What do you think?
Rate this book
Μονωτική ταινία
Δεκαέξι ιστορίες για ανθρώπους χωμένους στα κουκούλια τους. Άντρες και γυναίκες που ζουν στη μεγάλη πόλη κάνοντας μικρά όνειρα. Άνθρωποι αεροστεγείς –τουλάχιστον έτσι φαίνονται– που άλλοτε λυτρώνονται κι άλλοτε εγκαταλείπονται στην τύχη τους.
Πάντοτε, όμως, κινούνται. Τρέχουν ν’ αποφύγουν λακκούβες με θείους –που δεν αγαπάνε σαν θείοι– και με φυτά-μάρτυρες θλιβερών ιστοριών, σφυρίζουν στο τρένο ξαφνικά, χτυπάνε κουδούνια αγνώστων, ξύνουν τοίχους με τα χέρια τους, βουτάνε σε πισίνες για να κρυφτούν, βάζουν ηλεκτρική σκούπα για να φέρουν κοντά τους αυτούς που αγάπησαν, καταστρέφουν παιδικά πάρτι…
Κάνουν ό,τι μπορούν για να παραμείνουν προστατευμένοι, μονωμένοι ή –τουλάχιστον– έτσι νομίζουν.
Πάντοτε, όμως, κινούνται. Τρέχουν ν’ αποφύγουν λακκούβες με θείους –που δεν αγαπάνε σαν θείοι– και με φυτά-μάρτυρες θλιβερών ιστοριών, σφυρίζουν στο τρένο ξαφνικά, χτυπάνε κουδούνια αγνώστων, ξύνουν τοίχους με τα χέρια τους, βουτάνε σε πισίνες για να κρυφτούν, βάζουν ηλεκτρική σκούπα για να φέρουν κοντά τους αυτούς που αγάπησαν, καταστρέφουν παιδικά πάρτι…
Κάνουν ό,τι μπορούν για να παραμείνουν προστατευμένοι, μονωμένοι ή –τουλάχιστον– έτσι νομίζουν.
176 pages, Paperback
Published June 1, 2021
13 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
November 21, 2022
Η Ελένη Καραμαγκιώλη, στην πρώτη της εμφάνιση, παρουσιάζει μια συλλογή δεκαέξι διηγημάτων που χαρακτηρίζεται από την ευκρίνεια των εικόνων που παρελαύνουν μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Η συγγραφέας δείχνει εξαιρετική παρατηρητικότητα απέναντι σε μια μεγάλη παλέτα καταστάσεων, επιδεικνύει συνθετικές ικανότητες που ξεφεύγουν κατά πολύ από την καλαίσθητη και καλλιτεχνίζουσα εναπόθεση ετερόκλητων στοιχείων στο χαρτί και εισέρχονται με αξιώσεις στο επίπεδο κατασκευής μηχανισμών παραγωγής πολυσημίας. Η Καραμαγκιώλη επιτυγχάνει μια περίτεχνη συμπύκνωση, ίδιον του διηγήματος: καταφέρνει να θρυμματίζει την αφήγηση και να υπαινίσσεται περισσότερα απ' όσα γράφει. Κάποιες φορές ο αναγνώστης μένει με την αίσθηση ότι αυτή η κατάτμηση των αφηγήσεων, αλλά και ο αφηγηματικός οίστρος, γέρνουν περισσότερο προς τον αυτοματισμό παρά προς ένα συνειδητά καλοσχεδιασμένο πατρόν. Επειδή όμως δεν υπάρχει συγκεκριμένη συνταγή, και όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, παραμένω απόλυτα ικανοποιημένος που η συγγραφέας δεν με αφήνει να ξεχωρίσω τις ικανότητές της από την «τύχη του πρωτάρη».
