinne jest dla mnie niesamowite. Dużo prawdy, bólu i przede wszystkim życia.
February 28, 2026
Czy uważacie, że doświadczenia poprzednich pokoleń mają wpływ na wasze życie? Nawet jeśli nigdy ich nie poznaliście, a historie na ich temat przekazał wam ktoś inny?
Jiyeon w starej fotografii przedstawiającej dwie kobiety odnajduje swoją twarz; rysy prababci stanowią niemal lustrzane odbicie, a to jedno skojarzenie rozpoczyna opowieść, która sięga kilku pokoleń wstecz. I choć z naszej perspektywy to się może wydawać odległe, to niespokojne losy Korei nie są tak przeszłe, jak mogłoby się wydawać. Jeśli możemy dotknąć listów i posłuchać relacji osób, które musiały uciekać z rodzinnych stron, których ciała znosiły niewyobrażalny głód i chłód, to czy naprawdę jesteśmy już w zupełnie innym miejscu?
Zdaję sobie sprawę, że z pozoru może polski czytelnik niewiele ma wspólnego z tak odległym krajem, jednak dla mnie stanowi to wspaniałą okazję do zyskania więcej zrozumienia odnośnie świata, w którym żyjemy. Może też sam fakt, że byłam Korei Południowej i mogłam poczuć się bliżej tej rzeczywistości. W której nikt nie myślał o tym, że dzięki ucieczce będzie mógł żyć w bardziej demokratycznym państwie. I że nigdy nie będzie mógł wrócić do miejsca swoich narodzin.
„Jasna noc” jest przede wszystkim opowieścią o lęku przed bliskością, wychodzeniem poza oczekiwania rodziny i otoczenia, godzenia w sobie miłości, tęsknoty i nienawiści. Błędy popełnione przed dekadami nadal ciążą nad postaciami przedstawionym, a raz podjęte wybory wydają się trudne do cofnięcia. W ich świecie nadal rządzi patriarchat, a nawet matka może mieć poglądy, w których zdanie zięcia jest ważniejsze, mimo że to on dopuścił się zdrady małżeńskiej.
Obieranie innej drogi, sprzeciwianie się ustanowionemu porządkowi, nie jest prostą sprawą. Wymaga niezwykłej siły, a mimo to nie zawsze udaje się osiągnąć w pełni szczęśliwe zakończenie. Lecz czasami piękne chwile, które choć, krótkie, są nam nade, stanowią wystarczającą nagrodę. Gdy pragnie się choć na moment, na minutę ujrzeć drugą osobę, nie można wybrzydzać, gdy dostajemy ją na miesiąc czy rok.
Jiyeon w starej fotografii przedstawiającej dwie kobiety odnajduje swoją twarz; rysy prababci stanowią niemal lustrzane odbicie, a to jedno skojarzenie rozpoczyna opowieść, która sięga kilku pokoleń wstecz. I choć z naszej perspektywy to się może wydawać odległe, to niespokojne losy Korei nie są tak przeszłe, jak mogłoby się wydawać. Jeśli możemy dotknąć listów i posłuchać relacji osób, które musiały uciekać z rodzinnych stron, których ciała znosiły niewyobrażalny głód i chłód, to czy naprawdę jesteśmy już w zupełnie innym miejscu?
Zdaję sobie sprawę, że z pozoru może polski czytelnik niewiele ma wspólnego z tak odległym krajem, jednak dla mnie stanowi to wspaniałą okazję do zyskania więcej zrozumienia odnośnie świata, w którym żyjemy. Może też sam fakt, że byłam Korei Południowej i mogłam poczuć się bliżej tej rzeczywistości. W której nikt nie myślał o tym, że dzięki ucieczce będzie mógł żyć w bardziej demokratycznym państwie. I że nigdy nie będzie mógł wrócić do miejsca swoich narodzin.
„Jasna noc” jest przede wszystkim opowieścią o lęku przed bliskością, wychodzeniem poza oczekiwania rodziny i otoczenia, godzenia w sobie miłości, tęsknoty i nienawiści. Błędy popełnione przed dekadami nadal ciążą nad postaciami przedstawionym, a raz podjęte wybory wydają się trudne do cofnięcia. W ich świecie nadal rządzi patriarchat, a nawet matka może mieć poglądy, w których zdanie zięcia jest ważniejsze, mimo że to on dopuścił się zdrady małżeńskiej.
Obieranie innej drogi, sprzeciwianie się ustanowionemu porządkowi, nie jest prostą sprawą. Wymaga niezwykłej siły, a mimo to nie zawsze udaje się osiągnąć w pełni szczęśliwe zakończenie. Lecz czasami piękne chwile, które choć, krótkie, są nam nade, stanowią wystarczającą nagrodę. Gdy pragnie się choć na moment, na minutę ujrzeć drugą osobę, nie można wybrzydzać, gdy dostajemy ją na miesiąc czy rok.
March 4, 2026
może przepłakałam ostatnie 15 stron może nie
February 6, 2022
absolutely in LOVE with this book. all of the strong women in jiyeon + huija’s families, and their stories of endurance, loss, love, recovery, and forgiveness… when jiyeon heard stories about her great-grandmother from her grandmother, i felt like i was in her place, hanging onto every word… the feminist themes in this book were so well executed, and jiyeon’s grandmother’s personality was such a delight to the reading experience as well :)
“my husband and i… divorced.”
“good job”
PLS.
“진실은 중요하지 않았다. 세상에서 가장 무거운 죄가 있다면 그건 여자로 태어나고, 여자로 산다는 것이었다.”
“양민의 씨로 난 자식이니까 그런 말은 신경쓸 것 없다고 했지. 계집은 사내의 씨를 받아 키우는 거라고 하더구나. 나는 아버지의 씨를 받았으니 그걸로 된 거라고.”
“너무하네요.”
the way that the reason jiyeon’s mother hated the grandmother for so long was all because of a lie that she made to make the mother believe her dad was a good person :( that hurt
“피난길을 가는 여자에게는 인민군, 국군, 미군, 중공군의 구분이 중요하지 않았다. 밤마다 민가를 다니면서 여자를 강간하는 군인들이 어느 쪽인지 구분하는 것은 의미 없는 일이었으니까.”
glad they touched on the reality of wartime for women… they didn’t ‘have it easier’ when they were living in fear unable to trust the soldiers of their OWN country not to assault them
새비 아재비, i will not forget u. the one redeeming male character in this book and i cried sm at that paragraph with the “아재비는 해 같은 사람이라요.” (pg 217)
the women standing up against the bare minimum of their (potential+actual) husbands? so refreshing.
“너를 귀하게 대하는 사람이 아니다.”
“기걸 어마이가 어떻게 알아.”
“같이 밥 먹을 때 보라. 생선이든 고기든 가장 큰 살코기를 제일 먼저 집어가는 기를. 영옥이 너가 귀하면 기렇게 하갔어?… 기런데 영옥이 네 말 들어주는 모습을 내레 본 적이 없다.”
the dad was SO icky saying he’d give his daughter up for any guy that asks, because she was ‘lucky’ to get a husband. and when they stood up to him? SCREAMING.
(“몇 번이나 고맙다고 하면서 딸을 가져가라고 말했다.”)
“한번 더 그런 말 했다가는 당신 내 손에 죽습니다. 영옥이한테 그따의 소리 할 거면 내 눈앞에서 꺼지란 말입니다.”
… “내레 너가 아무리 말썽을 부려도 널 단 한 번도 친 적 없다.”
“기게 지금 자랑입니까?”
… “아바이, 죽어버려요. 우리 눈에 띄지 말고 죽어버리란 말입니다.”
… “당신 돌아가셔도 내레 흘릴 눈물은 없습니다…. 돌아가서 우리 없는 곳에서 죽으란 말입니다.”
“어버이를 귀하게 대해야 한다는 건 할머니에게 살인해서는 안 된다는 것과 같은 절대적인 법이었지만, 할머니는 그 순간 그 법을 깨뜨렸다.”
yass girl break those norms and tell ur sexist father to go and DIE ! lol and then he died a few months later bc he got hit by a bus HELPPPP
also talking about how men believe they should be praised for not hitting a woman? so glad they called this out and DESTROYED him for that. this book hit ALLLL the points.
“사람들은 늘 그렇게 말했으니까. 남편이 아내를 때려도 여자도 잘한 것 없다고 했고, 남편이 바람을 피워도 여자도 잘한 것 없다고 했으니까. 남자가 그런 행동을 하도록 여자가 부추겼으리라는 생각이 그런 말의 핵심이었다.”
jiyeon’s fight with her mother at the wedding was TOO real. their relationship in this story was just… all so real. getting along well but then fighting terribly after being together for too long, saying the harshest words and taking so long to forgive… the trauma bc of her own relationship with her mother bc she lied that she was the reason their father had left without her :(
“고개는 똑바로 드는 거야, 엄마. 내가 뭘 잘못했다고 고개를 숙여야 돼?… 예의? 아, 엿 같은 소리 들어도 입다물고 앉아 있는 거? 그게 예의라는 건가?“
“착하게 살아라, 말 곱게 해라, 울지 마라, 말대답하지 마라, 화내지 마라, 싸우지 마라. 귀에 딱지가 앉도록 그런 얘길 들어서 난 내가 화가 나도 슬퍼도 죄책감이 들어. 감정이 소화가 안 되니까 쓰레기 던지듯이 마음에 던져버리는 거야…. 더는 이렇게 살고 싶지 않아… 나도 사람이야, 나도 감정이 있어.”
her breaking point… felt that.
“공공장소에서 남편이나 자식에게 화를 내는 여자들, 버스에서 훌쩍이며 눈물을 흘리는 여자들, 길에서 전화 통화를 하며 분노를 쏟아내는 여자들을 엄마는 부끄러움도 모르는 사람들이라고 비난했다. 그런 상스럽고 저급한 짓을 하는 건 자기 가치를 떨어뜨리는 일이라고.”
loved how her mother perfectly represented women with internalised misogyny, and jiyeon countered that, as difficult as it was.
anyway, just my theory but huija was def gay-coded.
never forgetting this story and it def gets a 10/10 for me. if i thought pachinko was amazing, this was somehow an upgrade. in luv. my soulmate in book form 💗
“my husband and i… divorced.”
“good job”
PLS.
“진실은 중요하지 않았다. 세상에서 가장 무거운 죄가 있다면 그건 여자로 태어나고, 여자로 산다는 것이었다.”
“양민의 씨로 난 자식이니까 그런 말은 신경쓸 것 없다고 했지. 계집은 사내의 씨를 받아 키우는 거라고 하더구나. 나는 아버지의 씨를 받았으니 그걸로 된 거라고.”
“너무하네요.”
the way that the reason jiyeon’s mother hated the grandmother for so long was all because of a lie that she made to make the mother believe her dad was a good person :( that hurt
“피난길을 가는 여자에게는 인민군, 국군, 미군, 중공군의 구분이 중요하지 않았다. 밤마다 민가를 다니면서 여자를 강간하는 군인들이 어느 쪽인지 구분하는 것은 의미 없는 일이었으니까.”
glad they touched on the reality of wartime for women… they didn’t ‘have it easier’ when they were living in fear unable to trust the soldiers of their OWN country not to assault them
새비 아재비, i will not forget u. the one redeeming male character in this book and i cried sm at that paragraph with the “아재비는 해 같은 사람이라요.” (pg 217)
the women standing up against the bare minimum of their (potential+actual) husbands? so refreshing.
“너를 귀하게 대하는 사람이 아니다.”
“기걸 어마이가 어떻게 알아.”
“같이 밥 먹을 때 보라. 생선이든 고기든 가장 큰 살코기를 제일 먼저 집어가는 기를. 영옥이 너가 귀하면 기렇게 하갔어?… 기런데 영옥이 네 말 들어주는 모습을 내레 본 적이 없다.”
the dad was SO icky saying he’d give his daughter up for any guy that asks, because she was ‘lucky’ to get a husband. and when they stood up to him? SCREAMING.
(“몇 번이나 고맙다고 하면서 딸을 가져가라고 말했다.”)
“한번 더 그런 말 했다가는 당신 내 손에 죽습니다. 영옥이한테 그따의 소리 할 거면 내 눈앞에서 꺼지란 말입니다.”
… “내레 너가 아무리 말썽을 부려도 널 단 한 번도 친 적 없다.”
“기게 지금 자랑입니까?”
… “아바이, 죽어버려요. 우리 눈에 띄지 말고 죽어버리란 말입니다.”
… “당신 돌아가셔도 내레 흘릴 눈물은 없습니다…. 돌아가서 우리 없는 곳에서 죽으란 말입니다.”
“어버이를 귀하게 대해야 한다는 건 할머니에게 살인해서는 안 된다는 것과 같은 절대적인 법이었지만, 할머니는 그 순간 그 법을 깨뜨렸다.”
yass girl break those norms and tell ur sexist father to go and DIE ! lol and then he died a few months later bc he got hit by a bus HELPPPP
also talking about how men believe they should be praised for not hitting a woman? so glad they called this out and DESTROYED him for that. this book hit ALLLL the points.
“사람들은 늘 그렇게 말했으니까. 남편이 아내를 때려도 여자도 잘한 것 없다고 했고, 남편이 바람을 피워도 여자도 잘한 것 없다고 했으니까. 남자가 그런 행동을 하도록 여자가 부추겼으리라는 생각이 그런 말의 핵심이었다.”
jiyeon’s fight with her mother at the wedding was TOO real. their relationship in this story was just… all so real. getting along well but then fighting terribly after being together for too long, saying the harshest words and taking so long to forgive… the trauma bc of her own relationship with her mother bc she lied that she was the reason their father had left without her :(
“고개는 똑바로 드는 거야, 엄마. 내가 뭘 잘못했다고 고개를 숙여야 돼?… 예의? 아, 엿 같은 소리 들어도 입다물고 앉아 있는 거? 그게 예의라는 건가?“
“착하게 살아라, 말 곱게 해라, 울지 마라, 말대답하지 마라, 화내지 마라, 싸우지 마라. 귀에 딱지가 앉도록 그런 얘길 들어서 난 내가 화가 나도 슬퍼도 죄책감이 들어. 감정이 소화가 안 되니까 쓰레기 던지듯이 마음에 던져버리는 거야…. 더는 이렇게 살고 싶지 않아… 나도 사람이야, 나도 감정이 있어.”
her breaking point… felt that.
“공공장소에서 남편이나 자식에게 화를 내는 여자들, 버스에서 훌쩍이며 눈물을 흘리는 여자들, 길에서 전화 통화를 하며 분노를 쏟아내는 여자들을 엄마는 부끄러움도 모르는 사람들이라고 비난했다. 그런 상스럽고 저급한 짓을 하는 건 자기 가치를 떨어뜨리는 일이라고.”
loved how her mother perfectly represented women with internalised misogyny, and jiyeon countered that, as difficult as it was.
anyway, just my theory but huija was def gay-coded.
never forgetting this story and it def gets a 10/10 for me. if i thought pachinko was amazing, this was somehow an upgrade. in luv. my soulmate in book form 💗
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 12, 2022
슬픈 여자들은 또 다른 슬픈 여자들과의 관계 안에서 위로받는다. 그녀들의 삶에서 나는 나의 삶 속에서 만났던 여자들을 발견한다. 너무 슬프고 아팠던 그녀들의 삶을 쉽게 잊을 수는 없을 것이다. 나의 슬픔도 누군가에게 위로할 수 있기를 간절히 바라본다.
March 31, 2026
wspaniała. po pełną recenzję klasycznie zapraszam do marcowego wydania fenestry ✨https://www.gazetafenestra.pl/2026/03...
May 5, 2024
This is a beautifully written book about living a life as a woman across 5 generations of women. The protagonist starts from modern day Korea but she is brought back to the life of her geart grandmother .. even to her heart great grandmother in the times of Japanese occupation and then korean War. It narrates how it was when women were treated as nothing but almost slaves owned by men.. but also the power of women's relationships friendships to help navigate through that hardship. The book also depicts the difficult relationships between mothers and daughters especially in the patriarchal societies and how generational trauma is born down to the next as women try to survive in the world.
Loved it cried loads I hope this gets translated into English as it is an exceptional piece of work
Loved it cried loads I hope this gets translated into English as it is an exceptional piece of work
March 29, 2026
4,5/5
Poruszyła we mnie wiele strun - piękna historia o 4 pokoleniach kobiet z jednej rodziny, o traumie, życiowych wyborach i samotności
Poruszyła we mnie wiele strun - piękna historia o 4 pokoleniach kobiet z jednej rodziny, o traumie, życiowych wyborach i samotności
April 3, 2026
co za błogosławieństwo: znać siebie wystarczająco, by wiedzieć, że kupiona w ciemno książka choi eunyoung i tak będzie najlepszą tego roku.
June 26, 2024
Plain, painful, despair and some tenderness in between. It’s about women, generations, strength, war and time.
December 11, 2025
很温暖细腻的女性视角。
对女性的结构性压迫在不同代际之间传递，而这事实被不断的压抑和隐藏。任何一个女人只要了解母系家族历史，就会格外直观地看到男权对自己生命的影响，然后学会多珍惜自己一些。由于两国历史文化的联系，韩国人作品中的历史事件和人情世故，中国读者是很容易理解的。韩剧在中国的大流行也是这个道理。今年苦尽甘来遇见你在中国也非常流行，背景也是三代韩国女性的人生交响曲。我很好奇男读者在读这样作品的时候能有多少共鸣呢，如果没有那种体验的话…哪怕再诚心再有兴趣？
我个人非常欣赏作者的文笔，借助书信和在对话中回忆过往来表达人物感情是避免过于浮夸的关键。
感谢作者的文学创造，我永远不会忘记夜晚里星星般的母辈光芒对于漫漫生命长夜的永恒安慰，这个文学意象实在是太美好了。一个东亚女性很容易听到否定自己人生的声音，并且在一个不尊重女性的文化里，很容易遭受人生磨难，会有许多时刻不断自我怀疑-明亮的夜晚告诉我们自古以来就没有任何黑暗能成功湮灭女性的光芒。
An intimate and nuanced female perspective.
The structural oppression of women is handed down through generations, a reality often suppressed and obscured. Any woman who learns her matrilineal history can directly see how patriarchy has shaped her own life—and learn to cherish herself more. Given the historical and cultural connections between our two countries, Chinese readers can easily relate to the historical events and interpersonal dynamics portrayed in Korean works. This is also why Korean dramas enjoy such widespread popularity in China. This year, Meet You After the Bitter End has also become hugely popular in China—it, too, is set against the symphony of three generations of Korean women’s lives. I wonder how much resonance male readers might find in such works. Without experience of being the disadvantaged, can sincerity and interest alone bridge that gap?
I deeply admire the author’s writing—letting letters and remembered conversations carry the emotion keeps the sentiment from feeling overblown.
Thanks to the author's literary creation. I will always carry with me the starlight of our foremothers—a lasting solace in the long night of life. This imagery is profoundly beautiful. As an East Asian woman, it is all too easy to hear voices that negate one’s worth, to endure life’s trials within a culture that fails to respect women at its root, and to face moments of relentless self-doubt. Yet these bright nights remind us: since ancient times, no darkness has ever managed to extinguish the light of women.
对女性的结构性压迫在不同代际之间传递，而这事实被不断的压抑和隐藏。任何一个女人只要了解母系家族历史，就会格外直观地看到男权对自己生命的影响，然后学会多珍惜自己一些。由于两国历史文化的联系，韩国人作品中的历史事件和人情世故，中国读者是很容易理解的。韩剧在中国的大流行也是这个道理。今年苦尽甘来遇见你在中国也非常流行，背景也是三代韩国女性的人生交响曲。我很好奇男读者在读这样作品的时候能有多少共鸣呢，如果没有那种体验的话…哪怕再诚心再有兴趣？
我个人非常欣赏作者的文笔，借助书信和在对话中回忆过往来表达人物感情是避免过于浮夸的关键。
感谢作者的文学创造，我永远不会忘记夜晚里星星般的母辈光芒对于漫漫生命长夜的永恒安慰，这个文学意象实在是太美好了。一个东亚女性很容易听到否定自己人生的声音，并且在一个不尊重女性的文化里，很容易遭受人生磨难，会有许多时刻不断自我怀疑-明亮的夜晚告诉我们自古以来就没有任何黑暗能成功湮灭女性的光芒。
An intimate and nuanced female perspective.
The structural oppression of women is handed down through generations, a reality often suppressed and obscured. Any woman who learns her matrilineal history can directly see how patriarchy has shaped her own life—and learn to cherish herself more. Given the historical and cultural connections between our two countries, Chinese readers can easily relate to the historical events and interpersonal dynamics portrayed in Korean works. This is also why Korean dramas enjoy such widespread popularity in China. This year, Meet You After the Bitter End has also become hugely popular in China—it, too, is set against the symphony of three generations of Korean women’s lives. I wonder how much resonance male readers might find in such works. Without experience of being the disadvantaged, can sincerity and interest alone bridge that gap?
I deeply admire the author’s writing—letting letters and remembered conversations carry the emotion keeps the sentiment from feeling overblown.
Thanks to the author's literary creation. I will always carry with me the starlight of our foremothers—a lasting solace in the long night of life. This imagery is profoundly beautiful. As an East Asian woman, it is all too easy to hear voices that negate one’s worth, to endure life’s trials within a culture that fails to respect women at its root, and to face moments of relentless self-doubt. Yet these bright nights remind us: since ancient times, no darkness has ever managed to extinguish the light of women.
April 14, 2026
這本書擁有一種魔力，輕薄短小、文筆冷靜，卻承載著數代女性的炙熱情感，明明是一本小說，在閱讀的過程中我卻能一而再再而三的有所共鳴，彷彿虛構卻又寫實，令人一但投入就難以抽離出來。
從故事的一開始，我就被知妍外婆的口述給深深吸引，頓時之間成了聽奶奶說故事的孫女之一，迫不及待的想要知道更多。隨著故事往下，三泉嬸、鳥飛嬸的故事被講述出來，我也不禁聯想起身邊的女性家人。作為一位20歲女性，身處在現在這個「女性相對自由」的時代，還是忍不住在成長過程中對身為女人而感到厭惡、悲痛、恐懼或憤怒，那更早期時代的女人們呢？這些女性又是怎麼樣一步一步走來的呢？透過這本書，我得以瞥見一絲端倪，這些故事可能屬於任何一位女性。
我十分喜歡作者對於女性群像的故事描寫，除了女人們各自的故事，同時也能讀到女性們之間的互相扶持、憐愛、不知所措、嫉妒與焦慮等複雜的情緒交織其中。知妍愛母親，憎恨母親的某些部分，同時卻又理解母親的性格是處境所帶來的影響。
我承認自己想像過小說的後段會俐落的復原代代的母女關係，得到一個皆大歡喜的Happy Ending（現在想來有些天真，哈）現實卻從來都不是童話故事，這些情感宛如糾結成球狀的細線，勉強看得出脈絡卻無從解開，這點也著實令我感到惆悵。同時正是因為這本小說的真實，我相信這個故事將會成為我作為女性活著的養分。
／
btw我非常喜歡作者透過此書對男性提出的一些質疑，例如：
1.不打女人、不賭博、不出軌的男人就是好男人？關於人類，還有比這種定義更讓人絕望的嗎？
2.我知道人們能夠輕易地對男人產生共鳴。
3.不打女人也能引以為傲啊？
紀錄得很雜亂，但我讀得很開心！
從故事的一開始，我就被知妍外婆的口述給深深吸引，頓時之間成了聽奶奶說故事的孫女之一，迫不及待的想要知道更多。隨著故事往下，三泉嬸、鳥飛嬸的故事被講述出來，我也不禁聯想起身邊的女性家人。作為一位20歲女性，身處在現在這個「女性相對自由」的時代，還是忍不住在成長過程中對身為女人而感到厭惡、悲痛、恐懼或憤怒，那更早期時代的女人們呢？這些女性又是怎麼樣一步一步走來的呢？透過這本書，我得以瞥見一絲端倪，這些故事可能屬於任何一位女性。
我十分喜歡作者對於女性群像的故事描寫，除了女人們各自的故事，同時也能讀到女性們之間的互相扶持、憐愛、不知所措、嫉妒與焦慮等複雜的情緒交織其中。知妍愛母親，憎恨母親的某些部分，同時卻又理解母親的性格是處境所帶來的影響。
我承認自己想像過小說的後段會俐落的復原代代的母女關係，得到一個皆大歡喜的Happy Ending（現在想來有些天真，哈）現實卻從來都不是童話故事，這些情感宛如糾結成球狀的細線，勉強看得出脈絡卻無從解開，這點也著實令我感到惆悵。同時正是因為這本小說的真實，我相信這個故事將會成為我作為女性活著的養分。
／
btw我非常喜歡作者透過此書對男性提出的一些質疑，例如：
1.不打女人、不賭博、不出軌的男人就是好男人？關於人類，還有比這種定義更讓人絕望的嗎？
2.我知道人們能夠輕易地對男人產生共鳴。
3.不打女人也能引以為傲啊？
紀錄得很雜亂，但我讀得很開心！
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 27, 2026
współpraca barterowa @tajfuny
Po tej książce jestem już przekonana, że uwielbiam sagi rodzinne pisane przez Koreanki. "Jasna noc" napisana przez Choi Eunyoung poruszyła mnie jeszcze mocniej niż "Pachinko".
Ta historia opowiada o Jiyeon, która po rozwiedzeniu się z mężem nie otrzymuje wsparcia w swojej decyzji o rozstaniu. Zawiedziona i napędzana żalem ucieka do rodzinnego miasta swojej matki, gdzie spotyka babcię, z którą od wielu lat nie miała kontaktu. Tak poznaje życiorysy ważnych kobiet w jej rodzinie, co pozwala jej zrozumieć i przemyśleć wiele spraw.
Mam mnóstwo zaznaczników w tej książce, bo niektóre z cytatów dogłębnie mnie poruszyły. Autorka porusza tematykę okupacji japońskiej, surowo ograniczanej emocjonalności i dorastania w świecie, w którym liczy się opinia innych osób. Z niesamowitym wzruszeniem obserwowałam kwitnącą relację głównej bohaterki ze swoją babcią oraz to, jak Jiyeon nauczyła się walczyć o swoje granice i prawo do głosu. Choi Eunyoung mistrzowsko kreśli pokoleniową historię Koreanek szukających swojego miejsca w świecie.
Miałam duże nadzieje i nie zawiodłam się. Pozycja przyniosła mi dokładnie taki poziom hurt–comfort, jakiego oczekiwałam od początku. Niesamowita książka, koło której nie można przejść obojętnie. Dziękuję Ci, Choi Eunyoung, za wywołanie we mnie takiej emocjonalnej lawiny.
Po tej książce jestem już przekonana, że uwielbiam sagi rodzinne pisane przez Koreanki. "Jasna noc" napisana przez Choi Eunyoung poruszyła mnie jeszcze mocniej niż "Pachinko".
Ta historia opowiada o Jiyeon, która po rozwiedzeniu się z mężem nie otrzymuje wsparcia w swojej decyzji o rozstaniu. Zawiedziona i napędzana żalem ucieka do rodzinnego miasta swojej matki, gdzie spotyka babcię, z którą od wielu lat nie miała kontaktu. Tak poznaje życiorysy ważnych kobiet w jej rodzinie, co pozwala jej zrozumieć i przemyśleć wiele spraw.
Mam mnóstwo zaznaczników w tej książce, bo niektóre z cytatów dogłębnie mnie poruszyły. Autorka porusza tematykę okupacji japońskiej, surowo ograniczanej emocjonalności i dorastania w świecie, w którym liczy się opinia innych osób. Z niesamowitym wzruszeniem obserwowałam kwitnącą relację głównej bohaterki ze swoją babcią oraz to, jak Jiyeon nauczyła się walczyć o swoje granice i prawo do głosu. Choi Eunyoung mistrzowsko kreśli pokoleniową historię Koreanek szukających swojego miejsca w świecie.
Miałam duże nadzieje i nie zawiodłam się. Pozycja przyniosła mi dokładnie taki poziom hurt–comfort, jakiego oczekiwałam od początku. Niesamowita książka, koło której nie można przejść obojętnie. Dziękuję Ci, Choi Eunyoung, za wywołanie we mnie takiej emocjonalnej lawiny.
March 12, 2024
看着看着总会忍不住哽咽，刚开始甚至觉得妈妈怎么会这么讨厌，怎么可以这样说话，后来才知道，每代人每个人都有各自的苦难，各自的心结。
March 25, 2026
Wow. Ukłony dla autorki.
May 14, 2024
太喜欢这本书了，但我实在没有力气写任何感想，读这本书太累了，中间一度哭到读不下去。
June 25, 2025
三天兩夜就把朗夜看完了
（台東是我的看書加速器嗎？🫣）
是一本把疼痛、矛盾、孤獨、和渴望被愛的感情描寫的很真切的一本書，看完以後有種自己又更自由了一些的感覺，然後想要立刻衝回家擁抱媽媽。
（台東是我的看書加速器嗎？🫣）
是一本把疼痛、矛盾、孤獨、和渴望被愛的感情描寫的很真切的一本書，看完以後有種自己又更自由了一些的感覺，然後想要立刻衝回家擁抱媽媽。
May 25, 2025
一句話說故事：朝鮮時代，階級之分，男女之別，描寫身為白丁嫁給良民，他們各自之後的人情冷暖。也遇到善良的人而產生相知相惜的情感。
戰爭爆發後，朝鮮人的顛沛流離，和在這之中產生對戰爭的價值觀，人與人之間的冷漠和溫暖。
三代橫跨四代，用曾孫女視角，與外婆的相談回憶過往帶出曾祖母的故事。
🔖心得：這是一本評價非常高的書，也看到很多人說看了淚流滿面，但是我卻沒有留下一滴眼淚，但是可以感受得到作者在描述人物故事時緩緩但卻深刻的情感。用這種方式描述出祖孫四代分別的故事與相互連結的影響。感覺很不錯。
利用這個時代的故事，而了解到朝鮮時代人民的不對等與當時的風情也算是了解了一點點當時的歷史。喜歡用這種方式去深入不同國家不同時代的知識。
後記：閱讀時，雖不想和兒子分享，因為覺得很難分享，又一直打斷我看書的興致。但還是用簡單的方式講了故事，主要再講外婆那一輩，辛苦的過程，戰亂的世代。沒想到他也是很認真聽。
戰爭爆發後，朝鮮人的顛沛流離，和在這之中產生對戰爭的價值觀，人與人之間的冷漠和溫暖。
三代橫跨四代，用曾孫女視角，與外婆的相談回憶過往帶出曾祖母的故事。
🔖心得：這是一本評價非常高的書，也看到很多人說看了淚流滿面，但是我卻沒有留下一滴眼淚，但是可以感受得到作者在描述人物故事時緩緩但卻深刻的情感。用這種方式描述出祖孫四代分別的故事與相互連結的影響。感覺很不錯。
利用這個時代的故事，而了解到朝鮮時代人民的不對等與當時的風情也算是了解了一點點當時的歷史。喜歡用這種方式去深入不同國家不同時代的知識。
後記：閱讀時，雖不想和兒子分享，因為覺得很難分享，又一直打斷我看書的興致。但還是用簡單的方式講了故事，主要再講外婆那一輩，辛苦的過程，戰亂的世代。沒想到他也是很認真聽。
April 19, 2024
The stories of four generations of women in the changing seasons and passing years read like looking in a mirror and engaging in dialogue. In the narrative, almost erasing the husbands, fathers, grandfathers, and great-grandfathers, the stories remain so brutally real. This is the true story of women.
June 14, 2024
Best fiction this year. 9.9/10 in Korea
그녀에게는 그런 재능이 있었다. 어떤 경우에도 자신을 속이지 않는 재능. 부당한 일은 부당한 일로, 슬픈 일은 슬픈 일로, 외로운 마음은 외로운 마음으로 느끼는 재능
그녀에게는 그런 재능이 있었다. 어떤 경우에도 자신을 속이지 않는 재능. 부당한 일은 부당한 일로, 슬픈 일은 슬픈 일로, 외로운 마음은 외로운 마음으로 느끼는 재능
February 19, 2026
W powieści „Jasna noc” autorstwa Choi Eun-young cisza ma swoją wagę. Nie jest pustką – jest przestrzenią, w której dojrzewają wspomnienia, a ból przestaje krzyczeć i zaczyna szeptać.
To książka, którą czyta się jak powolne zaparzanie herbaty. Najpierw jest gorzka, niemal cierpka – jak historie kobiet żyjących w cieniu wojny, patriarchatu i społecznego wstydu. Potem jednak pojawia się ciepło. Nie nachalne, nie oczywiste. Raczej takie, które rodzi się między słowami, w niedopowiedzeniach, w spojrzeniach babki i wnuczki, które uczą się siebie na nowo.
Jiyeon nie wraca tylko do miejsca. Wraca do źródła. A źródło – jak to w azjatyckiej filozofii bywa – nie jest czymś czystym i spokojnym. Jest zmącone historią, winą, stratą i miłością, która nie zawsze potrafiła przybrać właściwą formę. Spotkanie z babcią nie jest więc pojednaniem w klasycznym sensie. To raczej powolne oswajanie prawdy: że miłość często rani, bo sama została zraniona wcześniej.
Cztery pokolenia kobiet układają się tu w krąg, nie w linię. Przeszłość nie jest za nami – ona oddycha w teraźniejszości. W gestach matek, w milczeniu córek, w powtarzanych błędach, które nie są wyborem, lecz dziedzictwem. Autorka z niezwykłą delikatnością pokazuje, że trauma nie znika – ona z pokolenia na pokolenie zmienia tylko kształt.
Szczególnie poruszające jest to, jak zwyczajne rozmowy – o jedzeniu, o dawnych dniach, o zdjęciach – stają się nośnikiem najcięższych emocji. To właśnie w tej codzienności kryje się największa prawda: że najgłębsze rany nie zawsze mają dramatyczne sceny. Czasem są ciche, niemal niewidzialne, jak pęknięcie w porcelanie.
Styl Choi Eun-young przypomina spokojną noc rozświetloną księżycem – nic nie jest tu ostre, a jednak wszystko widać wyraźniej. Nawet ból ma swoją miękkość. Nawet gniew ma swoje uzasadnienie. Nawet te bohaterki, które ranią najbardziej, pozostają ludzkie – kruche, zmęczone, próbujące przetrwać w świecie, który nie dawał im wyboru.
„Jasna noc” to nie tylko opowieść o Korei. To opowieść o tym, jak kobiety uczą się żyć z ciężarem, którego nie wybrały. O tym, jak miłość może być jednocześnie schronieniem i raną. I o tym, że czasem największym aktem odwagi nie jest zmiana świata… lecz próba zrozumienia tych, którzy nas zranili ❤️🩹.
Po tej lekturze zostaje cisza. Ale jest to dobra cisza. Taka, w której coś w nas zaczyna się układać.
❗️trigger warnings: wojna / terroryzm, śmierć
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od @tajfuny (współpraca barterowa) 🩷.
Tłumaczenie: Marta Niewiadomska
To książka, którą czyta się jak powolne zaparzanie herbaty. Najpierw jest gorzka, niemal cierpka – jak historie kobiet żyjących w cieniu wojny, patriarchatu i społecznego wstydu. Potem jednak pojawia się ciepło. Nie nachalne, nie oczywiste. Raczej takie, które rodzi się między słowami, w niedopowiedzeniach, w spojrzeniach babki i wnuczki, które uczą się siebie na nowo.
Jiyeon nie wraca tylko do miejsca. Wraca do źródła. A źródło – jak to w azjatyckiej filozofii bywa – nie jest czymś czystym i spokojnym. Jest zmącone historią, winą, stratą i miłością, która nie zawsze potrafiła przybrać właściwą formę. Spotkanie z babcią nie jest więc pojednaniem w klasycznym sensie. To raczej powolne oswajanie prawdy: że miłość często rani, bo sama została zraniona wcześniej.
Cztery pokolenia kobiet układają się tu w krąg, nie w linię. Przeszłość nie jest za nami – ona oddycha w teraźniejszości. W gestach matek, w milczeniu córek, w powtarzanych błędach, które nie są wyborem, lecz dziedzictwem. Autorka z niezwykłą delikatnością pokazuje, że trauma nie znika – ona z pokolenia na pokolenie zmienia tylko kształt.
Szczególnie poruszające jest to, jak zwyczajne rozmowy – o jedzeniu, o dawnych dniach, o zdjęciach – stają się nośnikiem najcięższych emocji. To właśnie w tej codzienności kryje się największa prawda: że najgłębsze rany nie zawsze mają dramatyczne sceny. Czasem są ciche, niemal niewidzialne, jak pęknięcie w porcelanie.
Styl Choi Eun-young przypomina spokojną noc rozświetloną księżycem – nic nie jest tu ostre, a jednak wszystko widać wyraźniej. Nawet ból ma swoją miękkość. Nawet gniew ma swoje uzasadnienie. Nawet te bohaterki, które ranią najbardziej, pozostają ludzkie – kruche, zmęczone, próbujące przetrwać w świecie, który nie dawał im wyboru.
„Jasna noc” to nie tylko opowieść o Korei. To opowieść o tym, jak kobiety uczą się żyć z ciężarem, którego nie wybrały. O tym, jak miłość może być jednocześnie schronieniem i raną. I o tym, że czasem największym aktem odwagi nie jest zmiana świata… lecz próba zrozumienia tych, którzy nas zranili ❤️🩹.
Po tej lekturze zostaje cisza. Ale jest to dobra cisza. Taka, w której coś w nas zaczyna się układać.
❗️trigger warnings: wojna / terroryzm, śmierć
Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od @tajfuny (współpraca barterowa) 🩷.
Tłumaczenie: Marta Niewiadomska
April 9, 2026
🌙🌿 Jasna noc autorstwa Choi Eunyoung to powieść, która nie krzyczy, lecz mówi szeptem – i właśnie w tym tkwi jej największa siła. Od pierwszych stron wprowadza czytelnika w spokojny, niemal kontemplacyjny rytm, który stopniowo odsłania historię pełną bólu, pamięci i czułości. To książka, którą się nie tyle czyta, co przeżywa, pozwalając jej powoli osadzać się w emocjach i myślach.
🌙🌿 Historia Jiyeon rozpoczyna się od powrotu – nie tylko do miejsca, ale przede wszystkim do przeszłości, której nie da się już ignorować. Spotkanie z babcią staje się początkiem odbudowy relacji, ale też otwarciem drzwi do historii całej rodziny. Choi Eunyoung pokazuje, że powroty rzadko bywają łatwe, a to, co czeka u ich kresu, często okazuje się bardziej skomplikowane, niż można było przypuszczać.
🌙🌿 Największą wartością tej powieści jest sposób, w jaki autorka przedstawia losy czterech pokoleń kobiet. Każda z nich niesie własny ciężar doświadczeń, związanych z historią, społecznymi ograniczeniami i osobistymi tragediami. Ich opowieści splatają się w jedną, pokazując, że przeszłość nie jest zamkniętym rozdziałem, lecz czymś, co nieustannie wpływa na teraźniejszość. To niezwykle poruszający obraz dziedziczenia emocji i traum.
🌙🌿 Choi Eunyoung z ogromną wrażliwością ukazuje relacje rodzinne – pełne miłości, ale też niedopowiedzeń i ran. Nie ma tu prostych pojednań ani jednoznacznych ocen. Zamiast tego jest próba zrozumienia, dlaczego bohaterki są takie, jakie są. Autorka podkreśla, że wiele z ich zachowań wynika z doświadczeń, które je ukształtowały, często wbrew ich własnej woli.
ㅤ
🌙🌿 Styl powieści jest niezwykle subtelny i oszczędny, a jednocześnie pełen emocji. Zwyczajne rozmowy, wspomnienia i codzienne czynności stają się nośnikiem głębokich znaczeń. To właśnie w tych drobnych momentach kryje się największa siła tej historii. Choi Eunyoung potrafi uchwycić to, co ulotne i trudne do nazwania, nadając temu formę literacką pełną delikatności.
ㅤ
🌙🌿 Jasna noc to książka, która zostawia po sobie ciszę – ale nie jest to pustka, lecz przestrzeń do refleksji. To opowieść o pamięci, o relacjach i o próbie zrozumienia tego, co zostało przekazane z pokolenia na pokolenie. Choi Eunyoung stworzyła historię niezwykle intymną, a jednocześnie uniwersalną. To lektura, która nie daje łatwych odpowiedzi, ale pozwala spojrzeć głębiej – zarówno na bohaterów, jak i na samego siebie.
🌙🌿 Historia Jiyeon rozpoczyna się od powrotu – nie tylko do miejsca, ale przede wszystkim do przeszłości, której nie da się już ignorować. Spotkanie z babcią staje się początkiem odbudowy relacji, ale też otwarciem drzwi do historii całej rodziny. Choi Eunyoung pokazuje, że powroty rzadko bywają łatwe, a to, co czeka u ich kresu, często okazuje się bardziej skomplikowane, niż można było przypuszczać.
🌙🌿 Największą wartością tej powieści jest sposób, w jaki autorka przedstawia losy czterech pokoleń kobiet. Każda z nich niesie własny ciężar doświadczeń, związanych z historią, społecznymi ograniczeniami i osobistymi tragediami. Ich opowieści splatają się w jedną, pokazując, że przeszłość nie jest zamkniętym rozdziałem, lecz czymś, co nieustannie wpływa na teraźniejszość. To niezwykle poruszający obraz dziedziczenia emocji i traum.
🌙🌿 Choi Eunyoung z ogromną wrażliwością ukazuje relacje rodzinne – pełne miłości, ale też niedopowiedzeń i ran. Nie ma tu prostych pojednań ani jednoznacznych ocen. Zamiast tego jest próba zrozumienia, dlaczego bohaterki są takie, jakie są. Autorka podkreśla, że wiele z ich zachowań wynika z doświadczeń, które je ukształtowały, często wbrew ich własnej woli.
ㅤ
🌙🌿 Styl powieści jest niezwykle subtelny i oszczędny, a jednocześnie pełen emocji. Zwyczajne rozmowy, wspomnienia i codzienne czynności stają się nośnikiem głębokich znaczeń. To właśnie w tych drobnych momentach kryje się największa siła tej historii. Choi Eunyoung potrafi uchwycić to, co ulotne i trudne do nazwania, nadając temu formę literacką pełną delikatności.
ㅤ
🌙🌿 Jasna noc to książka, która zostawia po sobie ciszę – ale nie jest to pustka, lecz przestrzeń do refleksji. To opowieść o pamięci, o relacjach i o próbie zrozumienia tego, co zostało przekazane z pokolenia na pokolenie. Choi Eunyoung stworzyła historię niezwykle intymną, a jednocześnie uniwersalną. To lektura, która nie daje łatwych odpowiedzi, ale pozwala spojrzeć głębiej – zarówno na bohaterów, jak i na samego siebie.
April 9, 2026
Remarkable. Rich, poignant, sharp and brave, feels like an unrelenting portrayal of intergenerational trauma that has the period backdrop similar to what China went through, from Japanese invasion/occupation to now, misogyny, patriarchy, societal norms, and through that how women held on to each other but also pass down so much shame and guilt and hurt. Some scenes from the book allowed me to imagine more vividly where my mom and my grandma come from, and made me tear up how difficult life must have been for them, and makes me curious about my great grandparents that I don’t know if I’ll ever get to know their stories.
That scene of saying goodbye while being handed boiled eggs made me bawl my eyes out. Perhaps next time I’ll look with kinder eyes when my mom offers boiled eggs before sending me off to the airport.
Women build cages and make other women stay in them. And it’s only through love, friendship and companionship, where recognize the collective wounds within us that we could move forward.
Couldn’t think of anything else before I put it down. Remarkable. Thank you for putting down into pages of the intricate societal trauma and baggages of the East Asian culture.
That scene of saying goodbye while being handed boiled eggs made me bawl my eyes out. Perhaps next time I’ll look with kinder eyes when my mom offers boiled eggs before sending me off to the airport.
Women build cages and make other women stay in them. And it’s only through love, friendship and companionship, where recognize the collective wounds within us that we could move forward.
Couldn’t think of anything else before I put it down. Remarkable. Thank you for putting down into pages of the intricate societal trauma and baggages of the East Asian culture.
Displaying 1 - 30 of 96 reviews