«Είχαμε πολλές τρύπες να γεμίσουμε κάνοντας κάτι τόσο γενναίο, όπως να αγαπήσουμε η μια την άλλη» (σ. 25), θα πει κάποια στιγμή η ηρωίδα που αφηγείται τον αναπάντεχο έρωτά της για μια γυναίκα που συναντά τυχαία σε ένα σπιτικό δείπνο παραμονής Χριστουγέννων στο «Μαύρο με Νερά Βιολετί». Και βέβαια είναι η ίδια που στη δεύτερη παράγραφο θα έχει πει την έμπλεη συνδηλώσεων φράση: «Το λαστιχάκι δεν είναι σαν εμένα, έχει τρομερό άνοιγμα, αντέχει, δε σπάει ούτε όταν το τεντώνω από τη μία άκρη στην άλλη» (σ. 19), που για να τη συγκρατήσει και να την αφουγκραστεί ο αναγνώστης θα πρέπει να διαβάσει για δεύτερη φορά το διήγημα. Οι δύο γυναίκες βιώνουν έναν πέρα ως πέρα αποπροσανατολιστικό έρωτα που στα άκρα του τις οδηγεί μέχρι την απώλεια μνήμης. Το διήγημα διαβάζεται τόσο ως ερωτικό ελιξίριο απέναντι σε κάθε υφή μικροαστισμού όσο και ως υποδόρια μομφή προς την αναπόδραστη απώλεια της προσωπικότητας στο πλαίσιο κάθε αληθινού έρωτα.
— πλήρες κείμενο στο λινκ : https://www.istos.gr/.../reviews/geli...
«Είχαμε πολλές τρύπες να γεμίσουμε κάνοντας κάτι τόσο γενναίο, όπως να αγαπήσουμε η μια την άλλη» (σ. 25), θα πει κάποια στιγμή η ηρωίδα που αφηγείται τον αναπάντεχο έρωτά της για μια γυναίκα που συναντά τυχαία σε ένα σπιτικό δείπνο παραμονής Χριστουγέννων στο «Μαύρο με Νερά Βιολετί». Και βέβαια είναι η ίδια που στη δεύτερη παράγραφο θα έχει πει την έμπλεη συνδηλώσεων φράση: «Το λαστιχάκι δεν είναι σαν εμένα, έχει τρομερό άνοιγμα, αντέχει, δε σπάει ούτε όταν το τεντώνω από τη μία άκρη στην άλλη» (σ. 19), που για να τη συγκρατήσει και να την αφουγκραστεί ο αναγνώστης θα πρέπει να διαβάσει για δεύτερη φορά το διήγημα. Οι δύο γυναίκες βιώνουν έναν πέρα ως πέρα αποπροσανατολιστικό έρωτα που στα άκρα του τις οδηγεί μέχρι την απώλεια μνήμης. Το διήγημα διαβάζεται τόσο ως ερωτικό ελιξίριο απέναντι σε κάθε υφή μικροαστισμού όσο και ως υποδόρια μομφή προς την αναπόδραστη απώλεια της προσωπικότητας στο πλαίσιο κάθε αληθινού έρωτα.
— πλήρες κείμενο στο λινκ : https://www.istos.gr/.../reviews/geli...
June 3, 2023
Υπέροχα διηγήματα. Τόσο καλογραμμένα που χαίρεσαι να τα διαβάζεις.
Αν δεν είχα πολλά αδιάβαστα να περιμένουν στη βιβλιοθήκη μου θα το ξαναδιάβαζα στο καπάκι.
Αριστούργημα γραφής το διήγημα '' Το χάπι του Birthday''.
Έξοχο δείγμα σαρκαστικής γραφής το '' η δευτέρα απουσία''.
Πραγματικά όμως αξίζει να διαβαστούν όλα ξανά και ξανά.
Αν δεν είχα πολλά αδιάβαστα να περιμένουν στη βιβλιοθήκη μου θα το ξαναδιάβαζα στο καπάκι.
Αριστούργημα γραφής το διήγημα '' Το χάπι του Birthday''.
Έξοχο δείγμα σαρκαστικής γραφής το '' η δευτέρα απουσία''.
Πραγματικά όμως αξίζει να διαβαστούν όλα ξανά και ξανά.
September 29, 2021
Ξεκίνησα να διαβάσω δυο ιστορίες, έκλεισα το βιβλίο, αποφάσισα να το πάω αργά να το απολαύσω. Στην επόμενη ώρα το είχα τελειώσει. Από τα βιβλία που μου άρεσαν πολύ και που αξίζουν παραπάνω από μια αναγνώσεις. Περιμένω το επόμενο.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews